장음표시 사용
231쪽
aos DE M 1 T R is A. CAP. V. lai pag. 3 ρ. Porro Terebinthum, seu Buddam sermone habuisse de duobus principiis cum Mithret edituis & sacerdotibus refert Epiphanius haer. 66.de Manichaeis num. 3.
Si quis modum quaerat, quo sacerdotes Mithrae animalium figuras induebant , dabo exemplum non dissimilis spectaculi apud ipsos Romanos, quod describit Halicarnasseus lib. 7. pag. 77. amicti erant, inquit, tunicis villosis, quas quidem appellant soneas, amiculisque consertis ex omnisorum genere: qui vero fati rorum Deciem indueram hircinis se pellibus incinxerant, horrentesque in capite gerebant fetas . Propius expressere S S. Patres, dum Christianos increpant, qui morem insanum nondum cum gentilitato exuerant. S. Augustinus serm. a II. de tempore, qui in edit. Monachorum S. Mauri tribuitur Caesario in appendice serm. 2 6 istom. . pari. a. Si adhue agnoscatis aliquos illam I.rdidissimam turpitudinem de hinnicula vel cervula exercere,ita durissime castate, ut eos paeniteat re acrilegam com-ankle. Induebantur enim horum animalium figuris,ut idem Caesarius explicat sermone Iast. ejusdem append.quis enim sapiens poterat credere iuveniri aliquos fana mentis , qui cem
vulum iacientes , in ferarum se velint habitum commutare Alii vesiuntur pellibus pecudum, alii assumunt capita bestiarum, gaudentes ct exultantes, si taliter se in ferinas species
transformaverint, ut homines non esse videantur . Bollandus sermonem hunc adscribit Faustino Episcopo, ad die in r. Januarii tom. I. pag. a. Agebantur haec laruatorum ludicra Kalendis Januariis, ut ex hoc sermone & sequenti I 3 o. apparet. Unde in Concilio Antissiodorensi Can. r. statuitur iNon licet Kalendis Ianuariis vetui; aut cervolo facere. Videas etiam, si lubet, Burchardum lib. I9. cap. I. & epistolam S.Bonifacit Episcopi Moguntini ad Zachariam P. c. 6. Quae Conciliorum & Patrum monita frustra sunt, diim eadem larvata deliria per licentiam dierum bacchanaliun adhuc in nostros mores invadunt.
Verum ad Mithrae initiationes redeo, quae impio mysterio.
232쪽
DE MITHRA. CAP. U. 229steriorum ritu perficiebantur. Iis quippe ad imitamentum sanctiorum Christianae religionis Sacramentorum compositis, per gradus profanae augurationis teletae ad sacra capessenda informabantur. Nec ausim secus ea describere, quam ipsismet verbis Tertulliani de Praescription. cap. qo. Tingit ipse diabolus quosdam , utique credentes O Meles suos, expositionem delictorum de lavacro repromittit, in libro quoque de Baptismo cap. s. initiatos nisse per lavacrum commemorat) OF adhuc memini, UMilbra signat illis infrontibus milite uos celebrat panis oblationem, ct imaginem resurrectionis induit, ub gladio redimit coronam. Ut vero Eucharist te imago luculentius adumbraretur,panis O poculum aquae ponebatur, verbis quibusdam additis , uti refert Justinus Martyr Apolog. a. pag. 98. edit. Graecolat. Parisiensis 16is .Qui rursus in Dialogo contra Tryphonem pag. ay5. Sacerdotes Mit am 8 perea natum docentes , &suos initiantes tu pecu, imitatos fuisse ait prophetica verba Danielis & Iseja , ubi ille cap. r. lapidem absque manibus de monte abscissum memorat, hic vero cap. 33. de Christo prophetat : Habitabit in excelso Decu petrae fortis. Panis δε- Bitur ei, ct aqua ejus elis. Iterum Tertullianus de Corona mil. in fin. exprobrans fidelibus, quod caput, Christi diademati reservatum , rosis & auro damnarent, initia sacerdotum Mithrae eleganter sic exponiti Erubescite commilito-ens ejus Christi jam non ab ipso judicandi, sed ab aliquo
Mithrae milite, qui cum initiatur in pelaeo, in ca is vere tenebrarum, corouam interposito gladio Mi oblatam, quasi miamum martyrii e hinc capitisuo accommodatam, movetur obvia manu ἀ capite pellere, ct tu humerum, si forte,transferre dicens, Mithram esse coroVa uam .
