장음표시 사용
511쪽
nunc , cum te O amicos exercitum a Miris nostro permittis,
demis mihi iram, demis eam potestatem, quam in sedere eoactus Uri comedere. Nam cum eo, quod vos dignum es pati, simul se, O alterum oectandum es, quid me facero paν sit: atque his prodram. 3. Occurrit saepe in Romanis hilloriis locutio, tradere se in fidem, tradere in fidem & clementiam. Sic apud Livium lib. b xxxv II. Legationes 'itimas tradentes in fidem emitates suas , Cap. a. benigris audiuit. Lib. ς XLv. Paulo, ut se suaque omnia in Hem c Cap. elementiam populi Romani permitteret, eantendente, ubi de rege Perseo sermo est. sciendum autem est, his verbis nihil aliud quam 43 deditionem meram intelligi: λ neque fidei nomen his in locis aliud significare, quam ipsam probitatem victoris, cui se victus committit.
4. ι Nobilis est apud Polybium & Livium historia de Phanea
retolorum legato, qui in Oratione ad Manium consulem eo prolapsus est ut ι diceret e δόm κέκελιτ nis Αἰτωλειε σφῶε d 'θώ. αυτως-ώσ Quis 'PωMM- πί- ita e vertit Livius) se α. Leg. Daqua omnia Mei populi Romani permittere. Cumque percun- p g ctanti consuli iterum id virmasset, pollulasse consulem, ut
a Sensi,1 3 me , victorem I Duras tibi eonditiones praescripsissem, quod oc possum, ut victor, oc iuro pos sum , ut affectus iniuria. 43 ὸ itionem l Romani rerum a eerbitatem verbis mitigare solebant. Si e Mem dieebant potestatem liberam de aliquo statuendi. sic Derosi qui erant veri subjecti. Sic Μaei- stratus in edictis ponebant .mam facta. , id est, recte facietis, prReo , quod effer, volumus de iube. mus. Sie lictor supplicium sumi rva jubebatur lege agere.
512쪽
quidam se belli incentores sibi sine mora dederentur. Cum Phaneas excepisset, non in seroitutem, sed in fidem tuam nos tradimus, &, quod imperaretur, non esse moris Graecorum, respondisse consulem, nihil se curare, quid Graeci esset moris. se inore Romano imperium habere in deditos suo decreto. α catenis vinciri legatos jussisse. in Graeco est, πω ἔ
o is di deestro his disputatur, eum jam Oos fisi nostrἀ permiseritis' Ex his verbis apparet, quantum impune & non violato gentium jure facere possit is, in cujus fidem populus aliquis se permisit. Neque tamen hac potestate usus ell Romanus consul, sed & legatos dimisit, & .Etolorum concilio de integro deliberandi secit potestatem. Sic populus Romanus a Faliscis respondisse legitur, edoctum se, Faliscos se non poteitati sed fidel Romanorum commisisse: & de Campanis legimus, b eos non sedere sed deditione in fidem venisse. s. Ad ossicium vero ejus, cui facta est deditio, non male retuleris Senecae e illud: clementia liberum arbitrium habet: s non sub formula, sed ex aequo Θ bono judicat, is absokere illi licet. O quanti Oult εο taxare litem. Neque referre exiitimo, an dedens se dicat sc dedere alterius sapientiae, an moderationi, dumisericordiae. haec cnim omnia blandimenta sunt; res manet, ut victor arbiter fiat. LI. Sed sunt tamen & deditiones conditionatae, quae aut singulis consulunt bb , ut quibus vita salva, aut corporum libertas, aut & quaedam bona excipiuntur; aut etiam universitati: quarum nonnullae etiam η7 mixtum quoddam imperium possunt . inducere , de quo egimus d alibi. LII. Accessiones pactionum sunt obsides & pignora. m Obsides diximus dari aut sua voluntate , 4s aut ejus qui imperium Iaabet. nam in summo civili imperio comprehenditur & s jus in actio
scripta verbis conceptis. εε Taxare Iiteisa Quantum vult, imponere mulctam.
l quid iuris in suos relinquat dedito, exceptum ab imperio victoris.l 42 Aut ejus qui imperiuml Ipssis
9 Ius in actiones J Potest qui summum imperium habet, publici boni causa , auferre singulis arbitrium agendi, vel non agendi, ut potest auferre bona. hh sie Phoea ses, dum sese dedunt pacti, ne quid hostiis
pateremur, narrante Livio, Lib. avri. s. D. num. Io. I. B.
