Philosophiae naturalis disputationes quatuor, ubi post disputata, quae disputari solent ex libris de ortu, & interitu, seu de generatione, & corruptione ... authore Joanne de Ulloa Madritano Societatis Jesu theologo

131쪽

ex uno, qu mex altero. Hinc dem lim habes, nullum InfinItum posse esse in ordine ad successivam numerationem maius , aut mi. nus negati vh . quam alterum 4 quia hoc staret in eo , Quod unum per successivam enumerationem magis , aut minlis haberet finem , sive ultimam partem. Sed hoc repugnat, ubi neque est, neque esse potest finis , sive ultima pars , quale est omne infinitum t ergo. Ilcm nec potest esse majus . aut miniis positive . quam aliud infinitum in ordine ad. successivam enumerationem; quia hoc staret in eo , quod pluS temporis realis, vel imaginarii expenderetur insucecssiva enumeratione partium alterius 4 At haec pluralitas tem potis est impossibilis et nam sicut numquam in aeternum numera. rentur successi vh omnes partes unius, ita neque omnes partes a lotetius; siquidem ambo sunt infinita , ct neutrum habet partes ultiomas et ergo.

13. Objicies. Si unum infinitum potest crescere, & excedere alterum lichi pure materialiter, assignabile erit saltem mente

divina punctum illud , 1 quo infinitum A incipit excedere infinitum B t ergo in puncto, sive entitate antecedente finitur infiniis tum B: ergo hoc non erit infinitum . Distinguo antecedens. ALsignabile erit per suceusvam numerationem omnjum partium punctum illud. nego: Sine hac successiva numeratione omnium par tium ; concedo antecedens, & nego consequentias . Explicatur. Si numerando sueeessive omnes partes infiniti illius, quod esset materialiter minlis , deveniretur tandem ad aliquem, postquam infinitum materialiter majus inciperet illud excedere, sequeretur, illud primum non esse infinitum , quia contra rationem infiniti est , quod suae partes successi vh numerari possint. Ast non contingeret hoc. sed quod mens divina , im h ct humana sine successiva enumeratione omnium. s quidquid si de e nunciatione aliquarum, paritium illius infiniti minoris assignare posset punctum. vel partem aqua infinitum majus incipit excedere,ed quia quo ad illud pundium, vel partem non si infinitum illud alterum infinitum, quod est materialiter minus: v. g. considera duas lineas infinite extensas Orientem versas, sed una incipiat a puncto B. altera a puncto D: quilibet posset dicere ex hac parte, secundhm quam neutra linea est infinita. haec linea incipit excedere alteram a puncto C;nam ex D.sunt aequales, Sehaec incipit prilis per duo puncta . Similiter in casu illo infinitorum hominum: Nam destructis illis decem, quilibet poterat dicere ab undecimo , sumus pauciores, quam antea eramus; illis vero reproductis , Diuitigoo by Gorale

132쪽

ductis .' quilibet etiam poterat dicere t semper tamen sine successiva omnium enumeratione, in modo sumus plures, quam nuper eramus ς quoniam ad dicendum hoc , clim sit per se evidens . non est necesse suceessi υὶ pertransire omnes, is p polito, quod omnes sint, sicut erant priuS .i4. His praemissis , quinque difficultates disputandae sunt ri. An sit possibile infinitum syncathegorematicum , quae dissicultas coincidit cum illa altera . An Creaturae possibiles sint infinitae Eet. An sit possibile infinitum Cathegorematicum multitudinis E3. An intensionis qualitatum Z q. An si possibile corpus infinitae

quantitatis. s. An si possibilis Creatura omnium maxima, vel omnium minima P Quae omnia tametsi merae speculationes inutiles videntur, sunt tamen utiles, ac necessariae indagando naturam . infiniti, & cognoscendo aliqua tendS Dei omnipotentiam , necnon alia non pauca , quae Occurrunt in Theologia .

CAPUT SECUNDUΜ.

Fbiis es Infinitum Saucothegorematicum.

