장음표시 사용
231쪽
IIs it. I. Reg. Tt II. libus argumentis, quae in aliquo casu particu lari dantur pro sonsensi in alio autem casiam dissensu. Ubi autem nulla ejusmodi rationabilis coniectura si1 pro dissensu, sed tantummodo res definienda sit ex argumento taciturnitatis, tunc locum habet regula praeseus, ita ut scilicet tunc consentus praesturi debeat. Fund mentam h jus prςsumpti is est, quia unicuique hominum est valde a uale contradicet iis, quae fieri olant , .co. tradicendo ostendere
priaprium dimensun L. Stante ea naturali inclinatione, si Mis-a tui contradicat prudenter arguitur eidem actu consentire, nili tamen Metionabile motivum appaleat quare non contradicat, etiamsi actui non consentiat, ut puta, quia impeditur a contradicendo. In hoc sensit proeedit ista regit Ituis, ut scilicet tacens consentire presumatur, ubi multa in contrarium detur sortior conlectura de non conrensu. II Huc etiam iaciunt ea quae supra diximus ad reg. S. Semel malus, No.m hi de prςsumptio tribus sermo fuit, earumque meiebus, videlitet de praesumptione Iuris tantum, quae iacile adimittit probationem in contrarium, & de praei sumptione Iuris in de Iure, quae non admittit probationem in contrarium nisi petitam e m nisesti fumis rationibus , ut ibidem explicatum est. Praesumptio enim consensus in eo, qui imscns et actui, tacet, est ex eo genere pra sumptionis, quae est praesumptio Iuris tantum, adeoque probationem in contrarium facile alta mittit, quae probatio in contrarium resultare potest e aliqua rationali conjectura, ex quibuit arguatur taciturnitatem illa in non e consensit
232쪽
ra Ex hac doctrio conciliari facile possunt supra relatae sententiae, imulque explicari, quain re ad casus contra illa objectos non extendantur. Quando agitur de re favorabili, aut concupiscibili dici potest tacens haberi pro consentientes, non quia rei favorabilitas id eae per δε universaliter obtineat; sed quia in re favorabili solet plerumque nulla ess conjectura in contrarium is aliunde homines solent esse propensi ad res sibi favorabiles. Quod si aliquando in contrarium fortior aliqua conjectura detur , tunc cessat praesumptio constriasus. Eodem modo, quando agitur de re ne rosa dici potest tacens non haberi pro consentiente, non quod e ipsa re onerossitate universaliter id inseratur, sed quia in re tali solet plerumque apparere sortior aliqua conjectura
coatra praesumptionem consensus . Ceterum si aliquando nulla sit talis conjectura contra prς- sumptionem consensus, etiam tunc e tacitu nitate praesumitur consensus , ut patet in casibus supra relatis , puta in casu Domini videntis is tacentis ad ordinationem Servi νin casu Capituli tacentis ad alienationem alicujus rei factam a Praelato is sic de reliqui S.
I Item ex eadem doctrina solvi facile Diasunt argumenta illa, quae e pluribus textibus objici solent contra praesentem regulam mutas quando in aliquo particulari casu tacens non habetur pro consentiente, id provenire solet vel ex eo quod actum ignorat, seu ignorare praesumitur, ut ex leg. ajus 39. ff. da ignorantiae actione , est exemplumis qui tamquam testis obsignet aliquod testamentum, ita
233쪽
218 Tit m g. XLIV. quo aliquid pli prauudiciale contineatur : Ileenim ex hoc praecile quod ut testis obsignaverit, non eo ipso praesumitur consentire damno suo , quia obsignans testamentum potest esse ignarus negotii, quod in instrumento continetur , ut plerumque apparet in testibus instrumenta obsignantibus bel saltem id provenire potest ex aliqua alia sortiori conjectura, quae e circumstantiis hic, d nunc contingentibus colligi potest. I Dubitari potest , utrummulier tacens quando ejus res pignori dantur amarito in utrum filius tacens, quando de propriis ejus rebus Pater disponit , dici debeant consentire Sed de hoc videri potest Bardi in hanc reg. n. 16 3c19.