513쪽
amones subditorum, ut in bona. Sed civitas aut eius rector tenebitur illud inconnnodum ei, qui patitur, aut proximis repensare : & si plures sint, quorum quis obses erat, reipublica nihil intersit, danda opera videtur, ut sorte res dirimatur. In vasallum , nisi idem subditus sit, jus hoc so laudi dominus non' habet: neque enim reverentia & obsequium , quae debet, huc usque pertingunt. LIII. interfici si obsidem posse dixi is per jus gentium e ' ternum; non etiam interno jure, nisi par ipsius culpa accedat. Servi quoque non sunt: lino & jure gentium bona habere &heredibus relinquere possunt, quanquam Romano o jure cau- a L. M. tum est, ut bona eorum in fiscum cobantur. νω, 33.
LIV. An fugere obsidi liceat, quaeritur & constat non licere, s* si ab initio aut postea, quo laxius haberetur, fidem de--derit. Alioqui videtur non is animus suisse civitatis obligandi civem ne aufugeret, sed hosti dandi facultatem qualis vellet custodiae. Et sic destiadi potest Cloeliae ε factum. Sed etsi ipsa ι Gυ. M. nihil peccaverat, n civitas tamen recipere & retinere obsidem s. c. H. non poterat. Sic e Porsenna : si non dedatur obses, pro rupto Io . Iedus habiturum. Deinde: Romani pignus pacis ex sedere restiae. 13.
LV. Odiosa autem est obsidum oblisatio, tum quia libertati
inimica, tum quia ex facto alieno venit. Ideoque stricta inter- . ' ι pretatio hic locum habet. quare s3 in unam causam dati, in aliam retineri non poterunt: quod ita intellige, si aliud quid sine o sdum accessione promissum sit. At si in alia causa fides jam 'violata sit, aut contractum debitum, jam poterit obses retineri, non ut obses, sed eo gentium jure, quo subditi ex facto imperantium detineri d potant, s ν τ' : quod ipsum d mia tamen ne fiat, caveri poterit, adjecto pacto de reddendis obsi Nira LI.dibus, ubi id, cujus nomine dati erunt, impletum erit. διε, c. a. LVI. Qui obses datus est, s s tantum ut alterum captivum
pactum , qui obsidem dedit. sa Si ab initio quo laxius I Ut
minus arcte vel moleste custodire tur, dextra data dc jurejurando proinmisit se non abiturum.13 In aenam ea a- dati l Ela stempore, in quod, aut persecta re, ob quam dati erant. s Κατ' ἀνθολω νέαν Per elaris tionem vel pignoris capionem. ss Tantiam tit alteruml Dum altereaptivus vel obses invisit patriam Sci redemtionis pretium comparat.
514쪽
aut obsidem redimat, eo mortuo liberatur. nam in illo, dum moritur, jus pignoris ex itinctum est, so ut in captivo redemto
a L. s. dixit o Ulpianus. Quare, sicut in Ulpiani quaeitione pretium t
Dtra. Is . non debetur , s 7 quod in personae locum successit, ita nec hien. de pt persona manebit obligata; quae personae vicaria facta est. Sic Demetrius a senatu Romano non inique postulabat dimitti, , Ss. μιν inquit , Appianus. Du. p g Iustinus o ex Trogo: Demetrius, qui obses Roma erat, tunita
m,ta Antiochi fratris, senatum adiit, obsidemque se malim le-ίως . gere obsidem inquiens Ie M), ut cohaereat oratio) viso fratre
L 3. venisse, quo mortivo, cujus oves sit, ignorare. - LUII. Rege autem , qui sedus fecit, mortuo, an teneatur L; b. ii, adhuc obses, pendet ab eo, quod alibi tractavimus, an sed us.. xvi. 'habendum si s s personale an reale. nam sy accessbria non poni ε. sunt essicere, ut in principalium interpretatione a regula recedatur. Hus autem naturam ct ipsa sequi debent.
