장음표시 사용
121쪽
iuramento firmabunt; J non enim de Romanis generatim,atque uniuerse loquuntur: sed de ijs tantum Romanis, qui in Hernicis militum ductores erant; hoc est, ut ego interpretor de ijs, qui Alexandri partes sequuti, militum praesidi js, tum ad Pontificis, tum ad illius prouinciae defensionem praeerant; ab ijs, quod militarem praefectura gererent,Germani pacem iurari volueriit; sed in ijsdem Anagninis tabulis alia verba cotra Vlmum maxime faciunt , t saluo omni iure Romanae Ecclesiue aduertus detentores rerum B. Petri, J quae planissime ostendunt in ijs pacis conuentionibus plures non contineri, qui B. Petri quς appellant, regalia usurpaverant. Accedit aliud non leuis ad idem probandum coniecturae a Romualdo notatum, quod Vimus tanquam verum admittit, Archiepiscopum Moguntinum cum militibus in agro Romano a Caesare relictum, ut Pontifici ad debellandos Ecelesthostes praesto esset.
ROM VALDI ARCHIEPISCOPIsALERNITANI AUCTORITAS DEFENSA.
v L M V S. NO N miniis facile ostendere possumtu Romualdum auctorem non fuisse narrationis quae illι tribuitur , quam ostenderimus falsam esse Incerti antiquitatem. Qua in re demon tranda sicut plures
deteximus errores, qui illum integrarum narrationum ex aliorum hi
stori i exscriptorem fuisse patefecerant, ita hoc capite confidimus nos itim testimoniis, tum exemplis plane osten uros, si ille alter ab alijs historiam sulfuratus est, hunc alterius perbonam per fraudem induisse. ua in re Incertum fortasse a culpa liberare possumus, si dicamus, eum centonibus
confarcinandu intentum, non minus exfidio Romualdo multa falsa excer isse, quam ex chronico Petri Diaconi Cassinensis, ex Pandulpho, atque ex . flexandri epistolis multa excerpsierit vera. Romualdi porro non es ragmentum, quod tomo xia. annabum eius nomine Baronius edidit, nos qui omnia attente considerauimus, siperamus non magno negotio aliis persiuasuros. Si enim faeliciter nobi cum actum est, cum In certi aduersari, exemplum ostendimus ; non minus Jortunate aliud me do-Romualdι exemplum praeteritu diebus, Illustrissmi atque Excellentissimi Equitis Alysy corneli, sereniseimi Ducis Religiosi miq; Trinacipis fili, boneficio consequuti Jumμs , quod iste, mi affirmat, dum apud
122쪽
inter Alex. III. dc Frid. I. iis
Catholicum Regem pro Veneta Republica in Hispania Oratorem ageret, a Siculo miro litterato , qui ea tempestate regius erat Historiagraphus, accepit. Credibile autem e hoe exemplum idem,atque Salernitanum esse, cum certum siu a Sicuti in huius eruditissimi Senatoris manus peruenisse, qui cum urincipu filius, atque Cardinalis frater sis , nec quisquam a ferre simae flua Domus religione degenerans , tanta est auctoritatis mde illius exempli veritate nulla apud quemquam resiuiere dubitatio possit sed quod ad rem quam tractamus plurimum conducit. Ab integro
enim huius auctoris exemplo in multarum rerum cognitionem venimus,
quae ab annalium scriptore evulgatae non sunt , ac proinde latior aperitur campus in errores animaduertendi, quos nisi tota Hecta historia dese-gere in promptu nonfuisset.
RESPONSIO.ROMvALDus Guarne Archiepiscopus Salernitanus,la,quia Vullhelmo iuniore Siciliae Rege una cum Rogerio Amdriae Comite ad Alexandrum tertium Orator missus, Veneths, Pontificis & Friderici primi reconciliationi, sui Regis nomine interfuit, Chronicon rerum ab orbe condito gestarum ad sua usque tempora scripsit, quod Salernitanum vulgo appellatur.
