장음표시 사용
361쪽
3Ο2 . CAbram ius Circensis. Romulus Alchidensis. Timotheus Balensis. Eusebius Eleucobilis, Paulus Marianis.
Marcus Aretusae. Iohannes Carroniensis
Bassianus Coi episcopus. EXPLICIUNT CANO N. CALCIDONENSIS.
quando beatus Nectarius Constantianopolitanae Ecclas damnat Maxim sertitus est Ponti-fieatus en fietum
T permaneant quae in Nicia sunt legitime , 3e immobiliter
constituta. De anathemate Arrianorum, Eunomianorum, Machedoni
norum, Sabelli, , & Apollinaris. De singulis parrociis ordinandis, & de primatu Episcopi m tropolitani. 1 v. De Maximi indisposita ordinatione. De primatu Ecclesiae Constantinopolitanorum. Ex PLICIUNT. Hi Canones expositi sunt ab Episcopis c L. congregati in unum Constantinopolim, quando ordinatus est beatus Nectarius Episcopus , Consulatu piissimi , atque amatoris Christi Imperatoris nostri Fl. Marciani Aug. III. Kalend. Nouembres per gratiam Dei, & constitutione piissimorum, & fidelium Imperatorum vn, cum sancta synodu , in basilica sanctae Be victricis martyris Euphemiae coni ante eos precibus suis sancta Synodus dixit: r. transgredi fidem in sanctorum I l Patrum cccxviii. qui in Ni-Bythiniae conuenerunt: sed permanere eam firmam , & dominam censea
Anathema esse omnem haresem. M. TD est Eunomianorum insimilium1 Attianorum , Eudoxianorum & Se- C. Tisae. miarrianorum Spiritui sancto aduersi, &Maccdo- Sabesiij.& Marcellianorum . M Apol
debeantur DFre, Antiocia, mi pia . III. ΥΤ extra terminos non ingerere a-V lienos , nequc confusionem iacere Ecclesiis: sed secundum Canones obser
Ve Alexandrinum quidem Episcopum, quae in AEgypto sunt subranare, seruatis
quae in Nicaenis primatus Anthiocenae . Ecclesiae:&Asiae gubernationis Episcopi, canonibus quae per Asiam sunt parrocias solum gubernare : Qui vero sunt Ponto Ponticae tantum, qui sunt Tractae Traciarum solum.
Non vocatos autem Episcopos super parrociam alienam non debere ingredi, ad ordinandum, aut pro aliquibus aliis gubernationibus Ecclesiasticis , seruato quod scriptum est de parrociis Canone& constitutum , ω Vt per singulas prouincias , prouinciae synodus gubernet, secundum ea quae in Nicia constituta
Quae autem in barbaricis gentibus sunt Ecclesiae Dei, ita gubernari oportet, sc-cundum quod obtinuit a Patribus consuetudo.
Constantinopolitanum autem Episcopum habere primatum honoris post Romanum Episcopum, pro quod eam esse
censemus iuniorem Romam. l,la sitia.
362쪽
De Maximo C ita, se adversm eius iniquitates, o delabra ei--Con ιμ-
N omnibus placuit, ut neque Maxi-Imum Episcopum sitisse, aut esse, nemque ipsos qui ab eo ordinati sunt, in quocunque gradu clericorum, vel quaelibertim sunt infirmata esse censemus. De primatu Ecssia Constantinopo
SA N c τ A synodus dixit, ubique san-
octorum Patrum terminis subiace C. ωνή - tes , Ac quem nunc legimus canonem C L. reuerentissimorum Episcoporum , mi si qui congregati sunt in hanc regiam ciuitatem cognoscentes , haec censuimus ι.εomnii de primatum cinctae Ecclesiae Constantinopolitanae ciuitatis iunioris Romae,
quia sedis magnae Romae , pro eo quod regnaret, fana, Patres stituerunt ei primatum , ita nunc εc nos in hoc construes L tutam firmantes Venerabiles C L. prima sea aikitavi tum ' reddimus iuniori Romae, rationa-c ἀ Thaa. biliter iudicantes, ut quae regno & se- qa ta natu honorificatur ciuitas obtineat , de firmitatem primatus secundum magnam Romam , Ac in Ecclesiasticis causis magnificam eam esse , sicut de Romam, εο secundum post eam esse censemus. Et ut Ponticam , & Asiam , ω Tra-ciL T,.α ciam gubernationem Metropolitant,etiam qui barbaris sunt Episcopi a se-e-- supra scribta parrocias eis ordinen-m tur. Et ut singulum Metropolitanum
memoratas parrocias cum prouinciarum
Episcopis ordinent Episcopum, sicut diis
uini Canones censuerunt. Manus impositionem autem, sicut s
perius dictum est, a Metropolitanis Epi- ea . fCopis fieri debere , electionem autem
eiecti- facere secimdiim consuetudinem, ad eos ferre opori t.
