장음표시 사용
531쪽
ne: neque enim omne, quod cum inllitore geritur, obligat eum, qui praeposuit, sed ita, o si ejus rei gratia cui praepositus fuerit a L. etin contractum est. de quo autem D palam proscriptum fuit, ne s. cum eo contrahatur, is praepositi loco non habebitur: quod proscriptum quidem sit, sed i non pateat, tenetur qui praepo-T II suit. conditio quoque praepositionis servanda est: nam si quis, , sub certa i se vel is interventu cujusdam personae contrahi vo i. de γε i. Ivit, aequissimum erit id servari, in quo praepositus eIL Θ 2. Cui consequens est, ut alii reges aut populi magis, aliae T 3 minus ex ducum suorum contractibus teneri possint, si satistae sint ipsorum leges atque instituta. De his si non constat, se sed α' quendum est quod conjectura dictat, ut concessum intelligatur id, sine quo satis commode, quae Officii sunt, caepediri non
s. Mandati fines si excesserit minor potestas, tenebitur ipse, si quod promisit praestare non potest, ad aestimationem: nisi lex aliqua satis cognita id quoque impediat. Quod si dolus accesserit, id est, si i prae se tulerit jus majus quam habebat, jam tenebitur & de damno culpa dato, imo 2 ex crimine ad poenam cri. mini respondentem. ro Ex priore causa bona obligantur, ct si ea deficiant operae, aut libertas corporis: CX posteriore quoque persona, aut bona, aut utrumque , pro delicti quantitate. Quod autem de dolo diximus procedet etiam, si quis II testationem interposuerit semetipsum obligari nolle, quia & damni dati &poenae justae debitum cum delicto non voluntario sed naturali
nexu cohaerent.' V. Quia vero semper aut summa potestas obligatur, aut minister esus, ideo& certum est partem alicram obligari, nec dici posse claudicare contractum. Egimus de comparatione eorum, qui medii sunt, ad superiores. VI. Videamus & quid in inferiores possint. Nec puto dubitandum, quin dux milites, magistratus Is oppidanos obligent 'intra eos actus qui solent ab ipsis imperari: alioqui consensu Opus
Gno NOVII. It Pala- proscriptum I Literis in Ioeo publico amxo denuntiatum. Non patear J I.iteris forte obscuratis pluvia casuve alio , aut ablatis Se refixis. I 3 Drer iis I Non nisi adhibita
minoremve pro ratione criminis.
Io Ex priore I Damni culpa dati. 7 τ aiionem interpo eris I In strumentum testibus subsignatum
fieri curaverit. 1 G dieare eanfractum I Quasi non paribus pedibus incedere, non utrimque aequaliter ire.
Is Oppidanos I si quid illi pr s
zo Qui fuerat Quod dux militis bus, magistratus oppidanis mandan di ius habet. Diuiti oci by Cooste
532쪽
a Contra, ducis aut magistratus pactum M inserio. M a V ribus proderit in mere utilibus omnino: id enim in potestate comprehensum satis est: in his quae onus annexum habent intra ea quae imperari solent, omnino; extra ea, ita ta si ac-i , eeptaVerint, quae congruunt his quae de stipulatione pro tertio. k, 1 dissoluimus. Generalia haec illustriora laetent subsectae species. VII. t, De belli causis & consequentibus transgere adhelli ducem non pertinet, neque enim belli gerendi pars est bellum finire: imo etsi cum maxima potestate praepositus Deo
2 Sallustius. Et apud Livium ς est e qui rata ista Da erit, . L. μμM t te smatus, non jussu populi Romani pereo xxxvii. gerimus. Sic Caudina, sic Numantina sponsio populum R e. 1 f. manum, ut alibi s exposuimus, non obligavit. Et eatenus f Lib. tr. uerum est illud *s Post humii, si quid es in quo obligari populus yotest, in omnia potes. nempe eorum quae ad ductum belli non pertinent: quod ostendunt antecedentia, de deditionudo sponsione relinquendae aut incendendae urbis , de stati
VIII. e Inductas dare ducum est, nec summorum tantum, sed& minorum , iis nempe, quos oppugnant aut obsessos tenent S se suasque copias quod attinet. Nam alios duces pares non
& Marcelli historia apud g Livium de
