Febronius abbreviatus, cum notis, adversus neotericos theologos et canonistas etc. Tomus 1. 5.

181쪽

Caeterum Petri sententiae, tanquam regulas fidei statim omnes adhaeserunt, tacuit omnis

multitudo , nec alii Apostoli leguntur, susse gium dedisse, excepto solo Iacobo ; hic vero non quasi propriam sententiam dixit, sed iulam Petri repetiit, magis adhuc explanans per verba PTophetarum, & postea, monens,lidhuc ulteriora scribenda gentilibus. Ex his patet, . totam controversiam in Concilio

1 ospective solo Petri judicio finitam suisse, non quasi caeteri Apostoli non habuerint jussuffragium serendi & judicandi , sed quod

sententiae Petri si non unice, saltem plurismum detulerinti Haec rite expensa nostraesententiae quam maxime patrocinantur. Hic tria adhuc notari merentur , quae calliditatem , & minus sinceram Febronii mentem mire produnt. I. Dicit, Petrus peroravit. non quasi de iturus, sed per u rus metum, nempe ut Pontifici in Concilio omnem demnitionis auctoritatem detrahati At Legat Febronius citatum Locum Ast Is. & vid bit , Petrum vere definiisse, & suam sente

tiam pronuntiasse. Si enim hic cion demiuens locutus est, certe nulliri in hoc Co cilla.

182쪽

m remedi 143cilio. Mo mox ipse sibi contradicit Febr alius , dum est , inde morem invaluisse ; ut sacri caetus Principes primi sententiam dice- Tetit. Qui autem hic mos inde deduci poterit , si Petrus noli definiturus, sed persu surus peroravit, 'si Consiliarium , non judicem egit 7 a. ait, gradationem fieri a m jori ad minores , quia Paulus & Barnabas suscepti sunt ab Ecclesia, ab Apostolis, a S nioribus. Quare hoc ' nempe ut inde coms et suam opinionem, potestatem supremam esse penes multitudinem seu Ecclesiam, &Episicopos esse tantum hujus Ministros . &Executores ; hinc non iveretur, ipsos Apostolos multitudini subordinare, quos toties tamen ab ipso Christy suam potestatem a

cepisse assirmat. Verum tunc Ecclesia non dum erat congregata in Concilio, nam primum postea convenerunt, ut habet sacer te

tus : igitur illa susceptio filii tantum politum & civilis, adeoque pro Febronio nihil probat. 3. Ait, quia Decretum accurate juxta votum Apostoli Jacobi expediebatur. nonnullos dubitasse', an non plus hic secerit

authoritas Iacobi, quaru Petri quinam a

183쪽

tem sunt hi dubitantes ' sors S. S. Patres sunt ' nam ad Patres & Traditionem provocat ubique Febronius. Quare non nominat ' Sciat tamen Lector , quinam sint ' est Calvinus, est Abulensis ille, qui plura scripsit haud facile excusanda. En Authores Febronii ad deprimendam Petri & Pontificis auctoritatem l . Ad 4. Licet Petrus & Apostoli non suissent inspirati quoad omnia Ecclesiae gube

'nationem concernentia, certi tamen erant

quivis de Potestate sua a Christo accepta, quam praecipue in rebus majoris momenti illis deesse non voluit Salvator. Non ergo desectus inspirationis causa fuit Concilii comgregandi.

Ad s. Respondebimus, ubi de Conciliis quaestio erit. Interim licet Apostolis combium suerit, solam Petri authoritatem ad dis rimendam quaestionem sufficere, non tamen id aliis & praecipue partibus litigantibus, &in Religione adhuc Novitiis cognitum fuit. qui neque duobus Apostolis Paulo & Barn bae cessere; consultius igitur erat, ad indu

184쪽

iis gendum infirmitati eorum rem in communi definire. Quaero ex Febronio : Paulus utruque par erat authoritate & potestate caetcris Apostolis ; cur ergo eidem non adquievore litigantes 2 nunquid deerat, adhuc Caput Apostolorum , nempe Petrus 2 vel aliam mistionem lassicientem asserat, si possit.

