장음표시 사용
331쪽
o DE POTEsTAT ECCLEs congruenter ad parabolam zizaniorum censet procedendum esse erga Regesin Principes populi. Et quia dispensationes rerum Temporatium
Regibi attributa siunt , ait, ta asile , id est fundamentum populi
caput existunt. S atiquando potestate sibι concessa abutuntur, non sunt a nobis graviter exasperandι. Sed ub Sacerdotum admonstronibus nona quieverint, iuvino Iudicio sisnt Uervandi, quant minus fuerint divinis admonitisnibus obnoxu. Unde habetur in libro Capitulariorum Caroli Magni , qua ab Episcopi regia auctoritate const,tuta esse narrat, ut siquos culpatorum Regia potestas aut in gratiam benignitati receperit, aut mensa sua participe effecerit, hos cs Sacerdotum re populorum conventus suscipere Ecessastica communione debereis ut quodprincipalispreta recipit, nec a Sacerdotibus Dei extraneum habeatur, c. Qui locus planc indicat
Praelatis illius saeculi minime persuaseum Reges deponi debere, quan do non stringerent gladium ad nutum Pontificisci aut quando aliquid adversus Ecclesiasticam disciplinam patrarent, atque excommunicatos animo benevolo reciperent, ac mensae sua consortio dignarentur Siquidem hoc Capitulario diserte statuitur esse cum excommunicatis etiam in rebus divinis communicandum , quando Princeps mensain colloquio suo familiari illos cohonestat Cuius rei praxim ipse Ivo exhibet Epistola 62. ad Sanctionem Aurelianen seni Episcopum. Hic enim cum abavone peteret quid causae habuisset ut quemdam nomine Gervasium Regis Curiae asseclam censuris innodatum communione sacra donasset, sic respondet De Ger sis quoque non debet vestra fraternitin mirari velindignari, quὸd eum ad communionem in Paschati Curia si cepi pro Regu enim honorificentia hoc feci, fretus auctoritate telis in qua legitur: a quos culpatorum Regia potesta aut in gratiam bellignitatis receperit, c. His accurate perpensis claret non ab re esse quod inter Gallos increbuerit Franciae Reges excommunicari non posse, ut postea disputabitur. Verum canon, siquos culpatorum, cujus Ivo meminit, conditus est in XII. Concilio
Toletano, tempore Agathonis Papae, sexti Concilii Generalis, sicque habet capite quarto Vidimus quosdam sevimus ex numera
culpaeorum recepto ingratiam Principum, extorres extitisse a coilegio S cerdotum quod denotabile malum sua res agit quia licentia principabi, in quo se solvi licentius curat, ibi alios rugat es quos in suam communionem videtur sumpere, a communioneo pace Ecclesia eligit separare, ut
sui cum suo convescuntur, sola Sacerdotum communione priventur. 3
332쪽
1N REBU TEMPORALIBU s. os per definitores canonum anticluorum in potest.ite solum regia ponitur, cuita peccasse scuntur, ab eis nulla deinceps abstinebit S.ιcerdotum εomm. nio. Sed auos regia potestas aut ingratiam benignitatis receperιι, .it participes mensae siua effecerit, hos etiam Sacerdotumo populo. um convemur Fusipere in Ecclesiasticam communionem debebit, ut auod Iam ranc patis
pietas habet acceptum, nec a Sacerdotibus Des habeatur extraneum. Quaedam sunt in hoc canone non satis clara sed id de quo agitur, lumen clarissimum accipite praxi Ecclesae, quae etiam temporibus Ivonis obtinebat. Hinc autem discimus quantum antiqui Patres paci aranquillitati publicae, quae a Regibus secundum Deum dependet, tribuerent cvare prohibent remissionem eorum qui contra Regem, gentem vespatriam agunt, pon solum in potestate regia secundum definitiones ea-
nonum unde statuunt ut Sacerdotum communio ab his se non abstineat quos Reges sua donarunt communione icias a. Ad haec faciunt quae supra libro I. cap. q. collegimus ex eisdem Toletanis Conciliis adversus eos qui contra Reges conspirant. Jacobus Almainus de potestate Ecclesiastica, laica quaest. r.
