장음표시 사용
151쪽
pace, ingratiam rediret. Immo ad idem probandum adiicitur nunquam futurum fuisse, ut Pontifex cum Imperatore reconciliaretur, nisi idem Imperatorium Uzilhelmo Rege concordiam iniret. Papa enim firmiter in μο habebat opsio nequaquam cum Imperatore sine Rege Veti e mo pacemfacere. J σ tamen apertum est, maximum omnium praesidium Tontifici in Lombardisfuisse, qui tandiu, magna etiamfanguinis es sione aduersus Caesarem Pontificiam dignitatem tutati sunt , quos, si hcto auctori credimns, ridetur Pontifex omissurus fuisse, dummodo Siciliae Rex, qui belli socius etis Iuerat, a paciscatione non excluderetur; nihil
enim Gilhelmus plus auxit, Pontifici attulit, quam ut eidem anno M. CLXVII.pecuniam duasique triremes commodaret, quibus Dberis alueo delatus, Roma aufugeret: si tamen vera sunt quae Incertus siribit, qui pubi cit Pontificem triremibus nequaquam Uum, eas InSicitam remisisse, cui fictus consentit Romualdus, ct m ait, Pontificem mutata veste, peregrinatoris indumentis clam cum paucis terrestri itinere Roma excessisse. Iu habitu peregrini cum paucis urbem myrta Et quamquam eius
dem Pseudo-Romualdi testificatione videatur V mlhelmus anno M. CL xxvi. Fridericis liam iniussu Pontificis uxorem ducere, atque cum
illo pacem facere abnuisset, id tamen si vera narrantur fecit, quia σEcclesine vectigalis erat, i EAngliae Regis filiae cuius succisionem regni sterare poterat, Imperj omnino expers in nuptim peroptabat , neque aliud quicquam Pontifici ab sto praestitum peihibetur. Nobu tamen m-cumlit onus probanssi, eum neque tredecim triremes ad Pontificem V netias transuehendum misisse, in quo totius cum aduersari s controuersedi culta sita est. Quodsi ilhelmus, cognomento Prauus, Ecclesiae infensus fuit, nihilo eo melior aut obsiequentio bus existimandus est, qui
etsi Boni appellationem inuenit, Patris tamen deterioris comparatione,
eam solum est assequutus. dicimus a Petro Blor confirmamur, qui
in epistola ad Gilhelmi iunioris Capellanum ostendit quam parum Ecclesit bonus ae proficuus Gilhelmus ipsi Rex esse possit, cuius immunita rem ae libertatem violabat, Agrigentino valui peculiariter infe-ιὸ μ s. Diu est , quod rumor intonuit ,σpubbce iam crebrescit, quod . . Dominus tuus Rex Siciliae, salutis siuae Gr paternς traditionis oblitus, .. cum Comite Loror I in ruinam desolationem Agrigentinae Ecclesita coniurauit. Ji paulo post. f o detestanda operatio φ ό adolescentia. δε-- plorandat Filius Ecclesiae quare se erigit contra Matrem ' Cur abycisis consi Ium pietatu , abiit intconcibo impiorum s J Deinde. Doleo re quod inter primitias dominationis suae, Gr inter initia unctionis Regigis socprcumit. J P haec. Ei quis ille miserabilis adolescens in thesauros
.i Ecclesiae, consilio malignorum, manus rapaces iniecit ' Vereor ne in eum Dominus
152쪽
Dominus excandefat. f Denique non decebat eam manus laicas adΡ-cra porrigere. J m rem in Ammam colligamus, parum m ipse in Ecclesiam aequus fuit, neque tantas meretur laudes quantas in eum Psi δε- Roumaldi historia congessit cum praesertim in Pontificem nihil mi A lam
de dignum contulerit. Patet igitur eum qui tot commendationum an
sex est, a stentatorem esse , non Romualdum, qui Drudenssuit) in lumine cui ipsius nominis titulus esset praefixus , tot suas Iuliue Regis laudes minime per equutus esset.
