장음표시 사용
221쪽
Additis. Ab Auctora natura 3 se Nam philosomo Auctor hac definitione non saltem conis, , venientiam cum natura sociali, sed S conis venientiam cum natura humana Compre-- hendit ; Nam duplicem rationem natura ., lem statuit, sociatim scilicet & humanam,ri hinc duplex quoque ei dictamen est rati senis, eoque duplex jus naturae. Prol. f. 8., i f. 9., , Omnes igitur inus, qui conveniunt remis tura sectati, & tendunt ad custodiam δε-- cietatis juxta dictamen recta rationis, Gro.
, tio justi dicuntur jure proprie & stricte sicis dicto , i. e. jure sociali. Qui vero conve-
niunt natura humanis . i. e. jugulo recte M couformato ad eligendum ea qua delecyantis aut uoceus, justi ei dicuntur jure naturae ,, laxiori: Adeoque omnes actus . qui repug-
., nant naturae societatis , injusti sunt jureo proprie sic dicto , i. e. iure sociali r vid. , di pr. ἔ. I. & qui repugnant mutirae Drusisse vis injusti sunt jure laxiori. Vid. ProL f. 9.- Nos saepius jam notavimus, jussociati Scis itis laxitis ex sensu Auctoris admitti non pus.
o se: adeoque jur naturae nullo modo in conis , venientia sive cum natura sociali, sive cum, natura humana consistere: Jus naturae qua
, , tenus inter homines obtinet consistit in ,, j visu , lege , ac pracepto Crevioris , itti
ma definitione omne jus nauar.e absolvitur.
is Vid. Dissert. Prouem. XII. I. s r. seq. Ivesse moralem turris Hem I A Adeoque is eum necessario omitti debere, quia scit. o repugnat naturae rationali, sive sociali sive
Aut necessitatem moralem 3 - I. e. neces se sario iaciendum esse, quia scit. convenitis cum natura rationali, sive sociali sive hu-
cous Purauer is Anctore natina, Deo, latim actum arat vetari atit praecipi 3 ,. Ex,, pro legomenas repetendum est, Auctorem, , statuere , homines ad socialitatem , & ad ,, sequendum judicium recte consor malumis Sc. obligari, etsi mus non existeret. Prol. F. 8. 9. II. Hinc concludit Deum is conseque mer saltem actus tales vetare aut ,, praecipere : At iisdem locis jam notavi, is sententiatu hanc pugnare cum pietate du-
, plici modo r. quod hominem subjiciat alii
, causae quam Deo: a. quod Deum ministrum, , faciat ejus causae , non auctorem. Utrum- , , que probavimus d. xx. S in sequentibus is ulterius probabimus : G H. . Prosem. I.
,, naturam duplicem faciunt, naturantem &
naturatam , illa ipse Deus est : Hinc Pliari nius ait Nat. qu. 43. Vis Deum naturamis vocare, non errasis: Ut enim ex quo nata is stim omnia. edc. Uo . Seu. L. 4. heues. c. 7.
, , V 8. Proesus L. f. C. s. Tac. I. Mnes. in sis. Orotius auctorem naturae hoc jus, , probasse ex eo infert, quia ipse voluit ut is talia principia in nobis exitarent. Vid. M P l. f. I a. Actus de quibus tale dictatima existi J Au- actor circa praemissam juris naturalis definitio. nem notat, I. actus de quibus tale dictatum recte rationis exitat, eise per se licitos vel illicitos; atque inde Deum non potuisse aliter statuere, sed necessario illos vel vetasse vel praecepisse : quod in Prol. f. XI. refutavimus. a. Differre jus naturae a jure divino v luntario in eo, quod , uti dictum , Deus simu non potuerit aliter istatuere. hoc vero non nili ex liberrima voluntate sequatur; infr. n. 3. At itidem in Prol egomenis jam disectum est . omnia jura naturae ex liberrima Dei voluntate sequi, neque tale jus, quod per se actus licitos vel illicitos faciat, existere. 3. uaedam dici iuris naturalis reductive :ν verum cum Auctor hic nihil aliud intelligat, quam juris permi ilionena. supra iam notavi
mus facultatem agendi a natura concessum ve
rum jus naturale esse , sed permillivum. 4. Per abusum ea quae honesta sunt, etsi non debita. Iuris naturalis dici: ubi bene Auctorius & virtutem distinguit. s. Quaedam dici juris naturali, quae factum hominis supponunt, uti dominium ἔ i r. n. 4. sed ex infra dicendis apparebit, etsi illa acquirantur facto humano, tamen jus acquirendi leu facultatem immediate a natura concessam ella. 6. dus naturae habere intrinsecam bonitatem , adeo ut nec a Deo mutari possit : de quo n. q. ῆς seq. 7. Dari jus naturae pro certo rerum statu. Vid. n. 7. Quod ibidem refutabimus. De quibus trie exfflas a diutum d se circa δε quos ratio indicat inesse moralem turpit is dinem , aut necessitatem moralem.
. Debiti sunt 3 si Si scit. conveniunt cum nariis tura rationali.
Aut illiciti J si Si scit disconveniunt cuniri natura rationali.
Per δεῖ - I. e. etsi detur Deum non efferis adeoque Auctor putat homines inter se exiri repetitu societatis humanae. & judicio dis., , Cretivo obligari potuisse etsi Deus non exiis steret : indeque Deum saltem consequentero ea
222쪽
,, ea iura approbasse. Quam sententiam iam se sit illa intrὲnseca bonitas: Equidem . Auctor ,, in praecedentibus resu Iavimus. Ada. Pres. ait eam consistere in convenientia aut dis- AEqtie ideo a Deo necessario praecepti aut titi intesilainuum 3 Celebris haec quaestio est . an aetibus hominum jure naturae insit
intrinseca turpitudo , aut necessitas moralis, propter quam a Deo necessario praecepti aut
vetiti sint ' ita Grotius sentit h. i. ro. Ne jure
naturae vetita non ideo turpia esse existimat,
quia Deus vetuit, sed Deum vetuisse quia per se sunt turpia. Quem te te improbat B. Pu
L. L. c. 3 f. 4. sed rem non evolvit. Et nim Deus, ut summum bonum, cuiusque
voluntas in se persectissima , sui ipsius i. e. omnis boni & persecti regula ac norma est; atque hinc quae vetat & ideo turpia sunt quia Deus vetuit. & vetuit ille , qyia sunt turpia; Nihilque magis impium Deoque indignum videtur, quam fingere aliam Dei regulam quam Deum; aliam boni perfectique mensuram ac amussim, quam ipsum illud summum bonum & perfectum; aliud et ui bonique principium quam Ens illud summum,
quod omnium rerum ac entium Ens. causa, ac regula est. Seciis est in legislatore humano, cujus norma non sola voluntas est. sed latus
populi, seu bonum publicum: quia hi sunt fines Imperii ipsi a Deo commissi. de quo mox. At Deus ubique ipse est lanctissimum
suae voluntatis exemplum, & suae ipsemet regulae perfectissimus Auctor. Vid Exercit. nostram I. ad Croti quae exstat. VOL ILVO. I. I4O6. Auditis. - Coepi jam dicere in Prolet. S. II. LXd utrina de intrinseca bonitate juris naturalisis varias inferri conclusiones, quae lalva pie-
is tale consistere non possunt. - Rationes hujus rei adeo sunt evidentes, se ut vix demonstratione opus habeant; nam ,, I. si actibus moralibus talis inesset bonita, is aut turpitudo intrinseca, quae a Deo nonis dependeret, sequeretur , Deum non esse se Causam omnium rerum quae existunt, sed se causam esse extra Deum, Deci vel sit peti ,, rem vel coaevam. in quam Deo adeo nulis lum jus est, ut Deus potius eius legemis sequi teneatur. Adeoque a. Deus, qui estri cns liberrimum & independens , allidatus is esset ad illam legem , eamque necessario ap- probare teneretur , nec improbare pollet : adeoque vel subjectus illi causae , unde ino trinseca bonitas oritur, esset,vel saltem ejus,, minister. Porro S 3. non potest doceri quidis convenientia cuin natura rationali , i. e.