cap. o. circa medium Dominuι parabola ita intorum Mati I 3 dum pro-hιbuit et ittamia eradicari ex frumento per ei inia intesilit malum hominem eradicari, id es excommunicaripropter duas a M. Prima propter de fectum cognitionis. Secundapropterpericulum inquietationis, seu perturba tionis Reipubi ea nam propter hoc prohιbuit Salvator cιdania id est malum hominem as agro, id est ab Ecclesia eradicari.id est excommunicari. Ibidem aliquanto intr1 Tertio ausa excommunicare est actin D, sdictionis. Et tria reauiruntur anteauam aliauis possit excommunicari, Primo Iurisdictis exparte ferentis. Secundo Convictio Terrio Pax sisa. Ergosententiai
tantilla est in illa caseu Quo ex Almain testimonio intelligimus tametsi Praelatus in aetii primo serat censuram, nihilominus in actu secundo censuras minime obligare, aut in rem judicatam deduci non oportere, quando pacem tranquillitatem publicam, quae juris est divini naturalis sollicitat. Verum haec Almaini disputatio doctrinae Augustini adversiis Parmenianum penitus concordat; scilicet quatenus& quomodo evelli zizania, censurae ferri debeant.
XI. Porro ex his indubitatis legis Euangelicae principiis aperte colligimus qua de causa non sit erga Reges atque Principes Christianos utendum censuris, nimirum qu ι sunt fundam ratum ci caput pa pati, ut ait Ivo hocque fieri non potest, quin pax unio & charitas,
qu; est finis omnium legum atque institutorum Ecclesiae Rom. 13.
333쪽
3ro DE POTEsTATE ECC sin violetur: multo magis nocet quam prodest. Quem ad sensum ea pietula sunt quae apud nonnullos Scriptores Gallicos, in quibusdam Senatusconsultis Par lamenti leguntur:Scilicet Galli. Reges excom-mnnicari non posse. Quod non est ita intelligendum ut Senatusconsulta illain Scriptores Galli absolute negent Ecclesiam aut Papam habere potestatem excommunicandi Reges in actu primo vel signato, sed tantum in actu secundo quoad executionem excommunicationis. Enimvero in moralibus politicis, quae cum magna disticultate&periculo, id est pace publica turbata sunt, merito impossibilibus ae- censentur debetque Magistratus politicus tanquam custosis vindex juris divini naturalis & canonici, operam dare, ne quid respublicain communis tranquillitas detrimenti capiat; consequenter actum secundum censurarum impedire. Nam Mut Lex, ita excommunicatio naturam Legis aemulatur duobusque modis potest considerari, nempe in actu I. 4 vel quoad essentiamta existentiam. Essentia,substantiari actus primus censurae est ut jubeat,imperet,praecipiat sub clitis, quatenus hujus aut illius hominis consuetudinem,
communionem de vitent quocirca excommunicatio ab illo ferri deinbet, qui usin potestatem habet legitimam alioqui censura nulla est. Ex quo inter Theologos percrebuit tantum de alicujus potestate quantum rae ejusdem jure merito dubitari posse. Porris ubi excommunicatio sic est a Praelato legitimo condita ejusdem pariter auctoritate promulgario denuntiari debet. Quae duae conditiones, pura condere & publicare excommunicationem, essentiam, substantiam, primum actum censurae constituunt.
