Febronius abbreviatus, cum notis, adversus neotericos theologos et canonistas etc. Tomus 1. 5.

271쪽

i asa Germania integras has Synodos recepisset, de quo tamen suo loco. In his enim Comeiliis non illa quaestio de insallibilitate Pontificis , sed de ejus subjectione ad Concilium

agebatur. Theologi autem has duas qua mones non ita confundunt; nam etiam supposita insallibilitate Papae in rebus fidei &morum , posset tamen Concilio adhuc fu aici quoad alia, puta eorrectionem, resorm tionem, depositionem &c. quod autem su rit circa insallibilitatem Pontificis coim nis sententia in Germania tum ante, tum post haec Concilia, haud opus est indagare. quia notum est omnibus. Insignis tamentum salsitas , tum calumnia Febronii est. dum dicit, hanc quorumdam Doctorum tum maxime monachorum R. radi adulantium , ει propria eommoda quoerentium privatam doctrinam. Quasi tantum pauci Doctores Ge

mani , & hi sere soli Monachi ita sensissent. At haec sententia publice in Scholis & Ac demiis docetur , est, & erat sententia D

ctorum & Cleri communis in Germania, publice typis & libris propugnata. Monachi . autem quid ab Italis, a Roma sperare pol P s rant,

272쪽

Optat dein doctrinam de insallibilitare Pontificis suprema Authoritate supprimi. Quae est autem illa suprema Authoritas Τbactenus in doctrina fidei, morum, disciplianae ecclesiasticae, & in materia theologica penes Episcopos & Ecclesiam fuit judicare . uti monet, & praescribit Apostolus, Int rim non video, quid Principibus Saecularibus obsit insessibilitas Pontificis in rebus fidei & morum 8 qu ndoque potius prodesse poterit. Utinam post ultimas Galliae turbas pcutius videant Germani l optassent forsan

seges Galliae in illis turbis Jansentanis &Qvqnelli nis, dum Episcopi regni in Ang suph redacti oper m perdebant, & omni sua Authuritate malo resistere non posserit, imo bur in aliqui ipso torrente abrepti sunt,

273쪽

233 ita ut tandem pro efficaciori remedio illi cum Rege ad Pontificem recurrere debebant, optassent, inquam, sors Reges , ut Galli Pomtificem crederent infallibilem , sic ut causa,& omnis contruversia ejus judicio finiretur: Pax & quies publica post tam diuturnum tempus reduceretur. Verum quid prosuit, imo quid non obsuit illa sententia gallica'na' tela procula in proprium' sinum reciderunt , dum iis ipsis armis instructi stabant adversarii: Rex urgebat acceptationem Hullae Unigenitus. Ministerium regium sortiter Regis mandata promovebat, Partamenta ex adverso obsistebant, P aesules ipsi disjunguntur, obstinati in illa sententia Cleri gallica, ni effugium inveniunt, hinc tot appellati ostnes ad futurum Concilium, hactenus numquam , & sorte nec nunquam congregandum. Nunquid arbor bona bonos fructu facit ' Germaniae nostrae meliora ego opto

Ad si Cardinalis Orsi fideliter narrati

quosdam viros nec malos , nec indoctos. istacta defensione declarationis Cletri galliphri

274쪽

existimasse de sententia Inlassibilitatis Pont, sciae conclamatum esse. Quid tum ' an se etiam visum est ipsi Cardinali de aliis ne liquam. Insanum suisset, causam jam d ploratam , cui ne probabilitas amplius superest, defendere. Defendit tamen ,& quidem egregie hic Cardinalis, quidquid dicat Febronius. Eandem defensionem declar tionis Cleri gallicani sortiter oppugnarunt,& contriverunt Cardinales quoque Ursi, L cini, de Blanchis , 'Archiepiscopus Mansi, Roncaglia , Petrus Ballerint, aliique. Et gantia styli , methodus & eruditio hoc opus

Bossueti commendabant sicut in hodie nis saepe pessimae notae pagellis plerumquest, lectores decipiebant: non equidem magnum Bossuetum cum eiusmodi infimae sortis Scriptoribus comparare sunt enim maxima viri merita neque eius honori quidquam detractum esse volo. At nihilominus verum

est, quandoque plausibiliorem esse defensionem erroris ipso errore, & saepe sunt salsa probabiliora veris.