,, in custodia societatis , S in observationeci eorum quae conveniunt judicio recte conis formato dro. Prol. f. 8. 9 D. Verum
is praeterea quod probatum jam sit non dari ., socialitatem. anne hic ipse appetitus socie-- tatis . & hoc ipsum judicium recte consoris matum fatente ipso A uetore Ib ol. f. 32. o originem a Deo habent uomodo igituris asseri potest rem, quae tota ab arbitrio Crea- is toris pendet . non tantum sne Deo exiisse stere , sed & creaturam libertatem sui Crea se toris restringendi jus habere Τ Praeterea 4. siri daretur quaedam honitas intrinseca. extrari Dei voluntatem , Deus contraria illis pri is cipiis praecipere non pollet; at videmusis Deum plures actus, quos in genere vetuit, se certis calibus approbasti : certissimo indicio, o malitii m actuum ab ejus voluntate depcnis dere. Idque s. reipsa fatetur Auctor. lice
se verbis neget; docet enim in S. seq. Si quem ,, Deus Occidi praecipiat, non sicutim feri h is micidium , quod vita id rerum supremo is arbitro I. Si igitur Deus voluntate sua ,, efficere potest, ut id quod in aliis casibus,, est homicidium , adeoque ex ratione sociata se prohibitum , in hoc casu non ita dicatur, is sequitur necessario , quod actuum bonitas & malitia a sola Dei voluntate dependeat : ct hoc est quod contendo ; extra prohibitio-
,, nem Dei omnia esse Indifferentia. bune 6. ,, supra jam probavi omnes gentes seiuna, , Deum auctorem & originem juris facere sis adeoque extra Deum jus naturae concipi non ,, posse. Loco omnium potest esse testimonium se AnaXagorae, qui, licet indiscrete nimis,
se asseruit non ideo Deum quid velle quia j ,, stum est . sed ideo justum esse quia Deus
se vult. Vid. Gros. ira πω. h. Ara. Pres. Fia Atque hitic plerique sere interpretes Au- , , chorem hic corrigunt. Vid. Pusend. de I,, N. L. z. c. a. , . U L. I- c. a f. 6. - cleri tu not. ad inst. p. Iδ6. Ons. is Selum. de J. N. L. I. c. 8., Neque huic sententiae obsat I. quod ta-o men Omnes consentiant jus naturae esse im- mutabile, quod verum non esset, nisiis intrinseca ei inesset bonitas. Resp. consese quentia fallit. Jus naturae ex libera Dei vo- is luntate oritur, at postquam semel statuit se jus tale . illud mutare non potest, non quia , , per se & eXtra Dei voluntatem ius illud
is existit 3 sed quia quod Deus semel voluit
223쪽
se ex natura suae persectionis nolle amplius
M nequitiri Neque a. obsat, quod rerum veritates,, sint aeternae , ita ut nec Deus efficere possit, ,, ne bis duo sint quatuor , quod non nisi ex se intrinseca bonitate oriri potest Resp. totum se arcanum cur bis bina sint quatuor, ita ut is nec Deus aliter facere possit, hoc est: quia se bis bina Ne quatuor idem plane significant,
,, eundemque numerum , scit. quatuor unka-
tes. Si ergo Deus assereret bis hina non esse, , quatuor, sed quinque. mendacium diceret: ,, eodem modo ac si assereret aquam esse ig- , i nem, hominem esse bovem. Pugnat igitur, , haec assertio cum persectione divina , non ,, quia numer huic aeterna bonitas inest, , frustra enim de bonitate Sc malitia aeter- na in ordine numerorum quaeritur sed ,. quia Deus falsum asserere nequit. Vide omnino infra H. 6. Eodem recidit quod B.
se Lethnitatus nobis olim opposuit. Uti pro- , portionum V aequalitatum , ita V apestatisse V muvenientia regulas aeternis rationibus,, constare. Nam per proportionum & sequa-
litatum regulas nihil aliud intelligit quam, , Brocardicum illud , Deum non poste ei fic , , re ne bis duo sint quatuor ἔ cujus rationemri jam explicavimus, quia scit. Deus falsumis nomen rei affingere, vel rem sacto con- , , truriam allegare non potest: quae necessitas, , non est exti in sum, sed fluit ex ipsa pet- lectione divina , quae Deum mendacii red-
, , Neque 3. obstat quod LeibnitZius ex li. beta illa Dei voluntate inserat. Deum ita iubere posse ut aliquis soliu voluptatis suaeri causa e. g. alios homines cruciet. Nam resp.
is si Deo nulla alia permittendi causa est, , , quam ut pessimi nebulonis voluptati gratifi- is cetur , pugnat ad cum pei sectione Dei. Aliasis autem Deus , vi summi quod in creaturamis habet dominii de quo plenius ageturis insta ) hoc poste exemplo Jobi discimus .is quem cum innocentem cruciare volupe erat
,, Diabolo. Deus ei cruciandum bis permitis tit. Isb. I. v. z. At ejus unica & sola, , causa non fuit voluptas Satanae, nec pug-- nabat id cum bonitate Dei, ut eventusis docuit. Accedit, quod cum nemo coramo Deo innocens iit, Creator noster pro lubiis tu per morbos & cruciatus vitam nobis auri ferre pol st; nec misericordiae ejus aliquid ,. detrahitur: longe enim ciuciatus illi instao id sunt quod meriti sumus. & satis amplari adhuc pcccatorum seges superest in huai, , nabus in quihus misericordiae Dei infinsta
is locus est. Sed & pe. secta demum meritorum, pensatio alteri vitae reservata est, nec anteis plenarie fieri potest, quam homines actio-
num . quibus merentur, finem morte se,. cerint, earumque adeo mensuram impleve.