LVIII. Obiter hoc addendum est, obsides interdum non ae- cessionem esse obligationis, sed revera partem principalem: icum quis ex contractu ες sactum promittit non suum, rei uix eo non praestito, tenetur ad id quod interest, ejus vice Oi obsides obligantur: quam fuisse videri sententiam Caudinae sponsio. Lb. ii diximus e alibi. Non dura tantum, sed & iniqua est senten. e.xv.q.iε tia existimantium L, obsides etiam sine consensu tuo alterum ex F M. facto alterius posse obligari. Ge .L Is LlX. Pignora quaedam communia habent cum obsidibus i ' quaedam propria. Commune, quod si & ex alio jam debito reti
GRON UII. 3ε Ut in eaptivo redemto I Si quis vatrem alicujus redemit , ut, recepto pretio a filio, eum liberum dimittat . de is pater mortuus sit priusquam pretiam a filio reddere.
eum erogandum esset pro eaptivo, di eujus ipse captivus erogandi pisnus fuisset: ero eo mortuo dc siene pi noris soluto, habet retinet. que filius.ss Personale an reati J Clim solo rege percussum , an cum rege dc populo. ys Aerassoria nori possinitI Propter obsidem datum non statim foedus
intelligitur esse reale, si aliud ab
initio actum esse appareat. 6o Factum non Dais I Quod alius debet praestare. t O, siris ει-- με ean sui si aliquis obsidum peecet aut ausinat, pro ejus delicto alterum, qui simia sit obses datus, teneri. εχ Et ex alio ribuo J Si iam sol tum sit, euius causa pignus datum est. Et interim debitor aliud debi. tum ab eodem ereditore contraxi in hujus quoque debiti seeuritatem olim datum pignus potest retineria ii) Hane eoniecturam, tacito n amine Auctoris, rejicit Matthias se neeeemus; tuetur autem P. Seb eis nisi εω detrahatur de voce Oindem, ut habent nonnulli HSs. Quod ulti-inum verius viastra. I. B.
515쪽
retinentur , nisi obstet data fides: proprium, quod quae delis est pactio, non tam stricte sumitur, quam illa de obsidibus:
neque enim M aequale est odium. Res enim natae sunt, ut teneantur, non & homines.
LX. Illud alibi quoque diximus os nullum tempus id , cere posse, ne Iuttio sit pignoris, si id praestetur, pro quo pignus ' 'suppositum est. Nam qui actus causam εο veterem & notam habet, non creditur 67 ex nova procedere. Ideo os patientia debitoris veteri contractui, non derelimoni imputatur, nisi certae conjecturae aliam interpretationem ea primant: ut si quis suere cum vellet, impeditus id sIentio transmisisset tanto tempore, quod ad consensus conjecturam lassicere possit.
Presse cautum est, non nisi in unam uiam, qui equid etiam interveniat, hune obsidem esse debere. 44 AEq is es adiuisi Favorabilior est eausa pignoris quam obsidum: ideo laxior eius interpretatio. 6s Nasium remas I Placuit enim Tempus non esse modum finiendae obligarionis. ms M. ad tit. 2vinia odia via ep. BI--.
67 Ex viva Habitione pro deia relicto. 6s Patientia ἀ-t,AI Quod debitor pignus tamdia penes tenentem esse passus est. id praesumitur secisi se , quia confidebat eontractui, perruem putabat id sibi repetere, quam oeumque vellet, Iieere atque ii tegrum esse; non quod ut pro do. relicto haberet.
CAPOT XXI. De fide manente bello, ubi de induciis, commeatu,
captivorum redemtione. I. Inducia quid Ant, Θ an id
IV. . uomodo computanda sint tempora inductis 'Unita. V. inuando aligare incipiant.
jora retentus es, circa exitum induciarum.
X. De Decialibus induciarum pactionibus, ct qua inde quari
solent. XI. Indutiarum pactionibus ab altera parte ruptis, altera hellum misere posse.
