장음표시 사용
191쪽
et 68 OBSERVATIO VIII. f. VII. ISIDORUS Hispalensis si in populam
bus suis eum tribuit honorem, ut, Paulum in Hisi pania praedicasse Euangelium, reserat. Ob tanti virii auctoritatem postea certatim crediderunt universi , rem ipsam ita evenisse, nec ulla dubitatione esse i
fringendam. Legimus porro, apud NICOLAUM ANTONIUΜ in , exstare in Bibliotheca monasterii S. Aemiliani cucullati, vulgo San Millan, de Ia Cogolle. libellum de Adventu sanctorum Apostolo rum Pacobi, Petri ct Pauli, in Hispanias, scriptum a S. Brgulione, ut vulgo existimatur , Episcopo Caesaraugustano, defuncto ad annum DCXLVI. qui vixit floruitque temporibus Sisenandi, Cinthi-
dictatorie scribit cm r Ego tamen, ut verum fatear, non adducor, ut credam, illud opus esse S Brausionis, in cujus aetate nutrus dubitaverat de illorum Apostolorum in Hispaniam adventu. At diu de illo itinere est dubitatum. Illud nostra adhuc aetate ad fabulas rejecit acutissimus NATALIS ALEXANDER , negans, S. Jacobum Majorem in Hispaniam abiisse praedicatum Christi doctrinam. NOTΚERUS BALBULUS, Anno DCCCCXII. destinctus,
in Μartyrologio, quod cum Henbano condiscipulo in monasterio S. Galli collegerat, circumspecte scribit m r Ad quorum t Hispaniae populorum confli mationem etiam bea issimus Paulus Apostolus see isserum est pollicitus. Confirmatio illa nullis nititur praesidiis, & ex eis, quae adduximus f. VI , , sua
m) Tom. VI. Antiquarum lictionum cani sit.
192쪽
AD ROM. XV. v s. 28. I is sua sponte labefactata corruit. JOANNES ΜΑ-RIANA n), Isidoro innixus, Jacobum Majorem in Hispaniam venisse, tradidit. Idem iter Pauli Hispanicum col pro vero habet; iter Petri, eodem directum, repudiat. Suffecerint haec testimonia in re non admodum obscura, quantum ad Hispanorum opinionem adtinet.
3. VIII. Joannes Alphoseus TURRETTIN U S 0 ea pro certis habet, quae de Apostolorum itineribus in Actibus Apostolicis ipsisque Apost
Iorum litteris fuerunt ad memoriam posteritatis trans missi. Caetera, pergit ita, quae de singulorum postolorum itineribus Ecclesisque, per totum orbem ab iis constitutis, memoriae prodita sunt, haud sine examina ad illi pre es, adeo sunt falsis ac incertis vera permis m. Quae admonitio ab aliis quoque dudum fuit vel verbis expressa, vel facto demonstrata. Promove mus itaque gradum ad ea argumenta, queis alii cremdunt iter Pauli Romanum posse everti.