Huc refero egregium locum S. Augustini, qui victum Leonem diabolum sanguine Dominici Agni enarrans haec
ait in cap. I. Joan. tradi.7. num. o. edit. Bene detin. t Oin. 3.
pari. a. pag. 3qq. Ergo nescio quid stmiis imitatus es quidam piritus, ut fanguiue simulacrum suum emi vellet, quia novo
233쪽
rat pretioso sanguine quandocumque redimendum esse genus ς humanum. Deus Mithra hic est impius spiritus, qui sitos dimilites mimos martyrii cogebat redimere coronam intem a
posito gladio, ut ait Tertullianus ; & sanguine inter immanes cruciatus, quos inferius describam, inmulacrum situm, Eipsis ita initiatis concreditum, emi volebat. Nam & apud acundem Septimium Misbram, eo cruento pretio emptum, P dicebant esse coronam suam . Sequitur Augustinus: Usque Radeo ut illi ipsi qui seducunt per ligaturas, per praecamatio- zznes, per machinamenta inimici miscent praecantationibus Dis lenomen Christi: quia jam non possuntseducere Christianos , ut i dent venenum, addunt mellis aliquid , ut per id quod dulce mes, lateat quod amarum est,ct bibatur ad perniciem. Nonaen ei
Christi magicis praeantationibus immixtu arguit designa- hri Basilidianos & ceteros portentosae artis magistros, & idiaboli discipulos, qui divino illo nomine aliisque ex Sacra Scriptura depromptis abutebantur in amuletis suis & ritelesmanicis praestigiis. Porro illi & Mithram invocabant ni colebantque. Cujus quoque Sacerdotes mel initiatis tra- iadidisse, ex Porphyrio mox ostendam . Tandem Augusti- ilinus digito monstrat Mithram his quae statim sithdit: Zsque u
adeo ut ego noverim aliquo tempore illius Pileati Sacerdotem ecflere dicere: O ias Pileatus Chrisianus es. Quis iste Pilea- le, ius nisi Mithra , quem passim pileolum seu mitram aut tia- icram gestare videmus & legimus Haec enim vocabula idem iii sonant vel uno Hieronymo teste ad Fabiolam: βuartum genus es vestimenti rotundum pileolum hae Graeci ct a
nos i nonnulli galerum vocant. Augustinus vocem liLatinis frequentius usurpatam scribere maluit, quam alias flbarbaras & peregrinas. Imo & Pileus Persarum fuit, atte- Istante Herodoto lib. 7. cap. 62. ubi hac ipsa voce x ἰλων hutitur, & Strabo lib. I . pag. 733. Itaque Pileatus Mithra iest. Cui enim alio ex diis, quos pileatos confinxere antiqui, ea omnia quae sito Pileato tribuit Augustinus, aptari positat non video . Pi leo donatur Mercurius , Castores pi- 'ialeati
234쪽
Da MITHRA. CAP. V. mleati incedunt, Ulysses cum pileo seu galericulo pingitur ,
Attidem Phrygia tiara quandoque exornat. At nusquam in eorum sacris & mysteriis vel simulacrum sanguine emptum , aut mel exhibitum, aut magica incantamenta, seu denique Christi symbola & nomen usurpata simul comperimus . Porro si hoc Augustini cum ceteris, quae produxi , sanctorum Patrum testimoniis conferas, ita omnia Mithrae mysteria ad Christianorum rituum de Sacramentorum imitamentum ficta & composita reperies, ut mirum non sit, sacerdotem illum, ad seducendos impia nominis profanatione Christianos, suum Piuatum seu Mithram Chrisianum vocasse. Imo Manichari, quorum nefarium ducem Mithrae addictum vidimus, Solem, qui Mithra est, ipsum mei Christum putabant, teste eodem Ausustino in Joan.cap. 8.tr.3 .Pag. 36 Quae sequuntur militum Mithrae initia, non ad timoris speciem comparata, sed sincera & vera martyrii ar umenta sunt. S.Gregorius Naaian Zenus oratione 3. Stile uti in Julianum pag.77. tom. I.edit. Parisis 3 o. in scris Mithrae adhibitos, ait cruciatus, jusasque, aut etiam misticasusiones, &orat.39. in sancta lum. pag. 6a6. vocat Iusum
