장음표시 사용
211쪽
Regi Siciliae tradenda in matrimoniὀ,pei iurauerat, per inimicos fidei de eo voluit vendicari, & indignum reputans Crucem suam ab infideli Principe debere seruari , passu est eam in ultionem Imperatoris & iniuriam ab infidelibus oscupari ; qui tamen eam
cum magna reuerentia detinentes, facta ieegua, Imperatori h norifice remiserunt.
Interea Rex V villelmus consilio Papae Alexandri Heliam Croianum Electum & ArnulphvmCaputaquensem Episcopum& Florium de Camerota regium Iustitiarium ad Regem Hemi cum in Angliam mist, ut ei Ioannam minorem filiam suam in
uxorem daret. Rex autem Henricus Papae Alexandri& Princupum suorum consilijs acquiescens petitioni regiae praebuit gratanter assensum, & filiam suam cum Nuntijs eiusdem Regis, &Principibus suis usque ad sanctum Egidium honeste transmisit. Quo cognito Rex Vuillelmus Alphanum Capuanum Archiepiscopum & Riccardum Siracusanum Episcopum , & Comitem Robertum de Caserta cum xxv. galeis ei obuiam misit; qui venientes ad sanctum Egidium praenominatam Regis filiam intra galeas recipientes, eam usque Neapolim deduxerunt sed quia puella nauigationis insolita fluctus maris pati non poterat, celebrato Neapolim Dominicae Natiuitatis festo, per Salernum& Calabriam Panormum venit, ibique a Rege V villelmo &Magnatibus suis sicut decuit satis est honeste suscepta. Conuo catis Rex V villelmus Proceribus Siciliae & magna populi multitudine praenominatam filiam Regis Angliae in Capella sua de sponsavit, & se, & eam gloriose coronari fecit,& solemnes de illa
nuptias celebrauit. Anno Dominicae Incarnationis M. C L XX v I. mense Februari, indictione I X.
PA P A autem Alexander in Eombardiam iturus ante festum Natiuitatis,Humbaldum Hostiensem Episcopum & Gyn rium Cardinalem in Uombardiam praemisit, ut Lombardorum .
consilio securitatem ab Imperatore reciperent, Vt ipse cum omnibus suis de quicumque ad eum ire vellent,secure & sine damno aliquo pergere possent. Venientes autem ad Imperatorem ab eo honorisce sunt recepti, &pr sentibus eis & Lombardis, treguae ο& securitates tunc inde sunt prςstitae, & ut colloquium tractandae pacis apud Bononiam fieret utriusque partis assensu ordina
212쪽
inter Alex. III. & Frid. I. ros
tum est,&dispositum. Cremonenses autem & Terdonenses a dito quod Papa venturus esset in Lombardiam, ut inter Impe
ratorem & Lombardos pacem componeret , credentes antic, pare alios & ob hoc maiorem Imperatoris gratiam impetrare,
obliti promissionis & iuramenti quod alijs ciuitatibus fecerant,
eis nolentibus & contradicentibus cum I mperatore sunt concoria
dati. Vnde postmodum a Papa & ab omnibus qui hoc audierunt, viles & proditores sunt habiti Papa vero antequam iter arriperet Nuntios suos ad Regem Uuillelmum in Siciliam misit ut aliquos de Magnatibus suis a latere suo ad eum transmitteret, qui cum illo & pro parte eius tractandae pacis colloquio interessent; Papa enim firmiter in suo habebat proposito, nequaquam cum Imperatore sine Rege Uuillelmo nacem facere, ut qui adiutor Ecclesiae & defensor in tribulatione fuerat, incoinpositione pacis Ecclesiasticae socius & particeps fieret. Rex vero V villelmus Romualdo secundo Salernitano Archia episcopo & Rogerio Comiti Andriae & Magistro Comestabuli, & Magno Iustitiario totius Apuliae & Terrae Laboris,per literas suas dedit in mandatis ut honorifice praeparati simul cum Papa in Lombardiam pergerent, & pro parte regia componendae pamcis cum Imperatore tractatui interessent. Alexander igitur Papa ab Anagnia semovens,&per Terram Laboris Beneuentum veniens, a sillo Natiuitatis usque in Epiphaniam ibidem est demoratus. Dehinc per Troiam Sipontum Vellam venit &Vvillelmum Portu ensem Episcopum & Hyacinthum Cardinalem sanactae Mariae de ScholaGraeca,& quosdam alios Cardinale per terram praemisit, quia mare propter eius inundationes & p ocellas intrare metuebant. Quos exeuntes de terra A prviij &de finibus