Re eonclusio est reflexa. Cum enim Infinitum Synoeathegorematicum sit illud, quod constat partibus, quae in infinitum multiplicari poseant; dicere hoc Infinitum esse possibile,est dicere, esse possibile, quod sint possibιtia .ruginitae res Hia;& aliis terminis est dicere,Greataras pos Miles in utraque specie esse infinitas. est species ipsas,iπὸ ct genero. Ne o. dgarunt hoc. vel saltem dubitarunt aliqui apud Oviedo a quibus ipse contro. 14. non valde abhorret. Sed praefixa conclusio est vera. Omne quippe, in f ρ' 'quo,& eκ quo non ostenduntur duo contradictoria, est possibile, aut saltem dicendum est possibile . iuxta rectam, & prudentem ratio. nem ς alias de quacumque re naturaliter cognita possemus pruden ter dubitare . lateat, nee ne in ipsa deceptio aliqua nobis ignotata. At in eo , S ex eo . quod Deus possit in infinitum multiplicare Homines. Angelos, Lapides &c. non ostenduntur duo contradicto. ria et ergo potes Deus illos in infinitum multiplicare . Sed hoc est, possibile esse infinitum syncathegorematicum rerum; & hoc est , creaturas possibiles esse infinitas cte.

133쪽

dictionem In multitudine infiniti. I. Omnis multitudo fini a pἀ.test successive pereurri . Ponamus ergo mente aliquem successivi percurrisse omnem multitudinem finitam creaturarum possibilium :s tune saperaddatur una sola Creat ira, multitudo, cui superaddi. tor, erit finita . ut supponimus. & non erit finita ; quia ante additi mem illius creaturae erant omnes multicudines finitae: ergo multitudo , quae resultat, superventin te illa una Creatura , cum non fuerit ante hujus adventum . non erit finita . Sed hoc sequi uris possibi ita te infiniti syncathegorematici: ergo. Fallacia stat in i ta voce , omnis, ex cujus sensu distributivo arguitur ad copuislati, um: sicut in hac propositione . Omne covstitutivam rei es pars ipsius rei, quae vera est , si reddat sensum distributivum ς secus si copulativum. idest complexum e omnibus constituti vis rei non est pars rei; sed tota ipsa res.1 . igitur distinguenda est illa prima propositio . omnis multitudo finita sumpta distributive. secundum se . ac seorsim ab infi. nitis aliis similibus potest successive pereurri; concedo: sintuens quippe Deus simul quaslibet, ac singulas multitudines finitas , nullam deteget, quae secundum se praecish spem ta , non possit suc-eessi vh pereurri.) omni multitudo finita eopulativh sumpta eum reliquis omnibus, hoc est complexum ex omnibus finitis multitudinibus, potest successi vh percurri; negor quia nil infinitum po test successive percurri; sed complexum ex omnihus multitudini-hus finitis est infinitum ; sicut complexum eκ octo unitatibus non est una, aut duae; sed octo unitates: ergo sicut ex eo, quod octo milites distributi vh sumpti, idest unusa cisque seorsim possint vinci a duobus hostibus . non sequitur octo illos copulative sumptos posse vinci h duobus hostibus; ita ex , quod omnis multitudo finita sumpta distributive possit numerari, non sequitur posse etiam numerari omnem multitudinem finitam sumptam collective , hoc est . possu numerari successi υδ omneq sinitas multitudines; quia sunt infinitae multitudines omnes finitae multitudines, sicut sunt infinitae unitates omnes unitues finitae. Ratio autem petenda ex distinctione . quam dedimus suo loco inter suppositionem Logico distributivam , & copulativam ς quando loquimur juxta primam jenunciatur praedicatum de unoquoque seorsim , ae secund im se so. quando juXta secundam , enunciatur de complexo ex omnibus

simul . Et non est idem adaequate unumquodque seorsim, ct complexam ex omnibus. Verum est, quod sumptio, sive acceptio, sive

134쪽

suppositio , sive locutio noli ra non immutat O Meetivas ipsas realitates . neque his se ingerit; caterum facit. quod sint verae, aut salsae propolitiones, qui hus humanus discurius constat; veritas nam isque. ac salsitas formalis non identificatur adaequat cum solis obje-Etivis realitatibus . sed cum his. & cum lentu. sive enunciatione propositionum , quibus utimur: ergo omne, quod aptum est immutando hunc sensum , aptum est immutando Veritatem, aut salsitatem nostrarum propositionum. At acceptio, iumptio, suppositioque terminorum, quibus constant nostrae enunciationes, aptae sunt immutando sensum ipsarum . ut constat: ergo inius δreplicares. nos inutiliter recurrere ad tum plionem . sive acceptionem multitudinis finitae sol uendi ergo istud argumentum. Impossibile quippe est praescindere a sensu propositionum . quando dire aut in directe, exerciti . aut signat δ disputantur veritates ea inrumdem . At quando disputatur sit, nec ne res , disputatur veritas propositionis enuntiantis esse . Ergo tunc nequit praescindi a sensu , quem habet propositio. Aliud verti sunt nostrae praecisiones mentales. & rcflexae considerationest ab his enim abstinendum , qua ndo realitates disputamus. i 8. Denique negandum est illud postum . quando dicitur: Ponamus ergo i mentem aliquam cte. Cum enim multitudines finitae possibiles sint infinitae . non minus. quam unitates , sicut est im possibile . quod mens ulla, etiam Divina . succi situ θ pyrcurrat omisnes unitates possibiles . ita iii possibile est . quod n rcurrat omnes multitudines fiuitas possibiles . Hoc autem abiurdo polito, caetera

