장음표시 사용
211쪽
consilium adhibent, de annis illis XXV. prorsus
desperant. In quodam Fasciculo florum, Petrum venisse Romam quarto Claudii anno, commemoratur. In Passionali de Vitis Sanctorum reserunt, Petrum , anno Claudii imperantis decimo tertio, cathedram conscendisse Romanam. Ad Acta Lini etiam no nulli sese reserunt, quae, Petrum ac Paulum diverso & tempore & loco inter cruciatus decessisse , ostendunt. Verum tria haec testimonia, ad chron logiam illam XXV. annorum conservandam, inepta judicat Pacobus Maria GRAVINA uin novasque initrationes, credens potius quam evincens, Petrum,
e carcere Act. XII. liberatum, Romam ivisse ac sedem ibi Episcopalem constituisse. Addit idem, ne simul sententiam novam evertat in ipso ortu, Petrum Romae haud continenter egisse, sed subinde discessisse ac revertisse. Ita XXV. illos annos esse salvos, sibi persuasit. Tantum de PETRO. JACOBUS major vocatur jam olim Episcoporum princeps h) & Archiepiscopus i . In Concilio Ephe
sino s fit mentio Jacobi Apostoli ct Archiepiscopi. JOANNES inprimis Episcopus Ephesi , ubi diu
fuit moratus, exstitisse creditur, TERTULLIANUS 0 adposite: Ordo tamen Episcoporum, ad originem recensius , in Dannem sabis auectorem: Acr ceterarum generositas recognoscitur. Ex quo testimonio intelligitur, Tertullianum reliquos Apostos
212쪽
kis , siquidem in uno loco ei non morabantur nee s dem capiebant, pro Episcopis haud reputasse. Ipse tamen credidit, Episcopos primos fuisse Apostolici seminis traduces; quae notio est satis obscura minusque determinata. Ipse sic resert sm): Hoc modo Ecclesiae A solicae censem suos sid est, ordinem su rum Episcoporum deferunt, sicut Smyrnaeorum E
elesia, habens Polycavum, ab Darime collocatum refert; sicut Romanorum Clementem a Petro ordina medit: proinde utique 2 ceterae exhibent, quos, ab A
solis in Episcopatum constitutas, Apostolici seminis tr duces ) habeant. Argumentum quidem elumbe nervisque destitutum desumitur ex successione Episcoporum , ad propagatam doctrinae Christianae veritatem inde demonstrandam. Id tamen infitiari non licet, levi opera rem ita expediri posse. Argumentum hoc tantisper lubet Theologiae pigrae adnumerare, cujus fundus est longe amplissimus. Apostolos in id incubuisse, ut Episcopos constituerent, tradit Clemens Romanus n), quamvis non docuerit, Α-postolos exstitisse Episcopos. Successu autem temporis Apostolis nomen contigit Episcoporum de A chi soporum. Secundo loco mihi est ostendendum, Patres primae Ecclesiae gubernationem Episcopalem cum hierarchia Levitica comparasse. Ut ab anti
quissimo ordiar testimonio , CLEMENTEM ROMANU Μ compellabo testem so , ita dissere tem: Tω μ 'Αρχιερει δεδομέναι Hri 6 τοῖς
Apollolis successisse Episcopos . IRENAEUS jam
In Dium ad Corinthios, I. 44. p. I7I. TOm. I. co
H in D. ad Corinthios. p. sa. ed. Felli.