Regni, Christianus Cancellarius per Marchiam satis honeste ad
Imperatorem Rauennam usque deduxit. Imperator autem eos
affectuosὸ recepit, &sicut decuit multum honoris &reuerentiae illis exhibuit. Alexander vero Papa simul cum Manfredo Praeneiastino Episcopo de Ioanne Neapolitano & Hugonoe de Bononia&Bosone de Cencio Capello Cardinalibus,& pr nominatis Regis Nuntihs, impediente tempestate, apud Vestam usque in quartam Feriam quando ieiunium inchoabatur, nono scilicet die, intrante mense Marti j demoratus cum undecim galeis Mare Adriaticum est ingressus, & Dominico die primo venturo Iaderam applicuit,
ubi ab Archiepiscopo, & Episcopis regionis illius,&Comite Scpopulo ciuitatis satis honorifice est receptus. Dehinc per insulas
213쪽
Dalmatiae nauigans nono die residuo stante mensis Martii ad portum Venetiae aura flante secunda peruenit , & ibidem cum omnibus suis de galea descendens in Monasterio sancti Nicolai quod dicitur ad litus, ipso die quieuit. Altera autem die Dux Venetiae cum magno nauium & populi multitudine,&Patriarcha Venetiae, simul cum Patriarcha Aquileiae & omnibus suis Sufo ganeis ad pedes Alexandri Papae humiliter accedentes,ipsum processionaliter cum summo honore & gloria usque ad sancti Marci Ecclesiam deduxerunt; in qua facta oratione, populum beneduxit. Dehinc nauem Ducis cum ipso simus ingressus usque ad Palatium Patriarchae veniens in ipso hospitio se recepit. Episcopi autem & Abbates vicinarum partium, aduentu Papae cognito om- . nes cum suis Clericis ad eius vestigia deuote& humiliter accesse
In festo autem Annunciationis Virginis Papa a Duce Venetiae & Magnatibus eius affectuose rogatus, ad Ecclesam sancti Marci cum Cardinalibus suis accessit, & in ea Missam publice decantauit. Fridericus autem Imperator qui apud Cesenas morabatur, cum aduentum Papae in Venetijs cognouisset, Magdeburgensem Archiepiscopum &Electum V vor maciensem & Protota notarium suum ad eum transmisit , affectuose postulans ut si ei placeret, locum futuri colloquij a Bononia transmutaret, non enim sibi tutum fore arbitratur Christianum Cancellarium suum cum alijs Nuntiis illuc dirigere, eo quod eiusdem loci ciuibus odiosius esset pariter & offensus, quia eos in bello deuicerat &iniurias. plurimas & damna intulerat. Quibus Papa respondit.,, Imperator, Legatorum nostrorum & Lombardorum consilio,, communi pariter & assensu, tractatum pacis apud Bononiam ha- ,, bere disposuit. Quod ergo de communi voluntate est dispositum, ,, non debet sine communi consilio immutari. J Qua de causa Alexander Papa Cardinalibus qui erant Rauennae, Archiepiscopis,
Episcopis & Abbatibus, Potestatibus, Consulibus & Rectoribus
Lombardiae mandauit, ut ei Ferrariam occurrerent, quatenus
communicato eorum consilio Imperatori de loco in quo haben dum esset pacis colloquium & de alijs suis petitionibus responderet. Ipse vero cum Venetijs diebus esset XV. demoratus, per ma- re Lauretum venit. Dehinc per Padum Ferrariam cum galeis undecim in Dominica Pasionis ascendit, ubi ab Episcopis multis &eiusdem urbis ciuibus &magna populi multitudine quae illuc propter seriam quae illic celebrabatur conuenerat, satis est magnisce
214쪽
inter Alex. III. & Frid. I. et o
