장음표시 사용
201쪽
tri communioni conscior; super hanc petram aediscatum Ecclesiam sicio; quicunque extra hanc domum agnum comedit, profanus es. AUGUSTINUS, in P Leontra Par. Dolia Numeraue sacerdo es vel ab lya e Petri, ct in orium Patrum quis cui successi , videte. Ipsu es petra, quam non vincunt superbae inferorum portae. ZOSIMUS , Episcopus Romanus , Ep. r. in honorem Petri, vel suum potius, Ita scri-Dsit ad Episcopos Africanos: In crius contumeliam quisquis insuraeit, habitator coelestium non poterat esse Regnorum. Tibi, inquit, dabo claves Regni coelorum mss ae nullus pne gratia janisoris intrabit. Haec laudat
Petitdidier1us. INNOCENTIUS II. ab ipse potuisset non minus laudari, qui ppe qui, in rescripto contra haereses Petri Abaelardi, quod est epistola rum Bernhardi I94. infallibilitatem suam ex 1llo
Tu es Petrus: eomprobatum ivit.
f. II. Verum si scripta. Hieronymi & August Di Iectitantur ipsa, tunc facile patescit, quantope re ipsi. in exponendis incisis II. I 8. capitis XVI. Matthaei, fuerint fluctuati. AUGUSTINUS , in Ps. LXIX. sic habet: Petrus adpellatus est Petra Spra quam aedificaretur Ecclesia. Idem tamen de Christo illam petram exponit, in sermone de verbis
Domini. Eodem pacto HIERONYΜUS b) perpetram illam, cui Ecclesia est superstructa, Christum intellexit. HERMAS, in Pastore, L. III.
similitudinem nonam de aedificio, petra Veteri,& porta nova id est, Ecclesia desumsit, Deumque ipsum ita induxit loquentem c e Pet Maec re
porta silius Dei em TERTULLIANUS
202쪽
Protestantium nec Petitdidierit expositionibus conagruenter , clavem illam solventem & ligantem exposuit Q de potestate singulari Apostolica, ad alios
haud transmissa. Non Successoribus Petri Romanis, sed Episcopis omnibus illa , quae . ad clavem solventem & ligantem fuerunt dicta, fuisse instillista, auctor est ille , qui supposuit vel consarcinavit Constitutiones Apostolicas se . Quorsum igitur
figere pedem potuisset Petitdidierius, si haec ad re- ictam judicii lancem expendisset φ Quot enim sunt
Patres, seu primae Ecclesiae Doctores, qui petram , . cui Ecclesia Christi est inaedificata, nequaquam de Petro , sed de consessione Petri & Apostolorum mi nisterio, vel etiam de Christo ipso exponuntῆ L ca sigillatim enotata reperiuntur apud RAUP- PIUM, in Bibliotheca portatili, ad Matth. XVI I7. Dannem LAUNO IUM, in Epistolis, Pari v. epist. 7. p. 419. sqq. PINI Ubi, de Antiqua Ecclesiae disciplina, Pari. IV. c. I. p. 3Oq. sqq Natalem ALEXANDRUM, in Hist. Eccles saec 'I. Diff. IV. Joannem Cassarum S UICERUΜ, ια Thesauro Ecclesiastico, Tom. II. p. 698. sqq. edita: 1682. Isaacum CASAU BONUM, Exerc. Ani Baron. XV. f. I 2. p. 32 I. sqq. ed. Genev. 16sq. 4. & io Casaubonianis, p. 82. R. ad quae venis Ioannis Christophori WOLFΙΙ notae sunt consere dae, p. 283. sq. praeterea Francisicum JUNIUM, in Notis ad epistolam primam Clementis, 3. s. p. I 8. Tom. I. Cotelerit, M. ANTONIUM is DOMINIS , de Republ. Eccles L. I. c. 6. Guillelmum Μ Σ FORAE
. . ἐ) Libro de Pudicitia, c. gr. o Lib. II. c. M. p. 22O. 2 c 18. P. 228. TOm. I. tellarii.