rint. Tum enim demum modo persectissi mo Deus compensare cujusque merita , &is poenas distribuere ac praemia potest, qu is ex persectione divina virtuosis vel malis de-- bentur. Disat Me ita uou ab humano tantum imre J - scit. a jure gentium voluntario, quouis alii secundarium vocant, de quo ageturis inse. f. XIV. Verum cum nec jus naturaleri intrinsece bonum, nec jus gentium volun- tarium detur, Dultra de horum jurium se differentia quaeritur.
SH N a dirino voluntario J A Notam, qua se distare Auctor ait jus naturale a jure divinuis unigersali, hanc constituit: quod tu, rale, quod ex appetitu societatis huma- is nae, & judicio recte conformato Sec. oriri ,, ait intrinsece bonum sit. L e. ex primis cipiis internis fluat, indeque a Deo ne si
is rio probari debeat, adeo ut nec mutari abis eo possit e cum e contrario ius divintimis Gesura aritim a libera voluntate divina penisse deat; a leoque non necessario , sed pro se ejus arbitrio a Deo statuatur, indeque proia lubitu a Deo mutari possit. Sed Se haec nota is fallit: Nam x. verum non est dari jus natu-- rale intrinsece bonum. a. Diximus omniuri jura naturae ex liberrima voluntate divina, , O iri , indeque Omne jus naturae esse diviis num voluntarium. Vid. pro Q. S. I 2. Deis jure divino voluntario ex sensu Auctorisse plenius agemus insta 3. XV. Gus. Diser
Rue per se, aut suapte natina aut debita adit illicita sit J Quia scit. repugnant velis societati humanae, vel sudicio recte conis, , formato ad discernendum ea quae delectantis vel nocent.
Seu vetando illicita , praeeipiendo debita
facit 3 o Adeoque quae ideo julta sunt quia
se Deus ex libera sua voluntate ea praecepit; . cum ius naturale ideo Deus voluerit, quiari subsistit etiam remoto Deo , ct quia per sese & intrinsece sultum est. Padiam eius iuris non dici proprie, sed reducitis 3 Auctor supra f. q. jam notavit
permissionem non esse actionem legis, indeque eam ad praecepta juris naturae non per
ere; Et redactive ca vi ad jua zaturale rein serri
224쪽
Ad mg. Gratii. Lib. I. Cap. I. g. X.
ferri posse ait, quia scit. permittente aut sal- Auctor L. 3. c. 3. f. c. n. r. c. 4. i. a. tem non repugnante lege naturae quaedam is u. I. c. Io. f. I. N a. peraguntur: Verum ibidem jam dictum est, stuis citra voluntasem humanam existum J,, 4. permissionem esse veram juris naturalis par Adeoque quae natura praecipit citra voluntem , homines enim quicquid agunt, agunt , , talein hominum : eoque Auctor refert jus vel ex concessione Creatoris, vel ex praecep- ., utendi rebus communibus ante divisionem. to eius : utraque voluntas facit jus naturae: - f. L a. e. a. S. a. seq. & jus privata vi
Unde jus naturale dividitur in permissivum is agendi ante institutas facto hominum ei.
ct praeceptivum. ,, vitates: L. I. e. 3. f. I. u. z. te c. 4. f. z. Additis. stuae voluntatis humana actum consequum
se Notavimus supra S. 3. u. I. ea quae jure tim) - Adeoque ubi natura aliquid praecipitis naturae permittuntur, esse iuris naturalis is ex suppositione ; si scit. homines voluerint. proprie μ dicti ι quia supponunt jus . seu is quod exemplo dominii 6c judiciorum nuncis facultatem habendi vel agendi, a Creato- is illustrabituriis re concessum esse, L e. licite ea fieri pos. Sic dominium, quale nunc tu usu es . v ,, se: Diximus hanc ipsam permissionem esse luntas humauia introduxit J Quia scit. domi-
actionem legis, non actionis negationem. nium per occupationem demum acquiritur.
Imo diximus ius uamma alio sensu sumi At cum per dominium non adius sed ius in- non posse; quia hoc sensu legem quoque telligatur, hoc omnino a natura est; exci- naturae continet, i. e. jussum Creatoris ut citium autem hujus iuuet demum supponisse ius, quod cuique suum est, cuique itiis hominum actiones. o buatur. Additio. Sicut iussa modo diximus, qna injussita Ex hypothesi Auctoris res terrae ab initis reui J ,, I. e. quae naturae sociali non repu- o fuere communes, adeo, ut singulis nullari gnant; nam lilia tunc dici ait negante is in eas proprietas sed solum jus utendi re, M magis sensu quam aiente. Vid. svr 3. 3. ut communi, competierit. Nultipli Catois & l. I. c. a. I. u. I. in Dr. At dicio S. 3. is autem genere humano, hominea Commu- , , notavimus, ea quae justa sunt. i. e. quae ri ni consensu res communes divisisse. &ri jure permittente eoque licite fiunt, non ., non divisarum occupationem tacite permi
se reductive, sed vere & proprie justa esse; is sisse fingit; indeque concludit, ex hac
, , eoque solo sensu jus naturae sumi polle. ., demum voluntate humana cui e rem pro Interamn etiam rea a senem ea quaera- priam factam, dominiaque voluntate &tio huusa esse iudicas J Auctor hic ea quae se facto hominum demum introducta esse.
virtutis sunt a jure bene distinguit. δε Vid. L. e. e. a. f. I. u. s. l. z. c. a. si. a.