&honeste susceptus. Proxima vero septimana Rauennas Archi piscopus cum suis suffraganeis, Mediolanen. Archiepiscopus cum Episcopi, & Abbatibus, Lombardiae Potestates, Rectores, Con siles & multi prudentes de ciuitatibus Lombardiae, Ferrariam ad Alexandrum Papam festino gressu laetabundi venerunt, quos Papa paterno affectu prout decuit benigne satis & iucunde suscepit. Altera vero die cum eis in maiori Ecclesia sancti Georgij congregata populi multitudine magna conuenit; quos, ficto silentio, tanquam filios taliter est alloquutus. Nouit vestra discretio, i dilectissimi filii, quod peccatis nostris exigentibus , nauis Eccles equae in portu placido & tranquillo deberet consistere, adeo perseia recutionis valide procellas sustinuit, adeo iniquorum hominum μturbines &fluctus incurrit, quod pene est profundo pelagi cum
suo gubernatore demersa; Imperator enim Romanus qui Eccle- μsam tanquam illius aduocatus gub nare & defensare debuit, cimpugnauit; & suae voluntatis, non rationis, sequens arbitrium, Meam a sua unitate diuisit: Altare contra Altare extulit, &incoim e
sutilem Christi tunicam quantum in eo fuit) diuidere non exta re pauit. Vnde Ecclesiastita virtute diuisa & pacis vinculo dissoluto, re Romanae Ecclesiae dignitas pene deperi jt, & quae Domina gen- otium&Princeps prouinciarum fuerat, facta est sub tributo. Et requia imminente validae persecutionis articulo Romanae Ecclesiae requodammodo est debilitata authoritas, cum non esset qui delin- uquentium errores & peccata corrigeret, Sanctorum Patrum sto retula & Canones de suo ordine sunt & iure mutata, sicque factum ieest quod occasione huius schismatis & discordiae multae Ecclesiae reci Monasteria sunt destructa, honestas ex parte perdita & Religio oviolata, adulteria plurima, fornicationes, furta, & homicidia sine . vindice perpetrata: castella & urbes sunt dirutae & incendio conia is crematae: res viduarum & pauperum praedae sunt & direptioni ex- repositae. Sed licet iustus iudex & patiens retributor , culpa humani regeneris exigente, iam per decem & octo annos Virgam peccato- erum super sorte iustorum iusto iudicio, sed occulto reliquerit, & re Ecclesiam suam persecutione valida passus sit vehementer assigi; retandem motus ad veniam pio compassionis oculo afflictionem re sui populi miseratus aspexit, de nauem Ecclesiae sui cum Petri Vise recario & suis fiatribus, persecutionis unda pene demersam noctis cmedio visitauit, & de salutepropria&futura tranquillitate peni- retus desperantes, voce salutifera confortauit, dicens: Confidite, re Ego sum, nolite timere. Ad cuius vocis imperium vetatus tribu- .c
215쪽
ra lationis siluit &vnda persecutionis quieui , operante enim illo ς qui voluntates Principum pro suo beneplacito dirigit, di corda sum sicut vult ordinat &disponit, Imperator Romanus qui
verbum pacis audire non poterat, mutatus in virum alterum, pa-
cem modo requirit & Ecclesiae concordiam quam despexerat nunc affectuose deposcit. Benedicta sit gloria Domini de locore sancto suo. Ecce enim lapis quem aedificantes reprobauerant , Ω-- chus est in caput anguli & in summitate Ecclesiae collocatus.Non ab homine sed a D omino faetiim est istud, & est mirabile in oc lis nostris; quod senex Presbyter & inermis furori Theutonico potuit propugnare & sine bello Imperatoris potentiam potuit debellare, quod ex manifesto Dei iudicio credimus prouenisse. e ut humana superbia manifeste recolat, & totus mundus cui dei ter agnoscat, quod pugnare contra Deum sit impostibile.&ne mo illius potentiae audeas contraire ; solus enim Altissimus do π minatur in Regno hominum, & cui voluerit dabit illud. Et licet