Et subscripserunt. Nectarius Constantinopolitanus Episcopus, statui & subscripsi. Paschasinus Episcopus Legatus sanctae Eeelesiae Rom. statui & subscripsi. Lucentinus presbyter Legatus raclesiae Rom. subscripsi. Boni Acius presbyter Legatus Eccle-cia Naa. SS. subscripsi , de caeteri subscri-
Cyrillus Hierosolymitanus . Gelasius Caesariensis. Macer Hierocontis. Dionysius Diospolitanus. Priscianus Nicopolitanus. Saturninus Sebiuenus. Eustratius Cannuensis. Datanes Demis. Eugenius Posadun. Illirius Isaudun. Seuerus Amablanduri.
Optimus Anthiociae. Thoumistius Hadrianopolit. Attalus Prostadun.
Amantius Adadun. Faustus Limenu. Iohannes Salagessitanus.
Calenicus Thymadun. Eustathius Metropolitanus. Patricius Parimit. Lucius Narpoleos. Iollianus Sot ollit. Per Simplicium presbyterum. Tyrannus presbyter Amuranus. Oxanius presbyter Apamensis. Helladius presbyter Cunamen. Theosebius Philominas. Per Bassum presbyterum.
Tatianus Meronensis. Pionius Comatis. Eudimus Pataronensis. Patricius Tromardun. Lupicinus Lymemn. Macedo Scindun. Romanus Pasilidun. Hcrmeus Bubuleuri. Thantianus Araxit.
Virus Primisiae. Eoanius Eucarpiae.
Nectarius Appias. Theodorus Eumeniae. PerProstiturum presbyterum.
Eustasius Nicomediae. Dorotheus Niceae. olympius Neocaesariae.
363쪽
ιοι CONSTITUTA CONCILII CONSTANT
Eustatius Prusenus. SCYTHIAE. P o N T v s A s i αAEtherius Certiorum. Pansopius Hiberonus. Sebastenus Anchialis. η SPANIAE. Agrius Ymimontu. Martyrius Marciopolitanus. Αtarbius per Cyrillum lectorem. EXPLICIUNT CANONES CONCILII CONSTANTINOPOLITANORUM
PLAcitvM est in Concilio habito, in quo credimus posse placere omnibus
Catholicis, ut a synodo accepto recedi omnino non debere, quod in conlatione aput omnes integrum recognouimus , nec a fide nos recessuros , quae per Pr phetas a Domino Deo Patre per Christum Dominum docente Spiritu sancto in Evangelio, M Apostolis omnibus suscepimus per traditionem Patrum, secundum traditionem Apostolorum, quae aput Niciam tractata sunt contra haereses , quae eo tempore surrexerunt praepositum est nunc usque permisci, quibus a nobis omnibus nec addendum aliquid credimus , nec minuere posse manifestum est. Placuit ergo nihil fieri nouum substantia quod Graeci dicunt usiam , nomen quidem in multis sanctis scribturis insinuatum mentibus nostris obtinere sui debere m
364쪽
Graecam versionem adiunxit, & notu illustrauit.
366쪽
NOBILISSIMO AMPLISSIMOQUE VIRO
REGIs CHRISTIANISSIMI CONSILIARIO.