516쪽
inducias qualis sumenda interi
pretatis. XU. a Pi militum nomine ve
XVI. Ire, venire, abire, quo. ' modo his aecipienda: ' XVII. De extensione ad personas: TVlII. Ad bona. XIX. Comitis di gentis nomine' qui oeniant: XX. An concessio juris commean- di morte extinguatur: l
. qui dedit voluerit XXII. An securitas di extra
territorium debeatur. XXIII. Favis redemtionis captivorum r
XXVI. Posse ab uno pretium pluribus deberi: XY VII. Conventio an νesina possit, οἷ dAitias captitii igno
XXVIII. atra bona capti capto-l jεm sequantur. XXlX. An heres pretium deseat, disinctione explicasur. XXX. An redire debeat qui dia missus es, ut alterum libeνet,
-I. I. O olent & inter bellum a summis potestatibus eoncedsa AEn. π quaedam, ut cum o Uirgilio & b Tacito loquar. 1 hel-
commercia, Homero ς πνηψσι να , qualla sunt induciae, com-xiv. e. 13. meatus, capti Vorum redemtio. Induciae sunt conventio, per hist. iii. quam, bello manente, ad tempus bellicis actibus ab itinendum c. gli est. Bello, inquam, manente: nam, ut Cicero ait Philippicae Iliad. d octava, inter bellum & pacem nihil est medium: & hellum .hae 3 qui potest esse etiam cum 3 operationes suasd cadi. 1 non eX serit: ---rita Notrita ς ἀ- . Eisse. βίου. ait Arit Otules: feri potes ut cietuto inuis Ivie. Lib. I. sit praeditus'aut dormiat aut vitam agat actione vacuam. I sem. I alibi: οἱ τι ποι -υ θιλιαν ἁπλῶc . τί- ῶέe- .iis . . non ipsam omicitiam dissolvunt Deorum intercalia , sed usuis a m a. ejus. Andronicus g Rhodius : HM εξο υπαρχου h. νω. Lib. γλτελες ' habitus esse potest, ita ut nihiI operetur. Eustra
hil hostile habentcs. x statur in nomen I Conditionem
temporum designat. I, I. a. eratioines Das κon exseriti Non pugnatur, caeditur, capit , noeetur, turbatur.
517쪽
a UO quamlis tacer Hremogenes, cantor tamen atqree Optimus es modulator: Θρ Alfenus vafer omnib Abjecto infrumento artis, clausaque taἱerna
st. Sic ergo, ut & Gellius . dixit, non pax est indueta : lessum A Alamenim manet, pugna cessat. Et in panegyrico e Latini Pacati te Attic. Lib. gimus: induetae bella susspendebant. Quod eo dico ut sesainus, si quid convenit, ut belli tempore valeat, id per inducias qir que valere, nisi manifeste appareat, s non statum spectari sed ipsas iunctiones. Contra, si quid de pace dictum erit, id induciarum tempore locum hon habebit; quanquam d Virgilius d En.xtis pacem sequestram dixit, Servius ad eum locum pacem temporalem, ut & Thucydidis e scholiastes 7 , -- e- Lb.
aes ν ωδενου-ν, Varro ε pacem castrorum, paucorum dierum:
quae omnes sunt non definitiones sed delineationes quaedam , n A. eaeque figuratae. Qualis & illa Varronis, cum inducias dixit' 'hellorum serias, potuerat & belli somnum dicere. Sie & ipsas s sorenses serias pacem vocavit Papinius: & somnum A mstoteles vinculum sensuum , quo exemplo & inducias belli vinculum recte digeris. ι3. In M. Varronis autem expositione, quam & Donatus f
quitur, hoc recte reprehendit g Gellius, quod paucos dies adje- ' Et
deponitur: aut qni medius interve. εφnit duobus certantibus; ita pax δε- ρο-ra, per quam ad tempus deponitur certamen belli, aut quae inter venit certamini media. 7 Eiραιων μεμωρονὶ pacem tem porariami caducam; quae bellum parturit. x paeρα eastrorum J Quia eastia esse indicium est esse bellum: non aergo haee pax simplieiter, sed bello
durante pax intercedens. . I Marest dixerat, Pax eafronsiti exe. Locus est apud A. Geia. d. I. I. C. 2s , es il quod sequitur eiusdem , ab Auctore 4 B IIa I pendebaηιI Differebant f nostro observatum. I B. de quasi tenebant in pendenti, in f s Forerses semas paeem I 6. Silv suspenso. re Latia non miseret Inwpias satum Dinari J Non esse piger halet. pactum generale aut de universs . Vers. 39, o. ritea rem aliquam actionibus, sed de eo, quod semel iterumque fieri l Vide Philosophi Librum Dadebeat. l S mno is Vigilia, Cap. 3. in fine. 4 meem sequestram 3 μιμοῖεν , m. I. R. nes quem res controversa interim l