Imperator nos de pace Ecclesit de dilecti in Christo fili j &illii stris Resis Siciliae apud Anagniam per suos Nuntios requiserit, α
eam vobis absentibus peipetrare voluerit; nos tamen ardorem. vestri fidei & deuotionis firmiter recolentes, cosiderantes etiam Q qualiter vos murum pro domo Hierusalem opponere studuistis, - & qualis pro statu Ecclesiae & libertate Italiae viriliter decertastis, oblatam nobis Imperatoris pacem recipere sine vobis nolumus; - ut sicut fuistis socii tribulationis, participes sitis gaudij. Inde esto quod non attendentes honoris proprij dignitatem, nec causati x corporis fatiscentis statem, nec Maris veriti tempestatem, nos Mo fiatres nostros labori & periculo exponere non timuimus, sed ad G vos per ignem & aquam indubitanter accesssimus,ut vestro con municato consilio, oblatam Imperatoris pacem, si Ecclesii &il-- lustri Regi Siciliae x vobis conueniens fuerit & idonea, suscipereti debeamus JPostquam Alexander Papa suo sermoni finem limposuit, Lot bardi in utraque militia diligenter instructi, sicut enim in bello
strenui, & ad conesonandum populo mirabiliter eruditi l per I pientes suos taliter Apostolico responderunt. - Venerande Pater & Domine. Vniuersa Italia pedibus se v se strae dominationis inclinat, &sbς deuotionis obsequia cum tiarum actione multiplici vestr beatitudini repraesentat. Laetaturo autem plurimum & exultat quod Pater ad filios, Praelaturud sui c. ditos, Dominus ad subiectos est dignatus accedere, ut errantes
216쪽
inter Alex. III. &Frig. I. ros
t icta luporum morsibus potenter eripere, & ad caulas Ecclesiae prudenter valeat reuocare. Persequutionem quam vobis & Ee- desae Imperator intulit , magis opere quam sermone cognosci mus, & persequutionis eius molestias quas mundus auditu didi cit, nos in nostris tribulationibus experimento sentimus. Primo enim nos eius impetum sustinuimus: primo nos illius furori o iecimus,& ne ad desiniendam Italiam & libertatem Ecclesiae opoprimendam propius posset accedere, nostrorum corporum &armorum obice prohibuimus: nos pro honore & libertate It lit& Romanae Ecclesiae dignitate seruanda Imperatorem cum suis schismaticis nec recipere, nec audire voluimus; & ob hoc expensas Hon modicas, labores plurimos, &angustias, damna rerum, pericula mortis & corporum subire non refutauimus. Et inde Reuerende Pater) satis eli conueniens & rationi plurimum consentaneum, ut oblatam vobis I inperatoris pacem non solum sine nobis non recipere, sed nec etiam audire debeatis. Ipse namque sippe ii bis pacem sine Ecclesia obtulit, nec recepimus: concordiam nobiscum sine vobis facere voluit, nec admisimus; magis enim volumus guerram illius cum Ecclesiae unitate incurrere, quam pacem eius cum Ecclesiae diuisione seruare. Quod autem personam vestram & statum vestrorum exposuistis periculo& labori, Paternitati vestrς super hoc de abundanti respondemus; nam pro paucis laboribus multos rependimus, pro paucis periculis maiora recepimus, dum pro honoris vestri, & Ecclesiae gloria indifferenter expendimus, & pro liberanda Ecclesia nos & nostros filios morti exponere non renuimus. Sciat autem vestra Sanctitas, & Imperialis potentia euidenter agnoscat, quod nos gratanter Imperatinis pacem saluo Italiae honore recipimus &eius gratiam, libertate nostra remanente,praeoptamus. quod ei de antiquo debet Italia libenter exoluimus, & veteres illi iustitia;