accidunt.

I9. Secundum contradictionis caput est in pyramide infinita . in qua detegit Armaga duo contradictor a . MDtb: sed nec dicimus, illam esse possibilem . nee ex infinita multitudine Hominum. Angelorum &c. possibilium sequitur. Etenim corpus infinitum non posset h here istina figuram . quia de essentia pyra in i lis

est desinere in acumen : ergo habere ultimas partes : ergo non esse infinitam versiis illam partem . Idem dicimus de quacumque ut a figura n 'bis nota. Quoniam deessentia omnis corpDrcae , ac quan

titativae figurae . ex his . quas novimus . est . haher Daliquem, Veia liquos terminos , qui hiis resultet illa figura . sive rotunda. sive triar g ilaris. fiuc quadrata . sive cylindrca. sive p3 ramidalis. At deessentia infiniti est non h ibere ullum terminum vir, lis illam par

135쪽

rae didiae est non esse infinitam lecti mira illam pertem . secundum quam est figura . Hic discursus non potest detorqueri contra possi. hilitatem infinitam Hominum .ao. 3. Caput est. ln instanti potest Deus pereurrerre infinitam multitudinem Angelorum . nu nutando duos , tres . quatuor Sciquo usque perveniat ad multitudinem aliam . transectis jam multitudinibus finitis ς illa alia non erit finita . quippe quae non comprehenderetur in multitudine illa finita r quia omnis talis supponio tur iam transacta . Deinde erit finita . quippe quae una sola unitate

superaret maximam multitudinem finitam . Hoc argume utum,

sicut pleraque fieri solita contra Infinitum . supponit exercith id . quod disputatur. & a nobis negatur. & Author loquitur de infinito phrasibus, quae soli finito aptantur . In primi r voees illae . pem currere namerando, transactis, supponunt successionem . ct finem omnium multitudinum finitarum . quas tamen dicimus esse in si nitas, si loquamur de illis collecti v δ, ut loqui debemus; omnellquippe multitudines finitae possibiles , si sumantur collective , sa ciunt unam multitudinem infinitam , quia haec resultat ex infinitis unitatibus . & binariis. & ternariis, & quaternariis, quorum singulae sunt in se ipsis finitae. Negandum igitur est suppositum illius primae propositionis . Quod si dicatur . Deum absque numeratione, aut percursu , unico intuitu distribuere illam infinitam multitudinem in omnes possibiles multitudines finitas : id concedendum , ut possibile ἔ negandum verbi quod, transactis omnibus ms titudinibus fnitis, perveniatur ad multitudinem aliam e tum quia omnes multitudines finitae possibiles sunt infinitae, hoc est, iaciunt unum Collegium , unam familiam , unam Civitatem , unum Regnum : ergo im possibile . quod transigantur omnes multitudine uenitae. Tum quia ultra omnes multitudines finitas possibiles non

est possibilis ulla multitudo sicut ultra omnes Homines possibiles non est possibilis ullus Homo in nisi quae resultat ex omnibus illis, quae sanἡ est multitudo infinita : ergo impossibile est, quod, illis

omnibus transactis. perveniatur ad ullam aliam , quae sit adaequa id distincta ab illis. Decipit imaginatio , quod multitudo infinita sit aliquid se motum. S quasi post omnes multitudines finitas e climtamen nil aliud sit, quam complexum ex omnibus illis multitudinibus finitis; sicut si aliquis apprehenderet Civitatem . Collegium, aut Familiam esse quidpiam semotum , ct quasi post omnes illos Homines ἔ cum vere non sit nisi aggregatum, sive