XII. Secundus autem actus seu existentiari vis actualis obligandi
excommunicatioms pendet a receptione nempe ut in hominum mores ciem judicatam transmittatur. Quod ut fiat, necessum est censuram ab Ecelesia iopulo approbari atque recipi ut libro s. cap. 2. defensionis Libelli de Ecclesiiastica politica potestate docuimus. Caeterum Ecclesiae consensus & populi approbatio ideo necessaria est: quoniam Papa&Praelati non despotice Christianis tanquam belluisaut servis imperant; sed libere tecundum jus divinum, naturale praesunt, eosque per acetus bierarchicos absque ulla coactione externa regunt. Quare omnis excommunicatio, cautal justa, honesta.
libisi , necessaria, uistas secundum naturam loco temportaue debet con venire, ut iam monuimus. Unde sicut in Agentibus naturalibus, ita
in moralibus ae politicis effectus aut actus secundus a multis con- causis Digilias by Oosl
334쪽
IN REBUs TEMPORALIBUS. De ausis dependet Et in hac parte lex atque excommunicatio vim actualem obligandi sortitur ab Ecclesia iopulo Christiano, non a solo Praelato Ratio est quia fiubditi honestatem, possibilitatem, necessitatem, utilitatem, atque alias circumstantias excommunicationis explorant; istrum sit secundum naturam probant atque confirmant
aut repudiant. Quae conditiones sunt ejusmodi, ut ab uno dolo Papa, aut ejusdem privato consilio vix dignosci queant ideoque secundus actus excommunicationis ab Ecclesia Dei populo Christiano pendet Jure quidem quoniam communio suffragia quibus
privantur excommunicati sunt totius populi, non solum Praelati censuram irrogantis Almainus cap. 7 de Ecclesiarauci oritate : -- trus, inquit, o quilibet 0us successor utitur clavilm vice Ecclesia universalis quam significat. Itaque Summis Pontifex excommunicat, confert beneficia, similiter sindulgentias e sic de aliis actionibus Ecclesiastica potestatis auctoritare totius Ecclesia. Et istud rationabiliter est, eo quod pus fragia quibus privatur excommunicatus fiunt Ecclesiae, non Summa Ponti scis. Hinc relati ducuntur nomine totius Ecclesia aliquem posse illarum participatione privare. Hinc dicit quidam Doctor Paulum noluisse excommunicare publicumfornicarium, ut patet Corinth. s. nisi Corinthiis congregatis undesic dicitur: Ego quidem absens corpore, praesens autem spiritu Iam Iudicavi ut praesens eum qui sic operatus est, in nomine Domini nostri Iesu Christi, congregati vobis es meo spiritu cum virtute Domini nostriis Christi tradere fumori hominem Satana in interitum carnis, c. Vides hic Apostolum quamquam Spiritus Sancti donis cumulatum, nihilominus censuram dumtaxat ferre in actu primo aetiim vero secundum Corinthiensi Ecclesiae peragendum'clinquere. Chrysostomus homilia II in cap. s. prioris ad Corinthios. In haec verba jam judicavi ut praesens Tubenim pententiam tanquam presens. Ne mihi dixeritis dilationes taprorogatisnes nihilenim aliud fer oportet. Peinde ne videretur esse nimia auctoritas, eaue arrogantii fiuctum esse censeretur; et id quemadmodum eos quoque facit socios Iudicis: nam ct m dixisset: udicavi , suhunxit eum quis operatur est, in nomine Domini nostra Iesu Christi , congregatis vobis c meo spiritu cum virtute Domini Iesu tr dere huyusmodi hominem Satana, c. Rursi s seipsium eisfacit assistere, ut quando Iudicaverint, tanquam Vsoprasente, ita eum abscindant, neque qui quam audeat ipsium censere dignum venia, sciens fore ut populus sciat quaDIta fuerant. Occumenius in eumdem locum: am Iudicavi con-
regatis vobis, ne praefracti animi esse videatur quod Iamjudicaverit, ipsos
335쪽
mea invisi&li praesentia , c. Guillelmus Est ius in cipuis. Iam judicavi utpraseni, id est decrevi, apud me satui. Non enim Apostolu siententiam excommumcationis jam tulerat, sed auctoritate iurisdictionis decreverat sententiamferendam. Unde adhuc postea dicit Auferi malum ex vobis. Inde enim manifese
p. et hunc incestum neeprius fuisse excommunicatum, quam hacscriberet nec ut alia quidam putant his ipsis verbis ab Apostolo excommunicari Sed hoc tantum significari quod Iam decreverit, seu Iussicaverit excommunicandum , quemadmodum estpussiose a C etano anno arum. Legendus de Palatι in cap. Is Matth ub docet moremfuisse antι ruitus ut excommunicationes de consensu totius Ecclesiaeferrentur.
