장음표시 사용
221쪽
1ρg DT MITHRA. CAP. Iridionum , eam ipsam ostendere, apud Antium Mithrame ultum,& sacra Mithriaca celebrata fuisse. Praeterea &irum seu Spelaeum inibi conditum & dicatum, in quo ipsa
ιacra agebantur. Nam uti testatur Porphyrius pag. a 63. tibicunque Mithram agnoverunt Gentiles , eidem deo pecuisbusfac faciebant. Sanξ ubi nostrae tabulae fragmenta reperta sunt, quo nempe vetus navale desinit, di sol ut veluti in collem, cui Civitas erat imposita, assurgit, quaedam adhuc visuntur loca cavernosa di interni recessus, quorum aliquem
Mithrae specum fuisse facile judicaveris,
222쪽
Vacra Milbrae praelusio . Ea sub antris agebantur, ubio initia sub Auris ferarum tradita, earumque vocabulis Sacerdotes appellati. Era i alucinatio. Marianus Victorius, Buleverus, Pamelius, ct Faber notantur. Sacrorum Mithra varia genera . Vuid i tradere Leontica cto. ostendere Crubios, unde ιη ψcriptiones antiquae explicatae . Sacerdotes formis animalium induebantur. Archelai locus emaculatus. 2'ndenam Manetis error de duobus principiis . auid At Cervulum facere . Initia facrorum. Mithrae ex Ebrisianae religionis ritibus O Sacramentis petita . auis deus Pileatus apud D. Augustinum. Per immania varii generis tormenta initiandi transibant. Infa- eri iis Milbrae humanae victima immolabantur. Lampridius explicatus. An Mithrae lucus face unde Graeca inscriptio Disionensis explanatur, ct Liceti interpretatio
ACTENUS superstitiosa Gentilitas, pen E dixerim innocenter, ineptiisse videbatur, dum abditas rerum caussas & naturae majestatem sub fictis MITHRAE vocabulis & sculptis imaginibus ac symbolis recondere, atque a vulgi Oculis arcere conata est. At supra fidem sunt & rationis aleam quae inter ejus sacra & initia immiscuit superstitionum deliramenta & religionis portenta : polluta sacrificia, nefandas ceremonias, scelesta mysteria, profana sacramenta, sacerdotesque suo simul cruentatos & initiatos sanguine. Haec dum horrenti & attonito calamo persequor, nequis existimet Christiano viro, ac veri Numinis sectatori alienum, falsos de inanes Ethnicorum deos ritusque vanos ab obscura antiquitatis latebra in lucem revocare & legentium oculis prodere. Nam id in religionis nostrae argu
223쪽
dicio DE M I T R Π A. CAP. V. mentum conducet & Dei O. M. laudem , qui discussa pridem erroris caligine & impio idolorum cultu profligato, verum sanctumque Evangelii patrimonium nobis in hereditatem reliquit, & fidem, sanguine Filii sancitam, in symbolum & tesseram aeternitatis condidit. Ut dum Gentilium insanias horremus & proscindimus, maneat nostrae religionis amor ; & pietas, comparatione indicta, altius animis insideat. Narrat Socrates histor. eccles. lib. S. cap. 16. Theodosium , qui pietate potius quam rerum gestarum fama Magni nomen adeptus est, cum idololatriae reliquias acerrimo edictorum gladio praecideret, ex innumeris deorum signis, quae in alios usus conflari jusserat, unum reser- vasse omnino turpius ceteris , quod ad posteritatis memoriam in loco celebri & propatulo defixit. Quo facto Gentilibus adeo displicuisse subdit historieus, ut Ammonius
Grammaticus dicere soleret, male cum deorum venerato ribus una re hac actum esse,quorum ad ludibrium & dedecus erpetuum id monumentum esset erectum. Hoc utilitatis a. gumentum revelata impiorum mysteria conferent: & , Mithrae lacra ex antri sui latebris educta, turpitudinem falsae religionis & Dei potentiam & gloriam in conspectunia
Dixi ex Porphyrio, Zoroastrem primum omnium montibus Persidi vicinis antrum natiuum , soridum fontiabusque irriguum, in honorem Mithrae consecrasse . Hoc more , simul cum Mithrae religione , a barbaris in Romanum orbem invecto, passim antra & Belaea ei dicata & condita sunt, quae Templorum vice sacris peragendis deputabantur. Romae non unam ejusmodi speluncam fuisse exempla lapidum, quae jam exscripsi, palam faciunt. Ibi enim
DEO SOLI IN UICTO MITHRAE ZOSIMUS SPE- LEUM CONSTITUIT, aliudque simile SPELEUM TIBERIUS CLAVDIVS VOTI COMPOS DEDIT.