o Auctor ad ea quae ratio honesta esset, , , At in Diffsertatione proaenuali I. 'M dicat etii non debita, refert honella quae . se late probavimus, I. verum non esse res abri non in puncto consistunt, sed Iasius spa- initio sui Te communes: a. fabulam esse, tima habent, & sine turpitudine omitti, ri quod de divisione rerum communium, &is vel aliter fieri pollunt. Vtit. l. I e. a. f. se de tacita concessione occupandi res non ,, I. u. 3. Nam Grotius distinguit inter eas is divisas , fingit: 3 jus dominii ab ipsan is Virtutes, quae aliis utilitatem asserunt, & se tura esse, & ius occupandi res nullius Cumis inter eas quae honestatem saltem prae se is trib genere humano originem cepisse. ,, serunt, & commendantur: Prol. f. 3o. l. ., Aliud exemplum, ubi Auctor jus natuis i. c. s. 3 8. Priores refert ad praecepta ju- - rale de iis agere statuit qua voluinaris ιμ- is sis naturae, scit. laxioris. Viae sup. f. 8. n. is mana iam conseqtirentur . occurrit in jui- , , γ, ἔinci f. 9. n. I. posteriores autem a ri elis. Nam ex Grotii hypothesi jure naturaes, jure naturae excludit, ibid. easque abusive se unicuique privato competit jus suam alte- ad prRcepta referri ait. Vid. f. h. R I a. se riusque injuriam vindicandi; at . quia mul- , , I 4 f. 6. N. I. At verius est . has quo- - tae inde confusiones oriturae fingent, fingit, que Virtutes ad ius nasura pertinere. Viae is genus humanum consentisse. ut jus illudis Disini t. prooem. II. S. 9. se' et 8. ,, puniendi in civitates conseratur : Adeoque, Aut onm dis meliora, res uo debisa J ,, pintia hae coluntate humana, judicia a na- , Multa enim licite fieri postir ait. quae ho- - tura orta esse ait, L. I C. I. f. I. u. a. se
225쪽
46 Heli risi de ciccisi Commentarius
se nus humanum unquam inter se constituisse is uoph. 4. expia. Cyri v. 3 q. Libro de re., ut per judicia jus statueretur. Judicia a , publ. Lacia. Irint. is Dertet. GHL N. A., natura patribus familias delegata sunt; hi A L. I t. c. 18. De Germanis id tradit Cisis. o pacto demum in civitates coluerunt. inque is heli. Gar Lib. 6. de juyptiis Diod. De. L. se eas omne jus suum vi agendi contulerunt. se a. c. de Cardacis in sterii a Straho L. rς Ilactenus igitur judicia ex pacto constitu- is in s. Nam apud Lacedaemonienses surta ta sunt, adeoque ex ipso jure naturae , vi se non impunita erant, sed si quis deprehenis cujus homines de suo iure disponere pos. se debatur in furto in eum animadvelleb M sunt. Quae latius explicavimus in Diff. ,, tur. Plui. in ampM. Luc. N. 4. Leges igiturri Prooem. L e. fia δ' Diff. XII ,, permittebant juventuti, ut auferre alteris eo rutro eDJ scit. per fietam illam si alteri rem potuerit, non ob turpia lucra. o divisionem , ac tacite a genere humano in. se neque ad sumtum libidini praebendum ,
D ductam Occupationem rerum communium. se comparandamque opulentiam . sed pro
Ne u niihi esse id eripere, te inouo pinu is exercitio disciplinaque rei militaris; quod mi est domisti J,, imo si id demum ex pacto is& surandi solertia & assuetudo acDeret
voluntate generis humani sequitur L quae si obfirmaretque animos adolescentium & adia gratis hic fingitur, nec ulla ratione proba- is insidiarum astus , A ad vigilandi toleran- ri poterit non potest dici esse a natura: is tiam & obrependi celeritatem. UUL Gethri Cum tamen ce tum sit, naturali ratione is d. L Neque Gedendum est, rem propriam is unumquemque vi iacultatis a Creatore sibi se lactam fui me eorum qui abstulerunt, sed concessae res terrae, quae nullius sunt, - - vel judici vel sacerdotibus delata fuit; uti cupare, i. e. suas facere & dominium in is statim de Egyptiis exemplum asseremus. eas acquirere posse: unde necessario inlat- - Legem l'ersarum punitivam refert X ri tur homini rem juxta voluntatem Creatoris A nopb in ist. Cyr. L. i. n. Apud IEgyptiss occupatam ab alio auferri non debere. . , res furtiva non acquirebatur auferenti, sed lasmu i Das jus nasura e J ,. Imo pugnat, is ad cicerdotes deserri jubebatur, quo re- ius naturae, L e. principia interna id indi- dimi posset detracta quarta. Diod. De. L.
care. & tamen dominia ex pacto & VO- is a. c. I. M luntate generis humani originem cepisse. .. Atqui gentes Mercurium. Delm , pr Ouare fiunti- Ue. Ita Postquam scilicet vo- is tectorem furtorum fecere, adeoque natura se suritas humana introduxit dominia. A non videntur esse prohibita : Lactavi. L. S.
Furtum minuradi iure prolammm J Dixti ri c. io. Resp. haec sententia orta est ex poe-- mus furtum prohibitum esse primaeVo ju- tarum fabulis, qui Diis suis latrocinia, a- ,, re naturae, & citra voluntatem humanam. dulteria . caedes , Sc. affinxerunt; Saneis cui enim concessa est a natura facultas is ideo haec theologia mystica ab ipsis Genti- ,, occupandi, ei etiam concessa est facultas se lium Philosophis improbata fuit: .ausam is de re occupata disponendi: Sane cum res is autem fabulae de Mercurio dedisse videm terrae in nullius sint proprietate, adeoque tur, quod is praesit commerciis, quae cum is nullius; cuique hominum competit facultas is omnium maxime defraudationibus su hjectari naturialis res illas occupandi & sua, facim. se sint, per bonam consequentiam Gentiles,, di. Si igitur alius hoc ius ab Auctore na- praesidem eum ira is , eoque surtorum,
ri turae cuique hominum concessum turbat, is fecere. M rem el auferendo, i. e. furtum rei facien- Denique non obsat, quod res naturari do, violat ius naturae. R invertit volun- - communes sint, de jure Gentium demum tatem Creatoris, indeque tenetur ad repa. A dominia sint introducta. L. s. ius. Uiur. D rationem. M adeoque is, qui alii rem aufert, videaturo Atque inde nulla gens suit aliqualiter se suo jure communitatis uti; indeque surtaeis is morata, quae non severe in crimen surti is non iure naturae, sed jure gentium de-M 3mni adverterit, ut de Tgyptiis. Scythis, mum prohibita videri. Resp. falsum est, , dudaeis, indis, Bactriani , Arnis, Locris, o res a natura esse communes, sed sunt se Periis, & ex lege Draconi, id probat TV- se nullius, eoque cedunt occupanti, i. e. o is mam in nos M. A cupanti fiunt propriae ; dominia ergo cumis Neque obstant exempla gentium quae sum se ipso genere humano orta sunti L. r. F. A. ista Permisere, ut apud Lacedaemones. X is R. D. Equidem jure sentium demum do- minia
226쪽
aminia discreta dicuntur m d. I. s. At per, jus gentium JCtus ibi intelligit ipsum jusis naturae quod ratio naturalis constituit: Vid. l. I. g. s. R D.
se de 'o t. Nam hoc natura quum 6 , - minem feri lacupletiorem cum asterius minis attra. L I F. Comi. iud. Natura turpe J- L. 12.Is Verdiligo. At is que hinc furti damnatus ipso iure fit in f, mis, etsi in sententia id dictum non sitis. I. 4. I. M. His qui πω. ius. l. r. iii f, , de Publ. jud. f. Ins. De poena tem. litig.
