장음표시 사용
121쪽
habitus sacerdotum, facie demonstretur: quibus verbis, per capillos
e pM. videtur,& barbam comprehendere, uti & Concilium Agathense, comae vocabulo etiam barbam intellexisse, exponunt duo summi Pontifices Gregorius VII. & Alexander III. verba suorum decretorum E .i praedicto Concilio desumentes. Tondenda igitur barba est: non autem aut ad cutim radenda, aut e contra longius promittenda. Vtrum-i - que in Clerico displicet, & habeo utriusque extremi vituperatores. Contra rasionem, illud in primis est Christi exemplum. Christus e enim aliquo saltem modo barbatus describitur ab Isaia, cum sub eius h. itii L ivi persona haec inquit: - Et genas meas vectebant. Accedunt vetustae imagines,quae Christum modice barbatum praeserunt. Clemens item presbyter Alexandrinus vicinus Apostolorum aetati, uniueria docet,
rid i 3 c. .. barbam tondendam quidem, non autem radendam: Si quisait, barba nonnihiI tondeat, ea tamen non ut omnino denudanda . es namque
turpe spectaculum : barbaquι ad cutem tonsus, non sidetur procul es se aiatiore, O Uul ne. Et poli pauca subdit: Qui in superiori parte I bj inter comidendum miluuntur pili, tondenai sunt non nouacula 'Henim iuiberat Pseus cibus. Eiusdem sententiae esse videtur S. Hil
ala NiL iii. rius Pictauiςnsis, dum ait: - Barba virilis ornatus eri. Itaque si ea omnino deradatur, amittet naturae ornatum humana facies. Poste riore sere seculo vixit. S. Simeon Stylites, qui referente Io: Moscho r Menam Diaconum Ecclesiae Rai thensis, forficibus totondit, non nouacula : hoc est medios dissecuit, non autem radicitus abrasit. Vidi ego, de quisque poterat, antequam Gregorianae Aedis vetustas illas imagines Baronius Cardinalis, ut nouas induceret, obli terasset, in monasterio S. Andreae ad clivum Scauri, effigiem S Gregorij Magni, non rasa, sed leuiter attonsa barba . Et consentit Ioannes Diaconus ιL , . . t scriptor vitae eius, qui designat s.Gregorium , eum barba subfulua, ά ε=uti. ct modi . S. item Sidonius s Apollinaris, Maximum Clericum detonsum quidem describit, non autem rasum. Adalbertus etiam Episscopus, & Martyr, tonsam barbam serebat, ut ipse de se fatetur,suoseque Clericos monuit, ut attonsi, non autem ad cutem abrasi incede-,ti si rent: Id ex his eius verbis h elicio : Tonsa barbae eomas prodire non M ' prohibeamus. Quod si quis contendat ad cutim usque radendas Clericorum barbas, eo quod Gregorius Papa VII. non tondendi, sed radendi verbo usus sit, cum scripsit de hac re ad Iacobum Episcopum Caralitanum, sciat illud eo loco verbum non significare culaneam rasionem, sed modestam detonsionem ; tum quod alioqui Alexander
Gregorio aduersaretur, tum etiam quod nouum non sit, ut raso pro tonsione sumatur. ita enim sumitur cvt aliorum autorum alia mi rares tuis. tam loca in vita S. Lupi Senonensis Episcopi, ubi haec legunturi ornens vero Tox Cloibarius eum a tritam, ereptis eius macie confectam, caput intonsum, barbam. minimi rasam, iuris eam honor ci
122쪽
tractari, eomamque, er barbam tonderi. Ecce prius illud, agam, exν ponitur per, tonderi. Huc etiam facit Decretum Concilii Carth
giniensis quarti et a Clericus neque eomam nutriat, neque barbam. - a cis. 4