136쪽

o . .

complex ram LX Omnibus iliis Hominibus.

ai. Denique in tota hac disputatione cautὰ proeede cum Au. thombus contrariis, quia , ut semel. & iterum monuimus , tacite, sensim . atque e Xercite supponunt in tuis argumentis id , quod ab utrisque disputatur . S a nobis negatur . Item quia utentes phra sibus , vocibus , ac terminis , qui non aptantur nisi finito, tacithingerunt menti apprehcnsionem , sive imaginationem rei sinitae; sapprehendere namque solernus , prout audimus ; in audimus, prout alter loquitur et in semel autem infixa hac applefensione totus, qui ponδ sequitur processus judiciorum , & discurruum . de .clinata via recta.

CAPUT TERTIUM.

Possibile es Infinitum Cathegorematienm Maltitudinis, i

oe est, non soli im est possibile . quod Homines Ancgili. aibores, lapides Sc. possint multiplicati sino fine ; verum etiam est possibile . quod Deus p&Quis eat infinitos Homines actu . physicὶ simul existentes , sive penetratos invicem , sive non penetratos. i Ubi ne putes nos dicere , posse Deum sacere . quod actu simul existini' omnes prorsus Creaturae possibiles. inter has quippe sunt multae metaphrasch inter se oppositae : v. g. Judicium Fidei Theologicae sta per naturalis de non existentia Petri essentialiter opponitur cum existentia ejusdem. Non dicimus hoc; sed posse Deum actu, physice ac simul producere infinitas Creaturas quoad individua. quoad speclis quoad genera et Creaturas, inquam . quae inter se non opponamue metaphysice , ut non opponuntur uni Homines inter se, aut cum Angelis. aut cum lapidibus Sc. Creaturas item . quarum unae non generentur successive ab aliis; sed quas solus Deus uno quasi impetu sua omnipotentia producat. di faciat simul existenter Creaturas demum, quae sint gradus componentes infinitam in tenasonem qualitatis, sive materialis . ut est calor; sive spiritualis . ut est cognitio i sive naturalis , ut est habitus acquisit rex erebra repetitione actuum naturalium; sive supernaturalis. ut est Gratia sanctificans. Ratio horum omnium est. Juxta prudentem . rectamque rationem dicendum est , posse Detum sacere quidquid ne o

137쪽

componitur ex duplici contradi Elion e . nee est pura negatio rei pO sitivae . neque est ipse Deus. At actualis Physica simultanea existentia infinitorum Hominum . idem die de aliis speciebus j item infinitorum graduum gratiae sidem de aliis qualitatibus nee est ipse Deus . nec pura negatio ullius rei positivae . nec componitur ex duplici contradictorio. Probatur hoe . de quo solo potest esse

disse ullas . solvendo contraria argumenta . 23. Memineris tamen prilis . quod toties advertimus. Humani discursus naturaliter sequuntur ex judiciis humanis r iudicia haec ex apprehensionibus : apprehensiones ex locutionibus. Sc verbis, quae audimus, ct proserimus : ergo si hae locutiones . ae verba sint Prorsus contraria rei, quae disputatur. mirum non est . quod sophismata emergant , ct in voluera contra reni ι quae disputatur . quibus triumphare videantur, qui impugnant rem illam , ct quihus irretiantur, qui illam de sendunt i Hoe impraetentiarum. lmpugnatores hujus infiniti frequenter utuntur quibusdam com hinationibus, atque comparationibus unius multitudinis infinitae cum alia , ut eliciant terminos illos , majus. minas, plura, pauciora ειοt,quot, hae verbi& similes voces ex Hominum ulu,ae institutione

signi Mant numerum . & tacith innuunt laeeessionem , ct hane speciem . sive apprehensionem illi et, infigunt mentit res autem, quae disputatur, nempe multitudo infinita , quae a diu simul existat . aut saltem possit crescere in infinitum actu . est incapax numineri ; quia. multitudo infinita ex sua essentia est innumera, seu innumerabilis , & consequenter est incapax objectivae real. tatis significatae per illas voces. majus formaliter quoad numerum, minurformaliter quoad plura , pauciora, tot . quot Ge. ergo Impugnato res Infiniti utuntur in suis argumentis , vocibus ,&locutionibu S. quarum incapax est res. quae disputatur. Quid ergo mirum, quod Defensores . semel admissis eis verbis, ae loeutionibus , inveniant se in angustiis. & Inimici triumphare videant ut . Negandum igi tur est suppositum omni argumento, in quo impugnatores utun tur absolutὸ illis vocibus, ac sine correctione ipsarum, & apprehen sonis etiam illi ch et umpentis ad illatum sonum. Verum est, quod non licet alias fingere voces . ut rem praesentem disputemus ς de-hent verbillae castigari, ut supra illas castigavimus, ne exercite praeseserant suppositionem oppositam rei . quae disputatur ἔ I

aliter supponetur id . de quo est quaestio, & apud Defensores Insi diu supponetur salsum.