Is, qui tacet, non fatetur, sed ne utique
π Esumitur ex taee 18 ff. de regul Mauris is ex aliis hic citatis a Glo
Exemplum sumi potest ex cap. 2. De confessis, o Titius in caussa sive civili, sive criminali ductus ad Iudicem, interrogatus fuit de quibusdam rebu4, super quibus respondere non obli gabatur e aliqua rationabili, negitima caussa, ac de facto super ipsis respondere recusavit Numquid in eo casu Titius habendus procon- sesio, tau scilicet per interpretationem Iuris ea responsionis recusatio accipienda fuerit tamquam assirmatio , sive consessio ejus , de quo interrogatus est, an e converso interpretanda di tamquam negatio inesponsum est , eam
234쪽
responsionis reculationem e caussa legitima procedentem , neque accipiendam fuisse atria quam assirmarionem, neque tamquam negatio nem ejus rei, de quaafacta est interrogatist: quia qui tacet, neque fatetur, neque negat. Haec regula, si non intime piciatur, vi debitur forinis contraria reg. praeced. ubi ex taciturnitate dicituris: aesum consensus &idi Doctores nonnulli non attendentes diversitatentyerborum utriusque regulae, valde laboraverunt in utraque concilianda Notandum itaque diligenter in praeci eg sermonem esse de consensu
ex taciturnitate praelumpto , qui consensus ea actus oluntatis dicens complacentiam, seu approbationem ejusdem voluntatis; at in praesenti reg. sermo est de conseisione δε negatione qui sunt actus intellectus circa verum, a at sauium AE es igitur istae circa diserios termiano procedunt, ideoque nullam inter se contrarietatem habent. n
Legitimus emo huius ren sensus est, ex sola
taciturnitate non induci praesumptionem a Frinationis aut negationis, taut , qui ad aliqua tacet, eo ipso videatur illa assirmare, vel vi-, deatur illa negare t tacere enim est quoddam inedium inter assirmare, de negare ex eo a Iem, quod est medium inter duo extrema re gulariter non insertur alterutrum extremorum.
Hoc tamen intelligendum est juxta ea, quaepiallo ante dicebantur in explicatione regulae praeced. si videlicet nulla detur in contrirrium fortior aliqua conjectura, seu aliqua pamcularis circumstantia taciturnitatis, unde appareat, taciturnitatem illam interpretandam esse pro assirmationes ut Montingere v. gr. si quis ad
235쪽
2ao it III. u. XLm. duo sibi objecta responderet negando unum,
tacendo de altero, aut e converio amrman- do unum is tacendo de aliero in eo enim
Giu taciturnitas illa super uno solum objecto. quando aliud objectum negat, accipitur promo: sessione S taciturnitas de uno objeci', quam do aliud objectum amrmat , accipitur pro negatione, quia ex eo quod ex duobus sibi ob e-ciis sese ad unum restrinxerit, illud negando, vel assii mando, eonjicitur oppositum circa aliud , nempe firmatio, vel negatio, cita procediei terminis casus ille ex presse in cap. Nonne ex quo figuravimus exemplum in explicatione regulae praecedentis. 3 Aha quoque taciturnitatis circumflantia fundans praesumptionem contessionis est , de qua agitur in it. . . De confessis in re quando videlicet aliquis reus, vel procurator psius legitime interrogatus a Iudice umusque respondere absque rationabili hauma recuset, aut O ἀ it, seu contumaciter se absenteta tunc enim haberi debet pro consessis,per iis, de quibus sui in derrogatus Ratio hujus praelamptionis: est manifesta quia in ea circumstantiacintem
rogationis lagitime factet a Judice, si reus abiaque rationabili causis respondere nolit Pargumentum est ipsum negare non pysse, quod obiectum est, cum unicuique hominum, natura te fit ea negare, quae sibi objiciuntur, quando e iis aliquod damnum imminet unde si ea hic, isone non negant , nec aliunde apparet alia rationabilis cauta tacendi, praelum tmmunt ea non negare, quia sunt a veritat convicti