dat. Sic enim legunt MM. SS. Vaticana, Victoriana,& Gandensia , atque Isidori liber Parisijs impressus, ut testatur Ioannes Savarus di ligentissimus Sidonii Scholiastes,Notis in epistolam S Sidonii ad Turdinum. b Qui inquit illud, radat, erasum fuisse in plerisque sacrorum, Mib. D a Canonum codicibus a quodam malE seriato homine, qui una litura maximas altercationes excitauit. Et ratio quidem , quam Savarus sub jcit, profecto urget. Nam siuE illud Decretum , quod hodie in .sacrorum Canonum Codicibus habetur, sumptum est ex Concilio Carthaginiensi, in eo, ut diximus constanter legitur; neque barbam adat: siue ex Decretis Aniceti, in iis nulla barbae mentio est, ut patet ex x 3.dist. cap. clericus. Adde, quod neque Visardus, neque Innocentius III. neque Marianus Scotus inter sanctiones Aniceti bar rasionem numerant. Satis igitur superq. probatum est, barbam Clerico non ad cutem radendam: Clerico inquam: nam de Monachis plerisque, alia est ratio; eliciturq. e S. Paulino ,s atque ex Helia Cre- e pyis . . tensi- barbam ad cutim rasam ad Monachos pertinere. Sed neque E contra, longius, Cynici in morem, promittenda est, aut fouenda, ut adolescat. Superflua est ea cura in re superflua, atque adeo ubi h minem videris barbae, comaeve sata pentem suae,illico dici poterit cum Seneca : Nilia ab eo speres forte, nimi lidum: non erit enim ornamem e prist. Di. tu virile concinnitas. Si huius aeui Regulares Clerici recepto usu barbam alerent, tolerari vel in nostratibus posset barbae prolixitas. veruvi a ceteris omnibus, & a nobis ipsis Clerici , aut Presbyteri e nostris aliquot exorbitent, nulla est ratione permittendum. Nam nostrε leges uniuerse, & nullo excepto iubent, Capidum , ct barbam omnes tondeant, ne nutriant, neve radunt. Decet quippe unius moris esse habitantes in domo Dei. Et vero prisci nostri Patres ad Vnum omnes spata, barbam totondere . Nemo quidem rasit, sed nemo nutri jt. Icones
vero Pauli Quarti, & Pauli Consiliaria cum prolixis barbis, non ab iis expressae, dum intra claustra stetere ; sed postquam ille ad Summum , Praesulatum, i ste ad Pontificii Cubiculi Praefecturam euectus est.
Iungenda est clericali comae Clericorum insigne, corona. Non ignoro, quod alioqui tritum est, eam a Petro ad coronae figuram, vertice capitis detonso, habuisse originem, ut tradunt Beda ,ἀ Amala rius , h alijque multi. At quanam ωrma eam gestaverint veteres h De keeL Clerici, latane circa totum caput, an breuiori circulo in summo ve 'tice, id neque tritum , neque a multis scitum . Nam de S. Cuiberto Clerico ita loquitur Beda, ut tempora potius , quam verticem tonsurae coronam circumluisse signi licet: I squam, inquit, fruitutis
risi iugum, tonsuraque Purifrmam in modum raronae spinea
123쪽
Crisi eaput cing/ntis Domino adiuuante Cutbιrtus si ceperat. die. Si in modum coronae spineae Christi caput cingentis, ille tonsus est , utique non in summo vertice, sed late circa tempora videtur tonsus. Hule .lubitationi satisfieri potest ex doctrina S.Isidori, qui libro primo de Ecclesiasticis ossicijs apertE tradit sua aetate, duas Clericos
habuisse tonsuras; alteram in summo vertice , alteram inferius ci cum tempora : illaque, tiaram sacerdotalem, hac vero regium diadema signi hcari; iuxta illud B. Petri dictum : hVos e sonus electum, regale Iacerdotium. Posterioribus autem seculis, lata ista corona Monachis relicta, Clerici illam solummodo in summo vertice tonsuram retinuerunt. Obseruaui praeterea consueuisse veteres Clericos, adiurare per Clericalem tonsuram, siue Coronam; adeo illam magni fecere prisci Patres. Per eam adiurat Hieronymus Augustinum . Dominum, inquit, meum Alipium, di Patrem meum Euodium ut nomine meo salutes, precor coronam tuam. Et Augustinus scribens Proculeiano Donatistae: - Honorant nos, ait, vestri: honorant vos ret Liri. Per coronam nostram nos adiurant vobi, per eoronam via ramcos adiurant no Iri. Mitto plura huc conserere de Clericali corona. Adeat lector S. Isidorum lib. I. de diu. ost. cap. . Amalarium item, Rabanum, Iuonem, ceteros.
