장음표시 사용
501쪽
Inferre lieeat, quod erat in sedere Peloponnesiaco, memorante Thucydide a Lib. m. XXXVI. Et plane sentio id actum videri. x si qua specialis7' poena adjecta sit: non quod nesciam posse ita contrahi, ut electio sit ejus, cui facta est injuria. poenam malit, an a transis actione recedere. sed quod negotii natura hoc, quod dixi, potius requirat. illud quidem constat, & jam , supra dictum a b Isb. iit, nobis est, ct historiae auctoritate probatum, pacem non rum , . pere qui pactis simpliciter saetis posterior non stat: neque enim tenebatur nisi sub conditione.
XXXVII. Quod si necessitas aliqua in causa sit, quominus pars una impleat id quod promissum est . puta si res perierit, aut ablata sit, aut factum redditum sit aliquo eventu im possibile, pax quidem rupta non censebitur: nam, ut diximus . non solet illa pendere a 3s conditione casuali. Sed alter optabit, an expectare malit, si qua spes sit impleri promissum serius posse, an εο aestimationem accipere, an s7 mutuis praestationibus isti capiti respondentibus aut aequum valentibus liberari.
XXXVIII. Cette, etiam post laesam sdem, e integrum est eas innocenti pacem servare, sicut Scipio fecit post multa Car. - thaginiensium perfida secta, quia contra obligationem faciendo: ' . nemo se obligationi eximit: &. si additum est . ut tali facto . pax rupta habeatur, adiectum id censeri debet in commodum Innocentis duntaxat, si eo uti velit. XXXIX. Postremo diximus, pacem solvi faciendo id, quod
specialis pacis natura repudiat. XL. I. Sic quae ' contra amicitiam sunt, rumpunt pacem. quae so sub amicitiae lege contracta est: quod enim inter caete . .
a Posterior non sati Cum prius alter eis non stetit . di ipse poste ltius ea implere cessavit. las Con διἱσκε eastiani Sed potestativa selliret, id est. non solet lita statui, ut, quod forte fit, eatui rumpat, sed quod eonflio 8ceu pa.
g Mattiis praestatioη lusi sibi immitti, . quod ipse facturum se promisit, incompensationem Mus quod
ab abero non prestatur. 1 Innocenti patem servare I Qui stete de ab eo vinculo, quo tenelut alter, eum non dimittere. 39 Δκ tra arilestiami Quibus m- levolus declaratur animus, etsi proprie nihil fiat adversus praecipua pacti eapita. - Sub ampeἰtia Ietei Cui additu inest inter articulos, ut posthac vivant tanqtiam boni bc fideles amiei.
502쪽
ros solius amicitiae si officium exigeret, hic etiam pacti jure praestandum est. Et huc, non vero ad quamvis omnino pacem est enim & sedus, non amicitiae causa, ut nos Pomponius Amivi. s. doset refero multa, quae de s 3 injuriis non armatis & contummD-δεω -lia a legum peritis dissertari solent, & praecipue illud , Tullis: reditum in gratiam 93 β quid est eommissum, P id non ne-su. .πgtectum sed violatum putatis, nec imprudentiased perfidia vis oma .rare. Sed hic quoque ys detrahenda quantum fieri potest iacto invidia. 2. Itaque personae quamvis conjunctae aut subditae facta Injuria , ipsi quicum pax inita est sacta non censebitur, nisi aperte ad ipsius sugillationem facta sit, quam naturalem aequitatem iue L. ἐι- ο servis atrociter laesis sequuntur leges o Romanae: & adulte. rs. d. s rium aut stuprum s7 libidini potius quam inimicitiae imputabi- D.tur: & invasio rei alienae novae potius cupiditatis reum lacter, quam fidei laesae. Iz 3. Atroces sane minae, nulla nova causa praecedente, tum ..d. iii amicitia pugnant: & huc reseram arces in finibus structas, non Aux. it. tuendi sed nocendi causa, & insolitam copiarum conscriptionem,c f. n. 3. si justis satis indiciis appareat, in non alium haec, quam in eum quicum pax sacta est, comparari. XLI. I. y Subditos singulos, qui ex altera ditione in alteram migrare
et o tum exigeret . Quod fieri
deberet lege humanitatis di morum, cui qui non paret , saeti quidem improbe, non tamen actionem M. teri parit. 91 Injuriis non armaris' Quae fiunt sine vi , aut si negentur honores debiti . aut fiat aliud quid in contumeliam laeti.