Ad 6. Quid facturi fuissent Apostoli, si

Petrus suam visionem divinam non narinaset, sed sententiam de proprio dixisset, non satis 'est tantum divinare. Argumenta pr ferat Febronius, non vanas conjecturas. Ad 7. Quae secerit Petrus pro authoristate Primatus & suprema sibi collata Pot Istate in Ecclesia , jam supra enumeravi g. q. ad num. a. Quae alii deinceps secero Pontifices Succetares per singula saecula, in decursu patebit. . Nolo enim toties repetere singula, ubi etiam de citatis Canonibus suo loco sermo redibit. Hic solum noto, hos omnes ad finem Febronii nihil probare.

Ad 8. Respondebo, ubi illa media in m dium producet. Febronius. Quippe ut L

Pars L E ctores

185쪽

146 rim' et 'ctores in partes trahat, multa praevie supponit, vel probare spondet, quae tamen numquam probabiti Ad h. Extral rhombum vagatur, & nos

non tangit haec objectio. Nam. I. de qua mone meri facti agebatur , utrum crimina Caeciliano objecta fuerint vera' utrum fuerit Daditor ' & a traditore ordinatus 2 in qua

stione autem meri facti, quis dicit, judicium summi Pontificis, imo & Concilii cecumeni- ei esse insallibile ' et . Concilium Arelatense ad summum fuit nationale , unde sit objecti quid probaret, sequeretur, Pontificem non solum Concilio generali, sed etiam nationali iubjectum esse , quod hactenus neque ipsi adversarii postulare ausi sunL 3. In eodem Concilio Arelatens, de quo loquiatur S. Augustinus , sedemut Judices & L gati Pontificis Claudius & Vitus Presbyteri, Eugenius & Cirtacus Diaconi, & tres Epia scopi Galli Maternus, Rogaticius & Marinus, qui prius cum Pontifice in Concilio Romano Iudicarunt, quod fieri non potuisset, si vera

S legitima fuisset appellatio a Papa ad Con

Diuiliatio by Corale

186쪽

- 1 rellium; unde potius in re facti ad eosdem I dices melius informandos, quam ad novum tribunal causa delata est. At Augustinus db cit, donatistis post judicium Pontificis a huc reliquum suisse plenarium Concilium Paudio : sed quid si Augustinus nostram hic

omnino confirmaret sententiam ' 'ita revera'

est: Augustinus non dicit, Donatistis in via Suris adhuc reliquum fuisse Concilium , imo aperte ait, post judicium Rom. Pontificis Concilium non suisse necessarium , ideoque causam pro finita habuit, sed tantum eorum seruersitati & ad impudentiam cohibendam, non juri datum fuisse. Verba Augustini L. C. sunt: dedit aliud Aresatense Iudicium, ali rem scilicet Episcoporum , M. non quia jam

Meesse erat, sed eorum perurestatibus cedens, o omni modo cupiens tantam impudentiam eo

hibere. En i perversitatem & impudentiam S. Doctor vocat, quod romanae sententiae Donatistae non adquieverint, neque suisse necessarium Concilium. Quod si habuissentius appellandi , utique necesse suisset, eis aliud judicium concedere, propter quod nec

serversitatis nec impudentiae ius utari pose

187쪽

sent. Dum vero Augustitius prius dixerat, ipsis plenarium Concilium reliquuin fuisse . non in proprio, sed in sensu Donatistarum, sibi obiiciendo loquitur, quod clare patet ex verbis : Ecce putemus, illas Episcopos, qui Roma judicarunt , non bonos judices fuisse.

