Io. Georgii Walchii ... Parerga academica ex historiarum atque antiquitatum monimentis collecta

441쪽

v E T E R v in s o p H Is T AR. ATQUE ORAT. 6os . . monum diuersitatem perspicue tradat, adferre instituunt. saltem de ista ponμHYR i us libris de abstinentia; CR ALCID I vs commentar. ad Platonis Timaeum, PROCL vs

in Alcibiadem Platonis; IAM BLICHus dei mysteriis & alii clare edisseru erunt. pro his duobus daemonum generibus duplicem

etiam magiam coluerunt; alteram theurgia am, quae respiciebat bonOS; alteram goetiam, . quae maloS spectabat daemones. 'arqui hoc nomine duplicem quoque genium, bpnum malumve hominis statuerunt, de suo posteriori tostatur sER v I vs ad VIRGI LIVM AEn. lib. VI. V. - o. ex duobus geniis, qui nobis avidantur, alterum ad mala deprauare, id quod ex

'' ut ex POR p H YR I o cognoscimus , deus hiap LOTi Ni sub forma draconis sese vepraesentauit, id quod indicat, illum fuiste A s o L L ibi E M, qui hac figura adparere creditus est an

tiquitus, unde etiam dii culapii . filii Apolli

nis signum est draco, vid S A L O M. CELLA RIuM antiq. mediciS cap. II 6. 6. qua occasione obseruamus quoque antiquissimum morem, quo daemones bonos sub specie se pentum fingebant, ac praecipue genium Ioci ita depingebant, id quod indicat v I RGI LI- v I Ain. V. v. 9s. de serpente ex Anchisae tu- , mulo emergente dicens: incertus onmmne Dei, famulumne parentis' esse putero S duo serpentes picti in atrio alicuius loci inindicabant, eum heroi cuidam siue deo consecratum esse, quod P E R I I v s sal. I. v. Π3. signi

ficare videtur: - - - . --

442쪽

pinge duos angues: pueri, sacer es locus,

extra

metite. His erat serpens Lanuvii, de quo DR 'PER T i v s lib. IV, 8. Boeoticus in Martis lueo, de quo G v I D I v s metamorphos III, 28. Rq quo etiam pertinet serpens nymphis, quae aquis praesidebant, adiunctus in antiqua quadam pictura apud FABREYTVM de aquaeduct. diss ΙΙ. coniar ApENERI dissere. II. dedaemonib. 6. 2s. sed ut alii multi paganorum riatus ab Iudaeorum religione originem aut Occasionem habuere; ita non errauerit forsan, qui ab Oeneo serpente, salutis caussa in solitudine erecto crediderit ad gentes manasse, Unde serpentes cultu prosequerentur religioso.

ε ε hic erat s CALIGER, siquidem daemones &genii, de quibus disputauit DLATO, Omnino diuersi sunt ab intellectu agente, quem finxit ARIsTOTELE s magna impietate, ut pluribus exercitat. historico- philosophica de atheismo Aristotelis cap. IlI. sect. 3. deis monstrauimus. nisi dicere velimus, quods CALIGER intelligat similitudinem mis rieris, quod praestat & genius Platonis, &in' tellectus agens Aristotelis.

. praeter SCALIGER v M sunt adhuc alia

exempla illorum, qui de geniis suis sunt gloriati, G1 ILIELΜI Pos TELLI, de quo vi deas T H O M A M ITTIGIUM Opust Var. p. 33. FACII C ARDA NI, de quo ipsiuς filius HIERONYM VI CARDANUs de varietate

lib. XVI. c. 43. Iegi potest, Τ H Ο Μ A E CAmPANELLAE, qui de suo genio testatur lib. III. Q ro. de sensu rerum I O. BODINI, Uid. Patiniana p. 3. . & aliorum, conlar. J AL-: χ i BERTUM