Deo duplicere Euripides 3 - Vide simile in
,, locum in Plauti prologo Rudem. v. IO.
υ autem itis nat male adeo immutabile ,
tit ne a Deo quidem mutari possis J Explicavi
hanc quaestionem in Pro M. I. G. M. II. f. 32. Je . quam huc transcribere liceat: Verba haec sunt: Nec minus inanis est alte ra illa quastio : an Deus utare jus naturae pol sit Τ Etenim, cum quod Deus vult sit omnium optimum & persectissimum, non potest aliud velle quod minus bonum, minusve peIfectum est; non quod per impotentiam naturae non possit aliter agere; sed quod per summam persectionem voluntatis non possit aliter velle. Blasphemiam Plinii, L 2. Hs. nat. c. 7. a qua nec alienus videtur Cicero Lib. 4.acia. qttes. c. I 6. sapit, cum Grotius S. I . n. s.
inquit, ese quaedam ad qua potentia Dei se
nota extinuat: ni facere ne his dimitat quat ror. &c. quo a stupendum videtur in tantis viris, cum revera ineptissimum S plane ridiculum sit. Decepit cos duplex abusus, qui
licet ad demonstrationes morales, alterum opus, pertineat, hic tamen notari meretur.
Unus eli, quod communi usu loquendi verbo pode ibi utimur, ubi intelligimus --
potentiam : ut cum dicimus , homo potes mori, i. e. non poteν semper civere: Et contra , vocibus non pose, ubi intelligimus potentiam: ut cum dicitur Deus non potes mori, non in- erire , &c. exprimitur aeternae potentiae & eL
sentiae plenitudo. Adeo vocum ludo deludi se passi sunt viri quoque egregii, ut per verisba . quae potestatem plenissimam & omnipotentiam significant, intellexerint impoteutiam,& vice versa. Alter, quod demonstrationes rerum inprimis prviedere debeat demonstratio verborum. Id vero non modo neglexere qui recens
philosophati sunt, sed nec satis ea distinxere
ab invicem. Quod olim , cum his studiis adhuc incumberem, me adnotat se memini in septimis oluerit rihus adversus meditationes
Cartesii. qui cum rectissime philosophari ii se, quali ex juiso Delphico inciperet, primamque veritatem faceret cogitantem Jὶ e se adversilii . qui ex Aristotele illud ptimum et se hauserant idem non pothe simul esse nou ejus principium liquidissimum negabant;
quibus ille hoc ipso Aristotelis effato occuriarere potuisset: nec ulla pugna, cum alterumst verborum . alterum rerum principium :de quo alibi. .
Ita , quod Grotius quaerit, an Deus sacere possit ne bis bina sint quatuor, in verbis non in sacto consistiti Ais nimirum, bina &quatuor sunt unum idemque : utrumque sculicet quatuor unitates; uti unum & tria. patiter sunt quatuor, scilicet totidem unit tes ; Quae titur ergo, an fieri posset. ne quatuor sint quatuor 3 seu an quatuor simul sint.& non sint. Idemque eit in exemplo Plinii: an Deus facere misit, ne dies praeteritus sit praeteritus &o. In quibus omnibus non quaeintitur de possibilitate facti, sed de veritate dicti: non , an Deus possit aliquid emcere. aliquid in aliud mutare, Sc. sed an statuere , ut utrumque hoc unum sit, esse, V uou
se ; id est, an pollit falsum dicere. mentiri Τ 9 sic de omnibus contradictoriis. Unde absurdissime conjungit Orosius cum hac quae stione alteram, an Deus , quod intrinsece ut ipse sentit malum est , permittere possit' cui supra satisfactum est. E contrario , ubi de vi facti quaeritur . ut an Deus homicidium, furtum, Sc. Permittere possit 8 Grotius ineptissime hoc relati ad vitium verbi: quali permittente Deo dea sinat esse homicidium. furtum, &α quod verba haec vitium sonent. Quae hoc viro
nimis quam indigna sunt. Non enim quaeiaritur quo nomine factum vocetur; sed, qu quo modo vocaveris, an permittere possie hominem occidi: rem domino invito aufer
ri Sc. Quanquam & salsum sit, verba homicidii quod S de fortuito aut casuali ,
ut vocant, dicitur, L ir. S. peuul F. de pomo significari semper vitium seu crimen. Quin vi verbi homicidium est, quoties homo occiditur. caeterum , res ipsa plana est : competere Deo plenam potestatem in hominum vitam, corpus , & bona, duplici jure: tum , quia omnia ipsius sunt, omniumque ipse creator ac dominua est. tum, quia nemo hominum est
227쪽
est quin commiserit ut mortem . aliaque mala merulisse intelluatur. ed ii leo de injuria queri non pollit. Atqie lioc ius Deus quotidie exercet immittendo, etiam piis, peltilentiam , Vastitate , aliaque mortium & calamitatum mala. Verum . utitur ille hac potestate persectissimo modo, si istaque proportione, pensando bona vel mala meritis. V de . accepto ejus mandato, non putandum
satisne bonum aut aeqvum sit; sed pro optimo habendum quod ipse voluit. Atque ita singularis laus fuit Abrahami, quod jussus immolare filiuni unicum nullus haestaverit an Deus potuerit id iubere , & ipsi obediendum suerit. Ita, quod Hebraeorum populus hona ab IEgyptiis commodato accepta se- eum abstulerit, cum Dei iussias . tum iEgyptiorum impietas . & operarum tot annis indebite & acerbissime exactarum injuria, s lis defendit. Atque ita de aliis. Additio. In praecedentibus demonstravimus, ius,, nliturae sne Deo nec concipi, nec salva se ratione statui poste, iuri nati ra mei se hou se ratem intrinsecmu, uvii Detis uel e fario is a probare teneatur ζ adeoque causam hanc, o cur mutare Deus jura naturalia non pos- ,, sit, falsani esse. Immutabilitas enim juris, , naturalis eX plane alia oritur causa, quam se explicavi in traei. de I i inc. mri uar. πινα,, L fol. 38. seq. voluntas enim Dei, ut ut li-- berrima , tamen duo necessirio compi se elitur: tum , ut non postit velle, nisi quod is pei sectissimum est r tum, ut non pollit mu- tare , quod semel voluit. Non quod causari quaedam eXtra Dei voluntatem sit quae eiis necessitatem hanc iniiciat, sed quia ea se necessitas init inseca est ipsi voluntati, propia ter summani ejus persectionem. Ita ut v M luntas non pollit non velle quod perse
is elissimum est i Non quod aliunde ad id , , adstringatur, sed quod ipsa voluntas in sese perfectissima sit: Atque ita Deus id quod is optimum est necessario facit; non quia si non potest aliter facere, sed quia non po-
is test aliter velle. se Hinc explicantur facile omnia iura na-M turae; quae ad duo capita refero: sunt enim r. jura inter Deum & homines. quae ni- mirum in cultu divino consistunt & ex is ipsa ejus essentia summaque perfectioneis fluunt. Tantum jam Ebest. haec mutari ,, posse, ut Potius contradictionem involve.