518쪽
cit, ostendens solere & in horas dari , addam ergo & in anno '' etiam viginti. triginta , quadraginta, etiam centum: quarum AE L pG - apud Livium exempla, ouae & illam a Pauli Iurisconsulti defi- , redarguunt: inducta μ' eum in breve θ' in prasiss
tempus eonsenit, ne invicem se lavessant. 4. Fieri tamen poterit, ut si appareat. alicuius conventionis rationem unicam ct per se moventem in solidum fuisse ro cessa. tionem actuum bellicorum, ut tunc, quod de pacis tempore dictum est, per inducias valeat. non ex vi vocis , sed ex mentis, Lib. II. certa collectione, de qua alibi , legimus. M si ρ, Q. II Videtur autem induciarum nomen non ab eo, quod Gellitis vult, inde uti jam , nec ab en itu, id est, introgressu, ut . Opilius voluit, venisse, sed quod e , id est, a certo tempore otium sit, quomodo Graeci Vocant. Apparet enim L etialii ex Gellio e & Opilio, veteribus per l, non per e literam', 'scriptum hoc nomen , quod nunc pluraliter propertur, olim haud dubie etiam singulariter. Vetus scriptura fuit indoitiae nam otium tunc ottium enitnciabant a verbo otti, quod nunc uti dicimus, e sicut ex piana nunc poenam scribimus fit punio. sic ex Poruo qui nunc Poenus si Punicus. Sicut autem ex eo quod est ostia, Osi,um. Dctum est nomen d Osia Opiar, sic ex indoitia indoctiorum, lactum est in ilia, indoitia, deinde indutia, cujus, ut dixi, plurale nunc tantum in usu est. olim, x ut Gellius d monuit, etiam unitatis numero enunciabatur. non , onge abit Donatus, a cum inducias dictas vult, quod in dies, j. 'otium praebeant. Sunt ergo induciae in bello otium bb , irons Lis. pax: itaque accurate loquuntur historici I, qui narrant saepe, Pluit. δε- pacem negatam, inducias datas. ''' a. ι Quare g nec DOVa indictione opus crit: nam is subla-
- tto impedimento temporali, ipso jure se exserit status belli
longis multorum annisum induciis.1ε non xx Di m QI Otium pro paea
519쪽
non mortuus sed sopitus, ut u dominium & patria potestas
in eo qui a furore convaluit. Legimus tamen apud Livium, ex secialium sententia finitis induciis indictum bellum: sed nimirum istis non necessariis cautionibus ollendere veteres Romani voluerunt quantopere pacem amarent , ct quam justis de causis in arma traherentur. Innuit hoc ipse a Livius' exm risentibus nuper acie dimicatuis apud Nomentum Θ' Fidenas Nereat. induciatarue inde, non pax facta, quarum dies exierat, m ante diem hebeti erant: missi tamen feciales, nee eorum, cum more patνum jurati repeterent res, verba sunt audita. IV. I. Tempus induciis asscribi solet aut continuitan, ut iri centum dies, aut cum designatione termini, ut usque calendas Martias. In priori 16 ad momenta temporum faetenda est num ratio: id enim naturae convenit. nam, quae sit 37 ad civiles dios computatio, ex legibus aut populorum moribus venit. In altero genere dubitari solet, utrum ad quem diem aut mensem, aut annum dictum est duraturas inducias, is dies, mensis, b annus . L. -- exclusus an comprehensus intelligatur. . n iatra. Certe in rebus naturalibus duo sunt terminorum genera, :as intra rem, ut cutis terminus est corporis: extra rem, v 'sumen terminus est terrae. Ad utrumque hunc modum, etiam qui zo voluntate constituuntur, termini constitui pol sunt. Magis autem naturale videtur, e ut terminus sumatur qui pars sit rei: . ωέραι το ἰκἀςυ, terminus dicitur quod ultimum emjusque est, inquit ε Aristoteles: nec usus repugnat. F c, quis fle dixerit, ut intra diem mortis ejus aliquid fat, ipse quoquin is dies, quo vim mortuus est, numeratur. Praedixerat Caesari Spu.rina periculum, quod non ultra Idus Martias proserretur.