Eius exemplar vetustissimum Longobardis litterarum notis ex ratum , cum usque ad annum M. DCxix. in Salernitana Ecclesia
asseruatum esset, in Bibliothecam tandem Vaticanam, permutatione cum exemplo haud paris antiquitatis facta, translatum est. Huius chronici exempla ad plures emanarunt , ex quibus illud fuit, cuius partem Baronius suis annalibus intexuit. Bonum fiactum. Vimus antequam Romualdum confutare aggrediatur, ait, se gaudere, quod integrum illius exemplum nactus sit; multa enim ex praecedentibus hauriri, quae ad redarguenda subsequentia facere possint. Vtinam aduersarijs venisset in mentem integrum fingere Obonem. Profecto non aliunde quam ex ipso, omnium criminationum confutatio petenda fuisset; sed hoc potius optandum erat, quam sperandum, clim Vlmus illum ipsum quem Bardus mutilum dederat, quod videret suae narrationiliaudquaquam congruere, adhuc multum detruncaverit.
123쪽
v LMUS. DICI MVS igitur in ea manuscripto de quo agimus, haseriti
tutum anni M. CLXXVI. mensis Februarij, mindictionisn nae: nihil tamen referri, quod mel mense Februario , mel Martio, mel insequentibis eviue ad Decembrem, quo aduentus Alexandri Pa-M pae Venetias narrari incipit ,gestumsit. f Anno Dominicae Incarnati ri nis M.CLXXVI. mense Februario. indictione nona: Papa aute Alexam is der in Lombardiam iturus ante festum Natiuitatis , c. J Atque hae eadem fiunt, quae Baronius suis Annalibus inseruit anno M. CLXXVII.
titulo anni M. CLXXVI. praetermisso. Cum ergo totus ferme annus M. CLXX v I sine Pa narratione omittatur, non leue hineseularitur
indicium, mense Februario anni M. CL xxv I. Siculam Ramualdi historiam terminari, atque ab aliquo posterioru Osriptore, qui Vinetorumgloriam oscurare, G Vmlhelmi Sicuti Regis ae M aldi Salernitani laudem amplificare conatus sit, ea quaesequuntur adiectasei se Euod vel ex eo patet, quia appendicis ipsius merba cum prioritas minime continuantur sed longo interiecto plurimarum rerum , quae
decem mensium patio contigere, silentio separantur. Nes uismodi separatio leuis est, quae tempora ac proinde res imas dsiungit. aua de causa credibile non est eiusdem esse auctioru historiam . appendicem.
QVAE R i τ Vimus suo iure, cur a mense Februario anni
M. CLXXVI. quem Romualdi notat inscriptio, usque ad Decembrem,nullius in illo chronico rei gestae narratio reperiatur. Huic interrogationi antequam respondeam , aio , Romualdum Pontificis iter, & reliqua Venetijs ab eo gesta quibus ipse interfuit, narraturum, veluti nouo sumpto operis exordio , anni ac mensis titulum, a quo tempore ea inchoantur, praeposuisse. Anno Dominicae Incarnationis M. CLXXVI. mense Februa-'' rij, indictione nona. Papa autem Alexander in Lombardiam it
' rus, ante festum Natiuitatis, Humbaldum Ostiensem Episco' pum 5e Raynerium Cardinalem in Lombardiam praemisit. J Atque illa verba ante festum Natiuitatis J ad illa esse reserendas in Lombardiam iturus J non ad alia i Cardinales in Lomba diam praemisit, J visensus sit, Alexandrum qui ante festum Nauitatis anni M. CL xxv I. in Lombardiam se iturum receperat, mense
124쪽