236쪽
vel quod plerumque seri consuevit x, Esumitur ex . in obscuris I a. de reg. . Iuris aliisque hi citatis a Glos Exemia
plum sumi potest ex . Inter duectoso. de fideiη- frumentorum Agebatur de quodam instrumento, in quo pars igilli quatenus deleta erat, ubi nomen Principis continebatur, & propter quasdam litteras elus nominis deficientes, dubium erat, an legendum esset Lotharius, an potius Luithardus. In ea dubitatione dictum fuit legendum potius esse Lotharium, quia inter , QT quae remanebant, ita Parvum erat spatium, ut non fuerit verisimile fuisse interpositas duas litteras, nempe sed potius tintineam, nempe O item inter R. o. quae remanebant, ita modicum spatium erat, ut verisimilius esset suime interpositam litteram i quae minus spatium occupat quam . In obscuris a tem inspicimus, quod est verisimilius, vel quod plerumque fieri e suevit. Sensus, Mutilitas hujus regulae satis patet ex iis, quae supra dicta sunt in explicatione regulae In obscuras mιnticlum est sequendum , quae est trigesima hujus tituli quibus tantummodo pro re praesenti addendum est, nomine verisimilis it lud intelligi, Quod est juri, vel naturae rei comsorme, ut explicat Menoch cons I91. Hinc patet sundamentum hujus regulae nam in obicuris, hoc est, ubi nihil certum est , sequi debe mus, quod magis accedit ad verum, aut quod in comm .ini consuetudine frequentius est , Ima
237쪽
eta Ilit. III. RE XL Letiam consuetudo est legitima interpreti taut nonnumquam habeatur etiam pro lege.
In qui in jus succedit alterius , eo jure , quo ille, uti debebit. Esumitur exl. sui in 1us 37. l. aliud 2IαL A fin dest. Nemo plus Sq. ff. de reg. Iur.
aliisque textibus Casus figuraturis c. Dilecti siti T. De foro competenti Titius impetravita Summo Pontifice rescriptum, per quod committebatur cuidam Nabat caussa pecuniaria co. gnoscenda inter ipsum Titium, Cajum. Antequam tamen Titius eo reseripi uteretur , contigit Cajum mori . In eo casu dubitatum est, utrum vigore ejusdem rescripti pollit obtinere Titius , ut conveniatur heres Caj , ad solvendum compellatur si constiterit Cajum
fuisse debitorem Ratio dubitandi ex quia
potestas concessa Delegato non extenditur ultra
personas expressas in ipso rescripto delegatio nis, ut constat ec P. O M. o. e. f. Deum Atque in praedicto rescripto personae , super qaibus concessa fuit Delegato potestas, Qjurisdictio , expressi fuerunt tantum Titius racCajus r ergo non poterat ea delegata iurisdis otio propagari etiam ad heredem Caji. Hoc tamen non obstante, decretum est in eo casu patuisse vigore ejus restripti conveniri heredem Caji, quia heres ille successit in omnia jura ait non solum activa, nempe incredita, sed etiam in passiva , videlicet in debita, e qua ratione dicitur in Iaire, quod heres repraesentat personam defuncti, cujus heres est rergo debuit eo jure ut , quo usus esset Catua
238쪽
Tit m Reg. XLVI. 223s vixi et adeoque sicut si vi κisset Cajus, potuisset per illud rescriptum conveniri, ita pariter conveniri potuit ejus heres . Nec obstat cit. c. P., G. quia illud intelligitur, quando per nae , quae in rescripto delegationis non
exprimuntur, sunt Omnino alienast, supra quas
non propagatur iurisdictio delegata; at inpra senti casu heres Caii non est persona omnino aliena, immo per Actionem juris censetur esse idem cum Cajo. Ex his patet sensus, fundamentum pra
sentis regulae. Si enim Successor, &heres censetur idem cum defuncto, manisestum est, idem quoque censendum esse ius utriusque , non tum quoad favorabilia , sed etiam quoad onerosa, quia ut est regula infra explicanda: suι