IX. I. Homines, imperia, agros, bello quaesita concedere itidem G n o T 1 i. s
e istaeias dare eum est viderimam lib. v. GROR VII. 2t Inferioriria I si horiun in sa-vorem pactum fuerit. ista Si acceptaveriMJ Non omnino, sed in his, quae rata habuerint miis lites vel oppidani. 23 Ad heui diuem I A republiea vel prineipe delegatum. a. De bolli rictui De negotiis ad bellum administrandiim 3c gerendum pertinentibus: non etiam de paei L
533쪽
itidem diaeum non est. Hoe jure Syria a Tigrani ademta. a RAE L quamquam Lucullus dederat. De Sophonis , b quae bello capta erat, ait Scipio, Senatus populique Romani judicium atque arbitrium esse; ideo a Masanissa, quo duce capta erat, libertatem ei dari non potuisse. α In res alias, quae in praeda sunt, jus aliquod concedi imperantibus videmus, non tam ex vi po testatis, quam cujusque populi moribus. qua de re satis superius a nobis d dictum est. d Lib. I ,2. At 87 nondum quaesita condonare omnino in ducum potestate: quia oppida pleraque & homines Depe in bello dedunt se sub conditionibus vitae salvae. aut & libertatis, aut &bonorum , de quibus summae potestatis arbitrium exquiri res plerumque non patitur. Pari ratione jus hoc & ducibus non1ummis dandum est intra ea , quae ipsis agenda commissa sunt. Maharbal Romanis quibusdam, qui ex praelio ad Trasimenum evaserant, satis longe absente Annibale, fidem dederat
non tantum vitae, ris αετηριαι. ut nimium concise narrat Polybius e , sed, si arma tradidissent, abite cum singultis vel limen. e. '' iis passurum: retinet eos Annibal hoc causatus: f an Μαανtas f Irid. e.
-σπι,λα' d in potestata Maharbalis non fuisse. se inconsuis fidem dare se dedentibus, qua ipsos it os aut indamnes praestaret. .
Iudicium de hoc facto a Livii sequitur. 3o Punica νelimne seri ε , vata fidas ab Annibale s. . a. Quare & M. Tullium in Rabirii causa D iit oratorem a dis G n o x x i.
d Ri petessare Maharbasis non μοῦ γε, se ineonfia a fidem cares dedenti. MI Non magis probabile erat in re simili effugium, quo usus Bajazetes
xc me sere Syriati Atqui non eam iure id factum, quam insolentia Pompeii, qui pro iibidine, quae
potuit, alia Lueulli restidit. Ideo di ipsius acta noluit confirmare senatus , neque id emerae potuit, nisi potat iam . nefaria cum Caesare &masso eonspiratione inita, Ac se &rempublieam perdidit. Alioqui non
magis licuisset Pompeio inimere,
quam Dieullo darer fuerant enim pari iure; sed Pompeius suecesibi leaemulus Lueulli. Lieuisse autem utrumque ita, si ratum haberet s natus . ex historia notum C ii a tem Tigrani e immo Antiocho Asiatico . Pii filio, Cygiceni nenoti. 27 Ndndo 'asital ta istum modo in spe sunt aequirendi , , acto relinquere possessoribus, si alia imperata facere velint.2s Ex iri stes I Brevitas oeersio
as Intra eat In iis dumtaxat ca ss, quae illis delegantur.3o rinisa religioκε servar; J Id est, non servata: semper enim male audierunt Poeni ob perfidiam. 3 in oratorem, non ut fodieem IVide ad illa prolegom. secta, ars omem, causa seriure. num. o.
534쪽
dire debemus, non ut judiccm. Vult a Rabirio Saturnium iure
caesum . quem consul C. Marius data fide cx capitolio abduxea O δι- rat. Fides, a ait, qui potuit sine senatus eo uiso dari e & ita G R 'reni agit quasi Marium solum fides ilia obstringeret. Atquit ς' φ' C Matius ex senatusconsulto potet talem acceperat operam dandi, ut imperium populi Romani majestasque conservaretur. e In ea potestate . quae Romanis moribus erat maxima, quis neget comprehensum jus dandae impunitatis, si eo modo omne periculum a republica arceretur X. Caeterum in his. ducum pactis, quia de re agunt aliena, quatenus contradisis natura patitur, 33 adstringenda interpretatio, nempe ne aut ex ipsorum facto summa potestas plus quam vellet obligetur, aut ipsi damnum subeant ossicium faciendo.