mense Februario eiusdem anni duos Cardinales ad Imperatorem anticipato praemisisse. Iam ut Vlmi dubitationi satisfiat, dico no uem fere mensium spatium duorum Cardinalium legationi ad Caesarem & Nunciorum transmissioni in Siciliam ad Uvilhelmum Resem datum, at inquies) eodem tempore Legati &Nuncij ad diuersa loca mitti potuere : cur ergo tantum nectitur morae, nisi ut Romualdus narratione carere non videatur 3 sed fablitur quisquis ita ratiocinatur; nam Alexander vir prudentissimus, antequam a Siciliae Rege Oratores postularet , scire voluit, quonam modo Cardinales ab Imperatore excepti fuissent, qui,
ve cum illo de publica fide, deque alijs quae in mandatis habuerant, transegissent. Vbi autem animaduertit omnia rite ac recte
procedere , tum demum ad Vullhelmum Nuncios destinauit. Neque his actorum Alexandri scriptor repugnat, qui solum duos Cardinales a Pontifice, antequam Anagnia discederet, ad Imperatorem & a Siculo Rege Oratores ad Pontificem, antequam mari sese committeret, missos memorat. Multo minus obsunt alia verba, quae paulo inferius Romuscius habet. Papa vero an- ω tequam iter arriperet,Nucios suos ad Regem V vilhelmum in Si- ciciliam misit, &c. J Non enim, ut male Vimus interpretatur, in-
stante discessus die id factum fuisse significant; sed quod ad tempus pertinet, indistincte ostendunt missos fuisse antequam Al xander se in viam daret : quare aduersari j de adiecta ab alio appendice iudicium ex hoc capite vanum est. Accedit quod eloquutio eadem est ac in reliqua Chronicorum parte, & codex utrobique eandem praefert vetustatem, ijsdemque Longobardis litteris est conscriptus. Neque est quod quisquam miretur a scriptore
actorum Alexandri, atque a Romualdo ea quae oculis hauserunt, hoc est Pontificis nauigationem Venetias, & ipsus ac Caesiaris reconciliationem diligentius atque enucleatius, quam alia quibus minime interfuere litteris commendata fuisset ita enim res fert, ut eorum quae prae manibus habuimus singula attributa atque adiuncta accurate exponere libeat: caetera quae minime videmusa uius percurramus.
125쪽
SE D elementer periodorum inter se disiunctarum culpam in re
gium Historicum conferamus: quamquam ignoramus quid ea se fuerit, cur ille tanto Lectorum damno isthaec mutila manca descripsierit. Omittamus praeterea illud perpendere quod non leuem inibit admirationem cur Baronius in Comensi Lombardorum pugna, anno M. CLxXV. aut M. CLxxvI. explicanda rimalis istis non sit; id enim persuadet in alys etiam huius scriptoris exemplis eundem hiatum
RESPONSIO.ΙN Vaticano volumine, quantumuis Vlmi codex labem ae
hiatum fecerit, nihil mancum, nihil hians reperitur. Si Baronius in Lombardorum explicanda Pugna Romualdo usus non est, id sedit quia acta Alexandri tantum illi sussciebant materiae, uantum satis erat; nam eius certaminis narrationem in Romum o non desiderari videbit lector in nostro quem exhibuimus.
ALI A tamen asseremus , quae diuerses historiae atque addita.
menti auctores ostendant . praecipue mero ibi appendicis siriptον dixisset, dum Pontifex Siponto Anagniam discederet quod contigisse Incertus narrat xiv. Decebris M CLxxvii. in duos Cardinales die obi cistatim ad initium anni M. CL xxviii. gradus', applicaturque Lunae G defestio xv. Mariij, quam Baronius praetermisit. I Anno Dominica I cς carnationis M. CLxxviii. Luna plas Ecclypsim xv. intrantiso mensis Martii insigno mirginis. J quod extra locum turbata rerum se
rie narratur 2, nam qu.e praemitti debuerant, postponuntur, quarum ali.