In O RV M parsimoniam, & sobrietatem c quod paupertatis propium
est diligenter seruemus. Ieiunia ab Eccleta indicta accurate custodi mus . Addimus ieiunium Aduentus Domini, &ob praecipuam reuerentiam erga Saluatoris nostri sacratissimam pasionem, ieiunium sextae cuiusque seriae, nisi fessum,pro quo pridie si ieiunatum,aut . um Titularis Emesae,s. Stephaci, s. Ioannis Euangelistae, & circuncisionis Domini in eam incidat. I iunamus praeterea in vigilia Epiphaniae, Ascensionis, Pentecostes, & sanctissimi Corporis Christis In vigilia exaltationis s. Crucis, quod ea die nostra Congregatio sumpserit initium ; in vigilia Natiuitatis, & Purificationis Sanctis limae virginis. In secunda, & tertia seria ante Cineres. Quarta quaque seria, quia tum Dominus a Iuda proditus esse rhibetur, a carnibus abui nemus, nisi festum
Primae communi mensae omnes studeant interesse: nec sine rationabili causa, aut De Superioris licentia ad eam venire quis praetermittat. Qui ad primam veaire noriteriliat, ad alteram statim veniant, ne tertiam cogamur struere. Communis Omnium mensa, communis cibus, idem omnibus ferculorum numeriis,eadem qualitas. Primae, & secundae mense nullum sit discrimen, nullum personariim . Communi mensae nunquam dest sacra lectio, vel ex sacra scriptura, vel ex Ss. Patribus, vel ea autoribus alius valde probatis: ut anima aeque ccclesii, ac terreno coi Fus
124쪽
rimus cibo nutriatur. Lectionem omnes auscultent silentio. Eius errata corrigo. xe, aut de ea verba facere praeter superiorem audeat nemo.
Culpae, quae in alijs domesticis operibus, vel quibusvis alijs rebus non rcclesia- si eis, commissae fuerint, hae in principio mensae, nexis in Rescetorio genibus, lica eur. Poenas Praepostus, aut qui Praepositi vices in eo loco gesserit, cuique debita,
Post prandium, & gratias de more acta , cum silentio loris manibus, in chorum abeant, & Nonam dicant . Post coenam pari ratione abeant in Ecclesiam, Deum pro benefactoribus, praesertim quos in mensa recitatos audierint, oraturi . ieiuniorum tempore ad serotinam coenulam simul accedant: cibum sedentes s mant i spiritualis lectionis cibo reficiantur . Quibus ad primam non est visum v nire, ii non nisi ad secundam, post horae dimidium a primo signo dato, conueniant ;deinde Refectorij sores clauisantur. Cibis, qui in . communi mensa apponuntur, quisque contentus sit; nec aliquid amplius requirere,aut extra mensam sumere sine speciali superioris facultate liceat.
Ad p. III. Notae. L A Ddimus ieiunium Aduentus Domini .
- . Sunt, qui asserant Gregorium Magnum hoc ieiunium in stutuisse; sed planE falluntur . habeo enim, qui eius obseruationis meminerint Gregorio antiquiores . Chrysostomus: ' Si ingrueret, in- , ubin. i. iaquit, tennis Epipbania dies: addo etiam in tempus Oduentus Domi- rph inniferi, nedum Epiphaniae, aut Guadragesima, cte. Beatus etiam Hieronymus in suo Lectionario habet, quinque Dominicas Aduentus ante natale Christi Domini. Quod si quis contendat haec loca i dicare quidem tempus Aduentus, quoad peculiarem celebritatem Cilici j sacrarum precum, non autem quotidianum eius temporis ieiunium, asseram Concilium Turonense, ν ubi legitur haec sanctio: De G.r , . i. eio. Di ijs antiqua I Iatuta a sonachis seruentur, Ut de Pascha Crique ad se suinquagesimam exceptis SONationibus, fratribus omni dis prandium '' praeparetur. POLI aeuinquagesimam tota hebdomada misia ieiuntnt.