gentia. ss Det Menda es ἐκυἰῶaJ Ne nimis cito in bellum ruatur, factum, quamvis malignum , leniore potius animo aeeipiatur de mitiore voeabulo appelletur, quam graviore &Invidiosore. 96 semis ariseisee Iasiul Tanquam Id pertineat ad domini offensam.s' tibiani mittis I In eo peccasse magis aliquem interpretabimur,
quod se eontinere non posset se quam quod in persona eam laesos nos vel
mune hoe ius pactis firmari me
503쪽
migrare volunt, suseipete non est contra amicitiam. Neque enim naturalis tantum, sed & favorabilis est ista libertas, ut alibi a diximus. Eodem loco pono perfugium exulibus datum. a L. Ir. Nam in exules, ut ex Euripide diximus . alibi, nullum jus ci.ς V β. 3 .vitati. Perseus apud Livium ε recte , quid attinet euiquam exi num patere, si ninauam exuli futurus es locus' Aristides Leu-'. t Hii.
st. Plane a oppida aut magnos coetus, qui civitatis si partem integrantem faciant, recipere non licet, ut alibi diximus: ne Oin
que magis eos qui ex sacramento , aut aliter, ministerium aut lia servitutem debent. De his autem , qui belli sorte servi sunt, Ti. M idem introductum gentium jure apud quosdam populos supra
memoravimus. Sed & de his, 1 qui exules non acti poenam e Lo. II1. ustam effugiunt. dedendis egimus I alibi. c. 7. 1.
XLll. Sortis aleae subjici belli exitus licite non semper potest, I
sed tum demum, quoties de re agitur 3 in quam plenum habemus dominium. Nam ad subditorum vitam, pudicitiam. & si. milia tuenda, civitas, ct ad bonum civitatis tuendum rex adictius obligatur, quam ut Omittere possit eas rationes, quae adui & aliorum tutelam maxime sunt naturales. Attamen si vera aestimatione qui injusto bello impetitur tanto sit insertor , utre. sistendi nulla spes sit, videtur sortem offerre posse, ut certum iapericulum incerto evadat: hoc enim est de malis minimum.
XLIII. I. Sequitur valde agitata quaestio de praeliis, s quae definito numero condicuntur belli liniendi causa, puta inter singulos utrimque, ut AEneam ct Turnum, Menelaum & Ρarmdem tadi tanti solet. Vide paeem Antio.
Libro II, cap. V. a . vide dii Binaram. ibro XII. Gnono Insa Pάνιον inret antem I Qualia pars si abscedat, totum non manet integrum. sed mutilum fit. ss Irim introductu i Ut eos au fugientes a dominis, in quorum servitutem bello venerunt, Iecipere. nee reddere liceat.
i Qui exules non an; I inii nousunt clamnati exilio, sed teli solum
mutaverunt fuga, ne gravius Puni
α is quam phnumJ In qua dc ex qui ius nostrum , Ex id remittet.
504쪽
o P νου η-dem: inter binos utrimque, bb) ut Inter AE aetolos & Eleos a ' τλω ternos utrimque, ut inter Horatios . Romanos & Curia-α, , ., tios Albanos: inter tricenos utrimque, ut inter Lacedaemo- δερι ' nios & Argivos.