sentit nus, entire debet commodum , is econtra. Ubi tamen adverte cum Glos illam paristiculam regulae, a jure quia regula haec intelligitur quoad jura, quae a defuncto transeunt in heredem, non autem quoad privilegia, quae si personalia sint, extinguuntur cum persona, ut constat ex reg. 7. supra explicata Privilegium personale personam sequitur , , extinguiatur cum persona. Item haec reg. non extenditur ad eas obi attones personales , de quibus expressio iure cautum sit, ne transeant ad Successorem, cujus rei exemplum est in civitati de praeben ubi controversia inter Titium, Caium super beneficio , ad quod ambo elem fuerunt , cum compositio ab Arbitris facta esset ea lege, ut Titius Beneficium haberet, sed ex proventibus Beneficii solveret aliquid annuatim Cajo , dicitur ea compositio tolerari posse
dummodo tamen obligatio imposita Titio ad
239쪽
solvendum aliquid Ca)o terminaretur in Titio . eoque desuncto, non transiret in elus Successo' rem, cujus ratio ibidem affertur quia scilicet si obligatio illa transiret etiam in Succe rem
Titii, videretur obligatio imposita ipsi Beneiacio is facta esse aliqua ejusdem diminutio
quod per Sacros Canones non licet, ut constate rubr. Et Ecclesiastica Beneficia fine diminurione conferantur. Ejusdem quoque exceptionis exemptui sumitur ex . Si dii genti a. aliis. que De foro competenti ex . Unico De Iure patronatus in . Nam si Clericus sit Suscessis Laici, quamvis Laicus ille esset subditus Iudici Saeculari , at Clericus successio nonniti Iudici Ecclesiastico subjectus est etiam in civilibus is patrimonialibus4 4 Ius patronatus
ex Laico transeat in Ecclesiam, quamvis Laicus haberet us praesentandi intra solum tempus quadrimestre, at, clesia , quae succedit habet jus praesentandi intra tempas semestre quia id est specialiter statutum pro Patrono E
clesiastico,is sic de aliis similibus. objici potest contra regulam textus in LProculcas T dc probatiombus , ubi dicitarq taedam mulier non potuisse ab herede suifra. uis fideicommissum quoddam Nigere, quod emteroquin a suo fratre defuncto exigere potuisset. Sed facile respondetur ex ipso textu ejusdem legis, in tantum in eo casu non potuim ilhid exigere ab heredes, in quantum e variis circumstantiis erat legitima praesumptio, eamdem mulierem si fratri viventi illud debitum remi- isse, tacite condonasse supposita autem de
240쪽
Praesumitur ignorantia, ubi scientia non probatur.
I Esumitur ει l. 2 r. ff. de probat. Lia alitique juribus Casus figuratur a Glos. ex ad L eratis. Ad usus intellectum sciendum est, quod si testator rem aliquam alienam habet, de qua faciat legatum in favorem Titii; tunc vel testator civi rem illam alienam esse, vel ignoravit Si sciviri tenetur heres a legitimo Domino redimere si possit, ut tradat illam legatario si autem non misit redimere, ten tu saltem dare legatario aestimationem elusdem rei secus autem, si testator id ignoravit. Hoc supposito , post mortem testatoris petit Titius legatum sibi relictum. At heres in contrarium rei pondet legatum illud non valere , quia factum erat de re aliena Titius replicat quod etiam legatum de re aliena factum solvi dein, quia testator sciebar rem 4ssam esse alienam. In hoe casu certum est, quod si eguime probent testatorem id scivio, valebit legatum, ut dictum est . Sed supponamus nulla afferri argumenta ad probandam eam scientiam testatoris, proqin parte judicandum erit e Res p. ex hac reg. Iuris judicandum me pro gnorantia, seu testatorem ignorasse rem illam alienam esse, quia in dubio eraesumitur illud ign9rasse, quod non pr batur scivisseris propterea in eo casu tenetur legatarius probare scientiam.
Sensus, & intellectus istius regulae pendet ab intelligentia regulae 3 supra explicatae admorantia facti , non juris excusat , ex qua