D. Cyprianus nobis Ecclesia primitivae usum exhibet epistola 18. ad Presbyteros MDiaconos fratres Intereasquis immoderatus ta praceps sive de nostris Presbyter vel Diaconibu ait, sive de peregrinis ausus
uni sententiam nostram communicare la s, communicatιone nostra arceatur: Apud hos omnes causam disturus temeritatis , quando in unum permittente Domino convenerιmus. Desiderati quoque ut de Phlumen ta Fortunato Hypodiaconis, ta Favorino coly o , qui medio tempore recesse runt ta nunc venerunt quid mihi videatur rescr3bam: cu re non potu me
solum judicem dare, .m multi adhuc de Ciero absentes snt, nec locum suum vel sero repetendum putaverint ut hac singulorum tractanda ficta limandu plenius ratio, non tant.m cum coligu meu , sed Uium plebe ipsa universa. Expensa enim moderatione θbranda j onuntianda res est , qua in posterum circa ministros Ecclesia constituat exemplum. Haec ille. Unde nihil mirum est quoties aliquis Ponti sex censuras voluit expliscare contra Reges Franciae, Majores nostros obstitisse, ut jam dixi, Francia Reges excommunicari non posse. Hoc autem privilegium quod fertur a Romanis Pontificibus Galliae Regibus concessum ne scilicet excommunicari, aut eorum regna interdici possint si de secundo aetii censurarum capiatur, nullo modo a Papa sic pendet, ut ad ejus nutum voluntatem sit hodie revocabile juxta vulgarem regulam rPar inparem non habet imperium Ratio est quoniam actus secundus receptio legis aut excommunicationis ab Ecclesia de populo Christiano, non a Praelato legem aut censuram serente dependet, quod est crebro inculcandum. Quae profecto non eo consilio a me dicuntur, quod censeam omnia Principum vitia inulta esse oportere; sed ut demonstrem quousque mansuetissima potestas ministerialis spirit lis
336쪽
Ecclesiae relicta a Christo, sese jure divino extendat, nequis clavi bus in magnum Religionis Catholicae & Christi opprobrium atque
sacrilegium abutatur ac si Dominus venisset in mundum, ut pacem publicam potestates politicas, quae juris sunt divini naturalis conturbaret. Procul dubio exempla Patrum Ecclesiae primitiva cum Gregorii VII. aliorum similium gestis collata, liquido demonstrant quidnam iit hac in re tenendum, utri magis Christiana Reipublicae profuerint. Illi numquam censuras adversus Reges& Principes Christianos distringendo, sed omnia Christiana patientia, humilitate, vita integritate, mansuetudine lac curata observatione mandatorum Dei emendando atque corrigendo quam hi censuris suis immodicis austeris imo Manlianis imperiis cuncta miscendo, atque bella ex bellis serendo quasi Christiana Religio hominum coedibus atque internecione imperari Iabiliri deberet. Quod si adversarii contra insurgant Ecclesia primitiva temporibus Philippum Imperatorem, qui inter omnes Imperatores primus nomen dedit Euangelio excommunicatum ab Episcopo, .atque inter poenitentes ablegatum teste Eusebio lib. s. cap. 27. Item Baby-lam Antiochenum Episcopum Decium Caesarem, manu iniectus illius insecta, aditu templi prohibuissh, auctore Chrysostomo libro
contra gentiles. Similiter Sanctum Athanasium, Lybia praefectum excommunicasse, hunc que a S. Basilio, quia fuisset ab Athanasio excommunicatus, vitatum, atque insuper vitandum declarasse Ep. 7. ad Athanasium Addit Baronius tomo . ad annum Christi 387 sub