2. Si jus gentium externum tantum spectamus, non est dubitandum , quin per id ipsum talia certamina sint licita: hostium enim caedem id jus indiscrete permittit. Quod si vera esset v terum Graecorum , Romanorum, & aliarum gentium opinio , . quemque vitae suae esse summo iure dominum, jam ct interna justitia talibus praeliis non deesset. Sed hanc sententiam rectae U=rationi ac Dei praeceptis pugnare aliquoties jam ς diximus. In proximi caritatem peccare eum, qui ob res, quibus carere11. possumus, retinendas, hominem occidit, alibi ostendimus &aiab. ry, ratione, & sacrorum oraculorum auctoritate.
e. r. v. xl , 3. Addemus nunc, ct in se & in Deum peccare, qui vitam sibi a Deo pro magno beneficio concessam tam vili aestimat. Si res bello digna agitur, ut multorum innocentium salus, pro ea totis viribus nitendum est. Condicto certamine s uti, tanquame N. 2, 1. testimonio bonae causae aut judicii divini instrumento, e vanum & a vera pietate alienum. T 4. Una res est. ce quae tale certamen justum ac pium potest -.reddere ex una duntaxat parte, f si alioqui omnino expectar -ἀ dum sit ut qui injustam causam fovet victor sit laturus cum magna innocentium strage: 6 nihil enim ei imputandum est, qui mavult ea ratione certare, quae spem ipsi maxime probabilem ostentat. Sed & hoc verum est, quaedam quae non recte fiunt, ab aliis tamen recte non probari, sed permitti, ut graviora mala, quae aliter vitari non possunt, vitent . quomodo multis in Iocis
m E u R s II Mi manea Laeonisa, Lib. IV. e. 13. ubi sitis de hae hi. storia agit , di plures auctoritates veterum adducit. I. B. ς Uti, tam m testimoniol Quemadmodum superiori biis aetatibus . in desectu prohationum innocentiae suae, sole nant eum aecusatoribus in
ε Nihil ei impMandam Nulla ejus est eulpa.
bb De singulis tantum loquitur 2Au AN Ias, quem in ora libri Auctor noster testem indieat neque
enim alio reserri potest illius testimonium nimirum Det .s Eleus, ah una parte; P ac a AE olus, ab
altera , electi sunt, qui singulari
certamine de re inter utrumque Populum controversa decernerent. Neque in memoriam revocavit Auis ctor, se idem exemplum, ram quam
h Strabone, alibi adtulisse, Liι. tr.
Cap. 23. β. I . num. I. Detis enim,
e Eleas, ibi unum idemque sunt. Ceterum locus Pausania, de quo iam agitur, exstat cust. . dicti Lib. V. F. B. see in Conser hele P UT E N Do is Flu Μ nostrum, Do 're μι. ΘG-. Lib. VIII. c. s. ν. s. I. B. Gam Diuitigoo b Oosl
505쪽
s. XL. II. XLV. . CAPUT , XX. sin locis tolerantur & improba senora, ct impudicitiam prosesiae
s. Quod ergo supra a diximus cum de praeveniendo bello a L φ. r. ageretur, si duo, quos inter de regno controversia est, parati l sint inter se armis cernere, pati id posse populum, ut major calamitas caeteroqui imminens evitetur: idem &, cum de bello filia finiendo agitur, dicendum erit. R Quomodo Assyriuin regem a. Cyrus provocavit: & apud Dionysium . Halicarnassensem Me. n. 13. tius ait, non iniquum fuisse, b ut ipsi principes populorum ar- mis rem inter se disceptarent, si de ipsorum, non de populo 'Tuin potentia aut dignitate controversia suilset. Sic e ΙΙeraclium Imperatorem cum Cosroe filio Persaruin regis pugnasse singulari certamine legimus.
