장음표시 사용
51쪽
- DA POTEsTATE ECCLEsIAE Calvo mandasset, ut Galliae Cisalpinae Provincias quas LotharIu possidebat , Iiberas, pacatas Lotharii filio relinqueret nec nothetiam Hinc maro Archiepiscopo Rhemensi, ut Carolum Calvum, si monitis Apostolicis parere dctrectaret, anathcmate execrarctur, sacris interdiceret Hinc marus trium ordinum Regni conclusionem, generosum Cleri Gallicani ac Nobilium animum sic Adriano declaravit Cum magno cordis dolore acgemitu dico, quoniam Eeel flasticio seculares ordinis viri , qui de diversi regni partibus Rhemis plurimi convenerant, quos mandatum vestrum ibιdem mihi delarum quia non debuit latere non potuit exiguitati mea, qui quantum sivi spotui, sempo Apostolica Seius privilegium extuli, imperando dixerunt ta dicunt numquam hujusemodi praeceptionem ab ilia Sede ullipraedecessorum meorum missam fuisse Cum inter Reges Sacramentis etiam confoederatos, sed inter Patremo silios ac inter fratres ratia editiones eorum temporisbus fuisse noscantur, tac. Nec etiam ab Hoeticorum vel Schismaticorum, sive Tyrannorum Imperatorum ac Regum , quales fuerunt Constantι- Arrianus, ta postata Iulianus, ct Maxentis Tyrannus rastentia salutatione sine colisquutione SedisApostolica Pontifices vel ab magne auiatoritatis atque Sanctitatis Episcopi, cum locuso ratio ac causa exigit, sayubstraxisse leguntur Ge. Et dicunt secularem Scripimam dicere, qu omne regnum secuti hujus belli quaritur, τι uriis propagatur is non Apostobci vel Episcoporum excommunicationιbus obtιnetur Et Script ram Hvinam ducere, quia Domini est regnum per quem Reges regnant, seu volueris, dat iliud tac. Et eam poIestatem a Christo, S. Petro primo
Apostolorum i in eo Fui successoribus datam Jecta Ap Olu in eis Disopi Pontificium ligandi vomendi collatum illis insinuare volumus. Respondent, ta vos ergo Folis orationibus vestris regnum contra Nore mannosas hos impetentes defendite, ta nostram defensionem nolute que rere Etsi ustis ad defensionem habere nostrum auxilium, Aut volumus de vestris ratunibus habere adyutorium, nolite quarere nostrum dispen
dium , ta Nite Domn m so obcum is quia Rex es Episcopus ut esse non potes, ta sui Antecesseres Eccisiasticum ordinem, quodsuum est ;c non Rempublicam, quo Regum est, disposiverunt; non praecipiat nombis habere Regem quinois longinquis partibus aluvare non possis contra subitaneo frequentes paganorum impetus Et nos Francos non jubeat servire, quia istud jugum seu Antecessore nostris Antecessoribus non im posuerant: Et nos illud portare non possumus, qui scripmm esse insoctis libris audivimus, ta pro libertate ta hareditate no jussu ad inortem
52쪽
certare debemus. Et si aliquis Disscopus aliouem Christianum contra legem excommunica , sibi potestatem gand tollitia ac nulla viram etdrnam potest liere, si sua peccata illi .im non tollant: Et non convenit uni Episcopo dicere ut Christianum, qui non est incora ibis, non propterpro 'pria crimina, sed pro terreno regno alicui tot udo vel acquirendo nomine Christianitatis debeat privare , ta cum diabolo collocare quem Christiusiua morte, suo sanguine de potestare draboti venit redιmere cichn-stianos pro fratribus sivis animas suas docuit ponere Tropterea si Dominus Apostolicus vult pacem quarere , sic pacem quaerat , ut ιXam noumoveat quia nos non concedemus, ut aliter ad regnum Dii pervenire non