finem, Sanctum Ambrosium excommunicasse Maximum Imperato
rem De Theodotio Magno res est pervagata apud Theodoretum lib. s. cap. II. Item Chrylostomum Eudoxiam Augustam ab ingressu templi arcuisse refert Baronius ex oratione Leonis Imperatoris de vita Chrysostomi tomori Annalium ad annum Christi 'o I. versus finem. Similiter Innocentium I. Papam excommunicasse Arcadium Caesarem, ut constat ex Epistola Innocentii ad Arcadium, quae apud Nicephorum legitur libro I 3. cap. 3 . Addunt& Symmachum Papam excommunicasse Anastasium Imperatorem, ut constat ex Epistola Apologetica Symmachi adversus Anastasium. Insuper subneiactit Baronius tom. 7. Annalium anno q7. Vigilium , Augustam Justiniani Caesaris conjugem censuris innodasse reste S. Gregorio
lib. 2. Epistola 36 atque Lconem Isaurum Iconomachum a Gregorio II excommunicatum quod pariter memorat Bellarminus. Quae
337쪽
umilia exempla correptionum quas an utimi pucopi aliquando Imperatoribus irrogarunt, perperam ad excommunicationem
stricte sumptam detorquentur ab adversariis. Quare onustius infra laudandus maximam partem ejusmodi exemplorum narrationibus fabulbsis accenset. Et primum de Philippo Imperatore Eusebius hoc tantiim ex fama rumoribus dicit, tanquam praetergrediens jus ordinarium quia si Caesar parere noluisset, Episcopi censurae frustra fuissent. Sed demus Caesarem ab Episcopo persuasum, ut interjce
nitentes sponte&alacri animo publice ex omologesim faceret quid nam habet hoc commercii eum violentis excommunicationibus Gre gorii di contra Reges Imperatores utinam certe omnes Episcopi tanta vitae sanctimonia splenderent, ut sua pietate persuadere
possisent Principibus ad ultr&de peccatis publicis poenitendum : hareque clim miraculosa juris extraordinarii sint, ab iis tantum d bent imitari, qui illos Sanctissimos Episcopos integritate vitae aemulantur mihique persuadeo Deum qui in Episcopi animum induxit, ut Caesarem inter publicos poenitentes relegaret, una quoque eodem putata temporis Philippi animum flexisse ad obtemperandum. Idemque pariter censeo de S. Babyla Martyret adversus Decium Caesarem infidelem quippe qui desiderio Martyrii, utque ostenderet Christianos sortiter pro Christo vitam profundere, Imperatori crudelissimo templa Christianorum suo ingressu polluenti strenue obstiterit. At Praefecius Lybiae cum solummodo Minister Caesaris, cunctoque populo propter scelera innumera quibus nobilitabatur valde exosus esset, a SS. Athanasio malitio ideo excommunicatus est, quod hae in parte populum ibi praeeuntem , atque censuras ultro exequentem haberent. Porro S. Ambrosius Maximum Theodosium Caesares numquam communiones orationibus fidelium privavit; sed
dumtaxat aditu templi afflatu divino prohibuit, quali ad publicosque illis vicissim orabatur, atque etiam plerumque sacra communio ne pascebantur. Idem etiam est de B Chrysostomo erga Eudoxiam iudicium, quam ab ingressu templi repulit, non revera excommunicavit: quamquam excommunicasset, quod tamen non secit, dicerem virum sanctissimum sibi Lmultis erga Eudoxiam potuisse temperare, quae ab mansuetudine, charitate Legis Euangelicae immane quantum peregrinabantur e quaeque multo plus scandali quam utilitatis Ecclesiae atque ipsi met Chrysostomo attulerunt cujus odio hae Disitire by Corale
338쪽
