Febronius abbreviatus, cum notis, adversus neotericos theologos et canonistas etc. Tomus 1. 5.

201쪽

i61 ' -- metum fuisse cum Petro una cum reliquis, ut olenderet, eam authoritatem in resiquis etiam persi turam, postea cum eo sola locutum fuisse , uisP1scaret, licere ipsi eam sine reliquis exercere. Guerrerus nomine omnium hispanorum edi

xit, se non obstituros, imo sibi probari, ut poneretur in Canone de Episcopis, eos Iure divino subiectos esse Rom. Pontifici, & ad ipsi parendum obstrictos. Haec hispani Episcopi, qui tam serventer instabant pro definitione, quod Episcopi suam institutionem &potestatem habeant ex Jure divino. Ipse Ca dinalis Lotharingus in sua oratione , post quam Primatum Petri non decretalibus Isidori, sed indubitatis scripturae testimoniis fi masset, voluit Canonem constitui, quo anathemate seriantur, qui dicunt, Petrum intor Apostolos non suisse primum, summum Christi

in terris vicarium, nec unum esse supremum

Pontificem, Petri successorem, eique parem in authoritate regendi. Idem dixit, Eccles non habere facultatem espciendi, ut non regatura Resm. Ponti e , Uab Episcopis, neque consse tuendi i Aristocratiam aut Demoeratiam, sed

cesse esse, eam regi ser Monarchiam is Ponti e

202쪽

- universali, F ab Episcopisparticularibus. Ducat Febronius, num hoc sit dubitare, utrum Papa sit universalis Ecclesiae Pastor, quando dicitur vicarius Christi unus, supremus, δε- mus, par cum Petra in Authoritate regendi, &necesse esse, ut Eceissa universalis regatur a Rom. Pontifice 8 audiat desii Febronius, A

Lotharingo invisam sibi Monarchiam in Ecclesia asseri in publico conventu Patrum, de quo tamen nullibi exprobrationem tulit. Pariter Psaumaeus & ipse gallus Doctor Sora' bonae & Episcopus verdunensis in orat. hais bita die 5. decemb. Canonem petiit constitui de Primatu Petri ta plenitudine Potestatis M. Domini . Papae, quam halet in universas fotius Melastor Catholicae oves, ut uniuersassis Ecclesia

thoritate hmeticorum improbitatem retundasemus, quorum conatus V vires omnes tendunt, ut monarchiam papalem, supremamque eius ali

Moritatem funditus evertant. Haec ipse Plauis imaeus. Atque ex his patet, quae fuerit mens Patrum, & praecipue Gallorum ac Hispanorum de regimine m. monarchico &

203쪽

Lotharingo & duodecim Episcopis gallis 1 mprehensus est , quia paulo acerbius visus est perorasse obscurando pontificiam authorit tem. Ita Psaumae & Pallavici

At Lotharingus admittere noluit eas v ces , Ponti em harire u Chrso plenam potes iam pascendi, regendi ει gubernandi Mesesaminiiuersatim. Ita est, tricas movit, Verum non in sensu Febronii; hic Papam non solum Concilio subesse, sed etiam omni Iurisdi tione vult exuere. Lotharingus ei Jurisdi tionem asserit, regimen monarchicum extra Concilium generale agnoscit, & solum se opposuit, ne offendat Sorbonam, & eos Gaulos , qui Concilium superius Pontifice esse uolunt, quia ipsi videbatur per ea verba hanc sententiam damnatam iri. Idem L . tharingus in fine Concilii inter acclamati nes, quas ipse composuit, & cui praecinenti reliquorum Patrum Chorus respondit, Pium IV. vocabat Ponti em sanctae universatis Metista teste Pallavic. L. a . Cap. 8. qui ait,

