장음표시 사용
191쪽
Et si dicatur, idem potest dici de ente,quod cum sium Cer- Asiatur. tus, quod aliquod est ens; sum cerras,quod est hoc ens, aut illud ens ,& dubito de quolibet istorum determinath. Di- Solvitur. cit quod non est consimilis impossibilitas abstrahendi conceptum communem a pluribus yntibus, sicut a pluribus Lippossitis est possibi Ie abstrahere conceptum communem interiorem conceptu speciei specialassimae propter rationes adductas. Ad tertiam concedo, quod animal dicit alium
Conceptum a Conceptu rationalis, dc irraticinalis.& hoc lo- Ium probat argumentum,& conceptus ille est unitio saed non viri uoce dictus; quia essentialiter in eis non inc Iudituro
Ad quartum respondet Franciscus, quod in illo casu ego Responsio
certus sum de voce, sed non de conceptu. & hanc eandem Fracsi,que responsione adducunt Ioannes Canonicus; Antonius Trob. udducitur a& Uigerius: sed Bargius 3. dist. i. quaestio a. dicit quod haec Canorum solutio nulla est: quia ita res ponderet Aduersarius ad argu- Ant. Trob. mentum Scoti, ideo respondet ipse, quod in via Moti est a Vsimo. Problema; quod ens commune cnti reaIi.& rationis sit mi- Responsiouocum, vel aequivocum: quoniam in distin. 20. a. ait quod siue in aequivocum, & in 3. quo lib. art. IN cIarius 39. dist. I. Teportationum tenet, quod est uni vocum, sed in rei ve matehaec solutio est nulla: nam si est problema in via Scoti,quodens sit uniu una, vel aequivocum ciati mali, Sc rationis . si quis teneret, quod esset aequivocum, ut stre omnes Scotiste tenent de mente Scoti δί ad quam etiam opinionem ma gis Scotus decIinat; quomodo nuic rationi responderer Tenenda est ergo responsio Francisci, SI aliorum Scotistarum, scilicet, quod ille conceptus de quo est certitudo, est tantum vocis; quia non includatur, nec saluatur talis conceptus ex parte rei in ente reali, & rationis, dc ideo benedicit Scotus: Intellectus certus de uno conceptu, non dicit
de una voce, hoc esticeri us de uno conceptu ex natura. i,
dc ratione sormali primi significati, hoc modo intellectu vest certus de quolibet, quod est ens ex propria natura iblius, & non solum quod est illa vox; non sic autem de entereati, & rationis: nec est sinule de ente communi Deo, Mcreaturae, & de ente communi enti reali , SI rationis: nam iens commune enti reali, S: rationis dicit solum vocem,non conceptum, S ratio est: quia ab ente reali, M rationis cum
sint conceptus simplicitet simplices , non. Potcst abstrahi
192쪽
Conceptus tertius communis utrisque; alias conceptus entis realis, de conceptias entis rationis non essent conceptus simpliciter simplices resolubiles enim essent in conceptum illum communem illyis, at conceptus Dei, & creaturae non sunt conceptus simpliciter simplices, ideo resolui possunt in conceptum entis realem communem eis: δί ita ens, quod est commune Deo,& creaturae non lotum dicit vocem communem, sed conceptum, qui a Deo, & creatura abstrahitur: ens vero commune enti reali,& rationis solum vocem communem dicit, de non conceptum,quod bene nota. Conclusio secunda, ens communiter iumptum non estvniuocum omnibus entibus univoeatione physica: quia conceptui entis communiter sumpti, non correspondet in re tra Virauatura: nam conceptui. entis in communi subsunt omnia entia, quae certum est, quod non dicunt aliquam
Conclusio tertia. Ens commune Deo, SI Creaturae non est univocum omnibus entibus uni uocatione logica, acci
piendo proprie logicam univocationem, quae conclusio est contra nonnullos Scotistas. & ratio est: quia ens non dicit unam realitate iri, quiς possit concipi sub aliqua intentione logica scilicet generis, speciei, differentiae; M licet aliqui di Cant, quod potest concipi sub intentione uniuersalis quae est intentio secunda, vel logica, hoe est falsum,& contra Do ictorem Subtilem quaest. 1 o. uniuersalium ubi negat ens posese concipi sub ratione uniuersalis: & si dicatur, quod ideo Doctor Subtilis negat ibi,quod ens possit concipi sub ratio' ne uniuersalis: quia tenet ens esse aequivocum in logica.Disco, quod hoc ninil est: quia posita etiam uni uocatione me taphysica entis, adhuc ens non potest dici uniuersale, tum quia praecise intentio uniuersalis conceptibus limitatis competit, dc reponibilibus in praedicamento: tum quia nihil pinnitur sub aliquo genere, quod non contineatur sub aliqua specie illius generis, si ergo ens esset uniuersale, quod est genus ad quinque uniuersalia, vel ergo esset genus , vel ip cies&c. sicut si Sortes est animal, vel ergo est homo, uel equuS,vel asinus&c.Tum quia uniuersale includit impersectiones quasdam scilicet diuisibilitatem , determinabilitatem, potentialitatem, & plutificabilitate ni , ut docet Scintus in rePortationibus lib. I. dist. io. quiest. 3. S alibi saepc,