HI c duo persequitur Vimus:alterum quod ad Romualdum: alterum quod ad Uvilhelmum iuniorem Siciliae Regem
pertinet. Quod ad Romualdum attinet, non est quod Vimus in gnopere mireturi nam illi cana res uti εeme erant posteriorum memoriae mandare decreuisset. nihil aeque cordi fuit atque simpliaciter & sine fuco quae ad cuiuscunque laudem, aut vituperati nem facerent, in medium afferre; nec desunt optimorum viro rum exempla qui ea quae sibi laudi darentur, nihilominu quam alia scriptis exposuerunt. Hos ingenue imitatus Romualdus si Vl- mi reprehensionem incurrit , an propterea falsitatis, mendacij, imposturae reus iudicandus erit 3 Equidem Vimi accusationi non
subscribo; neque ut puto ) subscribent ij qui intelligunt fieri
posse ut qui res aliorum gestas describit, multa commemora tione digna patrauerit. Quod ad Uvilhelmum Regem spectat; neque Romualdus, neque nos omnia eius fusta reprehensione carere contendimus; seculli maximae laudi damus quod Ecclesiae perduellibus insensus semper hostis fuerit : quod schismaticos, qui non semel eum ab Alexandro auocare conati sunt, constanter reiecerit: quod Friderici Imperatoris minas nihi stimuerit: quod eiusdem assinitatem parum Pontifici gratam spreuerit: quod Alexandrum pecunia, classe, milite tuerit: quod eius partes summa semper lade,&conllaintia tutatus sit: quod eiusdem in Lombardiam iter honorisca suorum Procerum Legatione cohonestaverit: quod eorum quae ad illius dignitatem facere a bitratus est, nihil praetermiserit. Haec vero si laudem non metarentur , nihil a quoquam laude dignum effici unquam poterit. Neque verum est vel a Romualdo Lombardorum merita extenuari , vel ab eo Pontificem induci perinde quas illorum nullam . habeat rationem. Vt enim quisque suis locis videre potest, quaec
153쪽
cunque illi pro A lexandro laudabiliter secerunt, honorifice ab eo
commemorantur, dc Ponti sex aliud illum, neque locum colloquio ,rieque pacis conditiones, nisi prius explorata eorum volumtate, constituit. Quod si praecipuae rei confectae laus quemadmodum Ulmus voluisset ad Venetos non pertinet, accusandi his λο-rici non sum, qui nullo studio nulloque partium odio inducti, omnia uti se habuere, litteris commendarunt.
SED ne accuratam rerum exclusionem quae in mendacibus dijud candis histori s adhiberi let, praetermittamus, lulam ese dictamus a PF δε-Romualdo excogitatam , Conradum Cardinalem qui Archiepsicopus fuerat arguntiniis, apud Pontificem expostulasse quod is Archiepistopatu, Christiano deferretur; id enim accuratus eius histo riae lector concedere nequaquam potest , nam Conradus, qui Cardina- latus dignitate a Pontifice insignitusfuerat, haud tam facile illi re mgnante e praebuisset, o, quanquam ii e prior Moguntinum Archiepiscopatum adeptus fuerat , m Christianus chisematis tempore inii ria se estus eam regebat Ecclesiam. pro comperto tamen habetur illum pro Ecclese itilitate pro communi concordia multum laborasse, quod causa fuit cur in eius conuentioni Ius illud inter pera poneretur, mi ipsi Moguntinum Archiepiseopuum, quem tunc obtinebat, yer Pomtificem retinere liceret. Confirmabimus hac illsis pacis tabuia, quae a Seonis asseruntur anno M. CLXX v I . in quibus huismodi caput 'Diadere est s Christiano Cancellario suuntinus Archiepiscopatus, Philippo se Coloniensis concedetur,Wplenis imo iure uermabitar. Primus Archiari episcopatus qui in Theutonico Regno et acauerit, Conrado auctoritateis Pontifici, O auxilio Imperatoris deleretur , qui idoneus et ideatur. JHas tabulas quanquam diximus non quo ad singula mim habuissen, quod ad hoc tam n ip Tat,sicutio quoad alia illura , omni ex parte valuissescimus , conce sique est Conrado Archiepiscopatus Satibbum gensit; quod cripsi aduersari' minime abnuunt. Iam et ero cum certum i ad omnes iontificis consultationes Conradum,non minὐs quia chartis fuit sed etiam, pila ab eo Cardinatatu donatus, adhibitum fuisse, qua ratione stabilita nquam pax esset, nisi Christianum Mogunt itanum potentissimum hominem qui tr. ccipi in C. fari, defensi uerat, ΝΠ demereri maximopere studuissent ' Idcire; tu omnibus pacti conditionibus illud constitutium fici at , ut Christiano Moguntinus Archia episeopatus