204쪽

quae prius ab eodem & a Gallis fuerit impugnata. Ex Concilio tridentino rectius ego si , concludo: ibi Canon de universali Potestate , & Jurisdictione Pontificis, & quidem, ut ipse latetur Febronius, pene ad verbum exscrip- , tus ex Concilio florentino, iam paratuS erat, , nil restabat, nisi promulgatio eiusdem, sere soli resistebant galli; eum pars maxima assentiretur, Iesum halim, ratio est paucorum gali rum , qui ne decima quidem Concilii pars erant. Pali avic apparat. ad histor. C. Io. n. 3. Hic Canon dein pacis causa suit omissus, non retractatus , non damnatus ; nihilominus Concilium ubique in decretis suis salvam voluit esse auctoritatem sedis apostolicae ita quidem , ut propterea etiam galli oscitantiae ac cusarent Cardinalem Lotharingum. Igitur mens Concilii neutiquam fuit, Concilio subiicere Pontificem, illa exceptio ad normam Canonis suppressi intelligenda erit. & idea regiminis monarcilici in dicto Concilio so satis ubique manifestat. Dcin in Concilio utique mens potioris partis non paucorum res-

205쪽

166stentium attenditur. Denique iam dixi, ipsos Gallos, quos iam sepra nominavi, &praecipue Lolliaringum iii publico Concilio

Monarchiam papalem saltem extra Conc, lium asseruisse, quod Febronio lavere non potest. Ne quis autem existimet, magnam Vim argumenti in illa Cardinalis Lotharino ad Britonem secretarium suum Epistola latere, cuius fragmentum affert Febronius Hyacinthus Serri ipse Gallus & Doctor Parisie sis tract. de Rom. Pontis eam omnino ficti,tiam & supposititiam censet, vel si vera sit, Cardinalem de nimio excessu in eXaggera da parsiensis academiae sententia accusat, &falsum esse ait, Theologos parisienses sentin setiam de superioritate Concilii, ut fidei caput habuisse, ita ut contrarium asserentes umquam haeretici notarentur, imo ridendam esse illam auxesin, gallos de vita potius, quam de sua sententia discessuros: haec ultisma verba, i quae in Epistola Lotharingi leguntur, Febronius tamen studiose omisit.

caeterum quid de sententia gallorum circas e

206쪽

superioritatem Concilii sit tenendum dicam inserius. Ad I. Illa materia, de qua Trido ii tam frequenter & acriter disputatum fuit,& circa quam ab una parte stabant NH. Hispani cum Gallis, non erat de serina monai chica, neque de superioritate Pontificis supra Concilium, uti Febronius omnia miscens subdole hic vult innuere , imo Lotharingus publice vocavit Monarchiam, atque hanc a Pontifice regi debere; Ferrerius quoque Orator Galliae, etsi de religione aliquantum suspectus cum aliis quibusdam Gallis affirmabat , Pontificom Concilio praeeminere; sed quaestio saepius & acriter mota ab Hispanis& Gallis suit de titulo Concilii, atque de Jurisdictione & Institutione Episcoporum. utrum haec sit immediate a Deo Τ haec autem sententia nedum cum monarchico regimine, sed & cum superioritate Pontificis supra Concilium stare potest. & multi eam de sendunt, qui nihilominus priorem de prae- eminentia Pontificis supra Concilium firmiter propugnant. Neque opus eli, pro ista cum Cardinis Sini metta si tamen verum est

207쪽

Ad a. Non serius , sed jam ab initio

sub Crescentio Legato observatum fuit, Cuius sequelae esse possint hae quaestiones , non quidem apud Patres praesentes, uti ex me daci suo Paulo Sarpi resert Febronius , sed ut ait Pallavicinus L. i8. C. I 5. n. I 8., quae ab aliquo turbulento ingenio possent inse ri, quale prae se fert Febronius, suique simi. Ies, qui Optima quaeque ex adversa facie r

praesentant. Quippe Patres , Hispani pra sertim , qui divinam institutionem & Juri