XLIV. Caeterum qui sie in praelii exitum conjiciunt controversiam, I sibi quidem jus, si quod habent, adimere possunt, non & alteri, qui non habet, dare, in illis quidem regnis quae . . in patrimonio non sunt. Itaque, ut valeat pactio, & populi & is qui jam nati ius ad successionem habent consensum nece se est 'accedere: in s laudis non liberis, etiam domini sive senioris. U. I. Saepe in talibus praeliis quaeri solet, d s uter pro utictore
τΕΜ, De ori insiι. Lib. V. e. 3. n. 44 Et multo ante Hyllus Eurystheum. vide Earipidem Heraclidis. vers. go , b At aliter rem narrat DIODORU a SICULUS, B . risor. Lib. I v. c. ss, 6 . I. B. b in usi prine es populorum armis rem inter se disceptarent I Hoc Adria. nopolitae respondebant Mahumeti de ipso & Musa Telebe. Letine laritis lib. xl. Sic Cunibertus Langobardo. rum rex Alachin provocat. Patitas Imrm reaei lib. v. Cv. o. Sic de Chersonis eastro Pharnacus cum Sauromato pugnare volebat , ne multitudo ob ipsbrum controversam perieulis objiceretur; narrat Constansinus Porphrumneta capite de eastro Chersonis. Vide exemplum fingillaris certaminis cie regno apud Pontanam historia Daniea: di qua de provocationibus inter Carolum V. Imperatorem dc Franciscum prunum Galliae regem , narrant historicilCertamen singulare, de quo Pon
I ranas, fuit inter vi undam di Caris nutiam. Vide Lab. V. pag. Is I. EL Ams. ris 3 i. Illius autem inter Pharis ream & Sauromatu- , nullum est vestigium in Cap. De Cosra ciem nis , quod est ultimum Lib. II. Const. Porphrogemeta De Thematiabus ; neque alibi in toto opere. P. B. e Heraelitins I Vide 'moἐκώ- Iiis
bro I v, cap. 2I. ex. Fredegaritim cap.
d Uier pro victore βι habendas IEnnius: l Apud Servium, in fragm. Qia Heit non es victor nis victus
vide Seriuream ad illud Festi , he
ciunt, ut, si vineantur, perdant ius regni; non tamen ut id statim aequirat victor, nisi etiam consense
506쪽
ctore sit habendus. Ulm non possunt videri nisi qui aut omnes
occubuerunt, aut in rugam dati sunt. Sic e 10 in fines se aut oppida recipere apud Livium o victi signa.' a. Apud tres nobiles hilloricos, Herodotum, Thucydidem, Polybium, ri tres proponuntur de victoria controversiae, quarum prima ad condictum certamen pertinet. Sed, si quis recte advertat, inveniet omnibus illis praeliis is sine vera victoris, ι II Mil. discessum. Nam . Argivi non fugati ab Othryade, sed noctu I. c. ra. superveniente abierant, victores terati & id suis renuntiaturi. erium Neque Corinthios fugaverant Corcyraei, O sed Corinthii, cum c. seliciter puguassent, Atheniensium classem validam conspicati, nullo cum Atheniensibus virium periculo laeto, cessim ierant. yhilippus vero Macedo Attali quidem navem a sitis desertam ceperat, at classem nihil minus quam sugaverat. Itaque, ut d -- ου Polyhius notat, magis pro victore se gerebat . quam victorem lantiebat.1ois. 3. Vero, spolia legere, s cadavera ad sepulturam eon. 3λ 'cedere, 3s praelio iterum lacessere, quae & dictis locis & apude Lib. . Livium aliquoties reperias ut fgna poni victpriae, per se nihil xx M. probant, nisi quatenus cum aliis indiciis valent ad docendam holitum fugam. Et corte, qui loco cessit, in dubio magis eli ut fugisse eredatur. At, ubi victoriae firma argumenta non sunt, res manet eo loco quo ante praelium fuit: ct aut ad bellum,asit ad novas pretionς. veniendum est. XLVI. I. Ar-
re eampo, nec castris considere au.
Ir ves e traversa I Tria eonu versiarum hujusmodi exempla.ra Condict- eerta n J Num. 3.i 3 Sina vera i Plena de consum mala alterius utrius partium.