Ad 6. Illud fere de fide est, quod per d, sciursum ex revelatis a Deo uisertur, seu Co

275쪽

est revelata, vel una revelata, &, altera in

unde certa. Tali conclusioni. ut sit de fidei, nihil deest, quam definitio Ecclesiae. Haec Febronius, si1 non modo Iuris- Consultus, sed & Theologus est, scire debuit. Igitur indignum est, captare voces, & hisee min dis inhaerere.

Ad 7. Dixerat Febronius in titulo his ius g. Doctrinam de Insallibilitate Pontificis

in Ecclesia nec practicam habere utilitatem. Probat hoc ex Colleto Tournelii Continu tore, qui dicit, eam sententiam nullius in f, dei controversiis momenti esse. Gallum in testem affers 2 utique cum Gallis nobis comtroversia est, illi etiam pars sunt, nos assi mamus, illi negant. Non sufficit ergo ex Colleto solum asserere, sed etiam probari debet, quod dixerat. Dein verum est quod colletus ait, in fidei controversis cum ha reticis, qui aliunde Papam insallibilem non agnoscunt, haec sententia per se non habet firmam & certam utilitatem: inter Catholiasos autem apud nos certe suam utilitatem

276쪽

spectum fuisset, si nobiscum sensisset, uti, iam stipra notavi. Cceterum nostra sentem. tia de infallibilitate vicarii Christi Rom. Pomtificis adhuc temperamentum l& explicati nem recipit ex iis, quae dicemus insta Cap. s. g. I. quo Lehi orem remitto.

Expenduntur, quae Febronius alibi contra ea, quae in hoc Capite L. dicta sunt, vel obiicit, uri in Confrmationem dictorum suorum assert. Mihi animus non est, ea omnia in unum conferre, quae Febronius vel eius desens res per integros tres tomos contra adversarios disputant, vel in medium producunt. Multa & enim iam dicta repe- . tit, multa trita sunt, ac saepius iam convulsa. Nec minimum etiam in hoc Febronita itisicium latet, si ubicunque aliquis S. Doctor vel Pater de Rom. Upiscopo tantum incidenter & absque speciali honoris & authoritatis sig- .nificatione loquatur, mox hic in scenam pr ducitur, quasi de Papa nullibi, nisi adiunctis specialibus honoris & Potestatis praerogativis sermo esse potuisset. Neque facta, hinc inde allegata, aliquid probant, se de Iuro

277쪽

quaeritur, quo quis egerit; nam dum nos i facta Pontificum & dicta reponimus, Febr nius cum suis asseclis mox ea inter usurpationes & abusus rej icit. Quisquis historiam a primo tantum limite salutavit, novit utique, inter multiplices . controversias Pontificum cumPrincipibus, hos saepe nimium excessisse. atque ad extremum aliquod declinasse, non

quod ipsi sentirent, se jure id sacere, sed ut

Papam in vota sua facilius inclinarent: qui inde semper jus aliquod eruere vellet, in P litia saeculi & Aularum Principiis sat per grinus deprehenditur. Denique quoad praesens saltem Caput aliorum recentiorum Do torum dicta & testimonia, quibus in delam sonibus suis se munit Febronius, haud semin per attendere debemus, cum ipse statim inbtio traditione & Patrum eloquiis rem agere promisit. At quid ergo in defensionibus suis nobis toties obiectat Gersonem, de Aliaco, sanum, Zarabellam, Bossuet, Natalem, Fleurium de tot alios, quorum plurimi ab omni tabe non sunt immunes. Dum econtra nostrae partis authores una voce mox e I dit, adulator , Mercenarios, aulae ROm

278쪽

nae servos criminatur, atque append. 3. pag. 43. Imperii fisco indigitandos esse vult.

