장음표시 사용
161쪽
3. IX. Idem, 3. 237. col. I. in eo est, ut transationem, a Luthero adornatam, resellat, in qua habetur, pugillum fuisse oblatum, ιum Seba oras in memoriam. Ipse existimat, converti , vocem Ebraicam commodius per hanc sommulam: in celis tionem nominis aserint. Verum
cum Luthero faciunt ac pro eo stant I udaei, linguae rituumque suorum peritissimi. Quorum judicio siquid damus , pugillus Vocatus fuit commemoraris , vag Gedathia ὁ . eo quod Deus per gratiam peculiarem recordabatur hominis , qui munus dederat, simulatque pusi,
lus muneris in ignem conjiceretur. Confer tur Commentarius R. Salomonis Isaacidae, ad Lev. II. 1.3. X. Nonnemo, in Commentatione ad Lev. ΙΙ. I. autumat, murius 1 carum propterea inter species sertorum recenseri, quod cautum fuerit lege, ut ne pauperioribus, quod offerrent, deesset. At vero id in consesso est penes Omnes,
qui Judaicas antiquitates e fontibus haustas ac perceptas habent, quod sertum pauperrimi cujusque e simina constiterit. Accedit quod sertum , e vicis compositum, non hominis privisti, sed Ecclesiae munus publicum esset, quippe quod die paschali secundo de novis spicis hordeaceis adustis offerri se solebat. f. XI. Idem, ad Lev. ΙΙ. 2. scripsit, in eo
capite tantum agi de munere voluntario, utpO
te de quo illud sit accipiendum, quod fermen' tarum esse debeat. Addit idem ad haec, id, quod .) MAIMONIDES , de Iacrificio π superaἀ-
162쪽
quod de odore & ture ibi decernitur, ad munus voluntarium ejusque designationem esse re ferendum. Verum serta exsistebant, votiva ac Voluntaria, ejus quoque indolis, ut ipsa vac rent sermento, in odorem gratum cederent, actus habereot conjunctum is).f. XII. Idem vir, laudibus suis haud pri- XII. andus, ad Lev. ΙΙ, 9. commentatus fuit, sacerdotem Ebraicum aliquam placentae partem - ' γ' sursum more solito levare debuisse. Dicere volebat fortassis, sacerdotis suisse, pugillum deserto sumere. R. Salomo Isaacides, qui inritibus Judaeorum vetustissimis fuit versatissimus, id ad hunc locum luculenter satis com probavit. f. XIII. Idem, ad Lev. II. I . commen. XIII. latus, adnotat, Μincham fuisse quoque Chri-Nee non sit carnem, in craticula crucis mortuam, ubi ς' pro certo posuisse videtur , craticu-, a' proprie dictam, sertis Μosaicis fuisse adhibitam , quae cum cruce in comparationem possit adduci. Sed fertum, quod nonnulli de cratic la cognominarunt, erat ejusmodi munus, quod in Futriti operia parabatur, cui ne levissima quiadem est craticulae imago aut similitudo. Μ
gistri J udaeorum id adpellant ranu 'muta,
fertum super patina, eam quidem ob causiam, quia illud in patina aut vase plano, cui deest
Eumdein errorem Muper denuo erravit novus Pentateuchi Mosaici interpres Wertheimensis leutoni. Cus, qui incisum T. Lev. II. ita tranllulit: Ulan
163쪽
margo, ad formam duram, firmam, & conss- flentem parabatur. Si quod vas cum patina i ta conferri potest, illud ad eam proxime accedit , quod nostri vocant eine Tortenpsamul Galli une positi a toume, roumere, Latini aetatis serae clibanum , sartaginem , semeliam opem
Ei L. . f. XIV. Idem, ad Lev. XXIX. 29. rex viv Cornelio a Lapide commentatus, libamen nu quam per sese solum, sed semper cum sacris ficio, oblatum fuisse, censuit. Liceat intercedere, ac adnotare id, quod antiquitatum Judaicarum complexui est consentaneum. Si quis enim vinum daret solum , tum sale illud condiri & super altaris pavimento effundi solebat, quemadmodum jam supra ex Μaimonide c II. g. αὶ recensere me memini.