eoru msupplicium qui Mithrae facris initiari fustinent. Nullus quippe sacris Mithrae initiari poterat, nisi plura probationum genera & cruciatus corpore suo excepissiet, fortitudinisque in perserendis laboribus specimen, & se sanctumo pertubationum immunem esse demonstarit, ait Suidas in verb. MIRου pag. I 6 a. tom. a. Eo spectat ritus ille, ut qui Leontici acris initiabantur, aquae loco mel manibus lavandis affundebant, quo jubebantur, inquit Porphyrius de antro
Nymph. pag. 26o. manus ab omni malo noxioque scelere puras habere. Immo & linguam melle ob omni peccato expurgabant. Gradus tormentorum octuaginta enumerat Nonnus
non Elias Cretensis, uti male citat Barthius ad Statii locum lapius laudatum in collectione historiarum ad eandein vectivam Nazianz. advers. Julian. num. F. & qs. Hi D d a vem
235쪽
a r 2 DE MITHRA. C A P. V. vero serie quadam suscipiebantur, primum quidem levioribu uppliciis, deinde atrocioribus inflictis . Nam primum ei diebus multis aperienda es aqua . Deinde necessario ipsi fariendum es, ut se in ignem coniiciat: postea in solisurine versari, sibique is inediam imperare necesse habet; atque ita ad alia pergere quousque LXXX.suppliciorum genera defunctus fuerit. Quibus upervixerit, tunc demum facris Mithriacis
initiatur. Sunt verba Nonni num. s. Immanis tamen hic numerus corrigendus videtur eidem Barthio & ad duodecim probationum gradus arctandus , ex Elia Cretensi in oratione 3.ejusdem Nazian Zeni num. 6 . & 83. At is eum numerum ad tormeniorum genera, ustionis , famis , flagellationum & hujusinodi definivit, quae potuerunt repetitis Vicibus usque ad octoginta gradus iterari, ut sic Non no cum Elia conveniat. Nam & Nicetas Episcopus ad eundem Nazianzenum, in ipso probationis ingressu, inquit, per quinquaginta totos dies eos fame cruciant, deinde duos dies sagris caedunt, tum in nivem viginIi dies immittunt. Imo in antiquissimo ms.Codice septingentorum annorum , qui in Bibliotheca Laurentiana Serenissimi Magni Ducis asservatur, hic ipse Nicetas octoginta probationes recenset , quo Nonni testimonium amplius fulcitur. Cum hisce jam scriptis praelum prope immineret, clarissimus Montiali conius, quae ejus est humanitas, & in hac nostra lucubratione, cui aliquando calculum suum detulit, exornanda studium,dum Florentiae moratur in itinere ab Urbe in Galliam suam suscepto , textum ipsum Graecum ex eodem Codice descriptum ad me datis literis transmisit, addita eleganti interpretatione Latina. Haec autem Scholiastae sunt verbi: Miaibram alii alium esse arbitrati sunt: quidam scilicet Solem, alii insectorem seu moderatorem ignis, alii propriam quandam virtutem . Hujus autem Mithrae maseriis quaedam in tiationes sunt maxime apud Chaldaeos. α ui uithrae miseriis initiabantur, quibusdam ceu gradibus cruciatus probari folebant: is aut primum leviore paenarum genere ad PerenIur , ac
236쪽