dictionem Episcoporum maxime urgebant de hac sola enim quaestione ibi sermo erat)protestati sunt, se propterea authoritatem Pontificis nolle diminuere , imo eam aperi professi sunt, & Lotharingus etiam ea de re specialem Canonem voluit constitui ' si igitur ad mentem horum Patrum dicamus, Episcopos immodiate a Deo habere suam Iuri dictionem, nondum sequitur, Claves non

soli Petro datas estis Concilium esse supra

208쪽

a ri

Pontificem , Episcopos Papae aequales esse; quippe illud semper intelligendum erit cum subordinatione & dependentia ad Caput & 'vicarium Christi. Nam ut ait Thomassin. de vet. & nov. Discip. pag. I. Lib. I. Cap. 5 n. a. Longe aliud es, quempiam delegare , Nei praeesse. Petrus is Chriso super omines Ap stolos evectus s. re illi tamen li Petro nee missionem, seu delegationem , me authoritatem o tinuerunt suam , sed ab uno immediate Chrisso. i

Ad 3. Granatensis & Hispani Praesu- les non agebant ibi de sententia, utrum Pon , lisex sit Pastor universalis Ecclesiae, & supra Concilium ; nam idipsum sentiebant, ac profitebantur Hispani, sed insistebant definitio. ni de Potestate & Jurisdictione Episcoporum, quam jam Qxi, priori sententiae δε regimini monarchico in nostro sensu nullatanus prae-jadicare. Decipit ergo Lectorem Febronius, quasi illam priorem sententiam impugnantesti Contrariam tam certam dixissent Hispani. Quantum inde, Authori decedat, necesse est l' Ad 4. Neutiquam adhuc probavit Fe-hronius , textus S. Scripturae nostro Syst

209쪽

ea, quae Seripandus & Jacobus Lainea in Concilio ulterius argumenta proponebant, i apte respondeat Febronius.

M s. Non ad humanae Politices, sed ad

divinae Sapientiae regulas Theologi reducunt regimen ecclesiasticum , dum monarchicum osse volunt. Certe Deus totum mundum monarchice gubernat, quin tamen ejus regismen ad humanae Politiae regulas constrimimsit. Ita enim argumentantur Theologi: divianae Sapientiae congruit, ut in Ecclesia sua instituat regimen persectissimum in ordinct

ad finem suum consequendum; sed tale est regimen monarchicum, ent ex divinae, non humanae sapientia regulis ita deducit Theol gus, Dein tale regimen revera a Deo instruditum suisse, satis probatum est ex scripturis. Republicani quidem negant, regimen monarchicum esse persectissimum, ex eo potissmum, quia sacile in despotismum degen rat, & hoc ex vitio hominum ac regentiuiri non ex natura dc Conditione regiminis: huic

210쪽

satis a Christo praecautum est, tum quia omnem fastum & dominatum arbitratrium proscripsit, tum maxime . quia Pontifex non propria, sed vicaria & quasi delogata Potestato gubernat, quae Potestas certis legibus circumscripta est. Dum vero unus non potest omnibus in tota Ecclesia per totum mundum di&fusa intendere, ideo Episcopos . cum ampla Potestate instituit, ut tanquam Pastores ce tis gregibus invigilant, & regant. Ne a tem hi a via sua aberrent, in partes eant, &inde scissurae ac bella in Ecclesia oriantur. iis omnibus unum praefecit, qui eos in ossicio contineat, ipsis invigilet, atque discolos pro sua potestato coerceat. Quid sibi timet Febronius a tali regimine' ubi nec oves, nec Pastores, nec ipso summus Pastor a coninstituta sibi via aberrare audet, & cuivis pro suo ossicio Leges a Deo praescriptae sint. Ad 6. Revera nihil respondet Febro nius. Quod Christus in terrisi indefinita a thoritate rexerit, & in coelis interiori influxu exteriori assistentia adhuc regat Ecclesiam, nemo negat. At praeter istum influxum & assi.