In ea Capitolii parte, quae Aquilonem spectat, templum subterraneum , ibique Mithrae simulacrum repertum fui se
224쪽
D A MITII RA. CAP. v. ao Iex Mormillio refert Gruterus inscripti . pag. 3 .easque cavernas, cum effgie & inscriptione, a se visas testatur Justus Bycquius de Capitol. cap. a. in fin . Spelaei Mithriaci meminerunt, Τertullianus de corona mil. in fin. Justinus Martyr dialog. cum Tryphone pag. a 96. & go . & S. Hieronymus epist. 7. ad Laetam . Quorum loca jam viris doctis haud semel sunt producta. Nondum vero quisquam retulit egregium testimonium S. Paulini, cui Cl. Muratorius eum alijs ejusdem operibus recens lucis usuram donavit. Perstringens S. Vates falsa gentilitatis numina de insanarria, superstitionem , de Invicto seu . Mithra haec canit.
uid quod Invictum spe a sub antra recondunt,tavaeque tegunt tenebris, audent hunc dicere Solem.
tauis colat occules lucem, sidusque supernum Celet in infernis, nisi rerum caussa malarum Eodem argumenti genere usus est Firmicus de error. pro f. relig. cap. quinto tapius mihi laudato. Hunc, inquit, Mithram dicunt. Sacra vero ejus in speluncis abditis tradunt, ut semper obscuro tenebrarum squallore demersi, gratiam splendidi ae sereni luminis non videant. Profecto tenebris damnanda erant deliria sacrorum & impiae ceremoniae, quae antris Mithriacis peragebantur . Reperies barbaras vocabulorum effgies, auribus quoque graves , & ut ait S. Hieronymus loco proximE indicato , portentosa simulacra quiabus Corax, Niphus, alii rectius legunt Gryphus, Miles, Leo, Perses, Helios, Bromius, Pater initiantur. Erasmus pessim Ecorrupit haec vocabula , dum ea non intelligens, ingenti allucinatione, in Urbes singulas transformavit. Perperam quoque Marianus Victorius putavit, deorum nomica hujusmodi formis insignia esse, quod belluas omnis generis veteres colerent, & sub animalium specie deorum limulacra efformarent. Nam dum S. Pater Coracem, Gryphum&c. initiari dicat manifestu in est de hominibus loqui, qui
sub iis figuris Mithrae sacra suscipiebant. Quibus sisseeptis adhuc eadem appellatio manebat, tes e Porphyrio lib. .
225쪽
aos DL M 1 THRA. CAP. V. de abstinentia cap. I 6. ubi haec ait: Magi apud Persas Derorum Misbra participes, misias Leones υocabant, homines scilicet, feminas vero Leaenas , subminiurantes autem Corvos; Quo testimonio deceptum Butengerum apparet, qui lib. I. de Magia cap. . licet Persis idem Mithram & Solem fuisse fateatur, distincta tamen sacerdotia , & feminas Solis, mares Mithrae sacerdotes fuisse autumat. Unde Justinus, quem in argumentum vocat , ubi lib. I. cap. Io. Ar-
toxersem narrat Solis Sacerdotio Aspasiam Cyri pellicem praefecisse,quo perpetua illi ab omnibus viris pudicitia imperabatur, de Mithra certe est intelligendus . Subdit Porphyrius, qui illis factis quorum fmbolum es Leo, initiatus
es,omnimodis animalium siguris induitur. Distincta & multiplicia fuere sacra Mithriaca: nam Leontisa, Coracica, GI-pbia memorantur in inscriptionibus . Soli ergo initiati Leonticis, ut innuere videtur Porphyrius plures animalium figuras induebant; ceteri, ut puto, eam tantum essigiem, cujus nomen gerebant, ut initiati Coraeicis Corvi, Gryphi quorum sacra ad Gryphios pertinebant . Tertullianus
lib. I. advers. Marcion. cap. II. Mithrae sacerdotes eodem vocabulo Leones vocavit: Sicut arida ct ardentis natura sacramenta, Leones Mithrapbilinobantur. In quem locum male notavit Pamelius, Deo Mithrae Leones attributos currum ejus traxisse . Eumque pejus detorquet Petrus Faber lib. Sem est r. cap. 2. in fin .ad Leones currum Cybeles aut Junonis trahentes , ut Mitrham Deam seminam faciat. Nam Leones philosopliatos fuisse , nec fabulae unquan somniarunt. Loquebatur Septimius de sepultura & inventione Osiridis , quae profana mysteria reciprocationem frugum 9 -υidorum elementorum interpretabantur Leones Uilbrae, ejus scilicet sacerdotes, quos Leones vocatos mox ex Porphyrio didicimus . Ceterum eodem loco ait Porphyrius magos Persaru in hisce Mithrar mysteriis significa L
se transmigrationem animarum I nosram enim cum anima tibus convenientia ubinnuentes, eorum nominibus nos indi-
226쪽
DE MITHRA. CAP. U. 2 3gitaresolebant: licet ex vulgi opinione subdat, ea animalia
ad Zodiaci circulum respicere.
