장음표시 사용
141쪽
re tio intellectum, mi mdere nonsinat, quae Hrs Iuni perstiη , mr sic inde post reaargui falsitatu : J nec magna diffultate ostendit idem
Baronitis Petrum C inensim eorum mendaciorum auctorem nonfuisse; cum ea Hastatu conuincat, ς' alteriuscriptor Num esse probet, id quod nospatim de Pseudo-Romualdo praestabimus. Interim n cesse fuit impsuram quae in Petri Casiinensis Diaconi libro reperitura praemittere , t lectores, cum perstexerint quibus artibus quod numquam arbitrati essentὶ false m pro mero in probatis auctoribus inter seseratur; idem factu uisse credant in eo cui nos adiecta mendacia probare contendimus. Matthaeus Lauretuι Abbas Histanus Baronidi me bis excitatus, in Petro Diacono mendacis additamenti fraudem de selandi , cum enim eius manuscriptum codicem in Casinensi Bibliotheo attentitis considerasset, diuersis cognouit litterarum notas in iis qua a
falsυιο adsecta seunt, atque in lys quae abis Diacono sent conscripta.
Dum ergo Lauretus ea de re Baroni' iudicium ipsis eius mediis refert,
quid ipsemet sentiat in notis ad Casiinense chronicon itascriptii reliquit. o ' i me ue Cardinalis Baronius, qui in consequentibus plures cras . V sos errores quibus acta illa mendacia 2 seuppositascripta) referta fiunt, ex demonstrat. Mihi certὸ, cum primum ea legi sateor di licuisse , clim
autem iterum ac denu; perlegissem attentius , in iniuersa quae in eis cc tractantur maturius considerassem, manibus pedi siue in sententiam G consensi Cardinalis Baro ηj : iudicau que a quopiam prorsus indocto, penistis otiose pro animi arbitrio ineu potius absque alio arbitrio fuisi se conficta concinnata. J Fape igitur historiae reperiuntur antiquis atque optimis scriptoribus a temerari s hominibus per fraudem insertae, neque omnes libros qui titulum praeferunt auctoris, rerum . tempori pude quibus agit 'aequalis, certum est nihil complecti, quod illius non sit, cum aliud sit dicere exempli causa. i Romualdus anno M. CLXXVII. erat inter et tuos J m aliud frumualdus scripsit Alexandrum Ponti cem Venerias tredecim Viculi Regis triremibus delatum m ms GJ ferietum potest mi eo tempore tueret Ufera etiampotest mi nullam inquamsicripserit hcloriam. Nessea cripsit, quae de rebus Siculis imtribuitur, consequens propterea est, et et quaecumque in molumine ipsius nomine i scripto continentur ea omnia ab ipso, mel dictata, mel conscriptafuerint. Nam impostores minime desint, quisiripta ,scriptoresque mitiant ac deprauant: res quae nuspiam extiterunt, oonfingunt, mendacia nundinantur lys, et i habeatur fides bouorum siriptorum iura cubrationibus intermiscent; quemadmodum Petro C mensi l/iacono, duorum nostrae aetatis magni nominis scriptorum testimonio accidisse docuimus. Geminam esse Petri Diaconi Romualdi impsuram stη-
142쪽
inter Alex. III. & Frid. I. ias
dent errores, m quos hacZenus attigimus, o quos deinceps in medium asseremus; A.m me rosmi lenonsit, Archivisiopum qui rebus inter fuit Pontificis atque Imperatoris, pugnantia loquutum , cum enim ipsi dissit se esse alicubi,is eos alibi fui se narrat; neraliaplura in eo opere,qusriptorem haud quaquam Romualdum esse indicant, mi nos gradatim in consequentibus aperiemus.
RESPONSIO.TO et Vimi verbis breuiter respondeo, eum nihil esscere,nisi
probet, quod recepit, in Romualdichronico ab aliquoio- steriori scriptore illarum rerum ignaro , narrationes suppotita
fuisse: id quod adhuc non probauit.