a interpellatus ipsis Idibus, dixit f venita quidem, sed non signis
ad horam eandem centesimi diei. 17 Ad ei viles dies 3 Ut quae superinsunt horae ultimi diei. simul comis pIehendantur, ut l. 3 g. D. de U. S. Is Intra rem J Extremitas vel ulistimae partes rel. Is Extra rem I De proximo rem atting tia. 2ci κ. Garri Albitrio hominum ι ubi natuta non facit termin s.
tis M. Baristas in l. patronus. D. delegatis II r. & I. nuptae. D. de lenatoribus. Arebidiaeonas in c. eeele. sias. xIir. q. I. Hieron mus de Morae
libro de finibus c. 23. G a o N O v I I. x Non mortuus, sed Iosias I Non extinctus, abolitus, sed intermissus. is DomiHumi Administratio rerum suarum. Is Ad momenta rem' mi Ab ho. ra, qua conicarum est in inducias, G Λ Ο T I 1.
520쪽
praeteriisse. Quare multo magis sumenda est haec interpretatio, ubi temporis productio favorem in se habet, ut in induciis quae humano sanguini parcunt. 3. At vero, αι a quo die mensura aliqua temporis incipere dicitur, is dies intra mensuram non erit: quia ejus propossiti O-nis vis ult discernere, non conjungere.
F. Illud obiter addam. inducias & si quid est simile , ipsos
Contrahentes itatim obligare ex quo contractus absolutus est: at subditos utrinque obligari incipere, ubi induciae acceperunt sormam legis, cui inest exterior quaedam publicatio: qua saeta statim quidem incipit habere vim obligandi subditos, sed ea vis, si publicatio uno tantum loco facta sit, non per omnem ditionem eodem momento se exserit, sed per tempus lassiciens ad. perser 'ndam ad singilla loca notitiam. Quare si quid interea a Baji. a. subditi S contra inducias iactum sit ipsi a poenis immunes erunt.
et VI. I. Quantum per inducias liceat, quantum non liceat, eXαὰ κὲι definitione datur intelligi. Illiciti enim sunt omnes actus x. 1. bellici, sive in personas, sive in res, id est, quicquid vi fit adversus hollem: id enim omne per induciarum tempus fit contra ius gentium, ut in concione ad milites loquitur L. .ssimilius, Lib. xta apud . Livium. c. 27. 2. Etiam quae res hostium 24 casu aliquo ad nos pervenerunt, eae reddendae erunt, etiamsi ante nostrae fuissent: quia, quod jus eSternum attinet, ex quo haec dijudicanda sunt, ipsorume L. ij. sunt sactae: ct hoc est, quod ait Paulus jurisconsultus, cin- β. . D. de duciarum tempore postliminium non esse , quia postliminium p iis, requirit, ut antecedat jus bello capiendi: quod per inducias
. Ire & redire ultro citroque, sed eo paratu , qui periculum nullum ostentet, lieet. Notatum hoc b a Servio ad illud d M, ronis, Mixtique impune Latini, ubi S hoc narrat, obsessa urbe
postrema verba non tantum simi Adistiani, De Beu civ. Lib. I. pag. seta. sed & PLUTARCHI , qui tribuit ea Haruspici . Casarem de adventu Iduum sibi gratulantem eastiganti, Cassi Pag. 737. E.
Seione apud This ridem IV. Cap. Ira. in Defendi itaque non potest quod ab Hispanis in Italia factum narrat Mariana xxv I II, 7. h A S mis I Ad TI. AEneidos. veis. 136. CRONOUI .ar A qtia diat Ut sit, post quem
diem; non , elim quo die. 22 Aere runt formam legis quo solemniter promulgatae sunt. 23 Per omem ditione I Per omne territorium.