possimus , si illum quem ipsi commendat terrenum Regem non habuerimminc. Porro ad calcem hujus Epistolae Hinc marus Adriano, qui ei
praeceperat ut Hinc marum Laudunensem Romam mitteret, ita res pondit Vestra sciat autoritas, inquit, quia nec praedictum Acmarum, nec etiam quem.hbet Episcoporum iacescos Rhemorum, minime autem aliarum Provιnciarum Episcopos, nisi Dρminus Rex illis praeceperat, o mam vel in aliauam partem mea commendatione mittenda habeo potesta
tem 2 ipse ego ultrasne sui regni absique illius scientia progredi valeo. En praxis disciplinae pote l-tis Ecclesiasticae nono saeculo post partum virginis quae praxis omnino qua diat causis essentialibus utriusque potestitis , quibus edoccmur sententiam Episcoporum Galliae illius saeculi longe diversam fuisse ab opinionibus Perronii, ejusque sequacium , qui Curiae Romanae placitis tincti persuadere volunt Papam in vim censurarum iotestatis in directae posse Christianis Principibus regna dare atque auferre. Docet vero Hinc ma rus, quando censurae contra Canones irrogantur, prorsus nullas
irritas esse. At Carolus Calvus Franciae Rex Epistolam misit ad Adrianum P ejusdem plane argumenti cum Epistola Hinc mari, in qua haec legunturi: uod em Apostolica Sedis nomine secundum sanctarum scrip. urarum tramitem , radicationemque lorum: Orthodoxorum decreta scribitur, legendum tenendum non ignoramus: Et
quod secus a quoquamiserit compilatumsive confictum, non sonm 6'utndum, sed , redarguendum esse cognoscimus. Qua ex elausula lique De cretales rauius Pontificu in non vim habere obligandi, nisi Scripturis lacris Canonibus, atque institutis Majorum receptis lapprobatis concordent, .consequenter illo saeculo Gallos non habuisse Papam pro absoluto Monarcha etiam in spiritualibus neque
53쪽
3 DE Po TasTATE ECCLEs Romam evocare abducere possit, quemadmodum Gregorius VII. eos passim in suis Epistolis majestative evocavit, ut Lib. quarto osten
II. Gregorius VII a quo potestas Regum deponendorum Originem duxit, identidem in Philippum I. Galliarum Regem, tum ob Investituras tum ob quosdam Italiae Negotiatores male habitos in Franciae regno , censuras distrinxit atque insuper Galliae Episcopis imperavit minaciter, ut ab divinis officiis publice celebrandis supersederent seque a Regia fidelitates communione subduc rent. Similiter universos subditos Regni a Regis fidelitates obsequio, sed frustra avertere tentavit quoniam neque Episcopi, neque Nobiles, neque Populus umquam Gregorio auscultare voluit.
Legeris Epistolam libri primi 3 libria Regesti Gregorii VII.
Verum de censurarum natura infra lib. . cap. l. Innocentius III. cap. per venerabilem qui sui sunt legitim si insuper, nominatim d cet Regem Francia superiorem non agnoscere in temporatibus.
III. Anno rao a Philippo Augusto regnante Joannes Angliae Rex aui etiam Dux erat Aquitaniae Mormanniae, Arturum nepotem suum Britanniae ArmoricaeDucem structis insidiis cepit, clamculum interfecit, eoqu5d Phil ppo Augusto cujus Dux Britanniae erat Beneficiarius, faveret. His de causis Philippus ut Arturum ulcisceretur, Joanni Anglorum Regi tanquam regni Franciae Beneficiariori Vasalo diem dixit in Partamento, quo sese dearturi nece purgaret Anglus autem cum minime vadimonium obiisset, tandem Philippus Aquitaniam mormanniam propter Angliae Regis contumaciamin feloniam Arresto Partamenti fisco suo addixit eo quidem tempore ciuo inter Anglum Innocentium Papam III magnae intercesserant limultates, quae initium habuerant ab Archiepiscopatu Cantuariensi vacante, quem Inn entius dari voluerat Magistro Stephano de Langelo Doctori facultatis Parisiensis iresbνtem Cardinali Hunc enim Romae ab aliquot monachis Ecclesiae Cantuariensis' hodie Canonicos vocamus contra Canones Innocentius deligi voluerat, Angliae Rege invito inconsultori Siquidem praedictus de Langeton valde suspectus erat Regi Angliae, qui eam ob