Tam ergo initiandi quam Sacerdotio iam inaugurati
singula nominum portenta, quae B.Hieronymus recitat, In duebant . Hinc diversa sacrorum Mithrae genera siuxerunt,
iisdem vocabulis appellata, puta Leontica, Eliaca, Patriaca, Per ca, Coracina, quorum mentio est in inscriptionibus apud Gruterum locis inserius indicandis, ubi & Gryphios reperies. Reinesius Class. I. inscripti 48. & in epist. 69. ad Rupertum pag. 6 7. dum nomina Hieronymo memorata explanat, singula haec erudite percurrit. Egregiam quoque iisdem operam navavit Gutherius de vet.jure Pontit. lib. I. cap. a I. cui tantum aliquid de laude demas, quod ad sacralsidis & Osiridis pertinere voluerit. Macarius non pauca
tradidit,plura Chiisetius , in suo quisque eleganti de gem mis Abraxeis libello. At in haec sacrorum arcana non satis, opinor, viri docti introspexerunt. Nam cum lapis q. pag. Io 37. ita loquatur: RDATI A No. ΕΤ. CEREALI. CONSNONIUS. VICTOR. OLYMPIUS. V.CPP. AVR. VICTOR. AUGENTIUS. V.C.PTRADIDERUNT. PERSICA. PRI. NON. APRIL. FEL CONS. SS. TRADIDERUNT. ELIACA XVI KAL. MAI. FELICOSTENDERUNT. CRYFIOS. VIII KAL. MAI. FELICeodemque modo in aliis tradita dicantur Leontica, coracia ea , Patrica & sensi Crasii, arbitrati sunt, haec Sacra Miathrae referenda esse ad initiandos. Quippe tradere de accipere verba sacrorum sunt, de traditio ab initiatis accepta dieitur, inquit Gutherius . Quem fugit egregius locus Appulei lib. postremo Metamorph. in fin. ubi dum tertium esset suscepturus sacra Osiridis, cogitabat suspensus, quod subsecivum , quamvis iteratae jam traditioni remansisset: &paullo post Dei imagine se monitum ait , quod futura fa-
227쪽
ao DE Mr THRA. CAP. V. reorum traditio pernecessaria esset. Poterat etiam sera initiato osensa & ipse videre apud Themistium , qui
orat.ao. in Patrem pag. 23 s. edit. Harduini, ab Antistite simulacrum Dei initiato conspiciendum praeberi refert;& Dio Chrysostomus orat. I a. pag. 2οῖ. edit. Paris initiandum multa videre arcana spectacula ait . At vero quamvis iis nominibus initiari novitios sacrorum Mithrae,
di figuris animalium indui, ex Hieronymo & Porphyrio,
non negaverim, attamen Leontica, Coracica &c. de quibus
nostri lapides, non initiandis, sed populo, cum sacra Mithrae & sacrificia publice agerentur, osens & tradita fuisse arbitror. Suadet quod privata hominis alicujus inauguratio publicis monumentis,& sollemni Consulum adnotatione, non fuisset exsculpta. Praeterea statis diebus, & quidem diversis, singula haec spectacula peracta fuisse observo. In inscriptionibus pag. 3o3. & Io 87. tradiderunt Eliaca XVI. KAL. MAI. Persica PRI. NON. APRIL. Leontica XVI. KAL. APR.&U. ID. MART. Coracica VI. ID. APRIL. Osenderunt vero Cossos uno & altero anno VIII. KAL. MAI. Quo patet haec sacra fuisse stata & sollemnia, ut vocat Festus, quae singulis annis peragebantur, ut Eleusinata, Isiaca, & alia quae notantur in veteribus Kalendariis , &passim apud Scriptores. Hinc Langius lib. I. de annis Christi cap. I a. quod haec sacra anniversaria essent, & singulis