m. f. XV. MATTHAEUS POLUS , in
tu,' potu, Criti sim , ad Levit. II. a. muneris .dLE.. 'memoriale, r Ed, de laudibus, queis Deus ce- u. h. lebratur, seu de celebratione Dei, interpretatur. Idem memoriati turis per celebrationem, in Deum collatam, exponit. VerumenimVer monuimus jam supra, utrumque locum de pugillo esse intelligendum. Ven. Herma in Van
, separationem, partem separatam, reddidit. Alexandrini adhibent ac substituunt vo-Cem W31MLυνον, monumentum, memoriae θmbolum. Lev. II. 2, 9, 36. EL LXVI. 3. Iasententia Harditi requirimus rationem ac neret Vum, rati, linguam Ebraicam ex recentiori illa
Graeca haud esse deducendam, siquidem JOAM
164쪽
DE FERTIS , AC DONIS SACRIS. x f
dem clivo sudans quondam, nulla tulit puncta , nam utriusque sermonis indoles toto coelo discrepat. f. XVI. Idem ad Lev. II. it. existimavit XVI. POLUS, serta voluntaria caruisse fermento VeQuod quidem, ut de nonnullis recte pronun- ' 'tiatur, de universis nequaquam est adfrma dum. Monuimus de hoc momento jam supra
illud, quod huc potest referri. 3. XVII. Idem POLUS, ad Lev. II. Ir. XVII. sese , ut primitias fermenti exponat, admodum t4
fatigat ac in omnes vertit partes; omnibus tandem argumentis viribusque in medium adlatis,
primitias manipuli paschalis designari, tum sibitum aliis it persuasum. Si quis complexum sese monis , in eo loco perscripti, expendat, eum sateri oportet , de primitiis tritici istie agi. Quo ipso patescit, panes pentecostales, ex tritico paratos, ac sermento subactos, qui tanquam primitiae tritici osserebantur, ibidem es se intelligendos, quippe qui tanquam primitiae tritici offerebantur. Nulla enim serta ex novo illius anni proventu ofirri, nec ulla inde micaa sacerdotibus ch comedi potuit seu debuit, antequam panes pentecostales oblati essent si). ,
MUS arbitratur, libaminum munera adia Linenda-
st) In 'Ανθρωπογλο δώτει , sive Humanaa linguas Genesi, cujus Tomus primus Partis primae, venetiis 1697. q. sumtibus Auctoris editus, prodiit. hJ JOSEPHUS, Antiq. Iud. III. ult. ιν Menaehot, X. 6. ἡ) de Sacrificiis, L. I. c. g. l. 4
165쪽
DrSSERTATIO VII. glari illa, quibus vini libamen accesserit
almonides e contrario, solam similam voc tam fuisse munus libaminum, censuit 91. H
DRIANUS RELANDVS nobis calculumalecit, ae in hunc modum sm scripsit Quum Iudaei ferta usa, sive farinam , a liba
minibus Isis vino distinctam , indieare volunt . nuncupant illa d Ida I 'in o.