rem aculeatas scripsit litteras ad Innocentium, quibus obtestabatur quod pro libertatibus Corona sena staret, si nec se fuerit usque ad momram immutabiduerba mani se non posse ab inctiones Ita promotiona micensi Episcopi, quam sibi utilem intesigebat, revocaratac. Quapropter Diqilige by Orale
54쪽
IN REBUS TEMPORALIBU s. apropter Innocentius totum Angliae Regnum sub interdicto posuit r&anno Im omnes subditos ad Coronam Anglia pertinentes a Regis fidelitate absolvit. Deinde anno I 2I 2 sententialiter de ινιt,ut Joannes a solio regni deponeretur, Mad hujus sententiae executionem scripsit potentissimo Regi Francorum Philippo, quatenus in remissionem suorum omnium peccaminum hunc laborem assumeret,
Rege Anglorum a solio regni expulso, ipse& successores sui re gnum Anglia jure perpetuo possiderent. Scripsit insuper Innocentius omnibus Magnatibus, militibus, aliisque bellatoribus per diversas Nationes constitutis, ut ad Regis Anglorum dejectionem sese cruce signarent, Regemque Francorum in hac Expeditione Drucem sequentes vindieare injuriam universat Ecclesa laborarent. Statuit praeterea ut quicumque ad expietnavdum Regem illum contumacem opes impenderent velauxilium, sicut Lirru sepulchrum Domini visitant tam in rebus
quam in personis, s animarum suffragita in pace Ecclesia sicuri permane.int. His ita gestis misit Dominus Papa a latere suo Pandulphum Legatum ad partes Gallicanas cum Archiepiscopo Cantuariensi, Londinensi, Elyensi Episcopis, ut in ipsius praesentia ea quae si perius digesta sunt, exequeretur. Caeterum Papa nihιπminus clam de dii Pandulpho Cato quamdam pacis formalia , cui si Anglia Rex assentiri decrevisset, apud Sedem Apostolicam gratiam invenire posset. Tunc Rex Francorum accinxit se ad pugnam, atque omnes suae ditionis homines, Duces videlicet Comites AEarones, milites& servientes e jussit in Octavis Paschae anno I 2I3 apud Rhot magum convenire sub poena criminis hesae majestatis ruloniae. Joannes autem his auditis in desperationem prolapsus, persuasioni bus Pandulphi Legati Innocentii, qui se in Angliam contulerat, acquievit, O Regnum Ataba atque Hybernia in seudum Ecclesii Roma naaddixit ITA UT PAPAE V AssΑLU ET REX Pos To-LICU FACTUs IT, inquit Matthaeus Paris, ea lege ut famis per omnia denariis Beati Petri, Ecclesia Romana milu Marcas Estersing rum percipiat annuatim in festo S' Michaesis pro regni Anglia 'berinnia Uuibus.ita confectis a Pandulpho, transfretavit ad Gallias, ta Regem Francorum diligenter admonere coepit ut desistere aproposito, ta ad
propria pacifice remearet cum non posset sine offensione summi Pontificis terram Anglia, lipsium Regem infestare, c-m iEeparatu sit Deo σS E elesa ejusque ordinatis satisfacere, atque Domini Papa Catholiris jussi
55쪽
3 DE POTEsTAT ECCLESIAE apparatu navium, victualium, sarmorumplus quam sexaginta millia librarum expendisse, ta ex praecepto Domin Papa laboram prafatum in peccatorum remissionem suscepisse. Haec Matthaeus Paris anno I 233.