qua feri s Bacchanalibus contingerunt, mi Reterj Andriae Comitis reditus 'in Apuliam, alia die x I1. Marti' ante auadragesimae dimiadium , hoe est Pontificis reditus in corbem. I llud tamen mirandum αλdetur quod in Ecclypsis explicatione, nominato anno M. CLxxVIII. it rum auctor ad annum longe anteriorem regreditur, dum ait , anno M. CL xxviii. a Calixto Pseudo-Pontsce mense Augustischimarium ' ratum fuisse. f Anno Dominicae Incarnatio is M. CLXXI ii. mense Au- dixi. indictione ius ante eiusdem mensis, idelicet insisto Decollationis
126쪽
inter Alex. III. & Frid. I. ii p
tionis B. Ioannis Baptistae , Ioannes de Struma, qui m assis Callaetus a appellatus est, reatum Dum agnosiens, .c. J Vc tamen ingenue fate- . .
mutimendum in anni notam Librario excidisse, oco anni M.c Lxxiii. reponendum esse M. CLXXVIII.
SI ab alio praeter Vlmum narrationis ordo & rerum discenda rum dispositio in Romualdo requireretur, ferendum utique esset ; sed ab eo exigi, qui Obonianae fabulae defensionem , tam inuolute atque implicate, tamque peruerse tractauit, hoc vero intolerandae licentiae est. Verum quotusquisque erit tam delicati fastidij, vi non patiatur historicum aliquando praemittere, quae postea gesta sunt, ne aliarum rerum maioris momenti seriem cogatur interrumpere f
SED APud sine animaduersione praetereundum non ducimus si peruacaneam nimirum esse eiusdem anni qui paulo ante nomin tus fuerat, repetitionem quae ostendat eius moluminis scriptorem, qui annum paulo ante expressum ignoret,non num fuisse,sedplures; quorum alter ecci Um, alter narrationem tempore perturbato, ac rerum serie peruersa adferat.
RES PONSI O. DV M Romualdi dictis sua constet fides, libenter Vlmo per
mittemus , ut quaedam in illo reprehendat, quae inculti aerudis saeculi vitia potius fuere, quam hominis.
IN nostra praeterea exemplo finis reperitur quem Baronius innuit, atque Frangipanim . auomodo se habeat scire mehementer cupit, hisce medis imperfecte admodum exaratus. Tertio autem decimo die intrantis mensis Septembris Indictione x Q. sel insigno Virginis circa horam, J quibus statim se bycit Librarius f caetera et que adfinem doseunt. J sui locus,praeter ea quae desidcrantur,mendosius est, dum pro in dictione x I. ponitur xu. Hoc autem indica eas ecclypsis ab aliquo post
127쪽
riori astronomicarum tabularum studiose, indissionum tamen ignaro,
CV R facilius & verisimilius non dicat mendum esse in numeralem notam a Librario prosechium, ut in scriptoribus, qui suae causae fauent, tam indulgenter facere solet cum praesertim sciat ex indictione x. qua Romualdus notauit annum M. CLXX v II. essici ut sequens M. CLXX v III. undecima notariSED Hemin errores. Si autem post huiusimodi historia excusonem apertum erit illius artificium, at lue impostura, qui mendaci narratione Vmeti nominugloriam o furare, Siculique Regis ae Romualdi res extollere tentavit; illud forat se eonsequetur Obo Rauennas mirabomni studio odioque remotissumus, ut qui candidisti miseriserit quemadmodum ex 'purissima elota quutione liquet, candidos etiam lictorum animos reddat , eumque aliora ex parte idem stet Obo se per si constans ae stabitu, nunquam antiquis scriptoribus, Apostolicis, aut Caesareis littem repugnans, sed
cum meteribus cuiusique generis monumentis optime consentiens : ex altera mero duo audiores voci hi alienissimis narrationibus referti, quibus neque cum meritate, neque interse satis conuenit , fatebuntur
optimi quique Lectores, argumenta quibus clandestinus Venetias Alexandri Pontificis accessus probatur,pncera o firma esse, eademque ab aduersariorum inconstantia mirum in modum roborari.