QUINTVS igitur musicumque tandem sit, error numeratur
personae νς Coris nomine pacem iurauit, ignoratio. Neque
ac in re cuiquam fas est ab Alexandri Pontificis litteris disi drea qui ait iuratam a duobus Principibus C aris nomine G periculo, Mes aflio Marchionis Alberti, G ab Imperatoris Camerario: Appem dis mero tradit flum iurasmenricum Comitem de Dies nomine Imperatoris, m Coloniensis nomine Principi . Nam quamuis demus Comitis de Dissa Alberti Marchionis s quod tamen ignoramus) flium fias si adhuc tamen ab appendice siletur serius Camerarius Caesaris, eiussu ι locosupponitur Coloniensis Archiepiseopi Capenniti, ab abys Omnibus, m Uerrima Pontifice praetermissius, qui nomine PrimcipumImperi, iusiurandum proiisse dicitur. Itque omnia belle se habeant , repugnat etiam appendis Incerto, qui aperia ait um, qui pacem iurauit non fuisse Henricum, quem diximus fortasse filium Alberti Marchionis; sed Dedonem, aut Dedumsilium C. Marchionis, quem nos Conradum interpretamur , cum Alberti nomen littera C quam is ponit, non praenotetur. auo loco duos a Baronis allatos siriptores, mpugnantia inter se loqui, quo grauius est,Pontifici aduersa nar re 'patim est.
143쪽
SI ea, quae tum ab Alexandro tertio, tum a Romualdo, atque
auctore actorum dicuntur,attentius inter se conferantur,r
pugnantia quam Visus obi jcit facile conciliatur; nam primo Pontificis litterae a Romualdo non dissident, quod fieri potuerit ut Henricus Comes de Diessa Alberti Marchionis filius fuerit, &quod utrobique Germanorum Principum nomine ab alio tur tum sit. Neque perturbare quemquam debet, quod Romualdus Imperatoris Camerarium praetermiserit, eum enim solum nominasse satis habuit, cui ab Imperatore praecipuum iurandi munus demandatum est. Praeterea in eo conueniunt litterae &acta Alexandri, quod Camerarium I mperatoris iurasse affirmant. Super est quaerendum , quomodo concilientur scriptor actorum Alexandri & Romualdus, quorum alter ait iurasse Dedonem Comitem filium C.Marchionis: alter vero Henricum Comitem
de Diessa. In actis Alexandri, ubi mentio incidit Henrici Combris de Diessa, aliquando habetur Comes Henricus Dedes, J vel Dedens J interdum vero Comes Dedo, J sic prorsus, ut Comes
Henricus Dedes, vel Dedens, & Comes Dedo unus ide inque sit. Neque id uno, aut altero actorulla exemplo animaduerti ; sed in octo voluminibus quos summa diligentia perlegi. Verum quia Vlmus eorum fortasse testimonium rei j ciet,dabimus aliud quod proculdubio admittet, hominis Germani qui quod uspiam est Pontificiarum rerum maximopere aversatur. Is Melchior est Goldastus damnatus auctor, qui in Constitutionibus Imperialibus Dedonem vocat Comitem de Diersa,vel Diessa; sed adhuc reliqua est difficultas non leuis; nam hic Comes Henricus Dedo de Diessa in litteris Pontifici js dicitur filius Marchionis Alberti:
in actis vero filius C. Marchionis, quae inter se non satis apte cohaerent Eam hunc in modum explicandam puto. Apud illius aetatis scriptores non raro propria personarum nomina priore tantum ' littera maiori exprimere consueuerat , cum porro facilis admodum sit unius litterae in aliam mutatio, mirandum non erit, si littera Α. quae Albertum significabat in C. degenerauerit, vel contra, Accedit errandi facilitas ex Longobardis litterarum notis, in quibus A. &C. vix inter se differunt. Haec de priori iureiurando; nam de altero coram Pontifice atque Imperatore nullam puto ab Vlmo excitari controuersiai , cum acta Alexan-
144쪽
inter Alex. III. & Fri L I. 137
dri praestitum reserant a Comite Henrico Dedo, vel Ded est Ro- inualdus a Comite Henrico de Diessa; litterae vero Pontificis nullum nominent, sed solum iuratum confirment.
