Febronius abbreviatus, cum notis, adversus neotericos theologos et canonistas etc. Tomus 1. 5.

621쪽

Epistola synodi constantinopolitanae consi maioria loquatur, quod verisimilius est , quia

judicium romanae Ecclesiae vocat, tunc uti .

que illa Synodum non praecessit, sed subsecuta fuit: & revera Synodus constantinop. secumenica non fuit, nec robur habuit, nisi postquam missis litteris ά Damaso confirmata suit, & sic, utpote controversia judicio rom. Ecelestar terminata, singuli quievere. Quidquid orgo dicas, causa Episcopi romani tamquam Primatis universalis sententia termi . nata suit. Ad 6. Febronius ex verbis s. Bernardi nil nisi sollieitudinem omnium Ecclesiarum eruit,

ubi tamen S. Pater Principatum , Primatum , Gubernatum, Dignitatem, Authoritatem, dicatum , Potestatem, semper supremam, dc officium storale universali clare exprimit. Re-Vera ejus verba amplissima sunt, neo validi res comparationes institui possunt pro pro

bando Primatu universali jurisdictionis SInfallibilitatis in Pontifice , atque pro mo narchico regimine : certe in sensu Febronii Primatum neutiquam exprimunt, sicque to-

622쪽

586 minerim ius noster est Bernardus. Qqid igitur ' DL sis decretalibus obcaecatuS suit; unde ergo illam tam perspicacem deprehendit Febr nius in materia dispensationum, emptionum &c. & alibi, quo saepius in rem suam gloriatur ' id saltem non solum asserere, sed etiam probare debuisset : non quicunque nostram tenet sententiam , eam ex salsis decretalibus liausit, aut iisdem innititur. Nos eandem hactenus ex genuinis sontibas, &certis testimoniiS explicavimus, nec ulla sacta salsarum decretalium mentione. I. IX

Status Ecclesiae exterior perfassas Isidori deerat, Ies peRisus immutatus est. , Liuramenta si us Sysematis

Ansam pontificiorum Jurium extra legit,

mos sinos proserendorum, omnium s recissimam, egregie ementitam, a primaevo satu & a veritate plane alienam dederunt Isidori Decretales spuriae Saeculo VIII. Perlianc Decretalium confictionem & introductionem Patrum disciplina confracta, & quasi pro ure proposita principia, tauquam ab

623쪽

apostolica traditione ad nos transmissa, quas Apollolorum moribus, & primorum saec lorum observantiae directe repugnant. Ds his mentionem facit Stephanus Hallugius Praefat. ad Lib. Reginon. g. 3. & inter alia, gallicanos Episcopos Litem adversnS eas m Visse, vicisse tamen fortunam Populi rom ni. 11idorus autem Ecclesiae formam sua salsa corrupit.

I. Rom. Pontificem ex Epistolis Si Phani I., Victoris, Pontiani, Sixti I. lacit Dersalis Eceles in Episcopum.

a. Ex Anacteto, Marcello, omnes caussas infores re disseisiorei ad Sedem apostolicam vult referri.

s. Sub nomine Sixti I. , Aniceti, Eul

terii, Victoris, Zepherini, Marcelli roma inae Sodi reservat causas Episcoporum. 4. Ex Damaso & Julio Ι. nulla Corallia etiam provincialia sine authoritate rom. Pon titificis celebrari, posse. s. Nec Concj lii decreta rata esse sine. ejus cons lione. - .. Ex

624쪽

6. Ex Antero P. fingitur translatio C jusdam Eusebi Episcopi ad Sedem alexa drinam. 7. Item ex variis antiquis Pontificibus v statio ad Sedem rom. 8. Ex Pelagio L quod Metropolitani debeant recipere Pallium. q. Quod non liceat dissentire a consuetudine Ecclesiae romanae, &salva fit in omnibus aposolica nuthoritas.

Io. His pro veris reputatio facile concluditur pro Monarchia sapali, ut Episcopi sint meri Ministri vocati in partem sollicitudinis, solus Papa in plenitudinem potestatis. Ita Gratianus quoque.

Praefat. ad Epist. rom. PP. de damnis. per falsas has decretales illatis, praecipue quod Novatores perspecta illorum salsitate etiam gradum sacerent ad genuina in dubium vincanda. - Ia. B,

625쪽

remem SthIa. Isidorus contra regulam 'tacentii lirinensis formam Ecclesiae & regiminis non talem, quatim is Patribus aeceperat, Posteris e lignavit, sed quo ipse volvit, duxit. Pop.ro Ecclesia, ut ait Facundus, non es indiga falsitatis.

Nota. Millies, & singulis sere paragraphis D. hronius lectorem admonet, atque omni m do inculcat, per salsas Isidoris decretales t tum Ecclesiae statum immutatum suisse, im 'ide Pontifices suae authoritatis incrementa a copisso, hisce cardinibus Monarchiam pap Iem inniti, per has traditionem apostolicam, Patrum disciplinam, primorum saeculorum . genuinam praxin, & consuetudinem adult . ratam, imo confractam fuisse, illas omne malum in Ecclesiam induxisse, imo plus maliquam omnes simul haeresiarchas eidem int lisse. Vid. infra Cap. 8. g. 8. Profecto si omnes accusationes, exprobrutiones querelas contra Isidori decretales ex libro sebroniano abscindas, dimidium operis dein

mes.