hae sunt declamationes Iam saltat Hero Gebam Ioannis caput in disco deposcit, tae. Quae vellem numquam scripsisset Chrysostonius. Hinc enim Historici ansam captarunt eum accusandi, culpandi, quod vir esset ingenii nimium vehementis, eloquentia suae nimium confideret, c. De Arcadio libro sequenti dicemus. At esto Symm chum, inclinante Imperii Majestate Anastasium Caesarem excommunicasse hoc quidem alibi quam Romae,in forte in Galliis,ubi nomen& potestas Imperatoris minime agnoscebatur , locum non habuit: causa est quia illis temporibus Romana pro particulari, non pro universali Ecclesia capiebatur, ut alibi diiseruimus quare aliud erat .Romanae, universalis Ecclesiae communione excludi. Sed de Anastasio fusius libros adversus Perronium Caetersim aequivocatione nos ludificat Baronius , quia S. Gregorius numquam scripsit Vigilium Theodoram Augustam excommunicasse, sed tantum Acephalorum doctrinam, cui adhaerebat Augusta condemnasse. En
verba Gregorii laudata a Baronior Postquam recordanda memoria V
gibus Papa in urbe Regia constitutus contra Theodoram tunc Augustam, Acephalos damnationis promulgavι sententiam, tunc Romana urbs adsta captivata est. Ergo bonam causam habuerunt Acephassi: injuste damnatisunt, post quorum damnationem talia contigerunt ' Absit enim hoc, nec nostrum quempiam, nec alios qui Catholua Mei mysteris instituti sunt, dicere, velatiquo modo confiteri convenit , inquit Gregorius, quae doctrina Acephalorum damnata est in quinta Synodo, Justiniano Caesare procurante, eamque postea Vigilius etiam damnavit, cum eam prius Theodora Justiniani uxor ejurasset. De Leonis Isauri excommuni catione libro . videbimus.
ILL D. Augustinus Ep. 7s. ad Auxilium Juvenem Episcopum, ab
eo de ra quaerit, ut doceat quibus adductus causis ob unius peccatum totam familiam excommunicarit. Si habes, ait, hac de re sententiam certis rationibus, vel Scripturarum testimoniis exploraram , nos quoque docere digneris, quomodo recte anathemati deturpro peccaro Patris, litu; aut pro Mariti, uxor aulpro Domini, serum, aut quisquam etiam in domo nondum natus, eodem tempore quo universa domus est anathemara obhgara, nascatur, tac. Sed sitib quam; efiat, Dominus revelavit, nequaquam Iuvenilem aetatem ruam , ta honoris Ecclesiastιci rudimenta contemno. En iapum senex a juvene Coepiscopo G Episcopus tot ann rum a Celtiga, necdum oniculoparatus sum dicere quomodo vel Deo vel
homini inbustam possumin reddere rationem, si animas innocentesprosce Rr a tere
339쪽
3is D POTEsTATE ECCLEsIAElere alieno ex auo non trahuntsicut ex Adam in quo omnespeccaverunt,or ginaleo, spirituali supplicio puniamin, c. Sicut enim scriptum est o .cundia viri justitiam De non operatur. Nec arbitreris sis nobis non
posse subrepere injustam commotionem , quia Episcopi flum- sed potius
cogitemus inter laqueos tentationum nos periculosis me vivere, σκιa homine umus. Aufer itaquegesta Ecclesiastica quaperturbatiomonefecisti, Gredem inter vos charitas quam cum illo Cathecumentia habuisti infer istemta revoca pacem, ne tib perea bonus amicus inde bu gaudeat diabo inimicus. Potens est autem misericordis Dei nostri auata me exauiuat orantem, ne mea tristitia de vobuisugeatur, sedpotius qua est exorta, sanetur, erigat per gratiam suam, siarime juventutem tuam non contemnentem senectutem meam.