is ret, si Deus vellet te pro Deo non haberi; ,, fieret autem hoc , si vellet ne coleretur, conmieusai las, , cum cultus ille sit per se et onis aestimatio: is d. iura inter homines ipsos; quae nihil se aliud eta ostendi, quam sanetiuimae huis ius voluntatis placita: Haec proinde mut se ri ideo non possunt, quia voluntas peris laetissima etiam immutabilis est, cum mu- , latio poenitentiam eoque imperfectionem is inserat. & ignorationem pariter futuri , quae in D in non cadunt. Diei tamen quaedam ptismi H - ea se nou eximuit 3 is imo non potest salva pietate dici, Muna usu posse qrtadam agere obis G sem- potermia ; qaω a causa qua iam is extra Deum procedit. Omnia facere po- is test Deus quae non inserunt contradictit se nem vel imperfectionem : illa enim per ,, essentiam Dei, haec per eius perseetionem, , agere non potest : Impedimentum autem is hoc non est a causa quadam extra Deum, ,, nimirum ex socialitate, aut natura hu- mana , ut Grotius existimat. sed a poris suetione & essentia Dei, qui non potestis velle nisi quod persectissimum est :inia, quae ita diremtur, dicuntur tau- se traii , sensum arcent qui rem exprirnat unia
se lium habens, su Abi ipsi repuguaut Io Verba haed sunt, quae rem per se satis se obscuram magis implicant: dictum jam estri falsum esse, circi quadam x e ad pia po.
te ura Dei se pioru exteradat; cur autem
, Deus id quod semel voluit mutare, & , ,. quod cum persectione ejus pugnat, velleri non possit, id vidimus non esse ex dese-
,, et u potentiae . nec a causa quadam eX trao nea, sed ex ipsa essentia & perlaetione se divina.
ree . a Deo potes e ciJ Aliud est quaerere, an Deus aliquid possit mutare, aliud an Deus id , quod salsum est, possit dicere verum
In proposita quaestione non de re elusquo mutatione, sed de nomine agitur: non quinritur an res ipsa mutari . seu an his duci quinque dici, adeoque falsum nomen rei ata fingi possit, licet in posteriori quaestione eadem res maneat 8 Et hoc merito negatur :his duo enim & quaritis eadem res sunt, si quis haec quinque vocare vellet, non rem
ipsam mutat, sed aliud nomen eidem rei dat, i. que falsum, & sic esset salsiloquium, quod cum persectione divina pugnat: Et hoc sensu quoque verum est factum insiciunis ri nou mile . quia contra veritatem aliquid assereretur: scilicet factum non esse , quod tamen revera factum est. Impossibilitas ergo
228쪽
hic non est a re, sed ab ipsa essentia & pers ctione di Wina : Deus enim nihil potest velle . nili juxta naturam suam, i. e. id quod pei sectum est. Vid.Iupra u. I. Ita νιε hoc quidem ut quod intrinseca ratione
malunt est magum non se I , . Si daretur malumis aliq iod per se & intrinsece , i. e. quod
is et tum semoto Deo malum esset, vera omniis no esset Lotentia Auctoris; Deum non posse se efficere ut id malum non sit, quia extra se Deum causa in ipsa re solet, quae eum imis pediret. Sed cum jam constet nihil maliis esse nisi ex voluntate & prohibitione divina, is sponte sequitur, otiosani hanc esse quaestimis nem , & Dultra quaeri an Deus velle popse sit ne id malum sit, cum non possit con iis pi malum intrinsece tale, adeoque frultra in de eius mutatione quaeratur. Quod igituris Deus id quod na iiDm eli. i. e. quod suasi voluntate pro tali declaravit, R ideo pro. hibuit, non possit permittere . non est ex is defectu potentiae quae ex re oritur , sed exri natura. persectionis . quia mutatio poenitenis tiam , eoque impersectionem involveret.
D Me ut quinuisitificat Arissetis . cum dicis esto. J - Aristoteles ait, quaedam ese qua
,, sutro ac uominantur eram malitia coiistincta, , sutri: & recte: At rationem ejus aristoteleso non ponit in principiis intrinsecis, nimirum se in appetitu societatis , & convenientia cumri ratione humana ; quae obligationem infer se re Grotius ait etiam remoto Deo. Sed totari ratio malitiae in eo conssistit, quod ratio di-- etitat ea a Deo et se vetita : Unde qui adulte- rum nominat. exprimit hoc ipso actum viis is ti a sum , quia Auctor naturae uetum illumis vitiosum declaravit : Adulterium igitur nonis est malum antecedenter respectu Dei, sedis consequenter: ct Deus non vetuit promiL, , cuOS concubitus. quia per se malum sunt; ,, sed ideo malum sunt, quia Deus inter ra-
,, tionales creaturaS eos prohibuit.
sunt, aliunde novenda, ita Θ' proprietates, qua esse Uttid necessario consequuntur J . . Ve: da
se haec obscura Gmnovius aeque obscure inte , , pretatur. Mentem Auctoris in sequenti no-- ta explicabimus. Talis amem 6 malitia quorundam astatiancomparasorum ad naturam sana ratisve Πιω-
tem J - ualis 3 cujus nimirum essentia &,, proprietas aliunde non pendet: Mens igitur, , Auctoris haec est : Ex ejus hypothesi apperi titus societatis humanae . & iudicium recteis consormatum ad discernenda utilia ab eis Tora. LI. op. I. g. X. ψυ
quae nocent, fluunt ex principiis internis. se quae subsistere ait etiam remoto Deo. Utio igitur haec principia sunt intrinseca, nee si ab alia pendent causa , ita & proprietates. is quae principia haec necessario consequuntur. - i. e. malitiam 3 aliunde non pendere, se indeque nec a Deo mutari aut tolli posse ait. At dictum jam est l. appetitum societatis
, humanae esse non ens . adeoque frustra ,, quaeri an ab alia pendeat causa. 2. cum
se ipse Auctor fateatur appetitum illum hominiis a Deo inditum esse , I rol. f. la. Contradiis o ctio est , a Deo originem habere S tamen , sine eo existere polle. Si autem causam se a Deo habet, non pendet ab alia causa, &,, lic tota ratio bonitatis intrinsecae cestat.