SE D neque sine animaduersiones raeteriri isset siextiu error, quem ex quibusdam verbis , quae a Baronio , acsi Romualdi essent, anno Domini M. CL. referuntur, deprehendimus. In eius enim chronico habetur Rogeratim Siciliae Regem tertiam duxisse Uxorem Matricem Comitis de Ret flesitam, ex qua natam se ceperit quam Constantiae nomine appellauit. f de qua finquit Chronicon Jlitam habuit; quam Con flantiam appellauit. J Si Rogerius sitam Constantiam nominavit, utique id fecit postquam nata est, atque in ipso μι fonte. LAt mersus
extan i, qui Gottifredo Viterbiensi Friderici primi Imperatoris Cancellario tribuuntur, quibus dicitur Rogeriam uxore adhuc grauida, nondum funa decessisse, eique posthumam filiam natam esse; dum enim de Henrico eius sponsio Aquitur,tae habet.
Fit Regis Siculi filia Ponse sibi, Sponsa suis speciosa nimis Constantia dicta,
P humap patrem materno mentre relicta. Ex quibus colligitur quo nitantvrfundamento qui id chronicon a Ro- mualdo constriptum suisse contensint, cum etiam anno M. CL. Gotti-
fedo Viterbiensi, qui eo tempore procul dubio loruit, repugnet. RESPONSIO.VT inter scriptores non conuenit quonam anno Rogerius Siciliat Rex e vita discesserit, cum aliqui eum obiisse tradant annos M. M. CLII. alij vero anno M. COV. quod notauit Baronius, ita non conuenit utrum Constantia eius filia parenti posthuma nata sit ; plures enim non desunt qui eam ante patris obitum in lucem editam affrinent. Fieri potuit, ut paulo ante paren iis decessum nata, a multis posthuma crederetur,vel, ut in Ro-
inualdi Chronico, bi te tur, i de qua filiam habuit, quam Constantiam appellauit, i emendate legendum sit, L quam Constantiam appellarunt. J
145쪽
v L M V S. NI E QUE satis testatum videtur aliud, quod in eodem chronicox traditum es, Venerijs concilium celebratum fuisse , qua in re Incerto, o appendicis ' iptori parum conuenit; ille enim celebratum refert die XVII. Augusti anno M. CLXX v II. hic veia die xiv .eiusdem mensis; sed uterque erra itin, no=i enim tunc Pontifex Venerist Concilium celebrauit; nam si celebratum est, ubinam extant eius a Ia s Refert Obo Pontifici quidem id in animo fuisse ised tamen peractum negat, cui omni ex parte fidem habemus; nam Praelati tot praecedentibus occupationibus defatigati, aedes si erant. Se appendicis auctorem excubamus, qu forte Rogery Angli exemplo concilium appellauit totum illum conuentum, qui Venetus coepit a die xxi . Iulij, perdurauίtque usique ad Pontificis discessum, hoc est isque in dimidium mensis Octobru. Sed illice tam alignare diem, hoc etero aduersariorum inuentum est.
RESPONSIO.DE hac re pluribus diximus aduersus primum ulmi testimoniu, at inquit de die Concilij scriptori actorii Alexandri &Romualdo non conuenit. Hanc Vimus occasionem carpendi non praetermittit; sed quaerat opportuniorem ; inanis enim, αs ivola est ,cum omnia acta manuscripta habeant eamdem diem xiv. Augusti; atque in Baronio impressoris vitio pro xix. Kal. positum est xvi. posterioris numeri nota quod facillimum factu fuit) per ςrrorem euersa.
v L M V S. OCTA VI S appendicis ereor est, dum ait Calixtu chi maeiurasse I sicuti anno. M. CL xxviii. hoc enim Roma: facitam est, non ante annum M. CLXX ix. in Lateranensi Concilio , ut Abbas Stadensis eius temporis siriptor tradit.
RESPONSIO. NI s i Romualdus neget Calixtum Romae in Concilio La teranensi, & Stadensis Tusculi pseudo-Pontiscatum a dicasse, contrari j inter se non sunt; cum fieri potuerit ut bis abdi
146쪽
inter Alex. III. & Frid. I. iap
eauerit, semel priuatim, iterum publice fecit Petrus de Corbaria, qui Ioanne XXII. Pontifice, Nicolaus V. dictus est. Fecit AEgi dius Mugnotius, qui post Benedictum XIII. Pseudo-Pontificem,Pontificatum inuasit, & Clemens VIII. est appellatus.