443쪽

g. XVI. Quamquam sententia nostra argumentis haud contemnendis sit confirmata; illi tamen adhuc quaedam obiici posse videntur. etenim si quis modo nomen, modo rem ipsamenthusasini inspiciat penitus, forsan in no nullam potest adduci dubitationem, num ad flatus diuinos per commercia ac congressui eum daemonibus crediderint ρ quorum omnis ratio potius in ipso deo, aut diis immortalibus sit quaerenda. sed vero haec sunt leuiora, &dubitatio illa facile potest conciliari & mitigari. nam quamuis daemones dignitate inferi res diis immortalibus, qui proximum deo 1u, premo locum tenebant, nabiti fuerint; colu runt tamen in illis insignem diuinitatem . siue eorum diuinum ortum, sue quae hominibus

diuinitus denunciarent, intueamur. existiamabant quippe, daemon ortum habere a diis, quapropter IULIANVS mentionem facie εα νων 3m: πωδων Τῶ των Θεων

quibus intelligit daemones, siquidem paullo post dicit, alios horum ἐάγονων esse σωτῆρας

autem significat solem, eumque qui intellectu tantum percipitur &distinctus est a φανομενω sc quoque ALCINous y illos vocat, quorum Θεον facit ποοστην ip1bsque eius filios adpellat; quamuis fateri debeamus, fuisse quoque, qui daemones eX au imis corpore solutis oriri tradebant. nec est, quod quia adpellationem enthusia simi, quae caeleste ali

444쪽

quid ac diuinum significet,nobis obiteia quoniam ex antiquis monimentis PLATONIS, PROCLI, PLOTINI, ANTONi NI &aliorum

apertum est, quod daemones dicti sint Θήι; ' legenti adpellati dii, quo spectare verba TE-

- memini, relinqui me deo irato meo; iaper quem deum quamuis Do N ATus intelligat dominum; alii tamen verius illum intem pretantur per daemonem aut genium, eumque malum, qui a P I N D A R O Vocatur μερκ' quid multa ξ in eam ingressi erant sententiam,quod dii nunquam instituerent congressum cum hominibus , sed per daemonum commercium omne inter deos hominesque fieret colloquium, sue vigilantibus id, siue dormientibus obtigerit. ex quibus saltem haec essicitur con- elusio, quod veteres pagani sibi persuaserint, se diuino amatu incitari ope daemonum, qui modo sua virtute suaque voluntate tales motus excitarunt, modo vero deorum immortalium iussis ac singulari ipsorumvi instructi id fecerunt. atqui hac ratione momentum hoc; .rod valde obscurum ad dissicile est, ut fieri Potest, perspicue ac breuiter explanavimus, atque ad explicandum enthusi mum 1bphistaruin adtulimus.' ut & 9,.. saepe sint eiusdem significationis; ita eriam Se SMo , quae Vocesca apud DEMOsTHENE Μ, PLATONEM &- , alios frequenter coniunguntur. &PLVO TARCHus de audiendis poetis p. 26. tom. II.

445쪽

vETERvM SOPHISTAR. ATQUE ORAT. II προσαγορέυειν, quomodo nos etiam res, mores ac orationes adeo hominesque flemus diuinos ad- peltare; APOLLONIVS autem dicitur a P Hiis Los TRATO lib. I. cap. 7. Vii. δώ

g. XVII. Nunc de altera specie enthusiasimi veterum sophistarum atque Oratorum, quae ex fallaciis, fraude, mendaciis fuit componia, dispiciendum est, ad quam illustrandam antequam adgrediamur, non ab re erit, discrimen inter haec duo adflatus diuini genera proponere distincte. prius genus, de quo adhuc disputauimus, idque ex doctrina de daemonibus ac geniis deducendum duximus, inprimis numeramus in erroribus atque ea de re in paganis, qui talia sibi persuaserunt, notamus summam intellectus imbecillitatem; posterius vero, quod iam inspiciamus. praua mentis studia prodit, ac praecipue perditam voluntatis sisnifieat libidinem. equidem omnis enthusia sinus apud paganos homines ex rebus falsis & fictis constabat, eo tamen discrimine, quod alius praecipue persuasione erroris plena, etiam im pia nitebatur, siue sit profectus a caussis naturalibus tantum, siue simul a vi quadam malidaemonis; alius vero per summam fraudem &malitiam erat fictus. hinc & PORΡΗYRIus ad A NE BONEM Aegyptium scripsit: λ δε-