r Dosia legere, ea vera I Quae indieio sunt, locum aciei , ante communem, nunc esse eius, qui spolia legit, Ec cadave Ia concedit. Iustin. 6, ε.l Is Prasio iterum Deusere I Quod
507쪽
XLVI. i. Arbitriorum o Proculus nos docet duo esse genera: a L. I H/- unum ejusmodi, ut sive aequum, sive iniquum, parere debe, v. Inus, quod obserVatur, ait, cum ex compromisso ad arbi. V mirum itum est: alterum ejusmodi, ut ad boni viri arbitrium redigi debeat, cujus generis exemplum habemus in . Celsi re- , L. Si sponso: si libertus, inquit, ita juraverit dare se quot operas patronus arbitratus sit, non aliter ratum fore arbitrium patroni quam ' ,
rs s equum arbitratus sit. Sed haec jurisjurandi interpretatio, ut Romanis legibus induci potuit, ita verborum simplicitati per se
spectatae non convenit. Illud tamen verum manet, utrovis modo arbitrum sumi posse, aut ut conciliatorem tantum, qua
les Athenienses inter Rhodios & Demetrium fuisse legimus, aut ut G cujus dicto parendum omnino sit. est Et hoc est
enus de quo nos hic agimus, & de quo nonnulla supra e dixi. tr. mus cum de cavendi belli rationibus loqueremur. c. i p. g. g. Quanquam vero etiam de talibus arbitris, δ3 in quos compromissum est, lex civilis statuere possit, ct alicubi ila tuerit, ut ab iis provocare & de injuria queri liceat; g id tamen inter reges ac populos locum habere non potest. Nulla enim hic est potestas superior, quae promissi Vinculum aut impediat, aut solvat, Standum ergo omnino, sive aequum, sive iniquum pronuntiaverint, ita ut Plinii . illud huc recte aptes: summum d P Gaiusqiae causasse judicem facit, quemcunque eligit. Aliud enim Mu. bi
t DL 4 Paces per arbitrum tactas
habes aliquammultas in Polonio historia Cromeri libris x. XVI. XVIII. XXI. UIT. XXVII. xxv III. Habes de In Daniea Pontani libro II. confer quae nos supra libro II, c. III. . 14 GR NO II.
- revismissu Ubi eonvenit inter partes, ut quicquid statuerint arbitri , eo stetur sine exceptione. is Od iani viri arbitri ubi eonvenit hoc ita, si patuerit arbitros se gerere tanquam medios Ec
1s Si quam arbitratas I Si non
esus iuvit liberti bonitate, qui
ejus arbitrio se eommisit. .. ao Conciliatorem Qui persuasione de inductione utatur.
at minis dicto I Qui imperio de
2 In us compromissi- Rus mmnem habent pronuntiandi di utem terminandi potestatem. 13 μua Ne potestas operior I Ut in privatarum rerum arbiuis est magistratus vel princeps.
Vis. Demetr. pag. 199. A. Nihi Ienim de hoe ossieto Atheniensium memorat Diodorωs Sistitiis, Lib. xx. Cap. Ioo. quum tamen fuse narret flustraneam Rboia obsidionem , quae ad pacem ineundam Demetriviae comis
508쪽
eli r de arbitri ossicio, aliud as de compromittentium obliga
XLVII. I. In arbitri ossicio spectandum, an electus sit invicem judicis, an 7 cum laxiore quadam poteltate , quama arbitri quasi propriam vult S cneca, a cum dicit: melicis de henes videtur conditio causae hona, si ad judicem , quam II ad arbitrum 7 mittitur: quia zs illum formula includit, certos, quos non exocedat, terminos ponit s hujus libera di nullis adprieta simulis religio θ' detrahere aliquid potest is adjicere sententiam suam, non prout lex aut justitia suadet, sea prout humanitas is miserib Rhet t. cordia impulit, regere. Aristoteles , quoque ἐπιεικῆ. . id est, aequi & commodi hominis esse ait, εἰή δε- αν μῶου,εν ο εἰσβουλεet Πινα . malle ire ad arbitrum quam in jus, rationem adjiciens, O si 2ψ ιτη ras τὰ ἐπιεικες ἐρα. ἰ 3-τ νόμsν' - τουτου era εὐνόδε οπως ἡ ἐπιεικὲς nam arbiter is quod aequum est respicit, judex legem: imo arbiter ejus rei causa repertus es, ut valeret aequitas.