Huc usque Augustinus, ex cujus Epistola colligimus Sanctissimis illis Patribus semper fui e propositum , nequid in Ecclesia heret quod charitati , quae finis est omnis praecepti Megis , directe vel indirecte adversaretur. Et quoniam omnium Theologorum consensu percrebuit Collegia, Communitates, Regna integra atque Sodalisia excommunicari non posse iidque nimium quantum dogmatillus abdicandorum Regum officiebat, ne scilicet in rem judicatam
XI V. Gregorii VII. laeculo, quo decreta de exauctorandis Re gibus4 absoluta Papae Monarchia incrementum coeperuns, una quoque inventum excogitatum est loci atque rerum publicarum interdictum cujus idem Gregorius VII memini lib. 2. Epistola s. ad Galliae Archiepiscopos idque tanquam peropportunum ad executionem indire potestatis Papae in rebus temporalibus. Verum nemo est recte sentiens, qui non videat hoc quodam modo aequipol 'Iere excommunicationi, quae adversus totam Rempublicam aut Reis gnum aliquod ferretur. Et continuo charitati iaci penitus essetium quoniam propter unius aut paucorum delictum innus plectuntur patque Dei gloriam Uervi spiritualia, quibus Sanctorum communio fovetur; que sustentatur, saltem ad tempus extinguit neque ulla in parteci parabola de non eradicandis Eietantis, ne frumento noceatur: aut cum regulis S Augustini superius positis concordare potest. Quod ipsum Bonifacius VIII. magno veritatis praejudicio docet in s. de sententia excommunicationis cap. Alma mater. . um vero ex districtione
hujusmodi sta torum excrescit indevotio populi pullulaη haereses, in-
340쪽
IN REBU TEMPORALIBUS. 3IT ita pericula animarum insurgunt, ac Ecclesiis sine culpa earum debita obsequiasubstrahuntur, cse Dominicus a Soto q. sententiarum dist. 22.
quaeli. 3. articulo I. Interdictum quamvis ex una parte ad terrorem ex communIcatorum conducat, inquit, ex altera tamen in periculum divini
cultu vergit potissimum ta facit prolueum. Nam tunc non solum populurdesuetudine frequentandi divina, ia affectum eorum senseum perdite verum etiam iurus ipse remissior fit signavior ad eadem iuvina celebranda aua utique rationeo divina Religio detrimentum patitur, populus solet in moribus sylvescere Toletus lib. I. Summa cap. q. hoserfectus Interdicti loci saeculo Gregorii VII quo est institutum fuisse observat Sciiscet ut in loco Interdicto nec missa nec divina ossicia publice celebrentur, nec campana pulsentur, aut organa audiantur. Nam ait
primo quidem quo est institutum Interdictum, hilhorum flebat sed se
lum privatim semesin hebdomacia unum celebrabatur Sacrum ad renovandum Sacramentum Tamen post Bonifacium VIII ticet ditina incia Sacra celebraresecreto Ianuis clausso voce submissa. Unde apparet Bonifacium rigorem praedecessorum suorum mitigasse. Secundus e fectus InterdiEt est ut ad ossicia dι vina qua per indulgentiam Bonifacis secreto fiunt, nullus admittatur nisi aut habet priuilegium Clericatus prima tonsurae, ta non sit uxoratiM. Tertius effectus est, quod non licet Eucharistiam ministrare alicui nisi tempore mortis: Extremam autem unELIonem nec tempore mortis Olim ante Bonifacii indulgentiam nec timebat etiam a
cramentum paenitentia in loco interdidi ministrare quod plus quam est horribile dictu. Verum si Augustino indoluit ob unius delictum unicam familiam totam excommunicatam ab Auxilio Episcopo Juvene, quosnam luctus ille Sancti ilimus vir edidisset , si integras provincias regna divinis officiis atque Sacramentorum administratione Baptismori confirmatione exceptis hinterdici: camque ob rem populum cessantem ad arma excitari, ac per horriinum internecioncm censuras hujusmodi in rem judicatam contra omnem sensum charitatis Christianae& Legis gratiae mansuetudinem detrudi vidisset aut accepisset λXV. His autem de causis Par lamenta Franciae jure quidem semper
obstiterunt, quominus excommunicationes adversus Reges Inter dicta regni, locorum, civitatum aut communitatum integrarum mandarentur executioni quae executio ad actum secundum censu
rarum pertinet hic que incumbit Magistratibus ex ossicio videre ne
tranquillitas publica, quae juris est divini naturalis, aliquid capiat Rr 3 damnis