f. IX. Ac primo quidem ad ipsam Pauli historiam , quae in litteris ipsius fuit perscripta, animum
adseremus adtentum. Non est necessum, ut adfirmemus , Paulum semper ea, quae constituerat,
perfecisse. Ipse enim non raro , id se facit urum, speravit, quod, providentia divina hominem ad alia avocante, facere non potuit sq). Exemplum ejus-
4χ3. IOANNES CHRISTOPHORUS KO IUS, inca
193쪽
modi luculentum ipse Paulus commemorat, I. Thess. II. 18. significans, se bis constituisse secum, proficisci Thessalonicen, ac nihilominus variis turbarum procellis, a Satana excitatis, fuisse impeditum atoque retentum. Qui animum ad lectitandas Apostoli divini litteras adpulerint, eis alia etiam sese om Tent exempla, e. g. Ebr, XIII. 23. O ram itaque perdunt ei, qui in anno definiendo sunt soliciti, quo Paulus in Hispaniam adpulerit. Nam id, quod certo evertisse nondum intelligitur, frustra ad
annos figitur certos atque determinatos. sf. X. In Hispaniis nondum saeculo secundo marin tyria sub Aurelio, Antonini filio, fuerunt visa , quae tunc Christianae religionis, eamque profiten. tium, publici ac individui solebant esse comites, uod ipsiun argumento est, in Hispaniis saeculo primo religionem Christianam nondum locum obtinuisse, vel radices egisse commemorabiles, Sulpistium laudo testem , qui haec prodidit memoriae fra i
Sub Aurelio, Antonini filis , persecutio quinta agitata, Ac tum primum intra Gallias minuria visa, serius ιrans Alpes religione Dei suscepta. Quis vero nobis dabit Μartyrem , qui, saeculo primo, vel ineunte secundo, Hispanias morte cruenta & consessione nominis Christi intrepida illustravit ' De fabulis de
commentitiis martyribus non loquor. Testimonia requiro firmiora & examen criticum perserentia. Nonne & Hispaniae Romanis erant ultra Alpes positae, terra eo proficiscentibus ἰ Si Gallia serius suscepit religionem Christianam, quae Roma propius aberat , nulla sane adparet ratio, cur Hispaniae, Galliis quippe disjunctiores, eam celerius adripuerint co Hist. Sa r. L. II. g. 31. p. ae. 2ω.
194쪽
AD ROM. XV. Vs. 28. III rint. Versabantur quidem Calli olim in ea haeresi, quod majores ipsorum a Dionysio Areopagita ad doctrinam Christi amplectendam jam fuerint adducti. Ipsi itaque dissentientes admodum aegre fere bant, adeo ut Petrus Abaelardus Regni Franciae hostis a Monachis Galliae fuerit cognominatus ac acer rime ab eis divexatus, eo quod in privato collo quio sententiam Venerabilis Bedae vindicaverat, qui, Dionysium Areopagitam Corinthiorum potius, quam Atheniensium fuisse Episcopum, tradiderat. Monachi enim cum Petro Abaelardo agebant per funestissimas con uentiarum, ab invidia & odio deis ductarum , tricas , qui aliter sese securum sore non vidit, nisi fuga adrepta se . Credebant Monachi, Dionysium Areopagitam, nisi is fuisset Episcopus Atheniensium, Gallorum emendatorem & Apost lorum suorum primum haud esse potuisse: quod simulac in dubitationem revocetur, tum decus Ga
liarum & Regni tutelam discessitis. JACOBUS tandem SIRMONDUS & JOANNES LA NOJUS i) de duobus scripserunt Dionysiis, ac
non Areopagitam, sed juniorem quemdam, Gallos ad Christum deduxisse demonstrarunt. Uterque ad illum refugit Sulpicii Severi locum, quem produximus ; Laundus vero peculiarem Dissertationem de illo Sulpicii Severi loco edidit, ac acerbissimas inde sibi contraxit insectitiones, quas ipse, quippe infra sese positas, neglexit minimique fecit. Nec
infitiari licet, locum illum Sulpicii esse instar
195쪽
XI. Si vel maxime Hispanis eum honorem haud denegaturi essemus , quo , sese a Paulo Ap stolo esse visitatos, gloriantur; nihilo secius reclamat ratio temporis, ad quam actiones Pauli in sacris litteris fuerunt conformatae. Ipse enim, captivitate Romana exsolutus, non in Hispaniam, sed versus Orientem per mare Ionium accessit ad Cretam insulam, ibique reliquit Titum, eo fine, ut hic ibi praeponeret Ecclesiis Presbyteros u); ipse vero petiit Asiam ac nominatim Ephesum x . EX Α-siae oris epistolam ad Titum scripsit, ac Titum ad sese vocavit N icopolin in Epirum ,. ubi hiematurus erat cf. Inde iter suscepit in Dalmatiam, Euangelii nuntiandi caussa M. Rediit porro Nicopolin, ac Corinthum sese contulit , . E Graecia Paulus . in Asiam delatus, Troade invisit Carpum b , ac Mileti Trophimum reliquit aegrotum υ). Quum
Romam, exacto biennio, revertisset, in vincula
fuit conjectus M), ac leoni destinatus, quocum depugnaret se . Α leonis quidem metu liberatum sese perhibet, addit tamen, mortem suam immin re ). Ac paullo post Nero Paulum, utpote cirvem Romanum, gladio jussit occidi u . Obstat itaque Chronologia actionum Pauli, quo minus,
IN II. Tim. IV. 6. ii CAJUS. apud Eusebiam, Hist. Eccles. L. II. α 25 L. CAECILIUS. de Monibus persecuistrum. c. 2.