XI. Ita qui in deditionem puram a duce accipitur, eo juret acceptus censetur, ut de eo victoris populi aut regis arbitriumst, cujus exemplum est in Gentio Illyrii, & Perseo Macedo. ιμ, plan. mae rege, qui se, ille . Anicio, hic a Paulo dediderunt. MII. Uγr. XII. Sic adjecta cautio . M ita intum sis; β populus Romanus P g γε - eensuisset, quam saepe in sponsionibus invenias, essiciet, ut, ra- lihabitione non secuta, dux in nihil ipse teneatur, nisi si qua locupletior factus sit. XIII. Et, qui oppidum tradere promiserunt, possunt praesi- .d Lis. LI. dium dimittere, ut fecisse d Locrenses legimus.
si senatus paeem non eomprobasset. testitui vult auctor. Lis. II. G R O T I Iae se ea potesate , qua Romanis moribus eram maximal Vide Salis. fiam in bello Catilinario. p. 3 o. Ed. Wass. Tullianae huie eavillatio. lni non dispar illa Consalvi in ducem lVHeminum Guieetardini libro VI. l
535쪽
I. Refellitur sententia fatuem, prisatos, fra hosti data non Obstringi. II. Openditur obfringi eos etiam pirata di latroni: di quate
III. Minor hic non excipitur. IV. Error an liberet. V. Solsitur ofectio sumta ex publiea utilitate. VI. Aptantis ante dicta ad β-dem datam redum in care rem rVII. D eertum locum non rein deundi et non militandi:
VIII. Non fugiendi. IX. Captum alii se dare non posse. X. An prioati cogendi sint a suis potestatibus implere quod
promiserant. Xl. aualis interpretatio in B jusmodi pactis adhibenda. XLI. auomodo sumenda voces vitae , Vestium, adventus auxilii.
XIII. Rediisse ad hostem quis,
XIV. y usta auxilia qua, in . deditione, sub oonditione fa- .
XU. ad executionem peristinent , conditionem non Dis
XVI. De talium pactorum obindibus.
1. Iceronis est illud a satis tritum: etiam si quid i singuli temporibus adducti hosi promiserint , est in eo ipse siss
onfertianda a singuli, milites puta aut pagani: nihil enim ad . tandem refert. Mirum eit inventos esse juris magistros PBori. 3K docerent, pacta publice cum hostibus inita fidem adstringere; at quae a a privatis fierent, non item. Nam, cum privati jura δε MDh. 'privata habeant quae oblisare possunt, & hostes o capaces sint asi. in aequirendi juris, quid esse potest quod obligationem impediat adde quod nisi id statuatur, 3 datur caedibus occasio, libertati impedimentum: nam ct illae caveri. saepe, & haec obtineri a captivis, fide privatorum sublata, non poterit. II. Imatorum de dominorum obligare se
3 Dasur ea ibus J Minus enim parcent Pollicentibus se redemtum iri, & ii cui pVercerint , eum, quod nune saepe ni, fide data nunquam dimittent ad pretium redem. tos eonsiderasse tanquam pupillos i tionis comparandum , si eertum de servos. qui sine auctoritate tu-lerit, eum ista fide non obligari.