203쪽
FORBESIUM, Episcopum Edenburgensem, id Instruct. Theolog. L. XV. c. 6. Ipsi de Pontificis Romani grege, Dannes LAUNOJUS & Elias
PIN, adversus Bella inum mascule solideque ostenderunt, in loco nostro ne hilum quidem exstare ,
quod primatui Pontificis Romani stabiliendo faveat. Pontificiis ipsis praeterea aliis illud, de petra Romae quaerenda, scitum saepius displicuit. Quum enim, saeculo hoc ineunte, Abbas du Iarry f perhibuisset, sub Petri nomine ipsum Apostolum, substetra vero successorem ejus, indicari, instituti hujus ratio sese adeo non probavit Uin prudentioribus, ut commentatio potius ipsa supprimeretur hὶ.f. III. Si PETIT DIDIERIUS loca Patrum majori evolvisset & versasset cura, facile in tellexisset, elucere id ex actionibus Augustini publicis & meditatis, quis fuerit Zosmus, quid de
ejus sinceritate & veritatis studio Augustinus senserit, & quantopere Episcopus Romanus in rebus , ad capitales doctrinae Christianae articulos adtinentibus, erraverit. Intelligetur, opinor, ex hoc unico exemplo, quanto robore & quibus nervis sese commendet modulus ille argumentationum, quo Men. Petitdidi erus suit usus. Losi mi is testimonium
Iaudavit. Operae igitur pretium fuerit, Zosimum intueri ) propius, ut, quantum testimonio ejus
'ὶ Errasse Zosimum, dissileri non audet Iacobas Macinthus SERRY, de Romano Pontifice, in serendo δι fide moribusque judicio , falli σ fallere nascio, c. IX. p. 63. 1qq. Cons. Guillelmui CAUL, in Ris. ιiure. Scriptor. Eccus
204쪽
st tribuendum, curatissime perspiciatur. Zosimus Innocentio I, cujus ossa ostendunt in aede collegi ta Gandershemenc, successit, &, Pontificem Romanum fallere fallique posse, suo exemplo docuit Alphonseus de CASTRO, Pontificius, qui Anno MDXXXIV. libros XXIV. adversus omnes Hae reses in lucem emisit, clare & distincte ita pronuntiavit si): Omnis homo errame potest in fide, etiamsi
Papa At - - Non enim credo, aliquem esse adeo impudentem Papae assentatorem, ut ei tribuere hoc velit, ut nec errare, sim in interpretatione sacrarum litterarum
hallucinari possit. Ipse Losimus Caelestii doctrinam, qui peccatum originale dari negabat, adprobavit ,
eo quidem consilio, ut auctoritatem suam ultra fastigium Episcoporum Constantinopolitanorum eveheret , qui Caelestium, Losimo inconsulto, tanquam haereticum ejecerant. Zosimus porro accusationes Episcoporum Africae, Herotis & La Zari, contra doctrinam Pelagianam emissas, condemnavit,
ut hoc pacto Ecclesias quoque Africanas suae subsi-ceret jurisdictioni. Sed renuebant Episcopi Africani . habentes ob oculos positum illud Cypriani e Neque qui uam nostrum sese Episcopum Episcoporum coninstituit, aut tyrannico terrore ad obsequendi necessitatem collegas suos creliquos Episcopos adigit. Ouando habeat ρmnis Epis opus pro licentia libertatis st pote
i L. I. c. 4. sol. 9. Addendum est testimonium H driani UI. qui, quum esset Professor Theologiae Lovanienis sis, Commentarium in quartum librum Sententiarum ediderat, largitus in eo, Papam errare posse in negotio quaestionum fidei. Ipse Papa factus recudi opus fecit, ea tam mζn opinione prorsus haud mutata. Continuatio Fleurii Biss. Ecel. Tom. XXVI. ac inde in Ioarnaι δει Ssavam, An. I733. MaIL. p. 3Os,
205쪽
us tuae arbitrium proprium, tamque judicari ab alias on pessii, quam nec Vse potest alterum judicare. Sede pectemus universi judicium Domini nostri Jesu Chri