193쪽
quae non possunt conuenire cnti , cum includatur quidditatiue in Deo. Et si dicatur, quod ista non impediunt: quia omnia ista enti conueniunt, sed non naturae diuinae in se, velenti infinito, ut dist. s. primi habet Scotus saltem potest lici, Scotu quod potissima ratio, quare ens non est uniuersale, est, quia non est diuisibile, nec contrahi bile per realitates, neque ex
ipso, S suo contractivo constituto, est compositum, ut pret cise tale, nec compositione rerum, nec compositione realitatum, docet Doctor subtilis primo repore. dist.2s.qus h. a. μέ Qui tamen esset addictus Antonio Andreae,&quam plurimis alijs Scotistis, posset dicere,quod ample accipiendo unis uocationem logicam, S uniuersale, scilicet pro unitate conceptibili sub aliqua secunda intentione, siue sit limitata, siue transcendens, S uniueriale pro communi, vel transcende ii, siue extra genus, quod ens4sto modo est uni vocum logica Vniuocatione; proprie tamen loquendo ut dixi consideratio de uniuersali est, ut est applicabile his,quae in libris pr
dicamentorum considerantur,quae omnia cum sint in genere, lunt finita, Se limitata, S non transcendentia.
Conclusio quarta. Ens communiter sumptum est vere QMrta conuniuocum omnibus entibus univocatione metaphysica, sic ς N intelligendo, ut dictum est supra, quod ens dicit aliquem unum conceptum abstrahi bilem ab omnibus entibus partis cipantibus ens quidditatiue, secundum quem conceptumens est praedicabile de omni ente univoch, & realiter, &haec conclusio probatur sic: quaecunque distinguuntur essentialiter,&non secundum rationem communem inclusam in eis, habent aliquam unam rationem communem,in qua con
ueniunt ,&si illa ratio communis includitur in illis quidditatiue, erit eis communis,-vni voca; 1ed Deus, & creatura
sunt huiusmodi, ergo dcc. Maior est nota: quia oppositum 'exuti l praedicati infert oppositum subiecti. Minor probatur: nam oculi. si Deus a creatura distinguitur , aut distinguitur inquantum res & ens, aut non: si dicas, quod non, habeo propositumis dicas, quod sic, ergo omne ens, & res a creatura distin- guitur: consequentia patet, quia ab una de in quantum, ad unam de omni, valet consequentia, sed consequens est falsum: quia tunc creatura cum sit aliqua res, distingueretur a se ipsa: ergo dicendum est, quod Deus, dc creatura non distinguuntur inquantum ens , dc res, dc per consequens ens
194쪽
dicit unum conceptum communem Deo, & creaturis in eis quidditatiue inelusum, & ita univocum. Et confirmatur per Aristoteles Aristotelem a. Metaphysices tex.cona. ubi arguit, principia sempiternorum esse verissima: quia in aliis sunt causa uni, uoca veritatis; Sc exempli ficat de igne; sed Comparatio nota potest fieri nisi in viri uoco,ut docet Philosophus 7. Physic runt ergo cum illa sint causa veritatis sempiternorum,erunzverissima,& per coiisequens veritas uni uoch dicitur de sem- Piternis, dc de principijs sempiternorum, ergo ens, quod est iubiectum veritatis, dicitur uni uoce de Deo, & de sempite
nis: Unde scribit Aristoteles probando, quod principia sunt
verissima. Unumquodque est maxime tale, propter quos alijs inest viai uocatio,& exemplum eil de igne; Sc ex hoc cocludit, sempiternorum principia esse vertissima consequenmtia ista non valet, nisi virtute huius minoris, princi a se Piternorum sunt causa mihi a veritatis in alijs: si autem iri
ista minori intelligat, quod principia illa sunt aequivoca, vel analoga; erunt quatuor termini in syllogismo Plii Iosophi, quod non est dicendum: ergo vult, quod illa principia sint
causa viai uoca, Sc per consequens, veritas, II ens dicuntuzvni uoce de sempiternis, d causis sempiternorum summω- Quinta conclusio, Ac vltima. Eas licet virili E praedic Musa. tur de Deo, & creatura, substantia, & accidente, tamen non