spondebo , ubi de Legibus , Appellationbbus &c. quaestio erit, ne cogar continuo ea dem repetere. Hic tantum in genere noto, ex his lobjectis nostram sententiam neuti' quam infirmari , sed potius probari: quod suo loco patebit. Ostendat Febronius Comcilium legitimum, ad quod a Rom. Pontifice itidem legitimo appellatum fuit, & in quo neque Pontifex, neque ejus Legati praesederunt, nec partem habuhre, neque a Pomtifice confirmationem accepit: ostendat deinius, non mera facta afferat. Vera appellatio proprie fit ab inferiori ad superius tribunal, ubi judex luserior, a quo adpellatur, non amplius potest sustinere personam judia lsis. Ubique autem in allegatis Conciliis

Papa per Legatos adhuc Personam Iudicia i

188쪽

- - 149 egit, in iis praecipuam partem habuit, aut saltem iudicium cum authoritate consim vit. Ipse Febronius Cap. g. g. a. Num. I 6. de causis majoribus sustinet, esse summi Pomtificis , curare, ne quid definiatur in Conci .liis, quod in communem Ecclesiae statum impingat, & ideo Cyrillum Alexand. cominperta Nestori haeresi duxisse, ossicii sui esse,

rem tanti momenti cum Papa communicare. Et Cap. 2. Num. 8. dicit, controve

fias, causas & lites haeresum terminari non potuisse, quamdiu non fuit concentratio i ter Pontifices & Concilia r in exemplum a fert causas Rebaptigantium, quartodecim norum atque trium Capitulorum, hancque ultimam causam finem obtinere non potuisse, donec Vigilius P. cum Potribus Concilii Constantin. Is. & hi cum Uigilio in unum Conspiraverint : ergo pej sententiam dictae Synodi causa nondum.finita fuit, vel sibi ipsi contradicit Febronius. Est igitur supremum & ultimatum E clesiae judicium penes summum Pontificem,

ct penes concilia, sed in his non sine Pom

189쪽

tifice tanquam Capite. Quod autem aliqui Iudicio Rona: Sedis non adquieverint, hauclsequitur hujus judicium non esse supremum & infallibile, vel ultimatum judicium solummodo penes Concilia esse. Quot enim Episcopi olim Conciliis generalibus Nicaeno, Ephesino , Chalcedonensi &c. restiterunt quis inde concludit, Concilia generalia non

habita suisse insallibilia in Ecclesia 3 talis

igitur resistentia, & nuda lacha non proe bant desectum Potestatis in summo Pontiff. . At tum quidem ad reprimendam tu . multantium audaciam, Vel frangendam Ha i reticorum pertinaciam, & 'ut Augustinus ait. eorum impudentiam cohibendam Concilia quandoque vel utilia , vel necessaria sunt. Si vero Febronius ad suam sententiam consequenter loqui velit, neque penes Concilia. seu Corpus Pastorum, ultimatum & insalliabile judicium seret, a quo amplius adpellari

non posset, sed penes communitatem & unis versitatem Eccresiae , utpote quae sola claveSimmediate habet, &in qua principaliter ac proprie omnis Iurisdictio ecclesiastica rem det: ad hanc igitur per gradationem adhuQad

190쪽

adpellari posset. Protestantes Germaniae PCtierunt, ut in Concilio Tridentino Doct ros & Theologi suae Sectae cum juro suist xii decisivi admittuntur. Febronius adhuc ulterius progreditur, si sua sententia stare veliti En i quam lata Porta omnibus error,hus aperta sit, certe nunquam amplius cla denda. Haec interim sufficiant.

f. VIII.

Capitalis hete quoessio de forma Ecclesiae monam chica in Concilio Tridentino agitata nec tamen favore Rom. Pontistois decisa fuit. Argumenta pro Ponti e in Synodo alligata reis feruntur, ει confutantur.

Febronius ait, ante salsas Decretales nubium prudens dubium suisse in favorem praetensi status monarchici, sed dum in illa verba ab omnibus juraretur, etiam in Tridentino agitatam fuisse quaestionem , num Rom. Pontifex pro universalis Ecclesiae Epia . scopo & Rectore haberi debeat Τ at singulari Dei Providentiae adscribendum esse , quod quaestio iuxta Romanae Curiae placita & ub tramontanorum desideria decisa non fueriti