196쪽
AD ROM. XV. vs. 28. Πue ipsum Roma in Hispanias prosectum esse, credere posmus vel debeamus. f. XII. Quae quum ita sint , caremus facile Isicloro Hispalensi, Hieronymo & Mariana, quan tum ad iter Pauli Hispanicum adtinet. S. Braulioni libellus ille, de adventu sanctorum Apostolorum Jacobi, Petri & Pauli, in Hispanias, si quis exstat, fuit suppositus. Ildephonsus enim aliique , qui Braulionis scripta recensent, libellum illum omittunt. Et quis unquam, in Hispanias ivisse Petrum, adfirmare sustinuit ἰ ne Hispanis quidem ipsis ea fabula videtur quodammodo probabilis, qui alioquin
eum honorem, credo, ambabus adrepturi sibique vindicaturi essent manibus. Nihil itaque superest, quam ut arbitremur , Paulum destinata iter ici Hispanias, illud autem non perfecisse. EXERI
197쪽
ad Matth. XVI. II. I9. XVIII. I 8.
sUMMA TRACΤATIONIS. f. I. pontificii haec dicta' proram ct puppim hierarchiae suae constimum, quod exemplo D. Matthaei Petisdideri ilisis stratur. f. ΙΙ. Perra, eui Ecclesia
ad rimi es Romanos haud trahenda, resibus Hieronymo, Augusino, Herma, aliisque.
petra testimonium exa minatur , ejusique vita storthodoxia expenditur.
f. IV. Cypriani opinio de gubernatione Ecclesae, ct clave solvente ac ligante. f. V. In Constitutionibus Apostolicis ct alibi lygatio notat segregationem ab Ecclesia, Iolutio autem receptionem in gratiam ct gremium Eccle-
pos certarumEcclesiarum,s hierarchiam Episcopa lem conferendam esse cum Levitica.
ex ritibus Judaicis quomodo sint explicatae , reditur. f. VIII. Agii de morbis
tionem er solutionem ex posue t.
f. IX. Evisceratur indoles allegoriae, quam Chri sus ab aedificio desum sit. f. X. Eeclesiam suam Christus compinavit cum templo Hierosol mitam. f. X l. De portis inferorum s A. , ac muniti maEcclesiae Christi indole. f. XII. Claves est ostium
198쪽
Ecclesiae, M ipsa se taHierosolgma. f. XIII. Cura clarium potioribus Ecclesiae Pu-dricae sacerdotibus fuit
amandata. f. XIV. Indoles clavium, quas adhibebant veteres.