FOLIO et Atie ad AaL Auguriit ter in Septimana ieiunent, secunda, quarta, O sexta die. In AuguLIO quotidie prandium habeant. In Sept misi, Octobri, Nouembri, ter in Septimana istanent. In Decem , et que ad Natiuitatem omni die ieiunent. Inter Natalem, ct D Damam C m ad Quadragesimam excepto triduo item pranribunt. Fos Epiphaniam Usque ad una ages mam ter in Septimana ieiunent. En diserte hic habes quotidianum ieiunium in mense Decembri,idq. ut Concilium inquit, ex antiquo Monachorum ritu. Celebratum autem fuit hoc Concilium diu ante Gregorium Magnum , nempe sub , Pelagio Papa I. circa annum L LV. Sed has istius ieiunii antiquitates
alii diligentius exquirant. Mihi satis est probasie noctrum hunc eo
125쪽
mense ieiunandi morem non esse recentem, sed priscis religiosis ad
Π. Ciborum parsimoniam,& sobrietatem ex
cte seruemus . Memoranda sunt verba Ioannis Cassiani: Elia. ν ηε. gendus, inquit, a est cibus non tantum qui concupiscentia flagrantis a ius temperet, sed ιtiam qui ad parandumst facilis, ct quem ad c medendum oportuniorem vilioris pretν compendium praeitet ; quique t conuersationifatrum, Uuiq. eommunis. Haec de ciborum qualita-b Gu. ς te Cassianus, qui & de quantitate, sic alibi scribit : h Generalis contianentia modus HI , Ut secundum evaritatem virium UeI corporis, vel aratis,tantum Mimet cibi in qu siue e cedat, quantum sentatio carnis, non quantum desiderium saturitatis exposcit. In potu quoque sobrietas tenenda est, adeo ut Sancti Patres Augustinus, Isidorus, de Isaias poculorum numerum suis sodalibus definierint, quem non liceret excedere. Et Augustinus quidem fratribus secum conuiuanticla Vit. Aug. bus numerum poculorum, Possidio teste, praefixerat. Isidorus vero, ἡ νει e ,. Ternis, ait, poculis reum reficienda esstis. Et Isaias: e Ad ternae or x- - Usque album vinum bibat. Finio cum egregia illa S. Io. Chrysosto- Ho., i.in Io. mi sententia: Viris, ct tenuis mensa bonae Oaletudinis es mater. Valetudinis scilicet animi & corporis. Nam, Qui ab Himni erit, a cistatici. an vitam, inquit Sapiens. g
ii I. Ieiunium quartae, &sextae seriae. Vniuers
iam Christi Ecclesiam his diebus a carnibus abstinuisse, patet ex Au- , Epul. s. gustino ti scribente ad Casulanum. Extam. diu ante Augustinum edii ela.. . tus Canon Apostolorum in haec verba a Clemente relatus; Si quo Episcopus, cte. Quartam feriam, O Parasaeum non ieiunaverat, δε- ponitor ; praeterquam simpediatur corporis imbeciuitate : .Sin Laicussi, communione priuato . Ne quis aute interpretetur hunc Canonem de sola Quarta seria, & Parascaeue hebdomadae Sanctae, eo quod vox Parasexue illam solummodo diem significare videatur, notandum est consileuisse priscos Graecos, quamlibet per annum feriam sextam v eare Parascaeuem: quemadmodum ordo Romanus singulos dies D minicos appellat dies Paschae, ut Collector Liturgi carum antiquitatum acute obseruauit. Accedit Epiphanius, qui omnem de hac ro1la fin.Panar. dubitationem aufert: testatur enim ieiunium quartae, & sextae serἰae e traditione Apostolica processisse . Imo S. Isidorus a veteri lege haei r , .i s ι. Obseruationem derivat: Statio, ait, es obfertiatio tutorum dis mo xiti vel temporum; dierum, Ut quartae,'sextae feriis ieiunium ex veteriis praceptum. de qua Hatisne in Evangelio dixit ilis. Ieiuno bis in
sabbatbo, ides, quarta, Osora fabbatbi. Hos sane dies, totus,ut dixi,
126쪽
xi, Christianus Orbis, praecipuὰ vero Orientales ieiunio obseruabat. Hinc frequens eius ieiunii mentio apud Patres. Ignatius ad Philip penses; I H Dominicae passAnis budomadam qua tota ieiunabant plerique nihil sumentes ieiunare quartis, e extis ferijs ne negliga.