NONUS suppositiauctoris error est, eum ignorat Tatriarcham
qui V netjs ea tempestate commorari solitus erat, Gradensem f. se, dumque ait Pontificem ante S. Marci aedem Imperatorem opperientem I cum Episcopis seris aut Card. nabbus, cum Patriarcha Aquileiae, me. 'se rerum venetarum parum peritum prodit. Hic enim
Patriarcha qui a Pontifice semper stetit, Gradito fuit; chm Aquileiensi chisematico sempersidiatust, Σ Friderico, cuius eramam, tiarisseconsanguinus, adhaeserit.
RESPONSIO. ERRAT Ulmus, non Romualdus, qui optime nouit, Patriarcham Gradensem qui & Venetus, quod Venetijsd teret,dicebatur ) ab Aquileiensi longe diuersum esse. Audiat idissem de viroque distincte loquentem. Altera autem die Dux Ve- - tiae cum magna nauium & populi multitudine, & Patriarcha re Venetiae simul cum Patriarcha Aquileiae, & omnibus suis suffra- ganeis, &c. J & infra. f Dux autem Venetiae, cognito quod Im- μperator ab excommunicationis esset nexibus ab rutus, cum Pa- triarcha, magna Cleri & populi multitudine ad Ecclesiam sancti MNicolat illi iam venit, quem in naui sua recipiens, usque ad littus sancti Marci satis honorisce & pompose deduxit. Impera- retor autem de naui descendens simul cum Duce , Patriarcha, & re Episcopis suis,&Clero, &populo Veneto, ipsum cum vexillis re Cruce processionaliter praecedente, usque ad Ecclesiam sancti .e Marci, ante cuius atrium Alexander Papa cum Epistopis suis & re Cardinalibus, cum Patriarcha Aquileiae, Archiepiscopis & Epis- copiis Lombardiae,Ecclesiae more ornatis, honorisce residebat, e pedes accessit. J At inquies) Patriarcha Aquileiensis, impera- utoris, non Pontificis partes sequebatur. Qua igitur cum Pontifice, non cum Imperatore esset 3 Dicam id quod verum existimo. Vbi pacis negotium prospere procedere animaduertit, cum Pontifice in gratiam redi jt, eumque deinceps ad solemnia munia pro-
147쪽
deuntem, una cum alijs Episcopis assectatus est.
V L M V S. ATEI E illud indubiae Messiuspicionem appendicem non leuiter
adducit, quod a Frangi ramo obseeruatum est. Nam Laronius ad marginem seuorum Annalium ait, Salernitanum molumen js merbis finiri spolin signa Virgini J in contextu mero historian 'iam eadem Derba tanquampostrema assert, sed illis terminari docet I de caetero Alexander Papa eum, in curia, O in mensa honorifice habuit. Jquibus statin ubibit, stactenus Romualdus;hisique nem Disponit hi . floriae. J auoties in Salernitano codice haec terminatur Ustoria, in B mano 'iri dicitum, cum Pontifex die beatae Virginis Annunciatio iis in
hancti Marci templosolemni rit acrum fecit, sc in ea Misam pu-Ilice decantauit. J in Salernitano mero finitum ris semel ibi L sol iusigna Virginis, J iterum ibi sis mensa sitia honorifice habuit.J Aut igitur
Baronius, quod Frangi panius animaduertit,in contextu historiae, e ba quibus ecclypsis explicatur, reponere oblitus est aut reponere noluit, aut de margine per incuriam non deleuit. Nos dili, mirὐm in signo Vir -
ginis, quoue anno sol rech, passus sit, inuestigare seupersedebimus
dicimus tamen id a nobis minime obseruari, quod promittitu , narratur enim Romualdi hisoria in Salernitano codice, ecclysterminari, paulo post ostenditur illis finiri, risi dicitur, a Pontifice Ioannem Strinmensem, qui Calixtus Pseudo-Papa fuerat, ad mensam adhibitum. Sane in nostro exemplopostremis merbis ecci sis mentio habetur, non tamen ne mendo, cum notetur duodecima indictio die xui. Septembris , dum agebatur rundecima, atque huiusimodi mendu ortasse fuit in causa, cur illa merba edita nono , nimirum ne audiora abrogaretur fides.