154쪽
inter Alex. III. & Frid. I. 14
episcopatus relinqueretur, ex Anagnini tabulis bruet, neque Com dum qui consenserat, haec fugere poterant. Ex quibus satis apertum est Pseudo-Romualdum expostulationes colloquia fingere , quς
Conrado in mentem nunquam evenerunt i neque meritate,sed similitudine tantum meri innixum fuisse, dum scriberet. Verum non alia δε-ceptioni aperta magis via, quam si quis pro meritate similitudinem ac peciem meri pectetur: id prudens lector ibi animaduertit, cautλ
ωβssenseo quod aiunt gradu hisir narrationibus fidem p*bere Ita
let. Interea Pseudo-Romuali merba seunt. )f Christianus Cancellarius, qui pro conseruatione pacis plurimum la-
borauerat, nacta opportunitate temporis, coepit per Imperatorem , O
Principes seuos darestudium operam diligente mi Papa Alexander Moguntinum illi Archiepscopatum auctoritate solica cosirmaret.J Haec facta narrantur postpacem inter Pontificem . Caesarem, atque inter hunc γ Siciliae Regem ac Lombardos confirmatam, ad quam peruentum nemo dicet , n prius statutum esset mi Moguntinus Arachiepiscopatus tam insigni Caesareae factionis ira demandaretur tamen ac si antea nunquam ea de re actum esset,inducitur Christianas pace facta per Imperatorem ac Trincipes id negotis aggredi. s Carpit per Imperatorem G Principes seuos dare dium , operam diligentem, OQ. Jo perinde haec postulatio Conrado noua atque ino pinata accideret, fingitar moleste ferre. uodprsentiens Conradus qui in Moguntina Ecclesia prius et
λι m consecratus fuerat, ad Papam accedens ait. Novit mestra Sanctitas, enerande Pater: nouit iniuersa haec Romana Ecclesia quod ego mestrae personae intuitu Moguntinam Ecclesiam, in qua ca- nonice electus fueram, inscio Imperatore reliqui ,-honorem meum,
parentes oe patriam pro Dei amore deferri ad mos in Francia G μflmus acces: exilium patriae pr*sui, in labores, i angustias qui
tem meam, motium commutaui. Benepotestis recolere, quantum Ca- tholicae Ecclesiae meus aduentus contulerit, . qualiter partem --
stram adhuc nutantem m debilem, plurimum roborauerat. Nunc a tem t audioὶ multis Christiano Cancellario , qui Moguntinam Ecclesiam per et olentiam inuaserat, eundem conuerseMligionis ordine confirmare, circ. J Nemo anς mentis credet, aut a Conrado beneficia Pontifici exprobrata, aut eum tantum di tribuisse, suo aduentu, Ecclesiam adiutam , ω Tontificis partes confirmatas tam gloriose dixerit , sed neque credet eundem ignorasse Moeuntinum A chiepiseopatum , prout multo ante destinatus fuerat, aristiano collatum .dicetque merba illa, Nunc autem, taudio, multis, .l merum c
155쪽
se figmentum historici inducentis Conradum pro re, quae iam ipsius consense decreta uerat, tanquam pro inexpectato aliquo euentu conquerentem. Maneat igitur totam hanc conquestionem planissimam esse fusulam, quae ex praecedentibus rebus calyide a Pseu δε-Mmualdo aemerisimiliter concinnata est I Imperator enim , Praelati ac Principes qui Venetura firmanda pacis gratia accesserunt , eo se non contulere pri quam singula, quae in controuersiam menire poterant, m probe nossent, oestor statuissent; nam id Vmetji confirmatum est, quod prius diligenter in capita redactum, Legatorum muro citroiue commeantium industria flabilitum fuerat. Hinc t existimo ) Lector cautior esse sintelliget, colloqui a m rerum quae nustiam contigerunt euentus confingi, apertissimeque disiet aut a Romualdo chron con haudquaquam siriptum, aut sifriptum fuit , ab alio posteriora mitia
Esτ o, In Anagninis pacis conuentionibus illud fuerit, veChristiano Moguntinus Archiepiscopatus tribueretur,quod tamen Conradus sciret eas Venetijs, ubi postremo confirmandae erant, mutationem pati posse, non sine causa pristinae sedis rec perationem tentauit. Quid est quod Vimus reprehendat 3 numquod Conradus maxima a Pontifice beneficia accepisset, propte- . rea illi iure suo uti non licuit imo provide & prudenter fecit ; si enim conatus ex animi sententia non successisset, Episcopatu, ut Pontifici obsequeretur, dimisso, maximam apud illum gra