Itaque V ipse Deus scriuatim hanc πο mam de Ie jtidicare patitur J is Sensus est, is quod Deus ipse agnoscat principii talia in
,, terna quae ab alia causa non pendent. dumis permittit judicium ferri de suo procedendiis modo , juxta normam illorum principiorum se internorum. At falsissimum est, Deum is unquam , ct in ullo actu humano , agnori visse malitiam aliquam intrinsecam , quae se dependeret a causa aliqua extra Deum ; i. e. se ab appetitu aliquo societatis, aut judicio,. discretivo recte conformato Sc. Nec ex is allegatis ab Auctore scripturae locis apparetis Deum pati de se judicari juxta normam quaeri aliunde est , aut ab alia causa pendet, sedis contrarium exinde potius elicitur : Deum, , nimiium se submittere iudicio aliorum jux- , , ta normam, quam ipse constituit, cuius se ipse Auctor est, adeoque quae tota a Deo , , dependet. Nimirum contendit summum se Numen . se lsraelitas jure punire tamquam transsgresores legum divinarum . tamquam is rebelles voluntati divinae , tamquam ingra-- tos . & immemores beneficiorum divin is rum. Sic enim Abraham de Deo judicat, erant nou puse occidere tumran cum impio , ,, nou e se hoc indicium eius qui iudicat omnem, , terram. Ue. Gen. XVIII. a. & merito. , quia paenu non est nili in sontes , i. e. in Q transgressores legum divinarum. & ptrgn is rei cum pei sectione divina, poenam sumere,, a jussis , i. e. ab eis, qui voluntati Deio obtemperant: duamquam negari nequeat, se Deum citra poenam ex jure summi imperii si quod ei in creaturas competit, vitam eisia adimete pro lubitu potuit se : Sed & ex colia loquio Abrae & Dei satis apparet. homines,, justos vix dari. adeoque merito suo occisos is esse Sodomita .
229쪽
, . Apud Eny V. 3. Deus Israelitas ipsos iv. stea permittere potuisset, quia permissio illa
se dices constituit retrini iniuria eos ex stirpavri fieret necet Tario cum mutatione divinae volim. rit, utpote reos atrocissimorum criminum. tatis. At si nunquam prohibita ab eo haec fuisseri Apud Ezechielim dudaeis querentibus quod dicuntur, id quod ex post facto revelatum, ob delicti patentum puniantur XVIII. a Deo vero ab aeterno ita constitutum et t. I9. in permittit judicium de justitia poenae : utpote cui omnia sunt praetentia. nullari Audite, ait, domus Israel, numquid Dia facta fuit ejus voluntatis mutatio , sed tem-M nrea νiou es aqtia et se' non magis via Dema per eadem illa ac immota permansit. ri prava 7 AVIII. 23. Uz0. In quo autem Auditio. si norma istius judicii consistat explicat Pro- ,. Verior respontio est, nos Resus non fulis M pheta d. c. I 8. v. s. ubi justium describit. se se illicitos ex quo iussit Dei nebant. Nam, , qui inpra tis Dei ambulaverit, iudicia , , alibi notavimus, Deum praecipiendo bomris ritis cfli diverit, Ni iaciat Deritatem : Cer- ,, rtibus quidem legem dedisse , non sibi:
tissimo indicio, normam juxta quam Deus is illi proinde soli invicem obligantur ex illa se se judicari patitur non esse extra Deum. ,. voluntate Creatoris, adeo ut suo arbitrio o& malitiam horum actuum non aliunde ,, nihil illi voluntati contrarium peragere posse pendere, sed a sola voluntate Dei actus iasint; Deur autem inde non tenetur, sed po-- injustos declarantis. Apud Inremiam Deus, , tius libertimam potestatem sibi reservavit in ,, justitiam captivitatis Babylonicae defendens , , homines , eorumque vitam Sc bona; adeo, , , allegat causam quod istaelitae deseruerint is ut pro lubitu suo de illis disponere, &, Deum, quod leges eius non tenuerint, & se per ipsos homines hoc jus suum exercereis Auctorem legum nesciverint. c. 2. P. s. seq. ,, possit. v. 8. II. II. Iq. Iς. II. & tandem con- is Si proinde Deus injungit uni hominumis cludit: propterea adhuc iudicio contendam se ut alteram occidat, hoc ipso non mutaturis vobiscum , & cum filiis vestris disceptabo. se jus naturae ; quod inter solos homines ob- d. c. a. v. 9. Iudicii ergo hujus ac discep- ,, tinet, lex generis humani salva manet. M tationis norma , non est malitia quaedam is ne occidant se invicem ; neque homo hicis actuum intrinseca, quae aliunde non pen. - occidit, sed Deus per hominem actio igiis det; sed lex quae a solo Deo pendet, qui ,, tur non est hominis, utpote qui suo jureri coli voluit: Apud Micham iudicium Domini se occidere nequit, sed Dei, qui homineis cuni populo suo Uy cum Uriari judicara drcitur Q utitur tanquam suo instrumento. , , Π, a. seq. juxta quam normam ' explicat id , , si deoque cum Deus permisit, imo prae- propheta d. e. 6. v. 8. mulcabo tibi, obo- cepit Adami liberis ut propagent humanum, , νυο γιd sis L suum Si quid NH. doenivi r se genus cum sororibus cohabitando, illi id is requirat a te : tititie facere iudicia in V uilia is non secere suo jure nam Deus inter l, , , Lere misericoroliam V sollicitiim ambulare ,, mines in genere id fieri prohibet sed julia
is cram Deo tuo. Malitia igitur horum actuum is Dei. Idem dicendum de parricidio Abraha - ,, pendet a Causa extrinseca . i. e. a lege divi- mi, hic enim non sua auetoritate id exequiis na. Denique Apolliolus quaerit ex lsraelitis, , , paratus fuit , sed jus Dei exequebaIur. ,, an Deus injustus sit, poenas eis inserendo Neque dici potest, mutationem voluntatis, , Rom. III. v. s 6. Re ne id negat, ct is inserie si Deus permittit quod semel prohi- rationem allegat, quod fidem non habeant se huit: Nam prohibitio generi humano sacra is legi divinae. a. c. I. v. I. iuuia. D. Io. II. , , subsistit adeoque homines inter se aliquid ,, 8. 19.seq. Norma igitur hujus judicii iti- se agete contrarium prohibitioni divinae suo se dem non est ab aliqua malitia intrinseca , si jure non possunt. Neque ea voluntas gene , . sed a lege Dei. - raliter declarata mutatur si Deus praecipito Fu taamu iuge dum. ni hi his arilibus ima- - aliquid quod homines speciatim inter se ag go quadam νmιtationis fallat incutitos J Uti ., re prohibentur; Deus enim suo jure agit, cum incestus permittitur liberis Adami r Ju- - suumque jus exsequitur, etsi per homine .