praedicatur univoce de omnibus per se intelligibilibus: quia non de differetiis ultimis,& propriis passionibus prima pars huius coclusionis patet ex superius dictis: secunda vero pars probatur, de primo videndum est, quae sit differentia ultima,
Disserentia &non vltima: Differentia ultima est, quae accipitur ab ulti ultima quid ma realitate, ut inalbedine sunt disglegativitas ,& cola rei sit. tas, quae non sunt duae res, sed realitates, quarum ultima realitas est disgregati uitas: quando ergo differentia sumitur ab Disserentia ultima realitate, disterentia talis appellatur vltima Differen non ritima tia vero non vltima est, quando non accipitur ab ultima rea D sim litate, sed a re, ut si in homine ponantur plures sormae sub statui. stantiales, Ut expresse ponit eas Doctor subtilis in .sentent. dist. ia. in materia de Eucharistia; tunc a sorma priori acci- Pitur ratio generis, siue conceptus animalis ab anima sensititia, & ab anima intellectiva accipitur ratio dissetentiae: Sc si anima intellectiva est ens quidditatiue, etiam conceptias diselarentiae ab ea acceptas, erit eas quidditatiue, sed talis con ceptus
195쪽
In Formalit. Mug. Ant. Siren Doct Paris ga
ceptus non est ultima differetia: quia nec anima intellectiva. Anim a enim intellectiva, licet itit unica,&simplex forma; habet tamen plures realitates, in quas potest resolui, & ita λnon est conceptus simpliciter Iimplex: nam est ens quidd, taliud, & certum est, quod in ipsa anima intellectiva est albqua realitas prior, a qua accipitur conceptEs entis, in quo conuenit cum alia anima: at quia una anima essentialiter ab ' . alia differt, & non per conceptum emis: quia non pomunt eodem quidditatiue conuenire, & differre, ergo differt per aliam realitate, SI illa realitas, qua anima una ab alia differt, est simpliciter ultima realitas animae, iaciens ipsam differre' a quocunque alio, quod non est ipsa, & ira illa ultima realitas, qua anima intellectiva vltimate differt ab alia anima, erit primo diuersa ab ultima realitate alterius animς,&differcn- . tia, quae accipitur ab illa ultima realitate, dicitur vltima dis ferentia . Sic ergo declarata &intellecta haec conciusto probatur sic quo ad primam eius partem, scilicet,quod ens non dicatur uni uoce de ultimis differenti js: quae sunt primo diuersa, nihil includunt quidditatiue, sed ultimae differentiae sunt primo diuersae, ergo non includunt ens quiddilative. Maior est Philosophi s. Metaphysic. tex. non habente commentum, dc Io.tex. comm . I a. ubi ponit discrimen inter pri- Di immismo diuersa, de differentia, dicens, quod differentia sunt illa, inter primis quae in aliquo conueniunt quidditatiue,& aliquo differunt, diuers, ut homo, & asinus: sed primo diuersa sunt, quae in nullo disserentia. uidditatiue conueniunt, ut duae ultimae differentiae,& verba .ristotelis sunt ista in io. Metaphysices tex. I a. Diuersum namque,& illud a quo diuersum, non est necessie aliquo esse diuersum ; omne enim quodcunque sit ens,aut idem, aut dis uersum; disserens vero ab aliquo,aliquo differens est: quare necessie est aliquid idem esse, quo differunt, hoc vero idem
aut genus,aut species est: omne namque di mei ens aut gen re, aut specie differt &c. Probatur minor: quia capio unam
ultimam differentiam, quae sit A. & aliam, quae sit B. tunc quaero, vel includunt ens quidditatiue, vel non; si non, habeo propositum, quod sunt primo diuersa; & quod ens non est praedicatum uni vocum dictum in quid de eis: si sic, ergo aliquo conueniunt, Maliquo differunt: quςro de illis perquς differunt,ut prius, vel ergo erit processius in infinitum in disserenti js,vel erit dicendum, quod ens de illis non praedicatur
196쪽
quidditatiue,nec per consequens univoce: secunda pars in Ens nostrae- scet, quod ens non praedicetuTquidditati hie de suis passioni dicatur ista bus, probatur lic: qaod ponitur in ratione sermali alicui ui quid de ρω- tamquam additum , non praedicatur in quid de illo; sed ens iis passio- ponitur in definitione passionum tamquam additum, ergo m - ens non praedicatur in quid de eis. Maior est Philosophi AEU Physic. ubi inquit, quod substantia non praedicatur in quid μ μ de accidente: quia ponitur in eius definitione sicut additum. Minor est etiam Philosophi Poster. I. tex. o. oc 7. Metaphysitex. 7. dc I9. Et confirmatur. Aristoteles pruno Poster. tex. Com. 3 s. inquit, quod propositiones per se non conuertuntur ι quod non intelligitur, simpliciter non conuertia ed vult dicere,quod non conuertuntur in propositiones per i e nam licet ista sit per id, homo est animal, ista tamen animal est homo, non est per se: simi liter, licet ista sit per se, ens est unum ue ista tamen non est per se unum est ens; de ita si non est per se, non est quidduatiua: nam a quocunque negatur sqperius, ab eodem negatur in serius; ut a quo negatur ansemat, Iaegatur homo; sed per se praedicari , est quid 1ii perius