ATE U E hoc malum multis Friptoribus commune est , cui aliud
accedit, quod incertorum auctorum chronica per fraudem nomine donantur ab idis quisiriptorem diuinare, quam nosse malunt. Ne-Pe abj desunt qui, mi rebus quae narrantur priuatis rationibuι adductis dem comparent, certi alicuius auctoris opus esse mentiuntur, quod tamen alterius furtum esse probesiiunt. Sed demus chronicon a Romualdo conscriptum quis tamen neget illud afalsar,s amplificari miliari potuisse ' Haec enim pernicies est , quae omnes fere historicos inuasit; nam , mi praeteream id quod diligcntisma Cardinalis obseruatione in libro deseriptoribuι Ecclesiasticis adnotatum est, multa sacris ipsis cisae
156쪽
inter Alex. III. dc Frid. I. 149
Gelsae DoLtoribus falsὸ tributa sunt, quae nunquam Oyprianus, Athanasias, Basiliiu, Ambrosius, Augustinus, Hieronymus, Beda, alqque prosui, agnoui sient. Haec et na historici fere omnibus peculiariter contigisse idem doctus Cardinalis narrat, ita mi paucos planet ore pios in manus sumere liceat; nam libri qui circumferuntur Egesippi δε excidio Hierosolymae floruit is anno CLXX v II. in illius nonseunt: Em senio Caesariensi, quἰ ixit anno CCCXXVI. Ru Fnum aliqua detra- traxisse , aluiua addidisse ait. De Theodoreto, qui si ipsit anno ccccxxx. tra At epistblam ad Ioarmem Antiochenum indignum esse quae Theodoreto, aut cuiuis Christiano attribuatur: de Beda qui intere uos erat anno D. ccxxx I. eius non esse aliquoisanctorum et itas, earum pue auctorem nominat : de Paulo Diacono , qui foruit anno D. ccLxxiv. docet historiae Romanae libros, quos Eutropio adiecise dicitur , alterius esse et de Simeone Metaphraste qui evivebat anno D. cccta aliquosanctorum iit saposterioribus illi abditas Almon jopus ostendit, non inius es criptoris sed duorum e Reginoni supple-
metitum additum ab anno D. ccccv III. sique ad annum D. cccc LX.Luit prandi Ticinensis qui misit anno D. ccccxLvi. refert garonius
non e se quae illi tribuuntur a capite sexto libri; ti et sue adfinem. De Glabro quisicripsit anno M. XL. ait ab alio mutatum, Mi dixit Comradu Imperatorem objsse anno M. XLI. um obierit anno M. XXXIX. de Sigeberio m Mariano qui siri ere circa annii M . CX.ctam de Maretino Polono loquitur, a rmat narrationem Ioannis Papae farminis
sis illis tributam ; nihil enim ipsos dei si omni e , sita ab aliquo ps
riori duobus ijs aucZoribus ex Martini Poloni mendat s insereram ; at seque constanter ipsi Bellai minus, atque ante illum Onuphraus Panuisnus eiusmodi fabulam in meteribus eorum manuscriptis minime reperiseri. In Othone Frisingensi, dum iniuersarum rerum historiam com plectitur obseruauimus, quo loco Pontificum atque Imperatorum n mina et que ad Adrianum quartum,. Fridericum primum refert re
centiorem fuisse qui sique ad Leonem decimum m Carolum quintum suppleuerat, oe caput siextumsupra trigesimum, quod postremum est,. -ndacis alterius auctoris esse conuinctim, cum narret resgestas anno M. cLXXIX. in Concilio Lateranensi, quod Romae ab Alexandro te iis Pontifice celebratum est , Henrici coronationem ac nuptias persequatur, quae contigerunt anno M. c LXX FVI. Atqui haec a Frisinge scribi minime potuere.qui et tuere dotyt anno M. Lu III. De Got
tifredo Viterbire si seuprafuseratis ostendimus appendiculam de Henrisci nupti s soluta oratisne alterius esse sic raptoris. In Conrado CPergensi pugnatia inter se loca non desunt,quae t Bellai mo e detur j vera;
157쪽
probent, quod de Amomo dictum est in eo libro, non nias tantum lucubrationes contineri. Ex his e licitur Romualdum ua extra omnem caeterorum aleam non fuisse, mi eiu operi multa ab abys mendacia in- σι non potuerint, qualia no plura tum in ilio ostendimus um in aliis