At Barones atque Optimates Regni Angliae Joanni Regi ideo erant
insensissimi, quod non modo nativas Regni libertates imminueret; verum etiam eos in turpistimam scrvitutem redigeret, haecque erat summa querelarum ad annum I 2IS. Heu Araba omnibus bonis hactenus Princeps Provinciarums.cta es sub tributo non tantum fammae, fami, ferro, sed Tervorum ignobilium Madvenarum imperio subjecta est & suppeditata cui nihil infelicius quam servortim subiici servituti. Logimus quod multi alii Reges, inad Reguli usque ad
mortem pro liberatione terra suae dimicarunt. Sed tu Joannes,ut terra tua abant'uo libera ancillaret, excogitasti, operam impendisti, tu alios tecum traheres in servitutem quasi cauda serpenti sna medietatem stellarum a firmamento teipsum primo depressisti, factus de Rege liberrima tributarius, firmarius& servitutis tae. Cum autem quemnam in locum Ioannis de erent aliquamdiu Barones hastasent, demum in hoc pariter consenserunt ut Ludo vicum stium Philippi Regis Francorum sibi praeficerent, et ipsum in Regem Anglia sublimarenti memora Nunm eum festinatione ad Regem Francorum s lium e ludovicumperrexerunt Ludovicus vero cum expeditionem appararet, Innocentius Gallum, aut ut Angli loquuntur, Wallum
Legatum misit in Franciam, ut Ludovici progressum in Angliam auctoritate Apostolica impediret. Qtiam in rem Gallus Philippo Augusto litteras Innocenti dedit, quibus scribebat Atab Regem esse
Vassalum Romana Ecclesia, eumque ut talemprotegeret et defenderet, c. Phι pus autem Rex eiιm hac intellexisset , spondit Anglia. Regnum matrimonium Petri numquam fuit , re est , nec erit. Rex enim =oannes multis retroactis diebus volens fratrem suum Regem Richardum a regno A si injuste privare, sinde deproditione accusatus, E coram eo con victus, damnatus fuit per Iudicium iniuriar u Regis, quam sententiam pronunciavit Hugo de Pusat, tac. Et ita numauam finiversu Rex, necpotuit Regnum dare. Itemsiatiquando fuit verus Rex, postea Regnum foris fecι per mortem Arturi, de quo facto damnatusfint in Curia nostra. Item nulta Rex vel Princeps potest dare regnum suum sine Assensu Baranum suorum qui regnum Eud tenentur defendere: in Papa hunc errorem tueri decreverit, perniciosissimum regnis omnibus dat exemplum. Tunc Moque Magnates omne uno ore clamare coeperunt, quodpro isto articulo starent
56쪽
IN REBUS TEMPORALIE Us. Istarent usique ad mortem ne videlicet Rex vel Priscemper solam voluntatem suam posset regnum dare stributarium facere , unde obde regni merentur ervi Actaseunt hac apud Lugdunum die I s. post Pasi ha iris . Tum miles quidim procurator Ludovici sui Primogeniti Regis Francia
coram L IMO P. ixit Domine Rex, res omnibus notissima est, quod Ioannes dictiti Rex Anglia pro Artura Nepotis proditione, quem propriis manibus Ieremit, in Curia vestrape Iudicium Parium suorum ad mortemsit condem. naim ac postmodum a Baronibus Anglia pro multis homicidiis senormitatιbus aliis quas ibidem fecerat, ne regnaret super eos repro' latus. Unde Barones contra eum guerram moverunt, ut ipsum a solio
Regni immutabiliter depellerent. Praeterea Rex sepe dictusprater assensium Magnatum suorum, Regnum Anglia Domino Papa contulit, sicclesia
Romanae tenendum sib annuo tributo mille marc.trum. Isi autem Coronam Angliae sine Baronibus uticus dare non potuit, potvit tamen eam dimittere, quam statim cum resignavit , Rex esse desiit, regnum sine
Rege vacavit Vacan itaque sine Baronibus ordιnar non debuit. Unde Tarones elegerunt Dominum Ludovicum ratione uxoris sua cum mater
Regma Castella sola ex omnibus fratribus ta sororibus Regis Ataba vivens