ad qui duat me praedicari: omnis enim praedicatio quiddita- tiua est per se; iud iron e contra: nam praedicationes secundi modi sunt per se , dc tamen non sunt quidditatiue ,δί ita ens non praedicatur uni uoce de ultimis differentiis, neque de proprim passionibus. Obseruandum est tamen, quod licet . ens det ultimi differentijs, ac proprijs passionibus non prae
dicatur uni uoce, est tamen ad illa viaiuocum praedicatum, disserentia autem inter viatii ce praedicari, dc esse univocum Praedicatum iam supra dicta est. Quo ad tertium, de ultimum videndum,soluenda sunt fouetiora Aduertatior uin argumenta contra enti uni uocatio 'Primum nem, quae sunt sex, quorum petimum est tale. Illis, quae sunt argum. totaliter, de immedaate iii b extremis contraductionis, nihil cit commune uni vocum,Deusvi creatura substantia,& accides sunt huiusmodi ergo δέ c. Maior probatur.Omnis conceptus comunis est neuter respectu illoru, quibus est comanis, scd nullus conceptus respectu contradictorioru est neu- ter,sed necessario est alter illorii quia alias cotradictorialia berct mediu, ergo Ac. Minor patet na Deus de creatura sunt subistis extre in is contradictionis nimiru dependere, δί non
dependere i causat si od non causatum, esse a s e,dcno esse a se
197쪽
i Ad hoc argumentum dico, quod extrema contradictionis Adpiama possunt dupliciter accipi , scilicet formali er, &pro substra-aetum.
to . si intelligatur, quodDeus, SI creatura sint praecise extre- Extrema ma contradictionis formaliter, maior est vera; minor est fal- radicti
sa; Deus enim dc creatura non sunt praecise hoc, quod est es- ms duplicia se ab alio,vel non esse ab alio: quia illa negatio etiam dicitur te' considera de Chymera; sicut creatura non est praecise illa negatio non p ππ.necesse esse quia hoc etiam conuenit Chyme r si autem intelligatur quod Deus,& creatura sunt extrema contradicti nis pro substrato, id est Deus,& creatura sunt quibus conuoniunt alterum contradictionis extremum: maior est falsa,M minor vera: nam omnia diuidentia per se aliquid commi ne, sunt talia, quod de ipsis dicuntur extrema contradictio nis,& tamen univocantur in ipso communi diuiso: ita Deus, Sc creatura , substantia, & accidens Possunt recipere praediscationem contradictoriorum,SI tamen habere aliquod commune, in quo uni uocantur,& sic patet, quomodo hoc arginmentum peccat secundum fallaciam aequivocationis. Secundo arguitur. Quae sunt primo diuersa n nullo con- Secundum ueniunt, sed Deus, dc creatura, & unum praedicamentum allargum alio sunt primo diuersa, ergo Deus, & creatura, dc decem praedicamenta in nullo communi conueniunt, nec perconsequens in aliquoconceptu univoco. Maior est euidens, dc prima pars minoris scilicet de Deo, S creatura, probatur:
quia alias Deus haberet quo conueniret, de quo differreta creatura, Sc ita non esset simpliciter simplex: secunda pars de decem praedicam entis probatur: quia non esset alias propositio negatiua immediata, in qua unum genus generalissi naum ab alio negatur; consequens est contra Philosophum primo post.&consequentia probatur: quia tunc extrema iblius negati uς couenirent in aliquo toto scilicet inente,quod fieri nequit in propositione immediata negativa, ut Primo Poster. dicitur: ista ergo negativa, quantitas non est substantia, non emet immediata, quod est contra Aristotelem . iAd hoc argumentum dico, quod aliqua esse primo diuer- .ad μα- sa, contingit dupliciter, nimirum aut in realitate, aut incondi dum ariCeptu: quae sunt primo diuersa utroque modo, de in realita- Esse primo te, dc in conceptu, non conueniunt in aliquo communi viai- diuersa Haeuoco, verum est, M in hoc sensu admitto maiorem sed nego dupisciter.