daeis nuptiae cum defuncti fratris vidua, Dem. Olm revera non iras naima mutetur,
XXV. v. gi. parricidium Abrahamo. Gen. sed res de qua ius natura rerisituis, quinque 2 Nam ho casus Deus numquam prohibitos mutationem recipit 3 Sensus est . non fieri voluit. sed ab omni aevo a lege prohibitiva o licitum homicidium, furtum Sc. sed non esse excepit : si enim semel sub illa generali pro- ,, homicidium. Quod statim refutabitur. hi bicione eos comprehendisset , numque po. DUABere non teneor, uou qu/HIui naturae
230쪽
desieris. Fe sed quia quod defletam deberilsit J Imo nec hic imago est mutationis :nam debitor obligatur ad solvendum non ex intrinseca aliqua bonitate , sed quia volu tate sua jus in alium tranitulit : si creditorrus hoc remittit, desinit debitum, quia is a cujus arbitrio tota obligatio dependet ita vult. Eadem igitur ratione homo obligatur juri natura quia Deus id voluit. & ideo jus est: Si vero Deus excipit quosdam actus ab hac lege universali, illi casus liciti sunt, quia prohibitio divina, quae sola actum malumessicit, cessat. Ut maneat a ue missoluta nitima obtigi. tio J - Sola enim datio non facit mutuum, is sed lex addita. ut tantumdem ejusdem ge- ne is restituatur. L. E. pr. S. I. l. 3. der , , hus cred. quamdiu igitur tantumdem restiis tutiam non est, tamdiu manet mutua obli-
Non licitiam μι homicidium avit furtum, sed non erit homicidium arit 6urtum J o Haecis sententia Auctoris l. pugnat cum ejus Prinis cipiis : si enim furta S homicidia per se itiis licita & intrinsece mala essent. Deus nonis Fosset emcere ut hi actus non sint furtum ,, nec sint homicidium. Nam cum , ex hypo- is thesi Auctoris, Deus necessario ct cons se quenter actus eiusmodi vetare debeat , nonis posset ullo casu illos permittere, i. e. emcere,
is ut actus ille quo homo occiditur . non sitis homicidium. Sed & a. assertio haec Auctois his, homicidium non feri licitum , sed uouis e se homicidium , falsissima est Si enim , , Deu, jubet hominem occidi, omnino est ho- is micidium &c. sed delinit esse crimen. Ita, , & alia homicidia sunt absque crimine &ri culpa , uti invaseris ex necessaria defensio- ne reorum ex crimine capitali; hostium ,, in bello ; si mero casu fiunt, &c. Haec igi. tur vera sunt homicidia, sed non crimina , M quia semper excepta fuere a prohibitione &ri regula generali. Qua voces vitium investium J ,, Non exis intrinseca aliqua malignitate , uti Auctoris putat, sed quaa actus hos Deus , si ab ho-- minibus propria auctoritate fiunt, vitiosos is declaravit : Quoties igitur auctoritate Deiri fiunt, toties cessat vitium, quia jure Deiis fiunt ejusque jussu. Pod vita id rerum supremo Domino atia rem J- Hoc ipso omnem bonitatem intrins is eam ipse evertit Auctor: nam si Deus vo-
luntate sua essicere potest, ut id quod in is aliis os bus eli homicidium, in hoc casu
is non ita dicatur, sequitur necessario . quod se actuum bonitas ct malitia a sola Dei volunis late dependeat. Sisit id quadam iuris uasura is non ip Aciter , sed pro certo rerum salti J ,, Fabulamis hanc de iure naturae pro certo rerum statuis examinavimus in Di s. proaran. I. Cap. M. A Couf. Ap. λr 4. Sic conrnumis rermn Uur fuit, qriam iis dominia inrroducta non erauit J Ex hypoth , , si igitur Auctoris itis utendi re r commet Lo hi terra est naturale pro certo rerum itari tu , i. e. quamdiu homines per divitionem , ,, & concessam tacite Occupationem, non in-ri troduxere dominia. At triplex hic error o is currit , quod Auctor asserat x. ab initiori rerum usum fuisse communem. 2. Postea is demum introducta esse dominia. 3. Introdu- , . ctionem hanc dominiorum esse juris natura.
o lis non simpliciter, sed pro certo rerum statu. se Nam quod ad n tim attinet, infra deis
is monstrabitur res ab initio non fuisse com . ,, munes sed nullius, indeque cedere necesse sario occupanti. Et tum . quod ad secumis dum attinet, apparebit jus occupandi res,, nullius, i. e. jus dominii, cum ipso genereo humano otiginem cepisse ι quia cum ea fari cultate occupandi & de re occupata di senendi, in quo totum dominium consistit, is creati sunt homines : Indeque , quod te
se tium spectat, talium esse dominia eqse iuris, , naturalis no certo rerum statu. i. e.
is postquam rerum usus communis esse desiit, is quia numquam talis rerum status, ubi res,, communes fuere , exstitit. Via. Sup. n. 4.
Et iris sutim per vim consequendi antemseras leges 3 - Auctor ait, unumquemque
, , privatum ab initio judicem sibi injuriae se illatae fuisse, sed horti nes postea jus illulis in societatem transtulisse : indeque jus inju.
o rias per vim vindicandi refert ad certum is rerum statum , qui obtinuit ante societa-o tes hominum ἔ & qui sublatus est constit is iis civitatibus talio hominum. At hoc mo-- do omnia pacta, omnesque contractus es.se sent iuris naturalis pro certo rerum statu. , plenius hanc materiam examinavimus in
- Quo ipso simul figmentum illud de jure
is naturae in statu integro . & de jure naturaeis in statu corrupro extenso, quod primusis Alberti in Comp. iuri nas. invenit, refellia tur. Aristoteleg L. I. pol. Q 3. jam hancri doctrinam refutavit, & tru natura sempero ut in bonite integro spectari debere docuit.