tis. Clemens Stromataeus: Nouit Chriatianus aenigmata horum uise a si om tib mrum, quarti inquam, Osexti. de Clementis discipulus Origenes. v b- ο Habemus Quadrag/sima dies conseratos ieiunio, bemus quartam,di sextam septimanae dus,quibus solenniter ieiunamus. His concinit Epiphanius:ς Per totum, inquit, annum ieiunium bis fruatur in eadem e In Araeerb. Mancta Catholica Eeelesia, quartas luet, edi profabbatbo et que ad horam nonam. Ratio autem utriusque diei ieiuni j ,eadem est, nimirum Crucis Christi memoria,ut praeter Epiphantu Apollo Abbas,4 Themphi lactus, aliique tradunt. Origenes vero praecipuE,& luculenter e in Mat. 4. his verbis : r Fridis quam paterestir Dominus, constium inierunt de inpiendo Iesu. quo factum tD, Ct ct quarta in hebdomada ieiunium ii de ieiui
seruemur, eo quod disi tua Domini passionis fuerit initium. Ideo S. Maglorius, antiquus Dolensis Episcopus,h quarta ct sexta feria pro δεπι nolisumebat: quarta quirim feria, quod tum imis Iudaei in ne- f VI . I
cem Domini Iesu eon irarunt: sexta autem, qudd eum crucifixerunt.
Addit Pantaleo Diaconus, ideo ieiunari quarta seria, quod ea die Angeli rebelles E coelo fuerint eiecti B. Michaele pugnante. Haec '' sancti Patres de quartae, & sextae serie ieiunio . Sed & Sabbathi ieiunium Apostolicum esse liquet ex ipsis Apostolorum verbis , quae Sanctus Epiphanius contra Audoenos recitat . aeua G ias Iudaei conuiuaritu nempe in sabbathis vos, ieiunantes progis, Iugete . Eandem rationem affert Augustinus: λ Adboc, inquit , k inpal. , . ieiunemus, Ut quando isti Iudaei) iatantur,nos pro iras gemamus. G-titia enim sua admonet dolorem no iam, O faciunt nos recordari, quam miserisint adhue. Altera nihilominus sabbatharii huius ieiunii caussa affertur ab eodem Augustino: i nimirum, quod sabbatho Petrus , i r=ilia..&vna secum omnes, qui tunc Romae erant, fideles ieiunaverint, pridie scilicet, quam Apostolorum Princeps cum Simone Haereticorum Primipilo dimicaret. Itaque trium horum dierum ieiunia ex Apostolica institutione proueniunt. Postero autem tempore, quartae seriae ieiunio ad religiosos viros ablegato, sextae tantum seriae, & sa bathi obseruationem Romana Ecclesia retinuit. Et illud quidem satis testatur Beda, tradens sua aetate, quarta seria,cunctos religiosos m Lib. 1. uist. viros ieiunasse. Ceteris vero Christianis, solius bidui obseruationem, remissa austeritate, remansisse, videlicet ciborum potius delectum, quam ieiunium, liquet ex verbis Gregori; Papae VII. a Gratia- . 6
iv. Nisi sestum, pro quo pridie sit ieiunatum.