tat , an Sacerdos Summus uno etiam ὸie munus sartaginum repetierit. Quo minus autem de eo
dubitemus, impedit locus ille, Ebr. VII. 27. quo perspicue, ita sui sti factum , perscribitur. Unoquoque enim die Sacerdos Summus,
primo pro sese, deinceps pro populo, serta obtulit singula. f. XX. BONFRERIUS , scriptor alioqui
non contemnendus , in Commentario suo ad Lev. II. 2. credidit, aliisque persuadere tentavit, oleum quidem serto, e simila composito, adfundi, nec tamen illud munus cum oleo commisceri debuisse. Verum jam supra ostendimus, munus similae ut etiam cum oleo com misceretur , fas fuisse ac legi divinae consentaneum so . Tradunt enim antiquissimi Judaeorum scriptores , in praeparatione sertorum, quae parantur in vase, requiri tres olei effusiones num Primo oleum inditum fuit vasi, mis
166쪽
nisteriis sacris idoneo, ac deinde oleo similam addiderunt. Secundo oleum supersundi ac cum simila commisceri solebat. Haec actio vocata suit a , mixtio. Tum sequebatur 's actio die Enetuns, ac porro coctio. Post comminutio in frusta , dicta sp). Oleum tertio fuit ad sum, quam actionem vocarunt Πῖ ζ quo facto pugillus & eximi & adoleri consuevit: reliquum vero a sacerdotibus comedebatur. Utinam interpretes haec sedulo distinxissent. f. XXL Idem BONFRERIUS , ad Lev. XXI. VII. I 2. commentatus, commemoravit, c. 2 'qetam similam haud discrepasse a placentis ac la-i, 'ganis, oleo unctis oleoque frixis. At coctam similam, veluti tertiam azymorum speciem, distincte a placentis & saganis, sermento haud imbutis, distinxit R. SALOΜO ISAACIDES , in Commentario ad hunc locum. Et nim simila in aquae calidae receptaculo, ante quam oleo frigeretur, fuit cocta. Quod ipsum in placentis vel laganis haud fuit consuetudine
f. XXII. CORNELIUS a LAPIDE, xxin
ut suum sacrificium defendat missaticum, adΕmenda. Lev. I l. I. statuit, sacrificium generatim divi-tur COrdendum esse in animatum & inanime, priusque L.=id distribuit porro in holocaustum pacificum, ac ad Leu' illud, q uod pro peccaro adlatum suit; posterius, II. I. seu inanime, illud sibi invenisse putat in sertis. Verum illa divisio & linguae Ebraicae & J daeorum magistris e diametro repugnat. Vm
167쪽
rimu donum complectitur omnino & sacrificia & serta. Origo enim nominis profluxit ex nan G, ἔ- --, donando. Verum per sacrificium non nisi vivae bestiae destructionem designamus, si Iudaeos sequamur duces. Significatio vocis rimu amplissima ex eo perspicitur, quod Habetis sacrificium, ex ovibus desumtum, aeque dicitur rim , ac Caini oblatio, ex frugibus depromta. ΜΑΙΜONIDES vero is) ostendit ac declarat, sacrificium quodcunque ex animatis constare, fertum vero nunquam vocari sacrificium. XXIII. XX ΙΙΙ: Idem, ad Lev. II. q. commen Lev II. x xus, in ea sententia, S. Laurentium fuisse craticulae vistimam, eumque comparat cumferto scutellae, seu craticulae. Laurentius sub Valeriano interiit. De eo videndi sunt ΑΜ-BROSIUS, O . I. i. AUGUSTINUS,
Da t. XXVII. in Joannem, ac DRUDENTIUS, in Hymno de Passione Laurentii. Comparatio Cornelii a Lapide infirmo stare talo deprehenditur , dummodo formam scutellae, ferintis parandis idoneae, meminerimus , de qua paullo ante s f. 13. disserui. Liceat, id coro nidis loco monere, quod veritati perquam est consormatum, vi elicet peritiam antiquitatum Iudaicarum exquisitissimam ab interprete sacri Codicis nequaquam posse disjungi. Qui expositionem lacrarum litterarum metiuntur interpretationibus Ecclesiae Patrum, cum hac Veri
168쪽
ritate colluctantur eique sellum i ijustum indi, eunt; siquidem primi Christianorum Doctores, quorum exstant scripta, rituum Judaicorum ac Codicis Mischnici erant experte . Si qua Origenes, si qua Hieronymus, ex antiquitatibus Iudaicis, habuerunt percepta, ea certe fuerunt tenuia ac infra cognitionis debitae complexum posita & amandata.