626쪽

mes: Sed quaeritur ; utrum omnes quΦ. relae S accusationes iustae ac verae sint '

interim nostro aevo non solus Febronius his armis pugnat. Quidquid vel regimen externum Ecclesiae, vel rom. Pontificis pris. rogativas, vel Episcoporum Iura in Personas sacras, vel denique immunitatem ecclesiasti cam rsalem aut personalem attinet , omnia sacile praetextu salsarum decretalium explo duntur, quasi Ecclesiae praeter has nulla alia superstat certiora & genuina Jurium suorum monumenta, omni aetate maxima in venera, tione habita. Praeprimis hoc notandum v Io: quaecunque hactenus pro regimine moa narchico, rom. Pontificis Primatu univem' sali & Iurisdictionis a nobis dicta, & de huius juribus adhuc dicenda sunt. neutiquam ex salsis decretalibus probavimus , sed se per scriptura, traditione, Patribus, ac testsemoniis certis, genuinisque utimur. Regismen Ecclesiae ante & post Isidori decretales monarchicum fuit, gelonge aliis, quam hisce decretalibus, iundamentis sulcitur, uti Cap. I. & II. abunde ostensum stati per norii ergo

627쪽

ergo nihil interest, sive tales salsae decreta.

les existant, sive non, & in vanum laborat Febronius, illas continuo lectori obiiciendo, quando nobis in nullo argumento sunt, &omnia momenta aliunde demonstrantur. Attamen nec illae Isidori decretales tam atro stigmate notari merentur, uti inclamat Febronius. Et quidem ante Siricium P. iam decretales Epistolas oppido plurimas a rom. Pontificibus prodiisse certum est. Sic S. Hyoronimus Epist. ad Ageruchiam memorat, se in responsu ad orientis, occidentisque confult tiones Damalum P. juvare. Leo, I. P. qui ψa. annis poli siricium Pontificatum caepit, Epist. . I. ad univers. Episcop. Italiae ait: omnia δε- 'eretalia consitiva omnium Proedecessorum n strorum ita se Dam dilessionem es fodire debere . mandamur, ut si quis illa contempserit, veniam

sibi deinceps nouerit denegari. Nicolaus I. Epist. 7. Ad Galliae Episcopos idem Leonis deis

cretum allegat, atque confirmat. verum veteres illas decretales eas ipsas esse , quas Isidorus collegit, eruditi negant, hasque

spurias esse. dicunt. Sed duplici modo sp ripa

628쪽

riae esse potant, primo praeserendo salsum

nomen Authoris & aetatem , quam non Mabent : secundo quando non quoad Auth rem aut aetatem modo, sed in seipsis com fictae ac salsae sunti Primo modo ut plurismum spurias esse facile concedimus , & in hunc sensum eruditi loquuntur at infici mur , eas omnino in se confictas de falsas esse. Habeat Adversarius hujus rei testes, contra quos nullam exceptionem facere po terit, suos nempe patronus Petrum de Madica Lib. 3. de Concord. Cap. 5. N. I. in eos ragari non possim , quod atrocibus serbis

Epipolas dilacerat Blandestus quas e senteis

fili F serbis legum , Cononum antiquorum s . Patrum , qui in quarto U quinto Gemis sortierunt, s pauco demas , concinnatas esseeonstat. Launoi. in Anti-Bella . addit. I. igitur longe probabilius es, harum Di Iarum confarcinatorem esse plagii turpis i reum, quod Patrum poseriorum dicta exseri erit, F alienis vulgaverit nominibvs. Natal. Alexand. dissertia I. saec. I. ait, multa Concilia & insignes scriptores has decretales laudasse, non quod

isias a n. Pontifribus data; censerent, sed quia illas ε

629쪽

ssas quoad Dogmatum verilaum , quoad judi

tiorum ordinem ab Ecclesia receptas noverant quorumcunque authorum essent. His accedunt, . Cardin. Bona, Sirmondus, Petavius, uter

ει his colligitur, quod illae Isido 1 ὁ

eretales non tantum contra sidem & doctrianam morum nihil contineant , sed potius Pandem nobis ex sententiis Canonum , a liquorumque SS. Patrum dictis quarti &quinti Saeculi proponant, consequenter nec falsa, nec nova esse, quae hisce decretalis bus innitu itur, sed omnino veteri traditi ni & antiquis canonibus consormia, quamvis non eorum, quae praeseserunt, nominia bus gloriari debeant, neque primi & secum. di saeculi aetatem plene adaequent. Hoc tamen nihil refert : multa olim opera certis authoribus perperam adscripta suisse poste- rior critices detexit, sunt nihilominus in se bona, & omni veneratione dignissima. Quo igitur fundamento Febronius omnia jura

Sed is apostolicae, quae hoc paragrapho pes Iari L P P Ia,

630쪽

Ia. numeros enumerat, & ubivis praeteris sones & usurpationes vocat, coin a & fa δε asserere audet ' ostendat prius, omnia &

singula haec jura nullo alio iundamento, sed solis salsis decretalibus niti: ostendat, ominnes & singulas decretales, quibus innitu tur, non nomine solum auctoris, sed in sub nautia N: reipsa confictas atque salsas esse rostendat denique, has falsas decretales, &praeter has nullam aliam causam suisse. d, sciplinam , lamamque Ecclesiae immutandi. Febronius ad ista Tom, II. III. & IRinulta respondet, nempe etiam testibus P tro de Marca & Natali, aliisque per falsas decretales statum Ecclesiae penitus immuta tum suisse, era Ecclesiae magna damna i tulisse, Potestatem Pontificis aurisse, totum Corpus Juris Canonici infecisse, Synodorum& Metropolitanorum Juribus grave vulnus inflixisse, etiam Conciliis generalibus ut sisse, uno Verbo per eas 'veteri detrito &abjecto novum jus in Ecclesiam introductum fuisse , & quis amplius mussitare audeat, si ad luc Darandum Mimatensem, Fleurium, Bab