127쪽
Nam Elennes huiusmodi dies etiam prisci a ieiunio exemerunt. EpN
a 3η Mi P ' phanius: In quinquaginta diebus P ntecoses, non ut ieiunium, me in die Epiphania, ct Aduentus, quando felliret natus es in carne Dominus , ieiunare licet, etiamsi contingas, Ut sit quarta, aut reosabb 'r thum . Ex eo autem quod S. Ambrosus, i aliique Patres dicunt i tra quinquaginta dies illos post Pascha non esse ieiunium ; nolim, aliquis cocipiat, nos contra ius,iasque,ieiunare per id tepus sextis serijs, ct quartis abstinere a carnibus . Sensus enini SS. Patru non est prohiabere spontanea ieiunia,sed tantu eo tepore non indicere cii praecept o i Itaque de hae re dici potest illud Apostoli: ς Praee plum Domini nobaseo, eo uium autem do. Nec desunt exempla veterum . Nam nonnullos speciali deuotione ieiunasse totos etiam quadraginta dies, qui ab Octaua Paschae ad Pentecostem intercurrunt, expectantes via S ei. os . lib. delicet aduentum Spiritus Sancti patet ex Amalario Fortunato, ψ oc: LEI .n iis eX Isidoro, cuius verba, quia dubitationem omnem discutiunt, re- c. i. ferre libet, uti ea & Gratianus retulit inter sacros Canones. Poti a ta V Pasba, inquit, et que ad Penteco tim, licet traditio Eeeosarum abii nentia rigorem prandys relaxaverit: tamen si qui Monactorum, ve/Clericorum ieiunare eupiant, non suntprohibendi: quia .Antonius, O Paulus, ct ceteri Patres antiqui, etiam νι diebus leguntur ab inuisse, neque 'luisse abstinentiam, nisi in die Dominiso. Imo poenitentes his diebus ex praesepto ieiunasse probat Collector Liturgicarum antiqui-
Tom. t. de latum. gerant enim ijs plures Quadragenae per annum iniunctae. Haec
itaque nostra eopsuxtudo discreta, & laudabilis est, ac multis religiosis Ordinibus communis. Deque huiusmodi consuetudinibus habes h p 'na au- regulam S. Augustini, memoratu dignissimam; Quod neque contra si eam siuem, neque eontra bonos mores esse conuincitur, sedis serenter erit babendum, O pro rartim , inter quos et mimui, securare seruandum.
v. Vigilia Exaltationis S. Crucis , quod ea die nostra Congregatio sumpserit initium .
i vo l. ia M., Refert Ioannes Molanus,vir sacrarum antiquitatum peritissimus se risi . haec verba reperisse in vetusto quodam Martyrologio Coelestinorum: Sexto Idus Octobris dedieatio Ordinis Getistinorum, Ubi e locorum praefati ordinis Uno die Donnis P eeis an . Merito itaque & nos in fastis retulimus sacram hanc nostri ordinis anniuersariam diem,toto quidem Orbe ob recuperatae siue exaltari Crucis memoriam celebradam, sed nobis speciali cultu venerabilem, quod ea die Quatuor illi Viri Patres nostri, sacrum hunc ordinem faustissim E condiaerunt,u tisque Magno Deo in Aede Apostolorum Principis nuncupatis, Ioannis Chrysostomi, aliorumq. sanctorum, qui eadem luce triumphatis
128쪽
terris ad coelos quondam euolauerant, selicibus auspiciis, salutarem Crucem sibi, nobis a. inuiete serendam leuauere . Et ieiunium quidem pridie eius solennitatis bene indicitur, eo quod similiter in plerisque Ecclesijs ieiunari soleat pridie festiuitatis Patroni , siue Tutelaris sancti . .
Vi. Secunda , & tertia seria ante Cineres.
Tametsi Quadragesimale ieiunium non a Telesphoro primum institutum, sed Apostolica iam traditione profectum, nouo ab eo decreto frinatum sit, ut tamen solenne hoc ieiunium ante Pascha a Quinqua sima Clerici inchoarent, & per septem hebdomadas obseruarent, elesphorus sanxit. Debeo eius hic verba ponere, ut huiusce instituti antiquitatem, & srmitatem agnoscant Nostri, & gaudeant se vetustorum Clericorum vestigia premere. Cognoscite, inquit, ' a nobis, a cunctis uisivis in Mesancta, 9 ADHOhea Sede congregatis Π 'r' tutum, ut septem hebdomadas plenas ante sanctum Pascha omnes Cur ci insortem Domini vocati, a carne ieiunent: quia stetit discreta debet Use vita Corieorum a Lairerum eonversatione, ita edi in ieiunio deberi, iri distratis. Et sistit hi amplius sunt applieati diuinis cultibus, edi familiares Domini dicuntur Saluatoris: ita moribus, edi eonuersatione, atque Ianctitate ribent σε disincti. Has ιmo septem hebdomadas omnes Curici a carne, MIDινι ieiunent, ct hymnis , ct vigil,s, atque orationibus Domino in rara die, noctus Hudeant.