De Translationibus nonnullis emendandis.
f. I. T utherus noster, Lev. I l. ac vocem L .l , sacerdotis addidit, quae ab Ebraico eontextu abest, subaudienda tamen ex incisis Lui heri. est, quae praecedunt. Idem, Lev. ll. 7. Deiet. er soli iliatheni posuit loco vocis, fiet, egstis gelii ut i merden. Sed sensul nulla vis sui eillata. Ibidem ipse scutellam opertam , seu cacabum . vocavit Nirit, craticulam. Disimus deforma scin ellae : c. IV. 3. Is . 23. Tolerari tamen potest craticula, non ob formae similitudinem, sed ob actionem ἰ effectui datam in scutella operta, qu .ppe in quo res haud fere aliter , ac in cra icula , torrebantur. Idem , I eri I l. s. Muhus, quod ex ejusmodi rebus siet, trat stulit, duo Spei sopier das tu macten Uiltiferium id ι qκod Iacies. Sensum potius respexit . quam verba. Idem, Lev. li. it. voeem, facies, posuit loco vocis, fiet. Mallem, voxnnata transferretur, Sabe fertum, non vero, et isopstr Iacrificium ex cibariis. Sacri claenm desumebantur ex animalibus, non de fru-K sibus.
169쪽
gibus, Ibidem in Ebraico legitur r non incenis detis stivae ex isio. Lutherus copiosius haee
Vocem v. 2. 3. IO. I 6. Lutherus vertit per imm, seuer. Proprie pars illa oblatorum, quae igni dabatur in pabulum, vocata fuit Π , quum partes reliquae ederentur. Interpres Werthei mensis leutonicus recte reddidit vocem ex parte eam interpretatus per sacrificium, igno
intelligatur pro oblato, auctorem ab errato absolvere non licet. Pugillus serti proprie dictus, fuit ipse enim duntaxat ex fertis comburebatur. Venerabilis HERMANNUS vandra HARDT vocem hanc Ebraicam compa rat cum Graeca μια. Verum Graeca vox ex simpliciori descendit, in qua nulla littera exstat, cui cum voce Ebraica intercedit adfinitas. Si significatum spectemus vocis utriusque, tum Graeca latius patet, quam Ebraicao Et quis sertum, munusque de frugibus oblatum, jure adpellabit , victimam, quae mactatur, diribetur, ac vel ex toto, vel ex parte concremari solet. Lutherus vertit, v.
ue styn t Residuum dio Aaronis ac filiorum ejuσω In Ebraico est: residuum ex ferro o Quare tran satio ita erat formanda r ubrige voti dein Epeisopstr. Verum haec omissio sensum non turbat ,. jiquidem ex complexu orationis Deile intelligitur, de mincha, seu ferto, esse sermonem. Idem iacisum I S. c. XXIII. Levitici se,
170쪽
DE PERTIS, AC DONIS SACRIS. 1 r
quantum ad partem adtinet, ita convertit in
Germanicum: Dag soli des a serrii Truinopste sepii hoc esto libamen Diauae. Verum iapraecedenti verborum serie nulla de libaminibus ni mentio. Sensus potius ibi ita est, secundum voces Ebraicas, exprimendus: Haec erum holo auis stum Dis e cum munci e suo ac libaminibus juis. Idem vertit I. Sam. XXV l. i9. Neilueet diuin
opse riechen. R. Salomo Isaacides sensum hunc praeserti Si Dominus permissu tιbi, ut locum re possis animo tuo erga me, accipiet ine vel on faciet precationem. Eii Ebraica : T aent i* , 'a Quodvis donum, quod amicus amico , vel cliens patrono , subjectus aliis, praecipue Regi suo, adferebat, dictum fuit ΠnNGen. XL HI. ii. XXXI l. 2 o. Judaei & mane& vei peri in templum coibant, quum Deo munus offerretur. Sacrificia ac serta tum offere bantur: recitabantur preces: sacerdos tandem lassitum in adyto priori expediebat ac, rece dens, hierologiam inspectanti audientique populo impertiebatur. Nonnunquam actus ille universus vocatur Mincha. Davidis haec suit mens, haec sententia: Si Dominus in in mala immittenda decreverit, expiabitur munere, ferto, ad Misique precibus. Muneri addebantur tura' quae odorem excitabant gratum. Si quod munus Deo erat gratum, illud ei in odorem Jucundum cessisse, legitur, Lev. XVi. 3ι. quo ipso indicatur adprobatio Dei ejusque clementia. Quare sormula hune fundit sensum ier miri, die Gabe gnatus annehinen initi flich