RESPONSIO FRV s TR A laborat V limus; nam Salernitanus codex Longobardis litteris conscriptus, de quo stapra diximus, finiturque verbis i sol in signo Virginis circa horam J alijs quae sequuntur
corrosis, & vetuitate consumptis; neque Baronius unquam dixit , postrema eius codicis verba ab his alia esse. Inuictionis muta erratum Vinius Librario condonare solet.
148쪽
SED tradicis adulterationem prosequamur, affrmamus ibi duabiae fidei inse pus icionem, et bi exquisito tumu . putido artificioquaritur. Vuid enim aliud agit eius appendicis auctor dum sinima
ope lectori persuadere contcndit nihil haesitandum, quominus quaecumque in eo continentur libro, pronis animis tanquam meris ima accipiantur ' Ita enim Romualdus loquitur.
f Haec autem omnia quae praediximui ita gesta fuisse nulli dubita- tioni, mel incredulitatis scrupulum moueant, quia Romualdus pecunia dus Salernitanus Archreysopus, qui midit interfuit ,scripsit haec , seciatis quia merum est testimonium eius, J nam si molumen inserita ιitu, histor Romualdi si quae complectitur ante annum M.CLXXVII. illius et se existimantur, quorsum de Alexandro Pontifice ac rus a le- ctoribus tantam fidem exigis ' Cur non prius id tentatum 'quo qui pensius laborat , t bi praestetur Dei, eo maiorem mendacj justici mem creat; quique meretur ne alij credant , quae ab se dicuntur, alis ius rei sibi est conscius ob quam de eorum credulitate iure dubius est ; a que hoc apertum est corrupti ab eo codicis atque adulteratae meritatis indicium. Vitiatus igitur ab alio est Romualdi liber, t que diligens
studium perseuadendi lectori ea ab ipso Mmualdo , non ab alio fuisse
conscripta, aperit nobis iam ex notatis erroribus cognoscendi, motu men de quo agimus, haudquaquam integrum , sed plane corruptum
RO M v A L D i prudentiam, ut opinor, laudabit quicunque verba ab Vlmo maligne traducta eo consilio dicta intelliget, ut a lectoribus,in ijs peculiariter quae ad Alexandri & Friderici reconciliationem pertinent, quibus ipse intersuit, eam exigat fidem, quae oculatis testibus debetur. An non id iure suo potastulat3 Atqui no postulauit in aliis. I ta est. Neque postulare eodem iure poterat λ non enim interfuerat. Hinc quomodo deducat Vl-mus eum falsa narrare; neque ipse video, neque viderit Lyn
149쪽
v L M V s. EANDEM adulterationem ostendit Irequens et bique glori
se se ipsius commendatio; non enim, sapientum opinione, prudens Praelatus id inquam commis fiet. Aliquot οὐ abimus loca in quibus corruptoris artificium manifestum est, nam non modo perseuadere con tus est Romualdum eius narrationis auctorem esse; sed etiam eum misris extulit laudibus ; sicilicet misiti gula cumularet nomina, quibus dem mereri posset. Ait igitur Pontii rem cam Venetiys in Patri arcn tium aedium maiori aula, Pont scia Sella sederet, Imperatorem ante
omnes E sic pos O Pre 'teros Cardinaleuedere iusii se ad dexteram Romualdum metia ante Diaconos Cardinales ad sinistram. ,, D in cuiusPalati, aula longa satis patiosa , Papa in eminentiori lo- , co positus infaldistorioseo resedit, Episivisseiso Cardinalibus,, hinc inde circumstantibus, Imperatorem quidem in Fua dextera supra D Episcopos Presbteros Cardinalis : Romualdum mero Salernita- ,, num Archiepiscopum in sinistrasupra Diaconos Cardinales residere pM cepit. J Om to aulam quae hodieque misitur, ita angustam esse et et pudere debeat appestare flongam satis atissam: J eam ob causam