annis instaurarentur, demonstrare contendit, annos Lunares ex 36o. diebus a Graecis usurpatos fuisse. Nam cum in saxis indicatis tradita dicantur Leontica XVI. Kal. pr. Daciano ct Cereale Cois . & iterum IV. Idus Martias Eufe-bio O Hypatio Cos . priora scilicet anno Christi 338. posteriora anno proxime sequenti 3 9. a die I . Martii primi anni ad Ia. ejusdem mensis anni sequentis, evoluti crant dies 36o. At praeterquam in Gruteriano lapide, quem ipse Langius laudat, non dies IV.Idus Martias, sed V. signatur,
unde ab uno ad alium annum decursi erant tantummodo
dies 3 19. vix iaduci possum, ut crςdam post Julianam cor
228쪽
DE M I Υ R. Π A. CAP. V. et os rectionem Romanos unquam annos ejusmodi Lunares, demenses tricenarios in usu habuisse. Nostri enim lapides non in Graecia sed Romae scalpti sunt. Praeterea apud Gruterum duabus inscriptionibus p. 3o I. a. de p. Io 87. q. nota
tur eodem ipso die VIII. Kal. Maii ostensos fuisse C phios, anno II 8. & 376. unde patet evolutis annis octodecim ad eundem diem haec sacra peracta fuisse. Qv od si anni fuissent Lunares, non ita accidisset. Hinc stato annuatim dietam Cryphii ostensi, quam Leontica tradita,& haec quidem semel & iterum, videlicet undecimo & septimo decimo die
Martii. Non praetermittam omnia, quae memorantur in saxis, sacranea Mithrae, Eliaca, Coracica, Leontica &c. Martio de Aprili tradita fuisse , vere scilicet decurrente, sub Ariete & Tauro, quae Mithrae sunt signa dicata, ut ex Porphyrio didicimus cap. 3, quia tunc Sol omnia ad generationem aperit de provehit.
Porro sacra Mithria ea praeseriptis diebus peculiari ri. tu & pompa publice spectanda ab Epoptis, & reliqua sacerdotum & ministrorum turba ducebantur. Nostra inter haec esse censenda, videntur palam facere praesertim inscriptiones, quibus ostenses fuisse Cophios memoratur. In Ba chanalium pompa,quam ducebat Liber, alter erat, inquie
Firmicus de error. profrelig. cap. 6. nigro amictu teter, a ter OSTENSO angue terribilis, alter eruentus ore cyc. Eodum odo osenses Cryphios, eorum scilicet figuras, publice festis diebus Mithrae arbitror. Nam osen o proprie de pompa & publico spectaculo dicitur. Isidorus lib. I 8. cap. 2. Pompa dicta es Graeca Ignisi tune ἀ πιμαευειν hoc es publieae OSTENTARE. Et Statius Theb. 8. v. 239. nigri vexilla triumphi
Liber O ignotos populis OSTEN DERET Indos. Apud Lampridium in Alex. Severo cap. 33. OSTENSIΟ-NALES milites sunt qui ad solam pompam de ostensionem adhibebantur, uti explicat Salmassus; qui subdit osensionem
idem esse ac Graecis φαντασών, quae vox publicam pompam signat.