Dr MITHRA. CAP. v. 213 deinceps vehementiore. Exempli eausa, prima initiandosiam: ad stebant quinquaginta diebus, ac fl Me consanter tolerarent, illos biduo di curabant, ac deinceps eodem prΠggenere fletulos exercebant viginti octo diebus : eoque pacto auctis cruciaritas, se qui initiabantur Me patiente errent, tunc demum perfectiora osteria edocebantur. Si numerum colligas probationum,quinquaginta scilicet famis, duo flagellationum, repetito eodem genere parnae per alios viginti octo dies , ipsosmet octoginta gradus Nonni deprehendes. Videas praeterea Mithram aliquibus fuisse seu moderatorem ignis , quem Vonem ignis in vulgata Nicetae versione vocat umbalibi diximus . In Codice Florentino est εφορον, quae vox corrupte potuit immigrasse in, hoc est renem. Et sane ca lectio magis arridet; nam
insector & pr es ignis terreni est Mithra seu Sol,qui eum
conservat & fovet, uti putarunt veteres maxime Persae.
Quos inde nil mirum ejusdem ignis cultum retulisse ad suum praesidem & conservatorem, Solem videlicet seu Mithram, ut observabam capite secundo. Polluisse haec profana mysteria sacerdotum sanguine per tormenta & cruciatus non satis fuit, nisi & victimarunt humanarum crudeli & immani sacrifieio contaminarentur . Homines enim mactatos Mithrae innuit Porphyrius de abstinentia lib. a. cap. 3 6. ubi ex Pallante, qui collegit Mithrae mysteria, narrat, Hadrianum Imp. prope omnes huma-1υ bsiς mactationes fusulisse. Nonnullis placuit cruentum morem instaurasse Commodum , qui teste Lampridio
in ejus vita cap. 9. Sacra Mithriaca homicidio vero polluit.
At cum historicus subdat, cum sitie aliquid ad speciem timoris vel dici vel vi fleat, quo videtur respexisse , ad metum & fictum pavorem, qui militi Mithrae initiando, interposito gladio, injiciebatur ex Tertulliano, ideo magis est
ut credamus, Commodum vano timore in verum traducto,
ipsum initiandum gladio transverberasse. Non obscura tamen alia patrati humanae hostiae sacrilicii testimonia cin
237쪽
at DE M i Τ R H A. CAP. v. tant. Refert Socrates historiae Eccl. lib. I. cap. I. versionis Valesianae,locum fui sse Alexandriae jam inde a priscis temporibus vacuum & neglectum, in quo Gentiles Mithrae
mysteria peragentes immolare homines consueverant. Eumdum repurgare vellent Christiani, adytus repertus est seu specus immensae altitudinis hunc Mithrium vocasse Alexandrinos memorat So Zomenus lib. I. cap. 16. in quo mysteria Gentilium erant recondita, scilicet complures hominum calvariae, iuvenum pariter ac seniorum, qui olim mactati diceban rur . Ea circumlata sunt per Urbem , ob idque a Paganis ingens orta seditio , quam narrare pergit historicus;qui denuo lib. I .cap. I 6. cruenta Mithrae sacra publice spectanda fuisse proposita repetit. Ex priori loco Socratis disces, homines in Mithrae sacris mactatos fuisse, ut
divinatione quae per extorum inspectionem At, uterentur Gentiles,o magica facriscia ad animas incantandos peragerent. Sanh raro exemplo tam immania facrificia Soli , miti Deo& benigno, imputata sunt, & divinatio, cui ipse praeerat, ita per scelus tam grande quaesita. Dum antra seu spelaea dicata vidimus Mithrae,disquirendum est, an Lucos quoque sacros habuerit; cum nobilis inscriptio lapidis Divionensis id primore adspectu suadeat. Eam ex archetypo descripsit Andreas Taurelius, & Fortunio Liceto communicavit, ab eo explicationem quaerens .