213쪽
munera tributa sint: sacerdotibus etiam locus proprius adsignatus est: ct Levitis sua miniseria incumbunt. G cus laicis praeceptis constringitur. Unusiuissue vestrum, fratres, in sua ordine er satisne manens, Deo in bona conscientia gratias agat, er cum decore intra praefriptum miniserii Fuicamnem se contineat. GUILIEL-
finxit alienum, ratus, ipsum vocasse Episcopum Presbyterum ἱερεα & Diaconos Λε πας. Ipse simul rationes suas minus recte subducit B Veregius, dum ex hoc Clementis loco colligi posse putat, ordines Christianorum doctorum e Synag
ga in Ecclesiam ab ipso Christo & Apostolis esse
transscriptos. Clemens enim docet, ordinem exter num in Ecclesia esse retinendum, nec esse cujusvis, docere aut sacramentis rite administrandis vacare. Exemplum , ut, Deo placere ordinem, comprobet, desumit ex Ecclesia Judaica, in qua peculiaria munera obierint Sacerdos Summus, Sacerdotes.& Levitae. Illa peculiaria munera. ac singularis ille locus, ad templum Hierosolymitanum sunt rein serenda, non ad Synagogam, quaenam enim munia Sacerdoti Summo peculiariter in Synagogis erant ob unda ἰ certe nulla. Obiter noto, eos, qui sacerdotalis ordinis erant exsortes, vocatos esse jam tum
214쪽
uiras. TERTULLIANUS etiam laicos μ) vocaVit , qui non erant Episcopi, vel presbyteri, vel diaconi. En vertar Ubi tres, Ecclesias, licet -- Hierarchiam Leviticam Clemens adduxerat exempli & illustrationis loco. Sed illa est Cypri no perpetua consuetudo, ut crepet Leviticam Oec nomiam de sacrificiis, de secerdotibus, de obsequio , sacerdotibus seu Episcopis praestando. Ex hoc schemate Levitico format & depromit argumenta adversus schismaticos, eosque, qui in dictis Episcopi non illico adquiescere volebant. Christum
cum Summo Sacerdote comparat. Christin, inquit H, arbitrio er nutu ac praesentia sisa er praepositosi os di Ecclesiam cum praepo iis gubernat. Praepositis & Christo neminem interponit. Episcopos com parat cum sacerdotibus Veteris Testamenti. Ut vero unus sacerdos alteri haud erat subjectus i ita
unum praepositum, seu Episcopum, haud obnoxium esse alterius nutui ac iurisdictioni, docet i CYPRIANUS. Cathedram & primatum reputat pro sede & loco Episcopi cujusque st)i quemadmodum
ex illa Episcoporum aequalitate, quam propugnat, facili negotio patescit. Ne tamen ordo ab Ecclesia videretur proscriptus, sedi Romanae praerogativam ordinis concessit, non iurisdictionis, nec dignitatis. Credebat enim, Petrum Romae primum exstitisse Episcopum , & super eum a Christo Eeel fiam fuisse exstructam. Ipse sic disserit fu i ii
Spiritus Sanctus unus er una Ecclesia, a Christo Do-
215쪽
mino Aper Petrum origine unitatis ct ratione s unitatis 'Maza. Eadem sere alibi quoque pronuntiat, hunc in modum , t Deus unus es, tir Christus unus, ct una Ecclesia, ct caethedra una, Iuper Petrum Domini υκε fundata. Illud tamen distimulare non licet , Cyprianum haud ubique congruenter systemati , laucomplexui, doctrinarum suarum docuisse. Quam acutus exstiterit disputator, & quantopere argumenta corraserit potius, quam selegerit, Vel ex eo pater,
uod , unam esse Ecclesiam , demonstrare ausus
uerit mirabilem in modum. Nam, ut una Ecclesia crederetur, ratiocinatus suit & argumenta deduxit ab una Noachi arca, I. Pet. III. 2I. ab una columba, Cant. UI. 9. ab uno vivae aquae puteo,
Joann. IV. Apoc. XXII. & ab agno paschali, qui