229쪽
ro 6 DE MITRII A. CAP. V. signat. Quamobrem Leontica, Coracica &e. per sacerdotes Mitrae publice spectanda populo exhibebantur. Et sane diverso ceremoniarum ritu : nam diversis diebus & nominibus commissa sunt. At quaenam eae ceremoniae fuerint, praesertim in Eliacis, Persicis, & Patricis non ausim divinare . Tantum constare videtur, prima a Sole denominari, secunda a Persis, unde religionis Mithrae origo , postrema a Patribus vel Patratis qui Mithrae sycophantae & digniores sacerdotes erant, ut in lapide pag. 2 8. a.& 3 .9. Et ideo distincta nomina, quia quodque sacerdotum genus sua sacra distinctis diebus celebrabat. Cetera sacra, quae ab animalibus nomen accepere, ut Coracica, Leontica, & Gryphia,
nullus dubito, sub figuris eorundem animalium tradita fuisse. Et quidem vel sacerdotes vestes iisdem simulacris ferarum depictas & figuratas gestitabant, ut de se ipso, cum initiaretur , refert Appulejus dicto libro non longe a fin et Nam iisdem & postea usos vel ex hoc patet, quod sacerdos quam vestem in auguratione induisset, nunquam postea abjiciebat. Vel etiam sacerdotes ipsas imagines animalium assumebant, cum Porphyrius afferat omnimodis ferarum Auris indutos fuisse, & ita sacra peragebant. Unde ea fluxerunt sacrorum nomina, ut scilicet quae ducebantur a sacerdotibus formis Leonum indutis Leontica dicerentur, &ita de aliis. Quod sane ridendum spectaculum , & histrio nicam repraesentationem , nonnisi insanis Gentilium oculis diaboli fraude obcaecatis in re sacra tolerandam, sapiebat. Quo respexisse puto Archelaum Episcopum Mesopotamiae in disputatione habita cum Manete , ubi eum peregisse ait mysteria Mithrae tanquam ludionem & mimum: cum si ilicet Manes illius Sacerdos, sub huiusmodi ferarum imaginibus scenicam personam repraesentans , ludicra sacra exhibuisset. Egregium hoc testimonium in nostram sententiam, acceptum fero Laurentio Zacagnio , doctrini & omnigena ecclesiasticae eruditionis peritia Praesecturam Bibliothecae Vaticanae promerito, qui eam disputationem, una cum aliis
230쪽
Dg M i T R H A. CAP. V. 2o 7 Patrum in editis monumentis , nuper vulgavit. Verba sunt haec ex pag. 63. Barba editor recte restituit Barbaro Sacerdos Mithrae ct collusor, Solem tantum coles Mithram locorum musicorum illuminatorem,stit opinaris , ct consium, hoc esqusd apud eos LV DES, O tanquam elegans MIMVS perages mseria. Amice ferat Cl. Zacagnius, me manum in ejusntellem ponere. Legendum arbitror ludus et ludius, ut sit casus nominandi respondens sequenti vocabulo mimus. V teribus enim ludio dicebatur etiam ludus & ludius. Juvenalis Sar. 6. vers. 8 2.
Nupta Senatori comitata es Hippia ludum.
ut legit Salmasius: & Satir. I I. v. ao. veniam ad misellanea ludi.
Ludium usurpavit Cieero pro Sex. ille ipse maximus Ludius, nonsolum pectator ed actor. Et Ovidius de Arte lib.
Ludius aquatam ter pede pussat humum. Porro licet Iuvenalis Ludum pro gladiatore accipiat, frequentius ea vox his onem ae mimum significabat, ut in ceteris exemplis, idemque erat ac Ludio. Manetes igitur Archelao est cuimus, & Ludus, qui sub ferarum formis more histrionico mysteria Mithrae peragebat,unde& ejus collusor dictus. Conjecturam hoc loco addam, quoniam de Manete sermo est. Narrat Plutarchus de Iside & Osirid. pag. 369.
Persarum Magos ex Zoroastris sententia, duos Deos statuisse inter se contrarios, Oromazan & Arrimantum , quorum unus mala, alter bona conficeret, interqueleos medium esse Mithram, quem idcirco μεσιτο , idest mediato rem seu intermedium nuncupabant. An non igitur a Mithre Sacerdotibus nefaria Manetis doctrina de duobus principiis, uno bono altero malo , fluxit, quam primum Scythianus, deinde Terebinthus, e cujus libris Manes ipse hausit, impie docuerant λ Mithra certe Deus ille mediator idem est ac murus, quem fingebat Manes intermedium inter bonum a malum, de quo plura in memorata disputatione Arche