Celebris tunc Philologus prolixe votis annuit epist. et . inter ejus responsa ad quaesita per epistolam pag. I 8 . to. I. Epitaphium Graeco idiomate & literis exaratum est. Nos interpretationem Latinam Taurelii hic producimus. IN MITHRAE LUCO tumulus hie eorpus tegit Chndonactisfacerdotum Principis. Impie ab ine: Dii liberatores cineribus favent. Non parum negotii facessivit Liceto explicatio hujus lapidis. Postquam enim rejecit Taurelli sententiam, qui, quod in marmore scribatur Minflexione feminea, putaverat Mithrem Solem seu Apollinem esse non virum,
sed femineae naturae participem, tres subindὸ procudit in
238쪽
DE MITRII A. CAP. v. 2 Isterpre lationes. Primae non immoror, quod ipsi quoque haud probetur. Mithrem igitur, in cujus luco Chyndonactes princeps sacerdotum tumulatus fuit, Venerem omnino autumat, fretus in ptimis testimonio Herodoti nobis alibi excusso . Cum autem sepulcralia attineant ad Vene rem , quae Libitina antiquis vocabatur, idcirco, ait Chyn- donactem in luco eidem dicato fuisse conditum . At praeterquam sublestae fidei testimonium Herodoti est , ut jam
ostendimus, constat Gallos Deum marem, non feminam putasse Mithram . Extat inscriptio Lugdunensis apud Gr terum pag. 33. Ir. & Nemausensis apud Sponium Recherch. 4'antiq. diss3. par. II. quae dicatae sunt , Deo invicto Mithrae . Qui non alius quam Sol, uti satis superque demonstratum est. Nec vox Mithres feminea inflexione quidquam movet i chmea ad mares fuerit Graecis tradu - , cujusmodi non unum exemplum dedi, & mox alia proferam . Et Latini eandem femineam terminationem , Mia rora , usurpare non sunt veriti. At lapidi Divionensi nequaquam Deum Mithram inscriptum , nec ei dicatum lu- cuin sepulcralem Chyndonactis arbitror. Nam interdictum fuit religione veterum in loca Deo cuipiam consecrata cadavera inferri, quod res sacrae non tam contactu, sed vel solo eorum aspectu contaminari putarentur . Quamobrem Flamini Diali non licebat locum , in quo bustum erat, in gredi, vel mortuum attingere, teste Agellio lib. Io. cap. II. Tiberius cum laudaret pro rostris filium serit in conspectu, ait Seneca de consolat. ad Martiam cap. II. posso corpore, interIecto tantumodo velamento, quod Ponti is ipsius Tiberij oculos dfunere arceret. Videsis Kirchmannum de funeribus Rom. lib. a. cap. a I. Qua de caussa intra Urbem condi cadavera vetitum fuit lege duodecim tabularum, ne funesarentur, inquit Paullus lib. I. sententiar. titia IJacra Civitatis. Qui mos viguit in aliis quoque urbibus, ne fanctum EMunicipiorum jus pollueretur, ait Diocletianus Imp. ia Lm Ortuorum C. de relissed incolarum domicili anctitas
239쪽
ais DE MITHRA. CAP. v. relinqueretur, subdit Theodosius in I. 6. de sepulcro viol. Cod. Theod. Quare lucus Divionensis Mithrae, sive Deo sive Deae, sacer esse non potuit, ubi cadaver Chyndonactis