ponendi nos in Ecclesiae suae gubernatione, Ur de actu no-sro judicandi. Locum hunc laudat Petitdidierius IV eumque agere arbitratur de rebus, ad externam di sciplinam Ecclesiasticam spectantibus, videlicet de eis, qui ab haereticis erant bapti Eati, rebaptiZandis. IVerum Cyprianus hanc materiam doctrinae pro articulo fidei primario habuit & necessario, adeo ut crederet, baptigatos ab haereticis aeternum salva xi non posse Ii. Eidem sententiae accedunt Constitutiones Apostolicae sm & Canones Apostolici H. Quare Cyprianus tunc de articulo fidei Christianae ponderoso sese disserere existimavit, quum, decilionem Episcoporum, Romano haud excluso, parem parisque auctoritatis esse, perhiberet. Sed revertimur ad Zosmum. Pelagius & Caelestius caussam ct examen doctrinae suae submittere sedi Romanae dijudicandum cupiebant. Augustinus contra & S. Prosper Herotem & Lazarum, Pelagio & Caelestio ipsi lue Losimo refragantes, conlaudarunt. Zosi muS praeterea Proculum, Episcopum Massiliensena, quem Hieronymus altique Ecclesiae doctores pro viro sancto & probo habuerunt, injuste multis exposuit calamitatibus duriterque tractavit. Episcopi Africam interhaec decisionibus a Zosmo latis , Pe
206쪽
lagio faventibus, intercesserunt & reclamarunt. ZOet simus, hisce dissicultatibus pressus ac inter sacrum S saxum haerens vela vertit, calculos reduxit, &priores suas de Pelagii doctrina sententias recantavit, sese io materia fidei errasse liqud dissimulans. Ipsis enim mox Honorium Caesarem eo impulit, ut edictum contra Pelagium & Caelestium, velut haereticos , sanciret & promulgaret. Africani Episcopi, qui in Concilio Mileuitano constituerant caVerant que, ne cui Episcoporum liceret lites Romam deferre, Zosimum Papam imposturae convicerunt, si quidem hic canones Concilii Nicaeni supponere fuerat ausus, & quidem tales, quibus sancitum dictitabat, ut universus orbis Christianus ad tribunal se- .dis Romanae, tanquam ad supremum in terris, provocaret unice. Anno CCCCXIX. Imperator lites cognovit & decidit, Eulalium inter & Bonifacium eXOrtas, utrumque Pontificatus Romani competitorem O). Per decursum subsequentium saeculorum saepius in materia fidei errasse Pontifices Romanos, docuit dilucide Vir pl. Rev.Joannes Fridericus COT
RUS in loco nostro , Μatthaei scilicet, tantum praesidii conlocavit, ut, Pontificem Romanum ex tra omnem errandi offensionem positum esse, ex eo eat comprobatum, eaque fini permulta Patrum cumulet testimonia. Episcopos Romanos saeculo jam
c so) Nisotro des Papes, Tom. I. p. IT 8. sqq. I J In Commentatione Bistorico Thoaruica . de Fallibili Pontificis Romani auctoritat. . ex actis Concilii Conflantisn- sis maximam partem dedueta , atque Viro Clarissimo. Mai rhaeo Petitdidiero, Theologo Gaιlo, opposita, c. v. Liber prodiit Lugduni Batqvprum, Mno I 732. 3.
207쪽
tertio agitasse consilia , submittendi consultis suis sedecisionibus universum orbem Christianum, nec Petitdidierus sq) , nec nos abnuimus. Sed deest jactata illa exegetica traditio de petra, ob locum Μa thaei nostrum, Romae quaerenda 2. f. IV. Cyprianus, Episcopus Carthaginiensis, Ecclesiam quidem consistere ex doctoribus & populo universo, docuit G; at gubernationem ac myst riorum dispensationem tribuit antistitibus rei sacrae, Episcopis, quippe quibus unam eandemque aucto ritatem adsignat μ). Ipse primatum & cathedram
posuit pro sede & loco Episcopi cujusque si , unumque praepositum alteri haud subjectum esse , contendit u . Hac de causa ipse Hispanis, Legione 6c
Asturicae versantibus, quaerentibus ex ipso nonnuula, ad res Ecclesiasticas spectantia, respondit, in Epistola 67. Ipsi Romam non detulerant caussam suam, nec Cyprianus, in responsoria , Romae meminit.
Basilides quidam, qui peccatis multis sese obstrinxerat, ex Hispania Romam prosectus, Stephanum Episcopum ignarum tentarat Iallere, ac hujus commendatione in Episcopatum reponi studuerat. Sed Cyprianus hoc ipsum indigno tulit animo, ac, quum Stephanum vocasset collegam suum , addidit , p. 373 : Neque tam culpandus es ille, cui negligenter o pium est, quam hic exsecrandus, qui fraudulenter ob in P. Nihilotamen secius Cyprianus , qui gubernnationem Ecclesiae externam pro forma habebat Aristocratica , a sese obtinere haud potuit, ut Episco-
208쪽
po Romano praerogativam ordinis negaret. Ipsius mens ex hisce verbis est perspicua, Super unum, in .