in una domo erat edendus, Exod. XII. 46. Suffcie bat, monuisse, unum esse corpus Christi mysti- Cum, unam ejus sponsam. Sed quis crediderit, membra hujus corporis sancti in oculis spectantium semper versari, ac ubique ad Aristocratiam, Cypriano probatam, esse conformata ' Christus certe nullam gubernandae Ecclesiae sermam externam prae
scripsit, ratus, Regnum suum de hoc mundo Laudesse. Ac ideo non est mirandum, si Chrysostomus Leviticam illam gubernationis formam haud adprobaverit, Melchisedeciana sese oblectans. Ipse enim , in Homilia V. adversus Judaeos, inter alia sic disse
ham progenitor Levitaram , Ddaicorum sacerdotum,
216쪽
I b Melchisedeco , qui nostri sacerdotii typus erat, Lita dinem seu locum obtinuit. Quo quisque potius doctrinarum complexu gavisus fuit de gubernandae Ecclesiae forma, eo majorem vel minorem potestatem remittendi & retinendi peccata Episcopis Romanis ceterisque tribuit. Flavius Liut prandus, Rex Langobardorum, saeculo jam septimo, in tabula donationis, Arretinis datae, inter alia B. Petrum memorat , cui Dominus ligandi semendique potestatem in coelo ct terra tribuerit: ac per eum adjurat Senensis Ecclesiae Episcopum Adeo datum α). ΜΑXIMUS, in Homilia 60 quadam, magnifice de Petro sensit,
hunc maxime in modum: Clavis coeli lingua est Petri, quia singulorum merita censendo Apostolus unicuique Re gnum coelorum aut claudit aut aperit. Non est ergo clavis ista mortalis apta manui, sed data a Chriso potestat est judicandi. Quidquid igitur iurisdictionis Pontifices Romani sensim sibi compararunt, illud
per clavem, Petro commissam , voluere intelligi. OPTATUS contra Parmenianum, L. Vil. Petrus praeferri omnibus Apostolis meruit st claves Rerni elorum , ceteris communicandas, flus accepit cre . Pontifices itaque Romani nullum invenire potuerunt signum, quo magis adposite fastigium auctoritatis suae, quam a Petro derivant, possint designa-N re, si ORLENDIUS. P. II. Orbis farri in profani, Vol.
II. L. III. c. Αχ. F. IT. p 396. a In Natali beatismorum Petri tar Pauli Apostoloram,
) PETITDIDIERUS. c. Ul. p. 6 r. Pq. Plura testimonia congessit JACOBUS HYACINTHUS SERRY. Iuιibro de Romano Pontifice, in frendo da fide morabuisue j. dirip. salii Er Diiura norio, c. III. p. a I. sqq. Patavit,
217쪽
Ie quam memorabilem illam clavem. In sigilli, Alexandri II. & Victoris i I. plumbeis postica pars Petri, accipientis clavem, occurrit cum sc) epigia-phe: Quia nectis, nectam, plod solvis , Pure, reso viam. Qui versiculus est Christo adtributus, Petro clavem tradenti. De cetero, librum illum le-.ptimum , qui adversus Parmenianum fuit lcriptus,
opus esse illi Optato suppositum Q, facile poteli
. VII. Tantam , per clavis solventis & ligantis symbola, alii significare noluerunt potestatem. EI, Eui ministris Ecclesiae & presbyteris auctoritatem nullam tribuunt, ad solos Apostolos hanc clavem pertinuisse arbitrantur. Alii inducti fuerunt ad tuem sentiendum ex adfinitate significatus, qui alibi vocibus, queis bearis & solutio designatur, solet altribuit licet ipsi & doctores Ecclesiae & eorum munera magni faciant. In Codice Μischnico ligare &flvera perhibentur ei, qui res alias pronuntiant llacitas , alias vero minus licitas & ab usu disjungendas. Solvere est π I; autem 'UN. Unde doctores Judaeorum rem prohibitam vocant ligagam 'rans, licitam vero, solutam nἱ VP. ELIAS, In
invicem opponuntur. Quidquid peccatum est, poenam--e, A perpetretur, trahit, id dicitur 'ri s ;--- rem peccari expers habetur, id vocant M tar. Hunc so Ioannas Fritirieui SCHAΝΝAT, in Vmicui rρ
undam Archivi Fuldonsis diplomatum, p. 39. ι .