2. Quo in loco aequitas non proprie significat, ut alibi, partem illam jullitiae, Is quae legis sonum generalem ex mente auctoris adductius interpretatur, nam haec & judici commilla eli) sed omne id, quod rectius fit quam non fit, 30 etiam exotra justitiae proprie dictae regulas. Sed tales arbitri sicut inter privatos & ejusdem imperii cives frequentes sunt, & specialiter Christianis commendantur ab Apollo lo Paulo I Cor. v I. N ita in dubio non debet tanta potelias concessa intelligi: in dubiisent in , quod minimum est, sequimur: praecipue vero id i
cum . si R O N O V I I. 14 De arbitri inela I Quid saerae illum deceat.
23 De eompromittentia ae obligatἰεMImid faeere necessirio teneamur. ais In vicem Itidieis i ut merumilis summamque iustitiae legem de causarum merita spectet. ιγ Ω- laxiore quadamJ Ut possit etiam prater jus ex aequo dc bono patuere 1s IIumi formula J Cum qua sem. per dabatur a praetore iudex, veluti: si paterεt dare vel facere oportere.
ex dicit, eum possit in alienum de absitdum sensum rapi, ex ratione, cum prudentia id intelligendum
3o ει a. extra iustitial EG unser lares possit non tieri. it Ita tu diabis I Ubi non planeas diserte de iis conventum est. 3a Quod minis αἱ L. s. D. det
E In Ioeo sENECAE non agitur de Arbitris ex eo. romisso e sed illi Arbitri veri sunt 'diees, nismirum Pedanei, seu a praetore dati; Mari autem dicuntur, quod den tui in Ddieiis bona rides, qbi laxior
erat eorum potestas, adeo ut ex
aequo de bono qecernere eis It tet; quum Ddie 1 stricte sie dicti, qui in Ddieiis fricti ruinis addicebantur,
intra verba Ec legum subtilitatem manere deberent. Vide C QR R. O m. pro δεβ. Comae i. e. q. IN-s Tt T. de Actionib. d. I. Ec 3 o. in inprimis Eruditissimi N OD TII ex iis
509쪽
eum habet inter summam potestatem obtinentes, qui cum judicem communem non habeant, arbitrum censendi sunt asstrinxisse iis regulis, quibus judicis ossicium adstringi solet. XLVIII. illud tamen observandum eli, arbitros lectos a populis aut summis potellatibus hyde principali negotio pronun- tiare debere, non de possessione: nam 3 possessori a judicia j ris civilis sunt: jure gentium possidendi jus dominium sequitur. Ideo, dum causa cognoscitur, 3s nihil est innovandum, tum ne praejudicium fiat, tum quia dissicilis est recuperatio. Livius in a historia disceptatorum inter populum Carinaginiensem &Masinissam, inquit, jus possessionis non mutarunt. ς' .XLlX. I. Alterius generis cli arbitri sumtio, cum quis ipsi hosti de se arbitrium permittit, quae est deditio pura, subditum faciens eum, qui se dedit, ei vero, cui fit deditio, summam deserens potestatem. ἐπιτρέ-ν οἰ-αυτὸν dicunt Graeci. Sic .mtolos in senatu rogatos legimus, termitterentne de se arbi..trium populo Romano. Consilium P. Cornutii Lentuli apud YYj .ii Appianum: c circa finem belli Punici secundi, de re Carth. igi-e,niensium hoc erat: permittant, inquit, Carthaginienses se arbi e Γὸα Dio nostro, ut victi solent multi antehae fecerunt: vidsumus p. deinde nos, Θ, si quid fuerimus largiti, 36 habebunt nobis grariam: 37 neque enim fedus dicere poterunt. permultum autem in reres. . uamdiu sedera cum tuis inimus, ut ea rumpant, semper aliquid causabuntur tan7uam iasi adversus attritam feriris p.r tem. Nam quia multa sunt dubia interpretationis, pr et semper perplexandi materia. At, stas ut deditis abstulerimIs arma, eον-pora ipsa acceperimus in potestatem, tum demum intelligent nosse habere proprium, demittent animos, quodcvmyue a nobis acceperint , id tanquam de alieno datum libentibus animis accipient.