minorem: nam licet Deus, & creatura sint primo diuersa in L 3 reali-
198쪽
Comm . R. P. F. Franc. Arret. sed. Ad Ax. de m
realitate, non tamen sunt primo diuersa in conceptu: nam datur aliquis conceptus inadaequatus a Deo , S creatura a, stractus, in quo Deus, dc creatura univoce conueniunt. Ad illud aute quod dicitur,quod negativa, in qua negatur unum genus generalissimum ab alio, non esset immediata, nego consequentiam: δc ad probationem, cum dicitur, quod extrema essent in aliquo toto: Dico, quod non sunt in aliquo
toto, quod possit esse medium in aliqua figura syllogistica remouendo unum ab alio, cum de utroque extremo ens astarmative praedicetur: quando igitur dicit Aristoteles, quod extrema propositionis immediatae negatiuae non coueniunt in aliquo toto ; intelligit, quod non conueniunt in aliquo toto, quod possit est e medium syllogisticum ad propositionem illam probandam medium enim ad concludendatri negatiuam in prima figura, oportet, quod sit consequens minorem extremitatem,S dispe ratum a maiori; ut ad conciti dendam hanc uniuersalem negativam; Nullus homo est lapis, sumitur pro medio animal, quod sequitur ad hominem, dc extraneatur lapidi, sic dicendo: Nullum animal est lupis, omnis homo est animal, ergo nullus homo est lapis. Vnde Aristoteles in primo POst. tex.com. 3I . probat,quod propositio negatiua immediata probari non potest quia aut hoc esset in prima, aut in secunda figura, in tertia enim figura uniuersaliter negative haud concluditur: si in prima apparebit, minorem esse affirmativam; SI per consequens medium de minori extremitate prςdicabitur,& negabitur ab eo' niaior extremitas: si in secunda figura, vel maior, vel minor erit a stirmativa ; si erit amrmativa maior, tunc praedicatum, id est', maior extremitas erit sub aliquo toto, id est medium erit consequens maiorem extremitatem, & minori repugnans , ut omne animal est sensibile, nullus lapis est sensibitis, ergo nullus lapis est animat: si veto minor sit a stirmatiua, subiectum idest minor cxtremitas erit sub aliquo toto, id est, medium erit consequens minorem extremitatem, de maiori extraneum, ut nullus lapis est animal, omnis homo
est animal ergo nullus lapis est homo, M sic patet,quod Aristoteles ibi non loquitur nisi de toto, quod potest esse mediusyllogisticum ad concludendam propositionem negatiuam, quod fieri nequit si negativa sit immediata, velut est, quam do unum praedicamentum ab alio negatur, ut dicendo, nulla substantia
199쪽
In Formalit. Mag. t. Sirati Doct. Paris. 8
substantia est quantitas, quae propositio nec in prima, nec in secunda figura syllogizari potest: nam ad ea syllogi Zandam
non est medium, quod unum sequatur extremum, &alteri repugnet,ut speci tanti notum est :& non negat Aristoteles, . quod extrema propositionis immediatς conueniant absolute in aliquo toto, id est, in aliquo communi substantia enim, L quantitas conueniunt in ente ; quod cum de utrisque as firmative praedicetur, non potest esse medium quo unum extremum ab altero negetur. Tertio. Illa quae univocantur in aliquo communi, habent Tertiummaliquam similitudinem; sed inter ens creatum, Sc increatum Preentum.