ιιto , an non totum negotium theurgiae mera

sit animae religiose phantasia, ex nihilo grandia sibi imaginantis y ut verba latine tantum tradamus; &ex doctoribus ecclesiae inprimis

A vGvsΤINVs impietatem artis huius ora-

446쪽

tione grauiori expressit: quis non videat haee omnia faliacium daemonum esse commenta: nisi eorum miserrimus ferens, m a gratia veri liaberatoris alienus ' nam si haec apud deos agerentur bonos, plus ibi utique valeret benem

cus purgator animae, quam malevolus imperi

tor. auis diis iustis homo, pro quo agebatur, purgatione videbatur indignus, nou utique ab nuido territi, nec, sicut ipse dic it, per metum valentioris numinis impediti, sed iudicio tibero negare debuerunt; & paullo post : Olbrurgia praeclara i O animae praedicanda pumgatio i ubi plus imperat immunda inuidentia. quam impetrat pura benescentia: humo vero malignorum spirituum cauenda'dotesanda fallacia, s salutaris audienda doctrina. quod

enim, qui has sordidas purgationes siler iugis

ritibus operantur, quaaedam mirabiliter puia cras, sicut se commemorat, vel angelorum imagines, vel deorum tanquam purgato inir tu vident; si tamen ves tale aliquid Oraeent,isiuae est, quod os olus dicit, quoniam satanas transfigurat se velut angelum lucis. eius enim sunt tua phantasmata, qui miseras animas multorum falsorumque deorum fallacibuου sacris cupiens irretire, re a vera dei cultu, quo sola mundantur sManantur, auertere. erant omnino, qui se ipsos diuino adflatu incitato esse credebant eo facilius, quo maior fuit animae facultas, quae rerum imagines recipit, eaque adhuc cum indole melancholica coniuncta est, quamuis a studio tales diuinos motus simulandi ac fraudem quamdam suscipiendi, estent alieni. qui prout in paganis hominibus extiterunt; ita nec defuerant, qui Per Va

in ... ' rias

447쪽

rias rationes adtribuerunt sibi instiuctus diuitanos, non eX animo, sed simulate, cuiusmodi fucum fecisse & hanc fallaciarum artem exercuisite nonnullos iam sua aetate, testitur PLΑ-τ o. sic multi apud paganos legumlatores, vi legibus diuinam auctoritatem adiicerent, simularunt deorum consuetudinem,uti de Numa Pompilio ' praecipue notum est, id quod etiam adeo inualuerat, Vt DI O D O R Vs Sicu- Ius 3 non dubitauerit, praecipuis legum conditoribus huiusmodi προ-οιβῆ u liue u-

lationem adtribuere. apud AVGVsTINUM' vero extat hoc VARRONI s effatum : utile

esse riuitatibus, ut se viri fortes, etiamsi fa

Ium sit, ex diis genitos esse credant, ut eo in do animus humanus, velut diuina stirpis δε--riam gerens res magnas adgrediendas praefumat audacius, agat vehementius, s ob hoc

impleat ipsa securitate felicius.

XVIII. Non ardua ac dissicilis res est, talem malitiam ac fraudem, qua instinctus diuinos simularunt, in multis sophistis obseruare, quorum summa cogitationum & studiorum , quibus ducebantur, in eo posita erat, ut vix mediocriter docti, scientiarum autem Opinione tumentes more circumforaneorum hominum agerent, & ut amplissimam nominis famam sibi adquirerent, per fraudes aliorumo captarent adplausus. quapropter Varias adceperunt adpellationes, quibus animus ipsis-rum ad huiusmodi prauitatem maxime procliuis indicatur, siquidem dicti sunt ΔEINO I