non negamus; libertatem autem nostram quam a patribus nostris, auis, de proauis haereditario iure contraximus, nequaquam relinquimus, quam amittere, nisi cum vita timemus; magis enim volumus gloriosam mortem cum libertate incurrere, quam vitam miseram cum seruitute seruare. Quod autem i usirem Regem Siciliae ad consortium nostrae pacis adsciscitisi gratum nobis residet plurimum & acceptum i quia eum amatorem pacis,& cultorem iustitiae recognoscimus; ipse namque prae ceteris mundi Principibus suis de extraneis pacem tribuit, &securitatem impendit; quod viatores nostri per opera sentiunt, & pere-
217쪽
grini experimento testantur, qui in vijsoc campis sine custode
dormiunt, & in nemoribus absque suarum rerum amissone quiescunt. Et ut breui concludamus, in summa maior pax & securitas in Regni eius nemoribus , quam in aliorum Regnorum urbibus inuenitur, & ideo talem ac tantum Principem, & nostrς
pacis sociu, & nostrς societatis esse volumus Dominu εc amicu. JPostquam Lombardi finem fecere dicendi,Papa eos de more benedixit , dc ad hospitia singulos abire permisit. Post diem autem tertium Christianus Cancellarius Coloniensis, Magdeburgensis de Treuerensis Archiepiscopi,Vvormaciem
sis eleetiis,Gottaeseidus aliusCancellarius & Protonotarius ex parte Imperatoris Ferrariam ad Papam venientes, residentili is cum
eo Regis Nuntijs de Lombardis in Consistorio publice protestati
sunt, & dixerunt: f Venerande Pater dc Domine, sicut Imperator Romanus vobis per suos Nuntios apud Anagniam repromu
Siciliae de cum Lombardis per nos pacem facere dcseruare; de ideo nobis septem faciendae pacis authoritatem contulit; dc quicquid de bono pacis coram vestra praesentia statuerimus, hoc totum Imperialis dignitas rati habitione firmabit. JHoc autem verbum Papae admodum placuit, dc habito consilio alios septem Humbaldii videlicet Hostiensem, Uuillelmum Portuensem & Manfredum Pr nestinum Episcopos, Ioannem Neapolitanum, Theodinum de Arrone dc Petrum de Bona Prosbyteros Cardinales,& Hyacinthum Diaconum Cardinalem pro parte Ecclesiae pacis arbitros & mediatores instituit. Lombardi autem totidem personas, Taurinensem videlicet, Bergomensem& Comanum Episcopos, & Astensem Electum, Guardum de Pesta Mediolanensem, de Godo Veronensem Iudices, & Albem
tum de Gambara Brixi ensem ciuem ad suae pacis compositionem unanimiter statuerunt. Praecepit etiam Papa Nuntios Regis Siciliae huic pacis tractatili interesse. Prius autem quam pacis capitula hinc deinde essent in medium producta, de loco colloquii non modica inter eos oborta contentio; Lombardi enim volebant hunc pacis o clarum apud Bononiam fieri, sicuti per Imperatorem dc Hostiensem Episcopum de ec fuerat ordinatum , c contrario autem Imperatoris N iij reclamabant se nequaquam pro tali causa Bononiam profecturos, eo quod Chris hianus cancellarius Bononiensibus odiosus esset plurimum de infestus sed cum illis pro hoc negotio libenter Venetijs conuenirent, ubi utraeque
218쪽
partes possent sine timore pergere & cum securitate manere; Lombardi autem e diuerso suspectos Venetos asserentes illos pacis cum eis initae foedera violasse, & saepe Imperatoris Nuntios . contra hoc quod statutu inter eos fuerat, recepisse. Cumque haec contentio aliquantis diebus de loco colloqui j perdurasset, tadem suadentibus Regis Nuntiis, voluntati Domini Parae praebuere consensium, & se ituros Venetias: pro illis tamen prius secui itati bus promiserunt. Qua da causa Papa Hugonem Bononiensem& Ravnerium Cardinales cum quibusdam Lombardis Venetias misit; itavi a Duce & populo Venetiae securitatem reciperent, quod ipse cum ijs qui essent ad colloquium prosecturi secure poscsent intrare Venetias & exire, & in eis cum rebus suis salui & sine timore persistere; & quod Imperatorem sine mandato Papae ii
trare fines Venetiarum ullatenus non permitterent.