multa potest esse similitudo: tum quia jn infinitum distant:
tum quia plus conueniunt lus , S artificiatum, quam Deus, vi creatura: quia inter artem, & artificiatum non est distat tia infinita, & tamen ab arte, & artificiato non potest abstrahi unus conceptus uuiuocus immediatus, cum domus sit linsas artis ei lius aequivocus: ergo si ab istis abstrahi naud potest, multo minus a Deo, & creatura. Ad hoc dico, quod diertia. aliqua esse similia contingit bifariam uescilicet, aut in conco esse ptibus communibus, dc transcendentibus, aut in coceptibus semilia ua propriis, S specificis : qu uni vocantur in aliquo communi, dulicite habent aliquam similitudinem, hoc, vel illo modo, & satis est, quod habeant similitudinem in conceptibus communis bus, S transcendentibus, dc in hoc sensu nego minorem :M . , cum dicitur,quod nomquia distant in infinitum: Dico,quod verum est in conceptibus specificis, dc proprΗs; sed nego in . conceptu transcendenti: & cum insertur, quod minus coim ueniunt Deus, S creatura, quam ars, & artificiatum: Dico, quod falsum est: quia Deus, & creatura conueniunt in conceptu transcendenti s ars vero, dc artificiatum non conii niunt , cum artificiatum, ut tale non dicit unum per in concceptum.
Quarto arguitur, supponendo,quod ens,quod praedicatur c, num de Deo, sit illud ens, quod est in Deo; quo supposito sica
iguitur. Autens quod pr. aedicatur de Deo est summe necesse esse, aut non summe nece ste esse: si primum, cum istud ens includatur etiam in creatura, ergo creatura erit summe ne- ceste esse: si secundum, & ista ratio includitur in Deo, ergo aliquid quidditatiuEM formaliter includitur in Deo, quod non erit necessc esse; dc per consequens Deus non erit eas
200쪽
Comm. R. P. F. Franc. Arret. Orae adiu. de οἶν.
'quartu. sarium, quod est absurdum, Sc salsum. Ad hoc argumci Conce AE eu tum dico, quod conceptus entis potest dupliciter considetis duplicia rati; aut secundum esse obiectatum, quod habet in intello tersu uri ctu peractum eius abstractivum 3 aut secundum esse subiectivum, quod habet in suis inferioribus: primo modo non est de se necesse esse, necnon nece me positiud; sed abstrahit ab utroque, Sc est utrumque per milliue: secundo modo, ut est in Deo, est necessie esse acta,& positi udivi vero est in cre tura, est non necesse eme. Et cum dicitur, omne quod est ita Deo, est de se summe necessie e me; verum est quo ad eme subiectivum. Vel dicatur, quod omne, quod est in Deo, Mest ad extra incommunicabile, sicut est deitas,&alia, quae
Deo, & non ali js competum: sed, nationes aliquae formales, quae limi in Deo,quibus non repugnat communicari creat Tis ; non oportet, quod sint de te necesse eme qaia peractum intellectus abstrahentis, pol sunt este indifferentes ad utrumque, licet in eme subiectivo estentialiter sint necesse esse. iQuirit arguituro Siens importat unam conceptum rea lam, α urnaoc uua, sequitur, quod in Deo liint duae ciuitates,
veI duae formalitates emitatis; consequens est filium, ergo S antecedens, consequentia sic deduciturassicut se habet antismal in communi ad hominem secundum viam Scoti sic se habet ensin comuni ad ens, quod est Deus, sed sic est, quod animal importat animam sensitauam distinctam ex natura rei ab hac anima sentitiua particulari, secundum Scotum: quia animal in communi distinguitur ex natura rei a tuo itinctiori , ergo anima sensu tua communis distinguitur ab hac anima sensitiva particulari ex n.itura rei: quo dato, sequbtur, quod in homine erunt duae animae sensitiuae ex natura rei distinctae , dc ex hoc insertur propositum, quod cum ens incommuni distinguatur ex natura rei ab hac entitate paribculari, in Deo duae erunt entitates ex natura rei distinctae.. u. Ad hoc argumentum sic respondetur,quod consequentia P non sequitur, scilicet quod si ens est uni vocum, quod duae rationes entis, vel duae rationes entitatis sint in Deo: δί adprobationem possiet negari similitudo; ea tamen admissa, dico ad minorem, quod ratio sensitivi incommuni disti,guitur ex natura rei ab tac anima sensitiva quae distinctio
est, quod haec anima sensitiva supra sensititiam incommuni addit differentiam indiuidualem, vel sorte essentialem, linquendo