448쪽

16 DIATRIBE DE ENTHUS IAI ΜΟut testatur PHILOSTRATVs, y Uando scribit: καλῆσι δ' ἡν δεινους ζητορας', τους ἱκανῶς μὲν συνιεντας, ἱκανως δ ἐραηνευονΤας, versiuti altaque terribiles oratores vocant, inuentione

praestantes elocutione qui fuerint; qui autem, ut existimationi sophis arum prospiciat,

addit: ire ἔυzημιον ἐπιωνυψαν τΘἐμποι Τ ύ πλεο- νε κτήματι, parum holisum nomen satuentes virtuti: etiam de sophista ANTIPHONTE 1cribit': καθ απτετω δ' η κωμωδία του Aντιφων- τος, δε δεινῆ τοὶ δικανικα, Antiphontem autem

comoedia quoque arrodit, quod in brevinus rebus versiuria esset terribitis , quod & Υ H v-CYDIDES obseruat. ' porro adpellati sunt ΓΟΗΤΕΣ praefigiarum auctores, Uti DE-

morat ρητορα πανουργον ἐν Τοῖς λογοις, & paullo post dicit: ορατε μου ἡ φιλοσοφέαν οῦτος γε, ο λα

philosophiam hie maledictis insectatus sit, Hae

praefigiatores viros, sub nostro nomine multas foeda perpetrantes; item Α Π Α T H Λ Ο I,

ἀπατεωνες, deceptores, hinc H E s Y C H I V S σο- φις-ς, απάεων, διδασκαλος, πανουργος, Ut de aliis hisce nominibus taceamus, quae collegit & illustrauit LuDovi Cus CREsoLLIvs.

prout autem sophistae diligenter fraudes & hfallacias exercebant, sic quoque eodem Vitio, quod ad enthusiasmum pertinet, sese polluerunt, quam in rem exemplum POLEMONIS

449쪽

eluitatibui tauquam Fuperior, cum principibus, ut nequaquam inferior, eum diis ut aequalis constres aretur. qui &'Paullo post tradit, quod quum ipsi aegrotanti adparuisset A EsCv-L A PIVS, ac Vt frigido potu abstineret, mo-

nuisset, Polemon dixerit: λλτιςε, u δὲ βοῦνἐΘεράπευες; quid, optime, faceres, si bos tibi taurandus esset8 qui familiaris sermo ad deum, qualis creditus est Aesculapius, το μεγαλόγνωμον viri huius satis ac super probat. at vero quum adhuc ex iis, quae de sophistia huius .actione disseruimus, sit apertum , ipsum vi dicasse sibi adflatus diuinos, haud obicure aliquis subinde potest colligere, quod haeccmnia plena fallaciarum simulauerit.

. ' voceS saepe in bonam partem o sumuntur, Ut δεινοτης significet facultatem diiscendi, eloquentiam apud Is OCRATEM, TH v CYDIDEM; & Mil. idem sit ac peritus , prudens, magnus, uti PROTAGOR Asdicitur a PLATONE σοφὸς καὶ α ἰς ἀν-e , Ob eloquentiam. sed & mala significatio usitata

variae sunt aetates sophistarum, quorum Scfortuna fuit varia. floruerunt illi magna auctoritate, ac arti, quam profitebantur, sumin

a de vitis sophistar. lib. I. n. 21. I, 6.

450쪽

ma habita est dignitas. sed quum omnia reis ferrent ad quaestum & ostentationem, cognitionem philosophiae verioris disiuhgerent aratione dicendi, elati regio quasi spiritu de quocunque argumento disserere sibi sume. . tent, id princeps in arte sua ponerent, quomodo caussa inferior & iniusta fieri posset superior, & quae alia illorum vitia erant; haec omnino rectos sapientiae restimatores ad inis dignationem & odium erga sophistas comm

Uerunt. quapropter non est, quod superiores adpellationes miremur.

. g. XVIIII. Gravis, licet inanis sophistarum

arrogantia effecit, ut huiusmodi fraudes sust i Perent. QVINCTILIANvs sophistam nominat tumidum ac sui iactantem se ambi ..tiosum insitorem eloquentia I & PLUTA

roui ι, oratores s s bisae dum Melamantes patiuntur sibi adclamari diuinitus,

moderatorum re humanorum laudem ami tunc quapropter proprio Veluti nomine adpellantur ἀλαζονες apud CLEMENTEM ADMandrinum , GREGORIUM NAZIAN ZENVM, PLATONEM, LUCIANuM aliosque,& pMILos TRAΥvs 3 de HIPPODROMO dicit: παναλαβων την τένην ψιλαυτον τε καὶαλαζονα , artem amplexus cum inordinato sui

amore fastuque eoniunctissimam; prout quoque ἀλαζων interdum ponitur pro sophista,