His autem abeuntibus, Christianus Cancellarius qui Ferrarienses quos in bello offenderat, plurimum metuebat, quinta seria maioris hebdomadς a Ferraria mouens Venetias festinus aduenit. Papa autem Alexander cum magno conuentu Archiepiscoporum, Episcoponim & Abbatum, Paschalem festiuitatem quae
XXI v. cie mensis Aprilis eo tempore oceurrebat, atque Octauas, ut moris est, Ferrariae solemniter celebrauit. Cumque a Cardinalibus quos Venetias miserat, de securitate a
Duce & populo praestita responsum idoneum accepisset, nono die mensis Mah cum Regis Nuntijs galeas ingressus, sequentibus eum Cardinalibus & Lombardis, eo die per Padum Lauretum descendit. Altera vero die per mare ad sanctum Nicolaum, qui dicitur ad littus, applicuit. Tertia autem die a Duce & populo Venetiae, Patriarcha & uniuerso Ciero , primo ad sanctum Marcum , dehinc ad Patriarcha: Palatium cum magna gloria est &honore deductus. Postquam autem Cardinales re Lombardi qui Papam fuerunt subsequuti Venetias applicuerunt, Papa mediatoribus pacis iniunxit ut in Cappella quae erat in Palatio Patriarchς conuenientes,primo de pace Lombardorum, quae prolixiori indigebat tractatu, haberent colloquium, de pace Regis & Ecclesiae quae quasi una est, postmodum tractaturi. Cum hoc autem factum esset, & rationes multiplices fuissentllinc inde prolatae, tandem Christianus Cancellarius pro parte Imperatoris distincte rem triplicem proposuit, dicens.s Petita vobis Imperator & postulat, ut aut de regalibus & his quae ad eum pertinent, quae vos detineti illis iustitiam faciatis,aut
219쪽
ιι sententiam a Iudicibus Bononiae apud Roncaliam contra vos M pronunciatam executioni manderi vel ea quae antecessores vestrio seniori Henrico reddere consueuerunt, illi faciatis. J Quo audito Gerardus Pesta Mediolanensis Iudex pro parte Lombardorum respondit.
i. f Nos quidem Imperatori undecunque nos appellauerit, para- ιν ii sumus sicut domino iustitiam facere; sed quia haec instantia non est unius hominis sed multorum non unius ciuitatis sed plurium; re secundum causarum merita inducias postulamus ut deliberantes M plenius super his quae nobis obiecta fuerunt, competenti loco
M M termino apud communem iudicem responsuri veniamus.