f. XV. Custodia clavium A solis tradita. f. XVI. uuale sectum, per claves, A seolis traditas, designetur, indi
3. XVII. Petrum esse Ecclesiae fundamentumper sonale, primi docuerunt auctores librorum Ap cIphorsm , unde quoque evulgarum es, Clememtem Petri fuisse successis
f. XVIII. Ligario resislutio primis Ecclesiae P tribus erat separatis acoetu externo Ecclesiae stad eum per poenitentiam
f. XXI. Amalectorum adseverius dicta particula. f. I. EI, qui Ecclesiae Romanae dederunt nomina: pronuntiatum Christi, quod prae manibus est, hierarchiae proram puppimque constituunt, ac illud enerantur instar propugnaculi, quo ipsi tela Christianorum aliorum universa, qui a icitis ipsorum dissident, haud invita Minerva instingere & ene vare valeant. Fidem oculatam denuo fecit & vel rem nuper querelam cecinit vir Ven. MAL Α- CHIAS INGEΜBERTUS, Abbas ordinis Ci- sterciensis & Clementis XII. Pontificis Roma ni , Bibliothecae praesectus , quippe qui, Anno MDCCXXXI. in forma, quam Folii minoris Vo- eant, Romae edidit opus Theologicum, idque ita inscripsiti Traltato nologico, deli' Autorita ed Insa sibila de' Papi, tam sis dat Padra D. a tuo Petit-
199쪽
iuder, Abate Benedistino, opere dare alia luce alia Sanin tua di nostro Signore Papa Clemente XIl. Pontifce ottiamo massimo. Ille Petitdidier exstitit quondam, ex eunte saeculo superiori, Abbas ad S. Petri Senonum penes Gallos, ac Praeses congregationis S. Vanni &S. Idulfi . Qui Italicam adornavit ac emisit translationem , nomen suum quidem reticet. At qui s
' gemberti opera reliqua attente legerunt, in primis Vero praefationem, huic operi praefixam, & inscriptionem, ad Pontificem directam, perlustrarunt, haud aegre in eam descendent sententiam, Abbatem Cisterciensem Romanum, qui in libri fronte indicatur, haud esse alium ac Ingembertum, Virum equidem haud indoctum , nec ab eloquentia imparatum, sed penitus tamen ad auram aulae Romanae captandam habilem & compositum. Ipse sibi idem cognomen Abbatis Romani tribuit, in titulo operis, eodem anno ibidem emissi, qui sic habet: La Teologia dei Chissero id est, Theologia Monasica. Opus ipsum tribus constat tomis , ac ad eumdem mensu; rae modum sermis publicis fuit descriptum. Tomo tertio peculiaris titulus suit praefixus: Dilucidiaa,ione di alcune dijsitalia, formare sura la Teologia dei Chiostra , id est , Expositiones 2 Ioliti iones nonnullarum difficultatum, siver Theologia Agonastica mota; um. Ipse, in praefationibus ac dedicationum formulis, multus est & adsiduus, ut sese Pontificis sui Maximi clementia & gratia dignum porroque exornandum prae beat. Quid igitur miramur, si is ipse libro Petit-
didieri in Italicum sermonem convertendo operam navaviti Mirandum est potius, eo quod opus haud aliud, ac illud Petitdidieri , tuerit in promtu, quo
pertractatio maturior S argumenta luculentiora contineantur. Etenim hic Auctor id operis conscripsit
200쪽
dmodum juvenis, nec in definiendo, dividendo,& ratiocinando industriam, tanta molitione dignam, nec vim ingenii debitam adhibuit. Ponit videlicet Ven. Petitdidierius pro certo, quod Μonarchia Pontificis Romani Ecclesiastica a Petri inde aetata nunquamnon exstiterit eadem , & quod illa se per fuerit ejusdem indolis, ac nostris temporibus , quibus illa ad summum potentiae & auctoritatis fastigium adspirat. Quamobrem ipse ea passim decer pin Patrum Ecclesiae testimonia, quibus, extra
orationis complexum sumtis, vinculum adfinitatis cuilusdam cum scopo suo intercedere videbatur. Si qua cum opinione, ipsi probata, minus conveniunt,
ea omittit intacta , & aeterni silentii peplo involvit: Concilia singula a Romanis Pontificibus, qui eis praesederint & in eis jurisdictionem Ecclesiasticam
exercuerint, convocata fuisse, intrepidus dictitat; ad Pontificem Romanum omnes semper Ecclesias caussam suarum detulisse controversiarum, audacter satis contendit; ipse libertati Ecclesiarum Galliae ubique reclamat, ac in eo desudat mirifice, ut Regem Galliarum & Doctores Sorbonicos sui Pontificis decretis plane & penitus submittat. Ut autem molitioni tantae fundamentum substruat, ex locis sa Matth. XVI. II. Luc. XXII. 3I. Joann. XXI. I . potiora & prima conquirit adjumenta. Et ne ab auctoritate Patrum primorum videatur inops & desertus, nonnullorum loca, hinc inde delibata & decerpta , adsert, quibus idem sensus & eadem doctrina videtur posse comprobari. Uringet ea, quae huc transferam. HIERONYMUS,'m Epipola ad Damasium, haec habet: Cathedrae '