DE Obonis candore, dόque eius sem constantia,& cum vel ribus scriptoribus consensu, alibi diximus. RESPONSIO. debeat.
128쪽
PRIMUS igitur error aut repugnantia quam in DeuG-R maldo sue in appendice eidem,si ta adnotamus ala est,quod eum prim dicat duos Cardinales ab Alexandro Anagnia in timί adiam paulo ante festum Natiuitatis Domini dimisos, quo tempore ipse Anagnia Beneuentum disice e , ibidem et sique ad diem festum
Epiphaniae moraturus ,psiacum narrauit eundem Beneuento a se, ni seque Troiam G dipontum, atque inde Vestam a mas ab eo missos ad Imperatorem aliquos Cardinales, quia Christiano Mogum tino in Piceno excepti, Rauennam ad Caesarem deducti sint. Nam si consideremus e aenam Cardinales fuerint dimissi, incertum mitae Alexandri scriptorem habemus, qui eos missos ait Siponto, non Vestae si aut emiras ciamin quo iter intenderint, idem Incertus ait Imperat rem ab ijs Mutinae,non Rauennin conuentu uisse. Hi igitur scriptore pugnantia inter se loquuntur.
RESPONSIO VL M v s duas Cardinalium dimissiones confundit, in qu
rum priori duo Anagnia dimisi Imperatorem iuxta Mutinam inuenerunt ue ouod auctor actorum Alexandri testatur,neque abnuit Romualdus, qui loci ubi cum Imperatore congressi sunt, non meminit. In posteriori sex Siponto dimissi Rauennam ad Imperatorem a Christiano Cancellario deducti sunt, quod i statur Romualdus, nec abnuit actorum scriptor, qui loci ubi Imperatorem offendere mentionem praetermisit. Supeus dissiculatas, cur si Vella dimissi sunt, ut videtur dicere Romualdus, Sue ponto ab actorum scriptore dimissi narrentur 3 Ea dissoluitur, si dicamus id quod verum est i a Romualdo quidem eorum missionem narrari, ubi narratum est Pontificem Vestam venisse: non tamen res Vesta dimissos tradi. Verba ita se habent. De hinc is per Troiam de Sipontum Vestam venit, & Vvilhelmum Poria tuensem Episcopum, & Hyacinthum Cardinalem sanctae Mariae de schola Graeca, & quosdam alios Cardinales per terram prae- ..
129쪽
IN appendice praeterea narratur aliquid quod eri nulla ratione possevere limum est. Clim enim initio dixerit. f Papa autem Alexander in Lombardiam iturin antefestum Natiuitatu. J repetieritque ibi. f Papa merὸ antequam iter arriperet. J quae de tempore diei Natalis Domini anni M. CLXX v I. proximo quo Pontifex Beneuentum mox iturus erat, omnino intelligendasint docet eo ipse tempore a Pontifice Anagnia ad ilhelmum Retem in Siciliam qui procul dubio Pano mi riuitate regia tunc erat) nuncios destinatos, mi Oratores adste mitteret, qui ijs qua de pace transigenda erant, ipsius nomine interessent: Regem acceptis Pontifici postulatis Mmualdo Salernum ad mare inserum, in Rogerio Comiti Andriam ad mare seperum litteras dedisse, quibus praeciperet, mi compararent se , quo honeste cum Ponrifice in Lombardiam oscisicereritur. Iam ex his in hunc modum argumentari ei. Fieri non potest, mi longinquum Nunciorum Tontificiorum iter Anagnia Panormum inerarum Panormo a Rege Andriam ad Rufrium, Salernum adRomualdu loca tanto inter se interuallo disiita, quanta totius Italiae latitudo est ) misso, atque miroque regiorum tabellariorum accessio: deinde mirinque duorum Oratorum, Mi compararuntst, Anagniam ad Ponti μγ, m inde cum ipse mersus mare Adriaticum pro sedito, tam breui temporis statio comprehendi potuerint,it triduum, aut quatriduum non excesserant. Si enim historial gesseruare melimus,fateri necesse est, ct Siculos Oratores ante acceptas
a Rege litteras domo non dississe, Gr Pontificem conuenisse ant quam Anagnia proficiseeretur. Si enim, mi appendix ait, is de pacis negotio abs te Siculo Rege consensurus non erat. s Papa enim firmiter in βο habebat proposito nequaquam cum Imperatore sine rege V Lhelmo pacem facere) Anagnia ad eam stabiliendam discedere non
debuit, antequam eo regry Oratores quibus cum loqueretur, menetrent.