Non est igitur, cur eadem multoties rein petamus , vel cuiuslibet dicta & facta pomderemus , sed ea tantum , quae notabiliora sunt, & pondus aliquod sententiae Febroni nae asserre videntur, in medium proseremus.

Dixi 6to, Febronium damnatam Richerii sententiam die potestate clavium dese dere. Similia ei praesagiit Eleinerus Jesu,ta & Prosessor Heidelbergensis.' Reponit . Febronius appendie. 3. pag. 4 I. in hoc Richerium a Doctrina gallicanae Ecclesiae di crepare , quod docuerit , Pontificem esse duntaxat Caput Ambolicum seu figurativum, 'ministeriale , accidentarium, non nece Marium. Citat in hunc finem Tournel. trach. de Eccles. quaest. 5. art. 3. At Toarnelius loco citato ex Richerio quatuor propositiones ponit, , quas omneS pro erroneis, scandalogas , F ut frenant , haereticis , atque damna

tos dieit. Ηarum ima est: Christus fuam fundando Ecclesiam 1 us , immediatius , F es

sentialius Claues seu jurisdictionem toti dedit E Pars I. Q

279쪽

ielestis, quam Petro F aliis Aposolis. ada. Tota Iurisdictio ecclesiastea primario, proprie Feessentialiter Ecclesia convenit, Rom. Pontisci autem, atque aliis Episcopis inprumentaliter, minis risiter, re quoad executionem tantum. In ta dein primum ponit, Papam es e Caput inholicum. At Τournelius etiam illas duas priores propositiones damnatas asserit, harum vero doctrinam ing. 6. aperte tenet Febronius : ut quid ergo contra se ipsum citat 'Tournelium ' quid negat . se sequi Richerium 8 quin etiam haud difficile foret ostenderia, quod Febronius rei apse illam quartam propositionem de Capite symbolico & mi11isteriali admittati Si t men innocens est: Febronius de doctrina &sem se Richerii, quare tom. 3. pag. q. &C. R, cherium m Cap. a. libri sui vibuno, alterove verbulo mutato tam solerter exscripsit 8Denique non attento, quod Richerii SP stoma & Doctrina haec in Gallia damnata sit, audet Febronius in suo Daniele Uertono tom. 3. s. 13. adhuc defendere, Richerii Systona a in hoc neque novum , neque impium, sed

Veram, piam , statui & Instituto Ecclesiis

280쪽

eonsorinem Doctrinam esse. Anne licet ita Lectoribus imponere in hoc , ais , Rich rium errasse, quod statum occlesiae faciat aristocraticum. Verum an non Febronius in hoc to

tus est, lut omnes Apostolos S. Episcopos in Potestate & Jurisdictione saciat aequales 8 hoc utique est statum Ecclesiae facere aristocrat, cum : igitur & tu errasti Febroni' imo R, cherius juxta omnes democraticum facit st tum Ecclesiae: id ipsum facit Febronius, qui nullibi sibi constans in tom. I. Cap. I. g. 6. totam Potestatem universitati & omnibus mdelibus adjudicat: & revera si status Eccle sae 1ian sit monarchicus, nec aristocraticus, democraticum esse laecesse erit. Quidquid igitur dicat, ubivis Richerium sequitur. quem tamen appendi c. I. osorem Papatus ει lini visum Pontifcum appellat, qui Lutherum FGlρimis habuit ductores. Suomet ergo Ore

TOm. a. in respons. ad Epistol. Ladistat pag. 86. Febronius audatter quaerit: tu non vis Clavos Ecclesiae datas esse ' ait dein, Tridentinum hoc expresse innuere, ' Petro

quidem Claves promissas esse; sed non soli,