a. Sed hic quoque distinguendum est, quid victus pati debeat, ct quid victor jure, quid etiam salvo omni ossicio sacere possit. quid denique eum maxime deceat. Victus poli deditionem nihil non patiendum habet: quippe jam subditus, &, si jus helliternum respicimus. eo in loco, ut ei nihil non eripi possit, etiam
dicebat in controversia i est, possidere debeat: nam is onus Saluciae. Vide Srer ω- Henrico I v. l probandi in alterum devolvit.
i sit res, de qua ambigitur: non uterj interim eam postidete debeat.
t anteeessiim eertatur, uter, dum lis aut potius eum, qui Serrani Higuaiam ulterius deduxi .l
s Nihiι in imo dumi Non auis ferenda possessio ei, qui rem tenet. 6 Habebtine nobis gratiam J Id benefleto nostro consecuti fuerint. 37 Ν que enim Dina diereel M
510쪽
etiam vita, etiam libertas personalis, multo magis bona, non publica tantum, sed & singulorum. AEtoli, inquit alio o loco Livius, 33 permisso libero arbitrio, ne in corpora saeviretin, memtuebant. Citavimus , alibi: ubi omnia ei, qui armis plus potes, qua ex iis halera victor, quibus mulctari eoι vetit,
entavit. ipsius judicium atque arbitrium est. Eodem u illud Livii c per
tinet : Romanis mos vetustus erat, eum quo nec sedera, nec aequis Iegibiu jungerentur amicitia, non prius imperio in eum tanquam pacatum uti, quam omnia dAina humanaque dedisset, obsides acina Lab.
prasidia inbibus imposita forti t. Etiam
, ,: 'occim licite interdum deditos d ostendimus.' L. I. At victor, ne quid injuste faciat, spectare primum debet, ne quem occidat, nisi id 3s suo sacinore meritum. sic&, ne cui quicquam auferat, nisi in jultam poenam. i Intra hunc autem modum, quantum securitas patitur, ad clementiam αIiberalitatem propendere semper honestum est, interdum pro
circumstantiis etiam ex morum regula necessarium. a. Diximus alibi, o bellorum egregios fines, quoties ignosce VcVβ- do transigitur. Nicolaus Syracusanus apud f Diodorum: - ἐδε f ια ου. v σπλων πι -πε τῆ π-εον συνη L. me c- ἀὶιον αὐτους ψ ἡμετέροιι Φιλαδ'νω-ας tradiderunt se eum armis, confisi elementia victoris; quare indunum t p. 33 fores eos decipi spe nos,a Dumanitatis. Postea: g έε sus
Intra hane autem ---, ρομα foritas paetitur, ad clemensiam edi liberalitassem Aropendere se em h α um e et Vide nobile exemplumi etdinandi Legionensium regis apud Marianam lib. x I. c. I s. Et rei te uae nos supra hoc libro, cap. XI. . I dc Is. GR NOTI .gs Permisso libero arbitrio l si se. lnatus populique Rom. omne de se arbitrium facerent, ne Principes -- frum vineulis di suppliciis traderen-ltur, metuebant. 39 Suo fasinoret Proprio, extra gommunia, de egressa modum eo. Tum . quae vulgo di promiscue inhallo fiunt. o Quanta-frearisas I Coneedere potest victor, ita ut ipse extra m tum eladis aut rebellionis maneat. I Inrineeabili supplieisi ut Geta. I, 13. Poena indeprecabilis. ggin I.raeus non exstat Ius. II. quem Auctor in margine indicat.
sed Lib. xxvIII. c. 3 . quem errorem tacitus emendassem, ut innuis
meros alios nusmodi silentio praeisterii, nisi fontem ejus ostendere possem, di aliquatenus id iuvaret. Nimirum locum illum nouer exissetipserat E PETRI FABRI SE ME TR. Lib. I. e. 7. p. m. I. ubi tamquam ex Lib. 7. laudatur. Ac alterius libri ejusdem Scriptoris numerus falso notatur. B.