-M CODICI CANONvM ECCLESIAE UNI-v E R S AE operam darem, atque huius generis reliquias ex vetustissimis antiquitatis Ecclesiimea monumentis eruerem , omnibusive vestivis persequerer , inridi forte in
CODICEM CANONUM ECCLESIAE AFRIC NAE, quem negle iam iacere miratus sum ; statimque illius memoriam e tenebris obliuionis reuorare is vindieare decreuir sed eum animus esset, per otium st tem, a Mn licuit. Nunc stur in lucem mitto praeiarum istia Ecclesiae Apicana monumentum , cui, post Ecclesiae uniuerse non satis laudatum Codicem , nihil par hodie , nihil sieundum ex antiquitate Ecclesiastica superes rexbibet enim primitiuae Ecclesiae mmmi, , sciamque priorum temporum distiplinam , nunc posterioris aeui licentia, corruptioneque degeneris posseritatis propemo dum euersam es collapsam , quam integram es puram diu seruauis Ecclesia Am- cana ς atque indicat pabus ex fontibus Ius Canonicum hausum fit. Vtinam in eam aetatem σformam intuita posteritas fuisset, eoque mentem st oculos refecterent quicunque de Ecclesia rite restaurania soliciti sunt. Vtinam turbidos nouit tis rivulos A puros hoste fontes reuocarent ν , qui, eum st antiquitati multum tribuere simulant , Optimis illis ac simplicissimis meteris Ecclesia r iis . legibus neglieres, alios nobis obtrudunt vel jurios , vel ataberinos , mel abortivos aut δε- generes Canones, noua cr barbara decreta st hominum oe temporum , quibus ambitiose nomen Iuris Canonici Uribunt. Huius autem Africanae collectionis ed tis debetur eximio viro , doctrina , prudentia, morumque integritate maximo τύ Ni COLAO FABRO , qui haud procul a morte, eam meum de in radice restituendo institutum audiuisset st probasset, exemplar MS. maximae θvenerandae antiquitatis, Fuprema voluntate tibi relictum , meae fidei commisit, ut post editionem ad te perueniret. me igitur Upis expressum , ex iure domino restimo' ero , cum Notis e r obfruationibus a me additis ad antiquitatis Ecclesiasticae , Apisana praesertim , historiam , Iur que Canonici veteris cognitionem , quat etiam tuo auum nomini Leare σ dedicare volui. Nec alteri potui, cum
367쪽
hierarum ivascere , studiosi que amiquitaris benive admρdum fauere'Ff xi , μο quodam iure postulet, oe osci, mei ratis omnino requirat σ esasteri eripe itaque benigna fronte , VIR AMPLISSIME, hoc animi in te mei pignus, μνιrflue obstruantia qua re eolo, monumentum. In istis enim , qua mea snt, si quae sim, ut esse libens agnoseo , leuioris operae , oe minime digna qua tuum nomen praeserant, poterit nihilominus oblatio exf- non videri, si magis mei in te animi quam si preti, aestimatione pendamur. Qid in hoc opere praessurim , tuum erit iudicium : σsi a re peritissimo rerum aesumatore fiasium meum probari fit , bonis omnibus Iliero non improbatum iri , iis potissimum φιi antiqua iuri hiae
tia Canoteae, meraeque antiquitatis potius quam inanis nouitatis sadio tenentur. Nec erit quod Hilarum iudicia pertimesiam. Vnicum hoc votum concipiam , ut beneuolentia tua non ind us existimo, De que optimus maximus te diutissime b
m Mi bucae Hystem fruet σμeat. Va, Lutetiae Parisiorum m. Septemb.
IN CODICEM CANONUM ECCLESIAE AFRICANAE.
ERissi MuM est quod Augustinus scripsit, Concillarum in Eeelsa seluberrimam esse auisoritatem. Nec immerito ab omnibus fere Patribus veteris Ecclesiae passim laudata est sacrorum comitiorum publica ac propὶ necessaria utilitas , quorum formulam & exemplar primi ostenderunt Apostoli in illo Hierosolymitano Concilio, ex uniuersa quae tum erat Ecclesia coacto: 'bi grauis quaestio, de legalibus caeremoniis apud Antiochenos emi m Mura est. Hinc enim , velut Esuo fonte , fluxit in Ecclesia freni synodorum consuetudo. Mirum ergo videri potest Gregorium qistimetenum, clarissimum Ecclesiae t men , de iis tam acerbe scripsis, ut se alicuius Concilij bonum exitum vidisse neget. Is enim ad quoddam Concilium vocatus, ait se hoc animo esse , ut omnem Episcoporum conuentum fugeret, et M OLM, 'λ- ων : cuius rei rationem reddit , quoniam nubliuς unquam sy di bonum & felicem exitum vidisset, .m in Miami μυ-Addit praererea , non tam λυαν καρον quam habuisse , hoc est, malorum non tam remedia, quam incrementa ex illis prouenisse. Nonnullas tamen synodos , etiam ante N Zianzeni tempora, atque illius aetate, ipse exitus longe optatissimus comprobauit, Nicaenam nempe primam, & Constantinopolitanain prim in ; quarum prior Christi diuinitatem contra haeresim Arij vindica-
368쪽
uit: altera cui & ipse Nazianzenus interfuit, Macedonium, qui Spiritui sancto diuinitatis aequalitatem denegabat, quam Arius filio detraxerat , impietatis condemnauit. Nec minus feliciter, post ipsius Gregorij aetatem , celebratae sunt cecumenicae synodi, Ephesina contra Nestorium, qui Christum in duas personas diuidebat,&Chalcedonensis contra Eutychem , qui unam tantum in Christo naturam asserere ausus est. Atque horum quatuor priorum Conciliorum tanta fuit apud omnes dignitas & authoritas, ut perinde ac sacrae scripturae suscipere tur, singularIsque honos , quoad fidei dogmata videlicet , tanquam eodem ex fonte ducta , haberetur. Id testatur Iustinianus Imp. nouel.