quidam annales a Frmant conuentus pe in templis fera consueuisse. Jed quaerimus ibinum sederet Gradensiis Patriarcha, qui domi Mistiatem Pontificem habebat: ibi alter Aquileiensis qui dignitate Archia episeopum anteibat : ibi tot G rmani Archiepiscopi quorum aliqui etiam Principes erant, num Salernitanum ante se sidere polyseisinte uia Coloniensis, quid Moguntinus , quid Magdeburgensis , Treu rensis, Salisburgensis, Vi untinus, Iaderensis, Mediolanensis, Viennensis, Muennas , ali 'que fecissent ' Credibile non es a Pontifice Ro- niualdumissis tanto dignitatum ipsorum detrimento antelatum fuisse, aut illos i tentastinuisse pasiuros. Insertum igitur hoc est Romualdichronico ab alio; nam ipse sine ambitionis oe iactantiae nota, ne diacam sine mendacibus cione,iam aliena de se nunquam scripsisset. RESPONSIO. VBis λ M illi sederint, de quibus Vimus percontatur, R
inualdus non docet; si tamen is per se consideretur, Archiepiscopus fuit, & quemadmodum Vinio placet, illustris Regis
auunculus: si vero . ut alterius nomine ijs quae agebantur, intererat, personam sustinuit pr potentis Regis, ad quem ea conuentio maxime pertinebat: quare dubitandum non erat, quin alijs Antibstitibus praeferretur. V L M V S.
150쪽
DEI ND E cum in eodem e lumine narratur Pontificem RHmualdo eiusque precessoribus crucis praeferendae facultatem concesse, ideo solum nominefactum dicitur quod prudens m litteratus eset. fAlexander autem Papa prudentiam m litteraturam Romualdi Salernitani Archiepiseopi diligenter attendens, .c. ipsi uresoribus ei vi minum in dignitatem portandae Crucis, .c. Apostolita auctoritate comesiit. J Haec ab alio de industria intexta fuisse ex eo maxime consscitur, quodsine ingenti cui que reprehensione a .raelatograuitate O prudentia insigni, de se minime praedicarentur , gloriosa enim fiunt alia quae de eodem Archiepiseopo codicis mitiator appositit, Ut cum
Imperator eum stantem sidere iussi. Cumque Romualdus balernitanus Archiepiscopus defaldistori uosurgens flans, loqui moluisset, Imperator eumsidentem loqui praecepit. J Alibi fingitur Caesar dicerest ex
prudentia atque integritate Romualdi Rogery maximam coniseerem Siciliae Rege qui eos Oratores misit sapientiam. f βuod autem tam idoneas m elegantes personas ad pacis nostrae colloquium desinauit, noctrae excellentiae eratum residet in acceptui quia ex Legatorii seorum sciatia, robitate ulmsipientia, Domini delegantis auctoritate perependimus , m a nobis merito in numeroseummorum Principum reputatur, qui talibus m latis personis praeesse dignoscitur. J Deinde depcideque suo Collega agens c ait. Ipsi autemsicut mirisapientes prouidi. J alibi de iisdem personis Siciliae Regem ita loquintem facit. f Amchiepiseopi Comitis seuper hoc fidem . pruintiam plurimum com
mendauit. J Hae autem tam multae Romualdi commendationes ostendunt appendicem ab aliquo Salernitanae ditioni subiecto compositam, qui tot intermisiis sentationibus historiam produxit, mihinc opinio
apud lectores excitaretur, Salerni tam claros miros editos atque educato, fuisse. Illud praeterea Mis rerum a V ilhelmo Raege, elusique ora
toribus glarum amplificationi ius contedit mi omnes Apersuadeant, quicquid concordiaestabilitum est, quicquid commodi in Pontificem redundauit, id totum ab illi profectum e e. Propterea initio Aastraremes ubministratus suis tradit: contra mero nihil omittitur quod Venetorum gloriam obseurare post. f Veneti ingratitudinis fidi m Ruia ιἷeralitatis obliti, molunt Domino nostro mala pro bonis rependere. Jpluraque adduntur conuicia quae apparent maximo studio conficta, evilectores sibi persuadeant , non Venetos, sed Oratores Siculos fui se in causa , cur Fridericκs cum Pontifice atque cum Ecclesia, perpetua facta