ΦGRO NOVII. I o Iussi temporibus adducti J Quae scilicet non promitterent, nisi dura de infelicia tempora experiren
536쪽
II. Imo non hosti tantum illi, quem jus gentium agnoscit, sed & latroni & piratae data privatim fides obligat, perinde ut v de fide publica supra a diximus. Id interest, quod si metus 4-ι 2 ab altero incussus impulerit ad promittendum, is quieti ,ὰ vi promisit Petere restitutionem. aut, si alter nolit, sibi eam β. s. praestare potest. b Quod s in metu procedente ex bello publico se iuris gentium locum non habet. Quod si & jusjurandum ac-Τ'ta cesserit, jam omnino quod promissum est praestandum erit ab ta. τ eo qui promisit, si periurii crimen effugere volet. Sed tale e. s. β. z. periurium si in hostem publicum commissum sit, puniri ab ho. a. ai. minibus solet: si in latrones aut piratas, o dissimulari odio e
III. in hac quoque privata fide 7 minorem non excipiemus, qui ε eius status est, ut actum intelligat. Nam quae minoribus consiliunt beneficia, ex iure sunt civili. Nos de jure gentium
e Lib. Ir, IV. Et de errore alibi e diximus, ita jus dare a contractu /- β, ε, recedendi, si id, quod per errorem creditum fuit, s in mente agentis vim habuerit conditionis. V. I. At, quo usque se extendat privatorum in paciscendo potestas, dissicilior inspectio est. Quod publicum est, a privato alienari non posse satis constat: nam si ne ducibus quidem bellid Cap. id permissum est, ut modo ἀ probavimus, multo minus privati S. v. LI. Sed de ipsorum actionibus ac rebus quaeri potest, quia videntur haec quoque concedi hostibus non posse sine aliquo damno partis: unde videri possunt talia pacta ro illicita cum civibus objus supereminens civitatis, tum conductis militibus ob fidem
a. Sed sciendum est, ea pacta, quae τι malum majus aut certius
Gn No VII. Sibἰ eam massare I Protestando te nihil intuemio. 3 QMd in mesis naeia κω ex bulo Neque metus ille iniustus. ε Didimialamir Impunitum trans mitti, non quasi non sit periurium, sed quia istis hominibus ius non redditur; quippe habeantur pro ser-
is paene, atque adeo pro nullis. 7 Minorem J xxv. annis. a Mus startis est Eam vim nam. rae ingeniique habeat. s in mente agretist Ita praesumtum sit, ut sueris praecipua causa contractus. qua deficiente, etiam quod
actum est. Irtitum fore tacite eonis fissum putatur. ro IIIlaira e- eita ιι ob ius Tanis quam qui non habuerint potestatem earum actionum Ec rerum, ob ius,
quod in eos habet princeps vel eis
It Malutis majssJ Sei licet raptus ei vis vel miles aut in perpetuum omittendus est, aut quandam acti nem vel rem suam debet obligareae subtrahere eivitati vel principi. Satis eonsulit iuri eminenti ei vitatis vel prineipis se conservando. Alterum perinde accipiendum est, ac si
537쪽
tius evitant, magis utilia quam damnosa etiam publico censeri
debere . quia minus malum induit rationem boni: τῶ μιτειωτεροι, ut ait quidam apud μ Appianum. Ne- armavrique vero fides sola, qua quis potestatem ipsam sui ct suarum mrerum non abdicat, neque utilitas publica sine legis auctorit, te id efficere possunt, ut quod factum est, etiamsi contra OD 'ficium fastum esse detur , irritum sit α essectu juris omni
3. Lex quidem posset adimere subditis aut perpetuis, aut temporariis hanc poteltatem: sed neque lex hoc semper facit; 3 parcit enim civibus: neque semper facere potest: nam leges humanae, ut alibi , diximus, vim obligandi tum demum ha- . r. hcnt, si latae sint 14 ad humanum modum, non si onus injun tigant, quod a ratione & natura plane abhorreat. Et ideo leges 'ti praecepta specialia, quae tale quid aperte prae se serunt, pro rav. β. ia. Iegibus haberi non debent; generales autem leges interpreta-n. 2.tione benigna ita accipiendae sunt, ut casus summae necessitatis excludant.
4. Quod si actus, qui lege aut praecepto interdictus erat, &Valere vetitus, interdici aequo iure potuit, jam irritus erit actus privati, sed puniri tamen idem poterit, ideo quod promisit id, quod mi juris non erat, maxime si juratus id tecerit.
VI. Promisso captivi de u redeundo in carcerem merito toleratur: ro neque enim deteriorem reddit captivi conditionem. Non ergo, ut quidam exilii mant, eloriole tantum fecit
M. Attilius Regulus, sed & quod debebat: Regulus, inquito Cicero, non debuit conditionas pactionesque ιι πι ω Minus perturbara leuurio. Nec obstat illud 4; LI. . Atqui sciebat, qua sibi barbarus
Nam & hoe sieri posse jam scierat, cum promitteret. Sic &de
GRO NOVII. II Pareis re ae elatias I Non vult ieos potius perire, quam quidquam xx Fid/s Bial Promissio , euassat hostibus, cum in eorum pote- quis non alterius se ditioni subii.istatem venerint, pacto obligare. cit, di manet rerum suarum domi. I4 Ad hamanaia. modiam l Non mus , etsi ad aliquid dandum s lplus exigant, quam potest ab hu-giendumve se obligaverit. srravaimana imbeeillitate praestari. interpretatio. Fides est heie obli. Is Redeondo in eareerem l si scilis gatio erga eum cujus aliquis subdi eet aliquid , quod suscepit, cumtus est, vel Μiles eondualtius, Ecidimitteretur, non effecerit. quae sola non impedit quominus I 6 Neque exum vireriorem Quippe ille dominus sit rerum de actionum qui, si effieiat, liberetur: sin, -- suarum, quamdiu eam potestatemidem sit loco, qdo antea.