fuit tac. At Galgus Innocentii Legatus his rationibus non contentusprohibuit sicut prius sis poena excommunicationis , ne Ludovicus Angliam intrare praesumeret Patrem 6us, ne ipsum ire permitteret. His auditis Ludovicus Patri suo dixit : Domine 'si ego homo vester Regius sum, tamen de regno Anglia ad vos non pertinet statuere unde me subjicio Parium meorum udicio tac. Rogo itaque vos nepropositum meum p pediatis, qui persequar Ius meum, quia pro haereditate mea uxoris usque ad mortem, caesi necessitas coegerat , decertabo. Quibus perspectis Legatus P. sese confestim in Angliam recepit, ubi coassumptis ahquo Ecclesiasticis Ludovicum nomm.itim cum complicibus &fautoribus suis, pulsatis campanis oec.indelis accensis excommunicavit Ludovicus autem Nuncios misit Romam , qui Ius suum coram Innocentι tuerentur, contendente quod Anglia regnum suum esset, sibique proprium, cum in nulla re delinqueret, Ludovicum nihil causis habere, cur ei guerram moveret, aut eum regno Anglia stoliaret. Praesertim vero quod Rex An glia multas haberet terras infeudo Regis Francia, de quibus Avis MEum
moverepoterat. Ad haec autem Nuncis Ludovici respondebant Antequam
Ioannes Anglia ex regnum suum dedi se Papae, justum bellum motum fuisse in illum, propter necem Arturi Nepotis sui , ta tum Guillelmum de longa spata cum manu motari bellum Ludovico intulisse expane Joannis Lib. I, E An -
57쪽
3 o TEsTAT E CLEsIAE Anglie Regis in suis propriis terris; ideo Ludovicumposse ustum inferere bellum Anglorum Regi. Respondit Innocentius se Dominum esse svariorem Regis Anglia 'Ludovicum debuisse coram Domino superiori Anglia Regis conqueri de injuriis sibi a Ioanne Hasis, non autem ei movere
bellum. Contra Nunci Ludovici opponebant consuetudinem esse, quoties mssalus sua autoritate movet alicui guerram , illum quem bello provocavit posse e pariter movere beltam; neque tener de injuriasibi illata conqueri coram Domino illius: Etsi Dominus severior vult defendere assalumsuum, quatenus talem movetguerram, censeri sacertauerram. Dixit
Papa Regem Anglia crucesignatum esse pro Expeditione Hieroselymitanaita proinde statuto Generatis Concisi Lateranensis omnia qua ejus erant, esse sub Ecclesiae protectione. Responderunt Mincii Ludovici Regem Anglia
pridem ante crucem sumtam bellum movisse Ludovico, ta damna multa intulisse , adhuc etiam retinere captιvos ejus homines ta milites neque ullas pacis aut Treetae conditiones habere voluisse cum Ludovico. Dixis Papa communi consensu Concitu Generalis, omnes Barones Anglia eorumque fautores , continuo etiam Dominum Ludovicum excommunicarumsuisse Exceperunt uncis Ludovicum non adjuvare Rarones Anglia, sed proprium jus persequi neque credere debere Dominum Rapam aut Concilium generati veri iniuste aliquem excommunicare quando eo tempore quo lata est sententia, Dominus Papa nesciebat Ludovicum μου haberem Anglia regno scum hac sciverit Dominum Ludovicum non credere quod Conci misi in fluum possit auferre. Item dixit Papa quod Rex Francorum G Ludovicus ejus fisu post sententiam a Baronibvio Paribus Francia in Regem Angua latam, Aiommui hunc Regem appe visse, ta pro Rege semper habuisse, re cum e tanguam cum Rege Treva statui se sponderunt Nuncii quod post latam sententiam numquam, mParones Francia habueruntpro Rege, sed Regem depositum semper appellaverant, sicut Abbas deposeus , dicitur Abia Tandem unci anno Iair significaverunt Ludovico quod nisi exiret de Aditia,
sententiam excommunicationis, quam Gallus Legatus Innocentis in eum ruti rιιt, rima confirmatum ira a Papa die Caena Domini.