historisis a grauisiimis miris obseeruata proposuimus mirum non sit idem apocryphae rerum ab Alexandro gestarum narrationi contigisse. Nos igitur Romualdi salsitatu atque imposura minime insimula-mu, ; sed tamen si quis adhuc contendat, eum totius narrationis audiorem esse, meritatem, quae supra a nobis satis aperte demonstrata est, mendacio apponemus. Verum quia simus non debuisse etiam iliarum temporum seriptores, qui falsa pro cris narrarent, aliquos hic exempli causa asseremus. Otho Morona rerum a Fraderico gestarum seria ' ptor, hoc nomine a Baronio reprehenditur anno M. CLI v. Extat Laudense criptum antiquum chronicum hoc anno inchoatum ab am ' flore temporis huius Othone Morma, qui praesens aderat, in absoluta V tum ab eius filio Acerbo Morema de rebus gestu a Friderito Imperat
re in Italia Osique ad annum rudemptoris M. CLXV iii sed μουchis V mallet essu fatilionis homo, madidit simus Mimatico Imperatori, M sape altero pede claudicare dignosicitur. J H is modi claudicatio praecipue a garonis notatur anno M. CLXIV. Cum enim prolati Script res a liment οἱ iam anum Pseudo-Pontificem miserando existi m tam terminasse; Morena ait ab eo post mortem patrata miracula, quod sine nimis impie didium omnia excedit mendacia quae in Romuaui ii
bro reperiuntur minus enim erratur in narratione celebris , mel clam
destini accessus Pontificis Venetias, quam in miraculorum asichisematia co post mortem editorum a Frmatione, Morenae tamenprauitas tanta fuit, it huiusemodi mendacium pro meroscribere, non dubitauerit eum ex opposito Baronius allati sandii Thomae Cantuariensis Nunci,
litteris ostendat, eum crimarnitentem, . alienata mente decesse. Octavianus autem iuindecim diebus antequam moreretur phreneticussi tus est continue m in tantam ersius famam, it nee Dei memor eset anno M. CXCv . tradit Baronius a Pontificatu Cael
. . stim seque ad Innocentium plurimos falsario extitis . Increbuit hisis quidem temporibus Carismi sique ad innocent ' Papae primordian falsariorum ingens numerus, qui nemine Sedis Apostolicae, quas me ,, lent litteras scriberem, J anno M.CXCVII. idem Baronitis Mat. , thaeum Paris eius temporis Scriptorem falsitatis conuincit. I Haec M- gerius eius temporis scriptor. Ex quibus atque in primis ex Caelestiui,, recitato diplomate mendacν redarguad Matthaeum Taris, qui camis pendi tantum ea sa Gmanos Pontifices misius est fusi pisse prouin
158쪽
riam, oec. J paulo post f Vidisti lector Him legisti Paris ingenium re
animique male compositi malam bententiam res fingere verbaque for- remare,c e. J Non ergo diffide creditu putandum est, cum ea temporaptu . rimarum rerum euentu illustri afuerint, mosque tam pro montifice aduersus Imperatorem, tum pro Imperatore aduersus Pomificem patrata
sunt, non afuisse aliquos qui praecipuorum gestorum auctiles haberi
RESPONSIO. NI si Vimus, quod hactenus minimὸ secit, ostendat R inualdi chronicon insertis ab aliquo posteriori mendacijs adulteratum fuisse, nobiscum non pugnat, sed thesim ad olle tandam eorum quae Bellarminus& Baronius collegere,eruditionem nemine contradicente persequitur.
cipem pacis auctorem lebrare voluis, ut posteratas crederet Siciliae Regem sororis uae filium eiusque Oratores,quorum alter ipse era Catholicae Ecclesia tantum beneficium contulisse, quantum est restituta eorum opera lexandro Pontificia dignitas. Liberum porro cuiqae fuit lys temporibus quibus Dpographia nondum reperta erat.pro ar&tratu quaecun que scribere. Cum eni cripta obbothecu inclusa m que ad eorum qui ea quae narrabantur nouerant, mortem laterent, a nemine falsitatis redargui poterunt, donec js extin Tis, sine iudice ac repreh Uore publiueuagata, falsa pro veris nemine repugnante evulgabant. Dierum, quod existimatur, Romualdi opus praeieratis Gatibus publicum nunquam ast xu; sid Salerni ipsi quadringentis triginta annis veluti sepultum deluuit, , quamuis medio hoc tempore exempla Romam transem a , praeteritis fiannis quaedam eiusdem fragmenta Baronianis annalibus intexta sint. Quae omnia persuadent illud integrum atque incorruptum , o a sevo auctore consi tum est, baudqualuam esse. sique huis ori nostrum est de eodem opere iudicium, nimirum quadringentorum eoque amplius an, nom patio ingentespassum esse mutationes.