rara , perinde ae diuinas septuras accipimus ,'canoms sicut leges obseruamus. Eas quoque synodos sacris Orientalium Ecclesiarum diptychis inseri, &
tradit Victor Tununensis in Chronico. Tamen dubium non est, post Nicaenam synodum , Arij haeresim auctam & corroboratam fuisse, unde & maiora incommoda nata sunt. De quibus Hilarius aduersus
Constantium Imp. scribens , Onfir nobis , inquit, semus inuicem , post maeni conuentus θnodum , nihil aliud quam fidem scribi: dum in irebis putaen, dum de multatibus quaestio est, dum de ambo is oceasio est , dum de authoribus querela est, dum de studiis certamen est, dum in consense dilauitas est , dum
alter aberi anathema esse coepit, prope iam mmo Christi est. Et contra Arianos r strari licet no*ra aetatis laborem , praesentium temporum stultas opiniones congemiscere, quibus patrocinari Neo humana credantur, Cr ad tuendam Christi Ecclesiam ambitione peculari laboratur. Id vero non Concilio tribuendum est, sed hominum improborum , nihilque aliud Nazianzenus, qui pessimis hisce ac turbulentissimis Ecclesiae tempor bus vixit, quam de summa suae aetatis nequitia queritur, synodosque refiigit, ne maiorum inde malorum occasio nasceretur. αἰ se', inquit,
nandi cupiditates ne ullis quidem verbis explicari queant, citiusque aliquis improbitatis arcessetur, dum aliis iussicem sipraeset, quam ut aliorum peruersitatem eomprimat. Propterea memet ipse colle&, animaeque securitatem in sola quiete stitudineque mihi positam iuiucaui. Caeterum, ut ad Concilia reuertar, nihil antiquius apud priscae Eeclesiae Patres fuisse videtur, quam ut eorum acta perpetuae memoriae monimentis consignarentur , atque ideo maiores habuisse quosdam certum est, qui ipsa Conciliorum acta canonesque colligerent. Id te- satur Socrates de actis Nicaeni Concilij loquens. - α , inquit, lib. t. Ruti λ, υἰ επισάψως δ' ἐκάκου - Gm δεδεγμίνια. in communi omnium sententia decreta erant, cum cui que manu se eripta sent, rata habebantur in commentarios referebantur. Se paulo post : S,
369쪽
γράφωι-, AHνος, &c. Sabinus Macedonianorum , qui Heraebam ciuitatem Thracia incolunt, Episcopus , dum ea, quae varia Episcoporum Conci-
ctionum duo genera fuisse constat, quarum primum Conciliorum acta , quae ad dogmata & fidei doctrinam spectant, continebat, de
Conciliorum , qui ad disciplinam Ecclesiasticam sacramque uera tu, pertinent , & βιcλὼν ωόνων in Concilio Chalcedonensi nuncupatur. act. .it. ει Hinc frequens & Oμόνων distinctio apud Graecos Ecclesiasticae Historiar scriptores. Ac Synodalium quidem gestorum monumenta pauca extant, permulta desiderantur, atque Utinam omnia integra ad nos peruenissent, iisque vetustissimis primitiuae Ecclesiae reliquiis aetas nostra frueretur , aeque ac Veteri illo Codice Canonum, qui in synodo Chalcedonensi , Ecclesiae uniuersis aut horitate probatus est, atque postea a Iustiniano Imp. confirmatus. Fuit enim in more positum veteri Ecclesiae , vi cem conuenisset Impp. mandato in Conciliis cecumenicis, quibus & illi per se , Vel legatos gloriosissimos magistratus & i dices praeerant, definitiones suas cum literis ad Principes mitteret, quibus Canonum suorum necessariam confirmationem sblemni se mula petebat , cuius exemplum extat in epistola synodica Concilii Coestantinopolitani primi ad Theodosium Imp. z-δn- τύλωτ