VII. Communis omniti mensa, cona munis cibus.
s. Ioannes Chrysostomus h inter caeteras laudes Monachorum, sua '73 aetate in Syria degentium , hanc recenset: Vna mensa omnibus di a minirirantibus, ct bis, quibus adminis attire eadem epulae, eaedem domus, idem visendi ordo . Deinde subdit, eam rerum epularumque communitatem oriri ex paupertatis studio, atque ex charitate : Cur autem, inquit, miraris, s onus visendi modus, una mensa, unus ve mitis omnibus sis, eum omnia quoque et astat uniuersis, non dico secundum substantiam sid enim similiter omnibus est sd secundumebaritatem. Abes inde meum, tuum: eiectum inde omnino hor rerbum es, quod miatorum caussa eri bellorum. Hunc ipsum morem
significat S. Augustinus religiosam vitam laudans: Quicquid eis in e In pias. retur, ait, a pys fratribus, cumsus cientia, ct ebaritate Utuntur. Nemo Abi uvat aliquid, quod alter non habeat: omnes inuicem sediligunt, omnes inuicems usinent.
129쪽
b an . 7. . Din. s. eap. in omnibus.
ex pagina profertur. Idem sanxit Concilium Toletanum Tertium & apud Gratianum de Consecratione e extat item aliud in hanc rem decretum sacrorum Canonum. Duae vero eius sancti instituti causseratione'. afferuntur a Patribus: altera a Cassiano, 4 ut scilicet silentium facilius seruetur: IVM autem, inquit, Ut rescientibu ratribui fetera Iectiones in coenobys recitentur, non de aegyptiorumprocesse se ined de Cappadocum nouerimus6 quos nulli dubium est non tam I ritualis exercio caussa, quam compescenda supersuae , otio aeq. confabulationis gratia, er maxime contentionum, qua plerung. solent in con
Miujs generari, hoe Liatuere voluisse: videntes eas aliter apud se cobLbere non pos . Altera caussa est, quam s. Augustinus habet in Regula : Ne sola nobis fauces fumant cibum, sed O aures esuriant verbum mi. Nostra Constitutio Augustinum imitatur cum ait: Vt anima
aeque caris Lir, ac terreno eorpus cibo nutriatur. Eandem rationem a
ducit Eutyclitanus PP. his verbis: Recitetur farea isectis,ut non tantum corporali cibo, imo verbi caelestis alimento conuiuantes se resectos gratulentin. Et bene factum , alioqui in huiusmodi comedones , quiore tantum, non auribus edunt, quadrabit Varronianum dictum , Notba voluptate, dum edunt, duntaxat gula gaudet. Lector autem sicubi inter legendum errauerit, a Superiore est co rigendus , neque ei unquam noxia conniventia parcendum est. Cum discumberet S. ntoninus sinquit vitae eius scriptor Ieritorem habuit, in quem eum stare crederes, ita utramque aurem turrigebat, vi via minimum labentem emendationis Inatim baculo ea garet. Haec ille. Quin etiam iterasse lectorem eadem verba reperio, si quando ea it rum legenda Superior demandas Iet. s S. Hugo Cartus anus cum H
quid a Leritore audiret de diuinis via fueritatibus, via miserationibus insegne, id ipsum bis, aut ire dicere compeliabat. Quod institutum, etiam nostris usitatum Patribus serunt, praecipue sancto illi seniculo , Ioanni Marinonio Veneto, uti nos in vita eius, Deo avnuente