138쪽

24. Memineris a. pleraque argumenta, quibus impugnatur Infinitum cathegor ematicum , eodem penitus modo oppugnare syncathegorematicum s quod saltem in durationibus, quas in aeteris num habebunt animae nostrae, utpote immortales , negari non potest et in lic tenim partes componentes hoc Infinitum non existant simul; at in ordine ad mentem Divinam omnes sunt simul prae . sentes 4 quandoquidem nulla prorsus astu latet mentem illam. Ibi ergo possunt formari istae eaedem co tibi nationes inter annos infini. tos , ct horas infinitas, probando, has futuras esse plures. quam annos, siquidem unusquisque annus includit pluri mas horas . &consequenter, annos non esse tot, quot horas; & consequenter annos excedi quoad ni mrum ab horis. & consequenter annos

aeternitatis esse finitos . Cum igitur hoc sit salsum , oportet sateri, discursum , ex quo in sertur . compactum ex illis terminis , plura, pauciora , tot, quot oeci esse fallacem . & mnites omnes discursus contra infinitam multitudinem . Et sallacia stat in usu illarum vocum infigentium menti apprehensionem numeri, quando disputatur res , quae numerum nec habet, nec habere potest .as. Igitur objicies i. Deus unico momento cernens omnes dies aeternitatis, potest mente sua unicuique assignare unum solum a

Angelum. Tunc se. Multitudo coalescens ex his Angelis erit in . sinita; quandoquidem ex aeth respondet multitudini dierum aeteris nitatis, & multitudo haec est sine fine; ex alia parte illa Angelorum multitudo erit etiam finita quae sunt duo contradictoria . Probatur. Vel agnoscit Deus unicuique etiam horae illorum die. rum correspondere posse unum Angelum ex illis; vel agnoscit non posse correspondere Primum est chymaera; quoniam nil exacte aequale minori potest: esse aequale majori; at illa multitudo Angelorum est exacte aequalis multitudini dierum * nam posuimus uni. cuique diei correspondere unum soluin Angelum , in & multitudo dierum est minor , quam multitudo horarum , lingulis si quidem

diebus respondent 24. horae : ergo dicendum est secundum , nimirum scire Deum , non posse correspondere unicuique horae unum

ex illis Angelis : ergo scit Deus multitudinem horarum . quibus respondere potest unus ex illis Angelis, ct multitudinem horarum, quibus non potest. Ergo scit Deus, quae sit illa hora, ultra quam non potest Angelus ex illis correspondere horae immediate subseque uti et ergo horarum multitudo , qui hiis Angelus respondet est

finita: ergo etiam multitudo ipsa Angulorum, utpot) eX adiere-

139쪽

spondeos illi multitudini horai uin: e go sing li illi sunt finiti. cum

i x alia parte dicamur infiniti. Confirmatur. I)roducat Deus, ut nos dicimus e se possibile, infinitos Angelos unumquemque cum uniconridii gratiae . tunc jam gradus graiae essent in siniti, quia cum tot