538쪽
de decem eaptivis, ut quidem ex antiquis scriptoribus rem nara rat a Gellius, octo postliminium justum non esse sibi responderunt,
Tu. c. Is quoniam a dejurio Oincti forent. VII. I. Solent & promittere quidam II ne in certum locum redeant, ne adversus eum, qui ipsos in potestate habet, miliab I b. i. tent. Prioris eXemplum apud , Thucydidem, ubi sic Ithomem c. Ios. ses promittunt Lacedaemoniis, exituros se Peloponneso, nec unquam redituros. Posterius nunc frequens est. Vetus exemisc Lib. r. ptuni cit apud Polybium , c ubi dimittuntur ab Amilcare Numidae sub lege, μηδένα πολέμιον ne adiscessus Carthaginienses eorum quis 'uam arma hostilia ferret. Si
d λιε . mite pactum habet in a Gothicis b Procopius. - - s. 36- et Hoc pactum quidam irritum pronuntiant, quia sit contrai ossicium, quod patriae debeatur. At non, quicquid contra osscium est, statim & irritum est, ut & alibi & supra diximus. Dcinde vero ne contra ossicium quidem, libertatem sibi parere id promittendo, quod jam est in hostis manu. Nihilo enim de terior fit patriae causa, cui is , qui captus est, ni liberetur . jam petiisse censendus est. VIII. Promittunt & nonnulli δε non fugere. tenet hoc eos, etiamsi is vinm promiserint, contra quam quidam sentiunt: Nam ct sic solet aut vita servari, aut mitior obtineri custodia. Si vesti vinctus sit polim, ita demum liber erit, si ideo promiserit. ne Vinciretur.
IX. Satis inepte quaeritur, an, qui captus est, alii dedere se possit. Nimis enim certum est, neminem sua pactione jus. alteri quaesitum adimere posse. Est autem captori jus quaesitum, aut ipso belli jure, aut partim belli jure, parti in δὴ conceta a Lib. n. lus qui bellum gerit, secundum ea quae supra e exposuimus.
a Ddinis vincti J Id est , eapitis
minores , ut Horaritia de Regulo loquitur. Dict. III. Od. v. b Praevias I Gotth. II. de Heruis is. C . Hoe exemplum di. versum est ab eo, quod in contex. ta indieatur. In loco praecedenti POLYBII nullum est pactunt, sed comminatio tantum Itimi m
7 μ λ eertiis. Deum I Ubi praeis sentia illorum xcvincatta ἔsit utilis illi parti, de qua captivi sunt,
aut dati nosa illi , quae ceperat dei dimittit. is Non fugere I Si habeantur in libetiori eustodia. is Vinctii Quum in arctissima
Quia promissionem non videtur acineepisse, qui eum tenet. X, II.
xt Alii se dederet Vel dum trahitur ab homine ignoto aut infesto videns alium notum, praesertim honoratioris militiae, vel etiam literis .e eustodia datis. a1 C eUR Uus I Hujus enim pri-
539쪽
X. Circa essectus pactorum egregia quaestio est, an privati, si in fide praestanda negligentes sint, a sitis potestatibus cogendi sint eam implere. Et cogendos verius est in bello duntaxat solenni, ob jus gentium, quo bellum gerentes obstringuntur alter alteri jus reddere, etiam de lactis privatorum, ut puta si a privatis violati essent hostium legati. Sic Cornelius Nepos, recitante a Gellio, scripserat, multis ς in senatu placuisse, ut a I T. ii de a 3 decem captivis, qui redire nollent, datis custodibus ad
Hannibalem deducerentur. 13. XI. De interpretatione tenendae regulae jam aliquoties me--i,, moratae, ut a proprietate verborum non Iecedatur, nisi absur-e. xv . u. a.di vitandi causa, aut ex alia satis certa mentis conjectura: ut e.
in dubio magis interpretemur VeIba contra eum, qui legem si dedit. XII. Vitam pactus non etiam ad libertatem jus habet. Vestium nomine arma non veniunt: sunt enim haec diversa. z Veianisse auxilium recte dicitur si sit in conspectu, etiamsi nihil agat: nam ipsa praesentia suam vim habet. XIII. At as rediisse ad hostem non dicetur qui clam rediit ut satim exiret: rediisse enim ita intelljgendi debet, ut in potestate hostium iterum sit. Contraria interpretatio Veteratoria o Cice- a De ofroni, stulte callida, quae fraudem in se & periurium habeat. Εa-III. e. ii dem d Gellio fraudulenta calliditas, a Censore ignominiis nota. d m. ta, qui eam adhibuerant, intestabiles & invisi. via. e. Ir.