Quam historiam fusius enarrandam, verbum pene de verbo ex Chronicis Matthaei Parisiensis exscribendam censui de qua pariter legendus Belle restus noster Carterum nos docet quibusnam de Causis Innocentius III. Famosissimam Decretalem cap. novit de uindiciis condiderit Et quam parum considerate Canon istarum filii proca, tanquam pro Catholico dogmate clausis oculis, id est non exam
58쪽
IN REBUs TEMPORALIBUS. Inatis circumstantiis propter quas eam Innocentius tulit, decertent. Certe dum ad hanc attendo historiam, quae nos edocet Innocentium
jure vel injuria vincere voluisse, mihi Apologum Asopide agno in inferiori parte fluminis bibente videre videor quem lupus accusavit exsuperiori parte Ruminis , quod ei aquam turbaret, impediretque quominus biberet O bone Jesu, cane tibi unquam mens fuit, Tribunal spirituale in Ecclesii erigere, quo Pontifices Romani, quasi reticiaculo opes innumeras, regna temporalia, relicto genuino Eccletiae patrimonio, quod est Salus animarum sibi piscarenturo Energo artes dabricae eximiae, quibus temporale regnum Curiae Romanae , mundo obscurissimis ignorantia tenebris involuto, accre vit. Hic insuper Lector observabit eximiam Philippi Augusti&Baronum Franciae responsioncm ad Innocentii Legatum, quam Cardinali Perronio rodendam expono Siquidem indicat licitum obsistere Principibus, qui vel animi impotentia imbecillitate vel alia de causa Regni atque Dynastiarum suarum majestatem dilapidarent aut alicui Principi, atque etiam iptim et Pontifici Eccletiae manciparent neque eam ob causam timendas csse censuras Papae; quod certe mirum in modum causam articuli tertii ordinis juvat, Gavillationes Perronii frangit Vcrum quonam sensu Decretalis noυit de Iudiciu capienda siit, lib. s. cap. 2 respontione ad primum explicabitur. I U. Domιnvidoin vini in vita S ' Ludovici Ecclesiasticos aliaruando
apud Regem Optimum conquestos memorat, quod censura Ecclosia tica fieapud populum viruissent, ut innodati Excommunicatione, se absore nullo modo cura rent, huicque malo nullum certius j entius occurrerer medium, quam se edicto caveret, ut omnes Regni sui iurices agistratus Praeiatorumsententias in remjudicatam mittere tenerentur, statim atque illis innotesceret quempiam annum integrum in reatu continuasse, nec
ab Eulesia abyiationem petiisse hisque Ecclesasticorum postlucri, S. Ludovicum lubenter annuisse, modo Iudices agi Murpolitis cognoscerent quibusnam de causis censura Ecclesiastica ferrentur arque 'alaros op-
ρομυμ numquam ste passuros ut murices saeculare qui sinam de cause cen
referrentur, cognoscerem continuoque R. Ludovicum eispariter resondisse, isque alia conditione legem quampetebam se laturum quando omnibus compertum esset persepe homines injustu censiuri Ecclesiasticorum vexari idque exemplo Ducis Britanniae cemprobavit, quem Papa nuperinjuste excommunicatum fuisse ab Oscopis Britannia declaraverat. Haec a Do Disitire by Orale
59쪽
36 DE POTEsTAT ECCLrs Dominus Joinvillariis. Jam rogatum velim Bellarminum, ut hanc B. Ludovici responsionem cum suo hoc dogmate cap. decimo nono adversus Barciatum conciliet si nolit Imperator ad nutum sacerdotii gladium stringere, inquit, res sit ad bonum θιrituale necessaria. coget illum Pontifex gladio spirituali , id est censura Ecclesiastici gla-isum meterialem frιngere, aut in vaginam recondere: Eincensuris non movebitur Ecclesia necessitas id requirat, berabit Pontifex Subditos ab ejus eique Imperium abrogabit. Ita ostendetgladium esse subgladio , cs utrumquegladium adpotestatem Ecclesia pertιnere, quamvis non eodem modo. Quid ad haec sophistae excipient. Tum Ecclesiae necellitatem non exegilsse ut Episcopi aut Pontifex S. Ludovicum eo gerent Verum ne sic quidem evaderent quia si hoc dogma est fidei Catholicae, ut Bellarminus comminiscitur, oportet S. Ludovi cum in fidem Catholicam peccasse, ae de haeresi uspectum fuisset
continuoque in canonem Sanctorum minime referri debuisse. Caeterum Matthaeus Paris anno I 239. narrat eumdem Regem
numquam pati voluisse ut Robertus ejus Frater Imperium sibi a Gregorio IX. oblatum acceptaret, atque Nuncios misisse ad Fredericum II. quem Gregorius IX. exautoraverat; sicque respondisseruu spiritu vel ausu temerario Papa tantum Priscipem, quo non est major, imo necpar inter Christianos, non convictum Aconfessum de objectissbi criminibus exhoedavit, re ab apice Imperiabprecipitavi, quasi meritis suis exigentibu deponendus esset, non nisipergenerale Concilium case
θη- Iudicaretur de transgressionibus suis non est hostibus Fui dei adb quorum Papa dignoscitur esse capitalis Nobis adhuc insons, imo bonus fuit vicinus, nec quia snistra vidimus de eo infidelitateseculari vel fide Catholica Scimus autem quod Domino nostr 'seu Christo sistiter
militavit, marinis ta bellicis se perieulis confidenter opponens. Tantum Religionis in Papa non invenimus imo qu eum de sipromovisse, leomiistantem protexisse, eum conatus est absentem confundere ta nequiter Fupplantare c. Quid ad Romanos deprodiga sanguinis nostri effusione, dummodo ira sua satisfaceremus. Si eumper nosis alios Papa devicerit, omnesprancipes mundi conculcabit, umens cornuajactantia se superbiam. quoniam ipsum Haedericum magnum Imperatorem contriverit. Sed ne in vacuum vale mandatum videamur Fuscepisse, licet magis constet hoc ob odium Imperatoris, quam nostri dilectionem ab Ecclesia Romana deri sese, mittemus uncios prudentes ex nobis ad Imperatorem, qui quom.