Tertia Liceti interpretatio monstrat iter, non ducit ad metam. Mithrae lucum esse ait nemus peculiare destinatum sepulcris sacerdotum Druidarum; cum alii defuncti tumularentur in alio loco. Quippe Mithra cognomen erat proprium Sacerdotum primariorum, si ve principis sacerdotum ex Appulejo lib. I I. Metam. ipsumque Mithram illum suum cerdotem p respuum divino quodamsellarum confortio, ut ajebat, mihi conjunctum , facrorum ministrum decernit . Addas etiam eundem prope finem : complexus Miatbram facerdotem, ct meum jam parentem &c. Et rursus , si placeat, Archelaum in disputatione cum Manete non semel mihi laudata,pag. 97. Parcus vero quidam Propheta, O Labdaeus Mithrς Alius arguebat eum Terebinthum mendacii ri tanquam Mithra hic quoque sit cognomentum primarii Sacerdotis. Attamen magnopere dubito, num Mithra apud Appulejum sit cognomen primariorum sacerdotum ; imo potius nomen proprium sacerdotis illius praecipui, qui eidem Appulejo initia i sidis tradiderat. Quod Reinesius quoque indicat epist. 69. ad Rupertum pag. 6 I S. Equidem video in ZEgypto ubi haec gesta sunt, alios etiam, Ilon tantum primario sacerdoti, commune fuisse ejusmodi nomen. Quippe auctore Plinio lib. 36. cap. 8. III stres rex fuit AEgyptiorum , qui primus obeliscos fecit. Nec juvat sequi Κircherum , qui lib. I.de origine obelisc. cap. . legit Mesres. Praeterea frequenter Mithrae nomen occurrit promiscue hominibus impositum, ut inferius ostendam.
Quod ad locum Archelai attinet, suspecta mihi lectio est,& interpretis fides . Nam Epiphanius in haeresi Manichaeorum nu.3.ait Terebinthum disputasse eum AEdiluis Osacerdotibus . VI ithrς, imprimisque Parco quodam, ac Labdaco prophetis de duobus principiis. En Labdacus propheta
240쪽
est seu sacerdos dei Mithre, non filius Mithrς hominis
IJaee hauserat Epiphanius, sicut & cetera , ex eadem mee disputatione Archelai. Cui sane potior fides esse debet,qua interpreti Latino, quem plura peccasse in sua versione notavit eruditissimus Editor Zacagnius in praefat.pag. .& passim in notis. Fortassis cum vidisset in Graeco vocem MI utranstulit Mithra filius, quod apud Graecos mos fuerit filium designare nomine patris gignendi casu elato . At p tius eum Epiphanio Labdacum dei Uithre prophetamia seu sacerdotem dicere debuerat 'Ceterum . Mithra & Mithres nomen quoque fuit hominis nullo sacerdotio insigniti. Extat saxum apud Gru- rerum pag. 269. 3. inscriptum C. Rutilio MIT RHAE Centurioni cohortis H.Vigilum . Calpurnius MITHRES visitur in 3. pag. I I o.Et G.Fyrmius METRAS monumentum
ponit Fyrme METRAE filio pag. 68 s. r. C. Curtius cuia
thres Libertus Postumi memoratur Tullio epist. fam. 69. in princ.lib. I 3. Apud Diogenem Laertium Mithres est procurator Lysimachi, lib. a. pag. 8. edit. Graecolat. Londin. 166 . & sub initium lib. ro. eodemque libro pag. 373. Epia curus inscribit librum sententiarum ad Mithrem; idemque nomen invenies apud Plutarchum contra Colotem prope fin. Itaque, mea quidem sententia, locus in quo tumulatum fuit cadaver Chyndonactis , non lucus Mithrae deo sacer erat , nec nemus peculiare, quod appellationem a cognomine sacerdotii primarii traxerit; sed vel lucus, vel ager hominis cujusdam qui Mithres vocabatur. Nam vox οργιες, quae legitur in epitaphio, apud Lexicographos non tam locum Deo sacrum, sed etiam eum quem colere nefas
est, ut luci de campi inculti, imo & agrum & vineam designat. Quamobrem MI κ εν ἰρου. commode reddi potest, in agro . Mithres, hominis scilicet qui ejus olim dominus fuerat, & fortasse sacerdotibus Druidarum ad sepulturam