XIV. d Justa auxilia in pactis deditionis non iaciendae, si ea advenerint, intelligi debent talia quae periculum cessare
ante senatus redire eos coegerat, quos Pyrrhus sub eonditione dimiserat. Aniam exe. legat. num. 6.
c pag. 3 3. Excerpt. Fuis. μάκ. d ripa auxilia in pactis deditiοηislSunt ejus pacti exemi laquatuor in II r. Gotthicorum Procopix Cap. 7.12. 3o. 37. Aliud de Luca apud Agathiam lib. I. t e. 7. De Castello Corsicae apud Bizariam historiae Ge. nuensis X. alia libro xvi II. & in bello in Mauros. Habet tale δι' Gomerus lib. I. GEGNO II.
23 Decem captiviri Quos Hanni.
bal dimiserat, ut tentarent, num quid senatus Romanus redimereteaptivos, fide data, si non imp trarent, in castra redituros. 24 Venisse auxilium J Si quis promiserit deditionem, nisi eratum intra tempus adventarint auxilia, de illud tempus finiatur, dum auxilia iii e longinquo prospieiuntur, illitque nec dum aut applicuerint se nobis aut aggrediantur hostem, sine perfidia deditionem recusabit.
1s mdiisse ad hos mJ Si quis promisit se rediturum ad hostem, nisi e uia causa dimittitur, id effectum teὸdiderit, non satisfecit fidei, sitie rediit, ut nemo intelligetet rc-diisse, quo salleas hostem paullo poli evaderet. V v v a. De Disitirco by Coosl
540쪽
XV. Notandum & hoc, si quid 26 de executionis modo coninvenit , id conditionem non injicere pacto, ut si dictum certo loco solvi, qui locus postea dominum mutaverit. a IL XUl. De obsidibus tenendum quod o iupra diximus, plerum Do ς. λα que eos accessionem esse 27 principalis actus: sed tamen conve-ν . niri etiam posse ut disjunctiva sit obligatio, nimirum ut aut fiat aliquid , aut ob :des retineantur. Sed in dubio tenendum est illud, quod maxime est naturale, id est, ut accessio tantum
credantur. GRON VII. 26 De exreMisnἰs modo I Isque modus propter incidentem ea iam non queat servari, non ideo Iem
ipsiam esse irrItam. a' 'Hevasis actias I rius quod maximum εc praeeipuum prominum est , adeoque hoe praestito illos debere dimitti.
I. Tacite quomodo Mes interpo.
II. E eemptum in eo qui in tu telam reci a populo aut rege expetiar III. eoEoquium posuist aut admittit . IV. Huic tamen, dum collocutorii non noceat, inteTrum esse rea suas promovere. U. Da mutis signis ex consuti ine aliquid significantibus. Vl. De tacita appraationa spomsionis. Ull. Poena quando tacite rein
. L. ea Ι. Ilentio I quaedam conveniri non male a Iavoleno o dictumn IMHε . Publicis,& in privatis, & in mixtis cona ' ventionibus usu venit. Causa haec est, quod consensus, qualitercunque indicatus & acceptatus , vim habet juris transferendi. lgna asstem consensus sunt & alla praeter voces &bia . , literas, ut non . semel jam indicavimus. 3 Quaedam natura
l insunt actui. .. i. v. a 'EXemplum sit in eo qui aut ab hostibus, aut ab externia veniens in alterius populi, aut regis fidem se dat. nam hic quin
tacite Gno NO ILI PI tis quadam promisti I Quη. dani promissa intelligi , et. iamsi nominatim deunata non fue
x Quadam mn M Etsi nee dicto, nec scripto, nee alio signo extetno exposita sint, tamen quia sine illis. in quod consensum in , constare non potest, pro expressis habentur.