Quod autem dixisti apud Roncaliam a Bononiensibus iudicibus
6 contra nos sententiam fuisse prolatam ; plane inficiamur, eam re non fuisse sententiam, sed Imperatoriam iussionem; cum enim ς plures ex nobis, nec per contumaciam fuissemus absentes, qui o quid tunc contra nos dictum fuit, nobis nocere non debet, nec
. pro sententia reputari, secundum leges enim in absentes prolata . sententia nullius est roboris,el valoris. Quod vero postulasti vi . ea Imperatori reddere deberemus quae seniori Henrico a nostris re antecessoribus sunt soluta respondemus quod pra nominati Im-u peratoris dispositiones pariter & statuta propter antiquitate te poris iam pene perdidere memoriam, nec vivit aliquis nostrum ις vel vestrum, qui bene posset illius temporis dicta vel secta reo ce iere. Item Imperator Henricus salua auctoritate Imperi jὶ non re debet Dominus sed tyrannus vocari; cum enim misisset manum . . in sinctum Domini, &Paschalem Papam super altare cepisset,ia & cum multas Ecclesias destruxisset,& Episcopos excaecasset, re eius facta velut crudelia & tyrannica,non sunt trahenda ad consere quentiam vel ad memoriam reuocanda; sed si Imperatori pla-- cuerit, ea quae antecessores nostri iuniori Henrico, Conrado, M
ce Lothario, &ei usque ad haec tempora reddiderunt, recipere, pa- e rati sumus in pace persoluere. Quod si hoc Imperatori graue reo sidet ,& videtur pacem quae inter nos & cum per Cremonenseso tractata fuit,&in scriptis redacta,volumus firmiter obseruare quς ι eo tempore completa fuisset, nisi quia Imperator volebat nosci ab Ecclesiae unitate recedere, & Alexandri Papae Pontificium cc denegare. Provideat ergo super hoc vestra discretio, si quia scius .e mali consentire noluimus, debeamus nostrae pacis conditionem c. deteriorem efficere. JCum autem scriptura de tractatu pacis habita, &per Crem nensus
220쪽
nenses Lombardis alijs delegata producta fuissset in medium, coe perunt Theutonici quibus clam scripturae capitulis diligenter apponere , & eorum sensum ad suae partis commodum retorquere: quaedam vero capitula denegare. E contra Lombardi coeperunt illorum responsiones suis res tonsionibus confutare , & his quae obiecta fuerant satis studiose resistere. Ad comprobanda vero capitula quae ipsi negauerant, coeperunt Cremonensium, licet essent inimici, testimonium inuocare. Cumque super his capitulis diebus esset plurimis disputatum & nihil penitus definitum, ex utriusque partis conuenientia quaecunque hinc & inde dicta
fuerant,aci Papae audientiam sunt relata. Alexander autem Papa, ut pote vir eruditus & sapiens, considerans Imperatoris & Lombardorum pacem multis esse controuersiis & qu stionibus inuolutam, nec eam posse breui spatio temporis consumari, tractatu pacis postpolato coepit cum eis de treguis sex annorum agere, sperans pertreguas ad cons
mationem pacis facilius posse perueniri. Tunc etiam Theutoni Acis de pace Regis Siciliae verbum proposuit,affectiiose postulans
ut Imperator cum eo aut pacem perpetuam, aut temporalemvsque ad annos quindecim faceret, in veritate sciturus quod nullatenus pacem eius & Ecclesiae posset habere, Rege Siciliae in discordia remanente. Christianus autem Cancellarius cum suis socijs consilio communicato respondit. Nouit vestra discretio, Venerande Pater ac Domine, quod nos ab Imperatore accepimus in mandatis ut vobiscum de pace Ecclesiae, Regis Siciliae, & Lombardorii haberemus colloquium μ& tractatum; sed quia vos tractatu pacis omisso,nouum verbum 'nobis de treguis faciendis proponitis, non possumus sanctitati v strae super hoc certum dare res possem, quoad usque verbum istud quod Je nouo audiuimus ad Imperatoris audientiam reseramus. JAccepta itaque a Papa licentia, ad Imperatorem qui apud Pon liosam venerat, gradu concito perrexerunt, est autem Pomposuocus quidam delectabilis & nemorosus inter Rauennam & Venetiam collocatus; cumque Imperatori petitionem Papς de componenda pace cum Rege Siciliae usque ad annos quindecim, & de faciendis treguis cum Lombardis usque ad annosi ex per ordinem exposuissent, aduersus eos vehementer indignatus iniremuit, assserens illos in hoc tractatu pacis magis Alexandri Papae honori &commodo, quam dignitati Imperi j prouidisse. Quare praecepit eis ut ad Papam redeuntes firmiter ei ex sua Parte proponerent,