218쪽
sgniscatum in verbis Christi, quibus jam vac mus, sese invenire sibi visi sunt JOANNES DAL
rum vestigia sequuntur. Quam vellem, eos, qui sic statuunt, conserre dignentur praestantissimi SEBASTIANI SCHMIDII dissertationem, quam
de Clavibus Ecclesiae, ad Matth. XUI. I9. conscripsit, ac Argentorati I 667. 4. edidit. Dum enim Schmidius in eo est, ut Light oti sententiam rein moveat, ipse ex Mischnico Codice ac Iudaeorum scriptis ostendit, actam solvendi penes eos per trans lationem vocis designare remissionem peccatorum ρὶ,
ἡ) reflaira des Iussis, Tom. VI. c. s.. S. II, ι In Myrothacio Euangelico, ad h. l. sm) In Admin. sacram . poen tent. L. I. c. 8. L. IV. c. 23. R. in In Antibarbaro Orthodox. P. I. TOm. II. sest. 2.
219쪽
eosdemque Judaeos per ligationem denotasse exclusionem ab Ecclesiae consortio. Ex sola igitur loquendi sormula, quae est impropria & trans ata, nihil certi poterit exsculpi. Circumspiciendum est potius, quid indoles Ecclesiae, a Christo institurae, ac regni gratiae serat, ac quid totus orationis complexus ac loca, ad eamdem argumenti rationem spectantia, admittant. Conseratur in primis Ven.
ΡFAFFIUS , de Origine juris Ecclesiastici , p.
3. VIII. Eos enim JOSEPHUS dixit
λύειν δειν, solvere & vincime, qui omnia moderantur. Et quis ignorat, per clavem designari excellentem potestatem, Exod. XXll. 22. Apoc. I. 18. Ill. 7. t X. xl ir) Recordamur vero statim, iurisdictionem a Christo nullam tribui Apostolis &Ecclesiae doctoribus Apostoli virtute extraordina ria , ipsis concessa, corpora protervorum tradiderunt Satanae, ita tamen ut animam servare constitutum haberent. Quo saeto, morbi ingruebant & immorigeri temeritatis dabant poenas u , resipiscentem& admonitionum piarum patientem societas Ecclesiastica recipiebat, vel ejus nomine is, qui eam ex
pacto gubernabat. Nonnullis, a diabolo male habitis & misere adflictis, auxilio erant & Christus &Apostoli, & ipsi etiam, quos Spiritus Sanctus peculiari sanandi charismate instruxerant. Prius Opus vocabant ligarionem; posterius solutionem. t . Inter q) de Βιιιo Iudaico, L. I. e. s. s. 2. r) SELDENUS. I. c. L. I. c. a. p. I 88. edit. Lipsss) I. Cor. V. r. a. Ach. U. s. Io. XIII. II. II. Cor. X. r. XIII a. I . . t Matth. XII. 2p. Lue. XIII. I6. Cons. PINDARUM, Pythiorum Od. III. v. 14. sqq. ubi ideae vocis λο- sigui Acatus Occuuit.
220쪽
ter simulacrorum cultores, quoS Vocant ethnicos, eminebant nonnulli, qui carminibus, mussitationbbus, sussi mentis & caerimoniarum effectione improbos spiritus a sese solis ac ligari posse contenderent. De ligationibus hisce varia leguntur in Fragmento libri Moch, apud Josephum Scaligerum & B. Joannem Albertum Fabricium suὶ & HESYCHI-
aliosque. Hic significatus nonnullis tanti fuit visus, ut Christum arbitrentur Apostolis per clavem solventem & ligantem impertiisse vim extraordinariam ac miraculi plenam, qua bonis succurrere, ac improbos, immisso daemone exitiabili, coercere valuerint. Nominatim hanc sententiam pro sua repu
tarunt GOTHO FREDUS OLEARIUS ία &JOANNES CLERICUS , ta) qui ante dimi
dium annum vitam suam , & diuturnam & doctam, Amstelodami finivit. At quomodo haec ad aedificium & clavem quadrabunt lf. IX. Liceat nobis rem ab ovo ordiri atque ita agere, tanquam nulla a quoquam tentata esset expositio. Inprimis notatu dignum videtur, quod Christus Ecclesiam suam cum firmissimo aedificio comparaverit, quod