sint, quot sunt Angeli,& hi sunt infiniti, palam sequitur, quod gradus illi essent infiniti; Atqui etiam essem finiti. Probo . Vel potist Dei sex illis eisdim gradibus gratiae .dere unicuique Angelo duos gr dus: vel non pol istὶ Primum manifestu ist salsum ς quia sequeretur. multitudinem graduum e sse duplo majorem multitudinc Angelo. rum ς eigo dicendum ell secundum . scilicet non posse Deum aut succcssive, aut instant ance dare unicuique ex illis Angelis, duos ex illis eisdem gradibus gratiae: ergo quia dando multis ex illis Angelis duos ex illis gradibus gratiae . hi fiat rentur . ct iam non restarent alii duo ex illis eisdem , qui darentur aliis Angit lis : ergo illi gradus gratiae essent finiti, cum tamen supponatur esse in sinitos rergo multitudo infinita trahit secum duo contradictoria . Et ratio est . Omnis multitudo eo ipso, quod existat, habet ultimum . i &consequenter non est infinita , seu sine fine ,ὶ quia ultimum est illud ultra quod simul cum reliquis omnibus non est aliud; sed in Omni multitudine astu physice existente est aliqua unitas, uura aquam simul cum caeteris omnibus , iam non superest alia . ut constat &e. Omnis crgo multitudo a tu existens est finita , seu habet ultimum . 26. En involucra , quae praediximus oriunda ex usu illarum vocum , Omnis, tot . quot, & simili hus ealculationibus fieri soluisinter multitudines finitas , imb & inter infinitas, quando tamen alia disputamus ab earumdem quidditate . ac possibilitate .

In praesenti verb eum disputemus possibilitatem ipsam infiniti, &phrases istae tacite , ac exercite innuant rem oppositam cum quid diotate infiniti, neutiquam sunt admittendae. Si enim admittantur, impugnabunt eodem modo infinitum syneathegorematiculnia ,s quod plerique Adversarii admittunt.) sormando circa Angelos possibiles . S gradus possibiles argvmentum , quod isti formant ciroca utrosque existentes. Praeterea cum obiectio procedat de diebus.& horis, quae sunt res essentialiter successi vh; procedit de rebus nequeuntibus simul existere. Ergo non procedit de infinito Cathegorematico . Itaque respondemus prim b negando illam propositionem , quae viam parat Ubjectioni. Deus unico momento cernens

140쪽

si possibile Infinitum Cathegorematicum. I II

Angelum et quae proportio, & calculatio unitatum cum unitati hus alter s x alet in solo numero finito : Ex institutione quippe . atque usu verborum . vox illa omnes dies sigm fidat multitudinem circumscriptam undique . extra quam . ultra quam . supra quana ,

infra quam non sit possibilis ullus alius dies: ergo significat multitudinem finitam ς & hujus speciem , atque apprehensionem subi- tb ingerit menti; sed hoc ipsum est, quod mod, disputatur. Sc negatur a no his , nempe multitudinem illam esse finitam : Ergo voces istae ex humana institutione . atque usu tacit δ , ae exercitd supponunt, seu innuunt id ipsum . quod disputatur . S a nobis nega. tur : Ergo non miniis sunt rejiciendae , quando disputatur quid di-tasi pia, ct possibilitas infiniti, quam reiiciendae essent hae , Ens is alio . quando disputaretur quidditas. & possibilitas Dei. & hae .rer per se . quando disputaretur quidditas accidentis. Idem dico de illis unicuique assignare unum solum Angelum . Ista quippὸ cal

eulatio cadit bene in numeros finitos . sectis in multitudines infiniistas : quia clim hae non habeant numerum , seu ultimum suarum

partium, non potest unicuique unius assignari saltem direSte. aut reflexe per nos, s de Deo nescimus, quomodo ista cognoscat , unumquodque alterius, hoc eni in innuit successionem numeratio. nis , & haea sueeessio repugnat essentiae Infiniti .a7. Nec propterea instituimus vitioso isodo qui stionem de voce; etenim humanae disputationes , qualis e st praesens , nee non judi

cium internum circa veritatem , aut salsitatem rerum ipsa ruta fiunt per usum ve. boriim . signi si rationemque eorum e ergo si verba, quae hic, & nunc proseruntur, R ex quorum sensu . atque νsignificatione pendet concedere , aut negare propositiones, quibus constat argumentum , tacite, ae exercite innuunt oppos tum veritati, quae de senditur; merito repellentur illa verba, juxta quae formatur internum judicium , tamquam supponentia id ipsu rara, quod disputatur utrinque. & negatur a nobis . Nec urget, quod non suppetant alia verba ad proponendum eas objectiones ς quia non est absurdum , quod non suppetant verbi ad proponendum sophismata, quorum basis. ae sundamentum est abusus ipse, Scim proprietas verborum . istae autem objectiones esse sophismata .Patet ex eo, quod eodem prorsus modo instrui possunt contra infinitum syncathego te mali cum . & contra aeternitatem beatitudinis Sanctorum , atque paenarum Infernalium . quas aeternitates Omnes

fateri tenemur, ibi etiam possunt calculari dies, Si horae , S unus gradus Diuili od by Cooste