quientis, aedificat xὶ Christus Ecclesiam suam est
quamvis Apostolis omnibus parem potestatem tribuat 9dicar: sicut misit me pater est ego mitto vos, accipita Spiritum Sancitum , se cui remiseritis - - tamen unitatem in manifestaret, unitatis ejusdem originem , ab uno incipientem , sua auctoritate disposuit. Hoc erant utiquo
ct ceteri Apostoli, quod fuit Petrus, pari consertio pra diti ct iamris ct potesatis, sed exordium ab unitate
proficiscitur, ut Ecclesia una esse monstretur. Quem locum Panvinius, Manutius, aliique varie depra-Vare tentaverant. Sed Iohannes Fellus, Episcopus Cestriensis, omnia egregie restituit & extricavit. Intererat videlicet Episcoporum, ut hac ratione &auctoritati suae & ordini externo, cujus obtentu fidelibus e sacris litteris jus dicere moliebantur, considerent. Romani autem Episcopi illud non modo initio largiebantur, sed adeo etiam sibi haud oberant, ut potius de Episcouatus sui loco gloriarentur, &, sese Petro successisse, contenderent, cui fu damenta Ecclesiae universae fuerint superstructa. Quod ipsum candide profitetur Firmilianus Il. Per clavem solventem jam ipse Cyprianus intellexit potestatem baptigandi & peccatorum veniam indulgendi. Id tamen largiri noluit, uni ex Episcopis hanc potestatem magis propriam & vindicandam esse , quam alteri. Digna sunt ipsius verba, quae hue ex Epistob ejus 73. adserantur, sic habentiar Petro trimum Dominus, super quem aedificavit Ecclesiam erinde unitatis originem instituit π osendis, potestatem
si Ad Cyprianum, Ep. 7s. P. 22s.
209쪽
illam dedit, ut id solveretur in coelis, quod ille solvis εμ in terris. Et post resumentionem quoque ad Aristo
tos loquitur, dicens: sicut miset me PineΥ - - unde in telligimus, nonnisi in Ecclesia Praepositis Er in Euari sica lege ac Dominica ordinatione fundatis licere baptiαare 2 remissisnem peccatorum dare.
f. V. In Constitutionibus in solicis λ) clavis solvens exponitur peraeque, ac a Cypriano, de peccatorum absolutione, ab Episcopis impertita. Ex eodem loco patet, Episcopos, in signum absolutio nis, hominibus manum imposuisse. Clavis ligans ibidem exponitur de potestate, peccatorem ab Ecclesia separandi & ejiciendi. De Episcopis enim, qui lapsos in gremium Ecclesiae haud recipiebant,
ita disseritur sa) t Ouχὶ τε ναν ν ἐαύους δεσμευετ , λεγοντες ἁφάναι καὶ μὴ αφιεντες. Ex ea loquendi consuetudine, tum recepta, vox λυειν designabat
idem, ac aliquem reddere liberum a peccatis b). In Clemenetis epistola supposititia ad yacobum sc) pe hibetur Petrus loco suo Romanis Episeopum imposuisse, eique credidisse clavim utramque. Eadem fuerunt repetita in Clementina epitome de gestis SPetri Q. Catena Romae, quo tempore ignoro, in honorem Petri fuit facta, cujus contactu daemonia- ei a diabolo liberarentur. Exemplum ejusmodi
commemorat, &, partem catenae Metas transporta
tam fuisse , resert SIGEBERTUS Levita se)
210쪽
Inventores crediderunt, hunc quoque effectum deberi Petro, clavem ad fisendum nacto. Originem hujus inventionis adhuc exquirere haud licuit. VI. Quare Episcopis claram solventem potissimum tribuerint primi Christianae rei doctores &statores, operae pretium est indagare. Duas vero rationes, cur ita fecerint, mihi detexisse videor.
Primum quidem Apostolos habuerunt pro Episcopis hujus vel illius Ecclesiae, eisque succelsisse deinde
Episcopos existimarunt. Tum autem hierarchiam sacerdotalem, in V. T. receptam, adhibuerunt loco illustrationis vel demonstrationis, tradituri necessitatem ordinis , in Ecclesia observandi. Ne quid dixisse videar, cui testimonia haud restondeant, dicta & sententias Patrum in medium adferam. Petrum Romae exstitisse Episcopum, jam Cyprianus credidit. Ipse enim commemorat is , Cornelium evasisse Romae Episcopum, quum Fabiani locus, ides, quum locus Petri ct Iradus cathedrae sacerdotalis vacaret. Rigaltius quidem, in Notis, verba illa, locus Petri, abesse debere, existimat. Sed, quia
nullum codicem pro sese adducat, in veteri ac universali lectione conquiescimus. Eumdem Petrum
spiscopum quoque Antiochiae ad tempus exstitisse, Concilio Romano, quod sub Papa Damasio est habitum , can. 2I6. quoque resertur. In collectione Cresconiana ibi haec leguntur: Tertia sedes apud Antiochiam , quod illam Petrus, prius quam Romam venisset, habitaret. Prioribus saeculis praeterlapsis, in- Valuit quoque opinio, Petrum Romae sedem Episcopalem tenuisse per annos viginti quinque. Sed, qui res, a Petro festas, & testimonia vetustiorum in