dicemus.. Sanctificatur itaque quodammodo sacra lectione pauperum Cleriacorum resectio: quin & alijs spiritualibus deliciis condietur. Hae sunt, Benedictio, Culparum publica consessio, Silentium, Gratiarum actio, Ad Ecclesiam prosectio, ut pro benefactoribus oretur. Horum singulorum exempla ab antiquitate petamus , ut noui, qui videnturritus , a vetustate profecti ut aequum est9 censeantur. Et de benedictione quide clara res est, & frequens apud historicos mentio. Extat antiquissimi Aristaeae de lxx. Interpretibus commen- rius . In eo haec lego: h Etenim ut a mens s incipiamus, recte i u Moses tune Deum laudari, clim mensae aecumbimus. Id ipsum Iessaeos
primos Iudaeis Christianos, cumsumma grauitair Lian ei ant
130쪽
discumberent, decenter sublatis ad coelum oeulis, idi manibus, iactitasse, refert Philo Iudaeus oculatus eorum, quae de his scripsit testis. Porro utilitatem, quae ex benedictione,orationeque ante cibi sumptionem facta,proficiscitur, Chrysostomus exponit,d ens,eam, arisid. ἀcum ad Daemones abigendos, tum etiam ad nos ipsos in sobrietat
continendos valde prodesse. Tertiam huius sancti instituti rationem adiicit s.Basilius Magnus h Gregorio Theologo scribens, ut scilicet non solum pro his caducis escis laudetur Deus, sed etiam pro i)s,quae in posterum nobis in coelis repositae sunt, spiritualibus escis, sanctisque delicijs . Benedictione iam peracta, si quid fuerit, a quoquam culpae faten dum publice, tunc potissimum fatendum est. Neque enim alter priscis ad noxas propalandas, poenasq. irrogandas aptior visus est loricus , quain is , quem Resectorium dicimus. Ideo Conuentus Aquis granensis sub Ludovico Pio decreuit,ves quis negligenter quippiam equi cultiliferarit, se I aliud quid excesserit, in Refectorio mox is Priore veniam petat. in m ritum veteres Religiosos passim obseruasse,e sacris scri
ptoribus liquido patet. Denique habemus domesticum exemplum i l. i. , ',
pijssimi P.N.Io.Veneti, quem serunt adeo acute culpam In suis gestis agnouisse, ubi culpa plerumque nulla inerat, ut cum frequentissimus esset, in se, palam, conuescentibus sodalibus, accusando, neque ab hac consuetudine posset amoueri, vix tandem sibi persuaderi passus
est ne taedium ingereret) ut culpas non in conclaui, sed in sacrario
coram aliquot Patribus fateretur.
Silentium. In mensa inquit Aristaeas niba quidem ad confabulandum concessi, quod diuini numinis memoriam abucerit. Haec ille antiquissimus, cui alterum addam testem, non adeo quidem vetustum, sed qui de viris religiosis peculiariter loquitur . Is est Io. Cassanus, . qui inter instituta Renuntiantium cui ipse vocat praecipuam silentii in sumendo cibo obseruationem recenset . . pud Aegyptios, ait, i ct d Inm lib. maximi Tabennesiosas,tantum s entium in conuiuijs exbibetur, Ot eisni φρῖ 7 in unum tanta numerositas fratrum refectionis obtentu consederit, nutatas ne mutire quidem audeat praeter eum, qui suae Decania prae s. Omitto alia, quae addere possem exempla: nec enim opus. Illud tamen , quod huc pertinet , adnotatum velim, quod neque Praepositus ipse, si quid inter comedendum contigerit, quod poscere, aut iubere debeat, voce utatur, sed sisno tantum , plausuq. manus. Itaque s cinni suo aevo Cassianus refert: a Deeanus, inquit, squid mensae fu- e Eolloe
perinferri, et ei auferri necessarium esse prouiderit, isnitu potius quam
me lanseat. Idem statuisse videtur s. Pachom ius iubens eum qu sRee. praeerii, primum omnium in mensa manum extendere . Quod intellige
ctam ad mappulam cui nos facimus resoluendam , tum ad quippiam