si de sis Catholica sentiai, genter inquiram, nossuper hoc certisic
60쪽
IN REBUS TEMPORA I S. 37turos Et si nihιl nis sanum invenerint, cur infestandus est autem,ta Uum, imo etiam Uum P pam, si male de Deo siensierit, vel quemh-bet mortabum Aue ad internecionem perse tremur. AEdieri ni igitur Francorum uncis solennes D. Imper.uorem, ni mandata quae a D 'I'apa receperunt seriatim nunctaturi suod cum audiisse Imperator, de duimmanitate stupefactus , repondit se esse verum Catholicum , Chrsianum, sane de omnibus orthodoxa fidei articuhs sentientem G addidit. Non place.u Domino meo Iesu Christo, ut umquam recedam aflde magnificorum Patrumque Antecessorum iudicet Dominus inter meta ipsium, qui me itaper orbera tam nequiter d/ffam.ivit Et tendens manus in coelum, lachrymis obortis gustando exclamavit Deus ultionum Dominus reddat ei retributionem tac. Novit enim Deus auod Papa in Diorem mihi rebessium, praecipue Mediolanensium haereticorum contra me levat calcaneum c.
Ad haec unci Rcgis Franciaeci Nob Deus ut umquam ascendat cor nostrum, ut aliquem Christianum sne manifesta causa impugnemus;
nec nos pulsat ambitio Credimus enim Dominum nostrum Regem G.iltiae quem linea Regii sanguinisprovexit ad sceptra Francorum regenda, excel- . lentiorem esse aliauo Imperatore, quem οἱ Electio provehit voluntaria; seu cit Domin Comiti Roberto, fratrem esse tanti Regis. Et his dictis cum dilectione araria Imperials recesserunt uncii: hocpacto conatus Pa palis irritus evasit.
Haec Mathaeus Paris sub Gregorio IX. deinde sub Innocentio I . anno ir 6 post Lugdunense Concilium narrat S. Ludovicum voluisse reconciliare Imperatorem cum Papa, atque Dominum Papam erecta ta rnecta cervice postulata Regis Francia refutasse huncque irinumta indignabundum recessisse, eo quod humilitatem quam speraverat in sesevo servorum Dei minime reperisset. Caeterum hoc Curia Romanae supercilium , usurpationes is abusus censurarum Ecclesiasticarum ansam praebuit ordini Nobilium, populo Regni Franciae, ut sequentem protestationem contra Clerum Latine Gallice conciperent ac evulgarent ut idem Matthaeus Paris ad annum I 2 7. memorat. Hic Latina tantum exscribam : nam magna ex parte iis quae paulo ante ex Hinc maro Rhemensi ad Adrianum Papam protulimus, concordant sui Clericorum superstitio non astendens quod bellis σωorumdam sanguine seu Carolo Magno re aliis regnum Francia de errore Gentiliam a Mem Catholicam fit conversum Frim quadam humili
rare nos seduxit quasi vulpe se nobi opponentes ex ipsorum Castrorun re viii, qua a nobis habuerant fundamentum , jurisidictiρη secum