159쪽
RESPONSIO.HO c citimuero est Romualdi chronicon propius impetere,&athesi ad hypothesim gradum facere, sed cum Salernitani chronici adulteratio nullis argumentis probetur, inania verba refutare consilium non est.
v L M V S. TE 2 V E his ob st illud in Vaticana Bibliotheca asseruatum esse.
λ Primo quia a Salerni iano exemplari manavit . deinde qui a lx eo non maiorem contrahit auctoritatem ac fidem , quam antea balerni
et , nam in Bibliothicis etiam insignibus libri custodiuntur qui si integrae fidei non sum, neque a loco ausuritatem accipiunt, neque eidem tribuunt. Exempli causa asseremm afla sancti Georgi j Maroris manea pluribus descripta , quorum aliqua vi apocopia a Gelasio Pontifice damnata sunt, indemnatis abjs atque ab omni falsitatis Iusticisne si Lris. Qua damnatafuere a seruantur Roma in Vaticano, non alta, do, de causa nisi ut ea quae a Gelasio mei i sunt, ab a s internosci queant. Testatur baee Baronius quι in notis ad Martyrologium die is xxiii. Aprilis sic loquitur. uanam autem es int actu Georgiu ais Gelasio improbata atque reiecta , exquirendi studio fatigatus,ea me tan- ,, dem inuenisse arbitror in nostra Bibbotheca tertio tom. Vii. Sana. anti- ,, quissimo ac pine vetustate conbumpto corice. Ibi pag CLI x. ιnueniam ,, quaedam S. Georgi, multis, haud dubium, restria men iacijs, O c. J Eris paulo post f Quae Gesasscensura proscripta spe absque aliqua discuta-- π qμfq-e sibi suadere potest. J AIeruantur igitur illustribus 'Bibliothecu vel issica volumina ut verum discatur, Cr apocrypha ut se um
ERRAvi T Ulmus hoc loco in re non magni momenti, cum nostram squam Baronius vocat ) Bibliothecam, ipse vaticanam intellexit. Etenim Bibliotheca Vallicellana optimis cuiuscunque generis libris reserta, qua Baronius semper est usus, tumque utebatur praecipue cum nondum Cardinalis, nondumque Bibliothecarius notas ad Martyrologium scriberet. ULMUS
160쪽
TNTER falsa ea numerantur quae Risualdus de se, Aque sic Iliae Regeseororis se filio tam glorio e , iamque assentatoriemi , dicitur. Illum Gilhelmi iunioris Siciliis Regis auunculum fuisse testatur qui nouerat Petrim Blesensit epist. x. ad V ilhelmi ipsius C
pellanum, ecti Retem reprehendit quod Ramualdi Salernitani R geri, melini Comitis auunculorum consilia deseruerit. Proditoria 'sorum consilia praetulit inconsultissimus araesens Domino Salernia 'tano Comiti Auelini auunculuseis.J Notae autem ad marginem em 'plicationis gratia habent. LMmualdo Salernitano Archiepsicopo, 'Rogeris Comiti Auelint.J A mero igitur fortasse non abhorret,as auunculo consanguinitatis necessitudine adducto laudosium sororis filis scriptis mandatas fuisse ; quanquam, cui se a docuimus , putamus eos ab aliquo posteriore, tum mirique, tum nationi iniuersae impensὸ addicto, egregia adiecta appendice ta aedis assentationibus ac men.
δε ijs celebrato fuisse. RESPONSIO. . L A v D 1 T Ulmus caput quod aduersus Romualdi chr /nicon scribendum susceperat, quemadmodum inchoauerat , hoc est odiosa verborum coaceruatione quibus nihil subest nisi quanta quanta est ipsius dicentis auctoritas.
NE Cleuius mendari, indicium assert aduersariorum inconstantia imodo enim Incertus apocryphus eas striremes septem, modo τndecim, modo tredecim numerat. Et Pseudo Romualdus easdem prim3 constanter indecim fusse refert, sita postea eorum quae dixerat obolus, dum minas a se Duci intentatas fingit, in tantam exarsit iracundiam, et reum Pontifice agens, septem oblitus, quatuor tantum nominet. Ecce enim quatuor galeas Domini Regis Siciliae advestrum obsiequium praepa- ratas habemus, oec. J Itaque aduersari, pro arbitrato eas, m tredecim