Oportuit igitur primo Oratores a Rege mandatum accepisse,deindest ad Pontificem priusqua Anagnia proficiseretur contulisse. Ni oste Pontifex s quod nemo dicet in se ad eos conferre debuerit. Et quia Pontifex tunc selum Anagnia discesit, cum erat in Lombardiam iturim, idque contigit seus festum Natiuitatu Domini ante festum Natiuitatis, effcitur tridui, aut quatridui statium ante Domini Natiuitatemfuisse, quo mi appendicis auitor tradit, Nunc' Anagnia Panormum, mPanormo Salernum atque Andr am professiuntur, oe Oratores honorifice comparant se Anagniam ad Pontificem deducendum me-
130쪽
munt, erat Pontifex cum lys Beneuentum ad Nata a Domini se eelebranda progrediatur; quae omnia tantum temporis I alium requirunt, quantum earum rerum periti proprie iudicarepo sunt, neque credibile et ni ri quam bimestri interuallo peragipotui ge. Ea tamen is
quatriduo confesta et identur.
MI Ru M est quam cito V lmi aduersus veritatem machina tiones dissoluantur. Falsum est Nuncios ad Vullhelmum Regem paucis ante Domini natiuitatem diebus missos, quod
supra ostendimus , cum germanam Romualdi verborum sententiam afferremus; sed ut eius argumenti leuitas masis extet, domus Vimi interpretationem quod tamen falsum est Romualdi
verbis congruere. Nego illum propterea id,quod summo conatu nititur,obtinere. Quae enim Romualdus docet haec sunt:Alexam drum antequam Anagnia discederet, Nuncios ad Uvilhelmum Regem misisse, petitum ut aliquos Regni Proceres ad se trans. mitteret, qui Legatorum munus obirent, pacisque conuentionibus, ubicumque demum statuerentur, eius nomine interessent.
Regem vero Romualdo secundo Salemitano Archiepiscopo,& Rogerio Comiti Andriae per litteras praecepisse , ut nonesto cum comitatu Pontificem in Lombardiam prosequerentur, se que nomine ijs quae de pace cum Imperatore transigenda erant, interessent. Alexandrum dehinc Anagnia discedentem per Cain paniam Beneuentum venisse , inde Epiphaniae festo celebrato Troia, & Siponto Vestam, & maris Adriatici littus transisse, ubi commodam nauigationem una cum aliquibus Cardinalibus,& Vvilhelmi Regis Legatis expectauit usque in diem nonum Marti j. En Romualdi absurda: en pugnantia quae Viso iudice loquitur. Vnde habet tam seueri supercili j censor, Alexandrum tribus, aut quatuor ante festum Domini Natalis diebus PanoMmum Nuncios ad V vilhelmum misisse Vnde legatos Anagniam venisse ante idem festum Difficultatem quam illi sine causa tanti facit, sic explico. Alexander Anagnia discessit circa diem decimum quintum Decembris anni M. CLXXvI. Aliquot ante discessum diebus, hoe est circa diem octauum eiusdem mensis, Nuncios in Siciliam misit. Ab hac die usque ad nonam Marti janni M. CLXXVII. qua nauigatio coepta est tres integri intercedunt menses, quibus Nuncij Panormum mitti, dari litterae a Si