gentes Deo debitas vatia , necessariὸ quoque ea quae acta sint in sancto Concilio , ad tuam referimus pietatem; nempe quod ex quo tempore iuxta literas tuae pietatis Constantinopoli conuenimus . primum quidem mutuam inter nos concoriam renouauimus t deinde Patrum qui Poeaea congregati furunt, fidem confirmauimus. Praeterea etiam ad recte constituendum σ ordinandum flatum in distiplinam Ecclesiarum , eertos canones statuimus: quae omnia bula nostro scripto subiecimus. Rogamus igitur tuam elementiam, ut per literas quoque tua pietatis ratum habeatur Concilν decretum , it sicuti literis , quibus nos conuocasti, Ecclesiam bo-x ά nρης prosecutus es, ita etiam finem eorum qua decreta sunt, obsignes. Et Socrates postquam ea quae in hac synodo statuta sunt copiose exposuit, addit tanquam rem necessariam , etiam Imperatoris lententia ipsa decreta esse firmata. - - ο βοι λά , inquit, σύμψωνος. Constantinum ficu,' etiam Imperatorem Nicaeni Concilij decreta confirmasse auctor est E
sebius. Sic &ipsi Impe. Theodosius & Valentinianus literis ad syn xdum Ephesinam per Palladium missis , inquiunt, et, in s ω
370쪽
coturetisne eelusa, veritvi ερω sudio adhibito di ii, aerum demum a noma
pietate confirmationem obtinere. & Martianus in edicto de confirmatione gestorum Chalcedonensis Concilij, ιερω -- G γμα- edi Rom.m, τίω λίαν--οδινr sacro nostrae frenitatis edicto sanctam θηο- dum confirmantes. Sed & post omnes Impp. Iustinianus de quatuor cecumenicis Conciliis, & iis quorum authoritas ab illis erat confirmata,
gum obtinere sanctos Ecclesiasticos canones , qui a Ianctis quatuor conciliis ev risent oe confirmati. -d ait βεc ω ἐνυς, canones intelligit priorum
Conciliorum , hoc est, Ancyrani, Neocaesariensis, Gangrensis, Antiocheni , & Laodicensis , quae una cum ipsis quatuor Cecumenicis veteri Codice canonum Ecclesiae uniuersae comprehenduntur, & quorum canones , singulari maiorum prouidentia , ne quid corruptum alienum V irreperet , certa numerorum serie cum canonibus ipsorum quatuor Conciliorum oecumenicorum deuinciuntur, ut unum & idem corpus canonum constituerent, secundum quos, veluti iure communi, Ecclesia uniuersa in synodis cecumenicis iudicabat,&si quis nouum ius illi obtruderet illo codice non comprehensum , velut adulterinum
ac supposititium nulliusque authoritatis , reiiciebat. Q d olim factitarunt Gallicani Episcopi priscorum canonum acerrimi vindices , teste Nicolao primo P. R. qui in epistola quam ad illos scripsit, in codicem Gratiani relata , haec illorum verba recenset: .anquam, inquit, quidam vi strum 'ipserint haud ista decretalia pristorum Pontificum in toto eorpore '' codicis eanonum inueniri descripta. Hispani etiam Viscopi quum suis synodis subscriberent, hae formula Vrebantur in authoritate iticanonum. Qua de re , nec non de authoritate & ordine Conciliorum, quae veteri illo codice continebantur, & de canonum numero, caeterisque collectionibus Graecis & Latinis, alias copiosὸ disseruimus. Neque hoc idcirco dicimus , ut omnem authoritatem posterioribus Con- Gn. Eee .ciliis cecumenicis, & iis quae quibusque saeculis in singulis Dioecesibus celebrata sunt, adimendam esse existimemus. Etsi enim non sint eiusdem fidei & dignitatis cum prioribus illis quatuor cecumenicis, nec illorum sanctiones aequali authoritate recipiendae sint, proximum tamen ab istis locum sibi vindicant, & cum primum a Principe recepta sunt & confirmata , ipsa quoque seruanda sunt, sub hac tamen necessaria exceptione , quae in epistola Innocentij III. P. R. ad Petrum Compostellanum Archiepiscopum , & apud Gratianum extat his ver bis , Quotiemnque in gestis Conciliorum difors sententia inuenitur, illius Concia eam. ιε. dili magis teneatur sintentia , cuius ot antiquior aut potior extat authoritas. Cer- iii
tum est enim priora Concilia derogare posterioribus, in rebus fidei &praecipuis canonibus disciplinae EcAesiasticae, secus ac in rebus ciuilibus fieri solet , in quibus iura posteriora prioribus derogant; non in caeteris leuioribus , quae pro varietate locorum & temporum immutari possunt. De quibus accipiendum est quod scripsit Augustinus: Concinia , inquit, pol iura prioribus apud posteros praeponuntur. Item , Concilia quae per singulas registies etes prouincias fiunt, plenariorum Conciliorum r h