장음표시 사용
571쪽
exploranda erit ex aliis verbis in Canone contentis ipsa Legista toris men L. Sed si neque hac via explorari possit, tunc judicandum este censem communiter Doctores , censuram non esse latae , sed ferendae sententiae : quia in poenis benignior est interpretatio facienda, cap. In poenis , de reg' jur.
in 6. Idemque iudicandum de hac formula , Excom nicationem noveris re incursurum , tanquam de comminatoria, justia Felinum in cap. Rodulsum. de rescrip t. Bonacinam de censuris in communi, disp. I. quaest. i. puncto I.
VII. Praeterea censurae aliae sunt , Iure , quae scilicet Canone, vel Statuto decernuntur : aliae ab homine , quae per Iudicis sententiam infliguntur. Ambae inter se differunt. Primo , quia quae a jure est , semper ge- Deralis est ; quae autem ab homine, potest elle indi sertini natim aut generalis, aut particularis contra determinatas aliquas persisnas. Sccundb quia prior perdurat de viget etiam post Leginatoris mortem , aut amotionem ab ossicior secunda desinit per mortem, aut ab ossicio amotionem Judicis. Tertio , quia prior si non sit specialiter per Canonem reservata , potest absolvi per quemlibet Consessarium approbatum : secundam autem , idest ab homine , solus tollere potest Iudex , sive Praelatus qui eam decrevit, aut ejus successor, aut ejusdem Superior, aut is etiam cui Iudex ipse hane delegaverit potest.Hem. Neque ullatenus potestas ista absol vendi censurasq iae sunt ab homine , comprehenditur sub generali potestate absolvendi , censuris etiam reservatis , sed est specialiter exprimenda. Censurae enim reservatae non aliae intelligi solent questa quae a jure sunt. VIII. Ut vero aliquis potestate polleat ferendi censuras, necesse est elle Clericum , atque iri externo foro Iudicem , cujusmodi sunt Praelati. sive Seculares , sue Regulares , sive ordinarii , sive delegati, cap. Transnaisam . 8c cap. Sustrao iseis, de elect. & cap. Cum ab Ecclesiarum , de ossi c.
I X. Episcopus porrδ in aliena Dioecesi existens ne . suos quidem se
ditos potest aliqua censura assicere , quia nullam ibi habet contentiosam jurisdictionem : potest. tamen extra suam dioecesim uri gratiosa iurisdictione , suumque subditum in aliena dioecesi non modo iii Sacramento
Poenitentiae abi Olvere a peccatis & censuris , quin etiam extra Sacramentum potest a censuris eundem ab tabere , itemque dispensare , delegare, literas dimissorias aut testimoniales expedire. Sed si Epit copus indebite fuerit a propria dioecesi expulsus , potest in Vicinia commorari, petitaque a loci Episcopo venia , jurisdictionem ibi contentiosam exercere inter proprios subditos, & ubi opus fuerit excommunicare. Clement. unica de foro comper. His adjunge, poste in sua dioecesi censuras decernere in alienum subditum ratione vel delicti in sua dioecesi seu territorio admissi, vel contractus ibi facti, vel rei aut praedii ibidem siti, cap. final. de foro com-Per. cap. I. de privileg. in o. ZEE X. Inter
572쪽
X. Inter injustas quoque censuras aliae validae sunt & subditos lieant. aliae invalidae ac nullae sunt. Validae porrb, simulque iniustae sium iliaeuust ostendunt in reo causiam materia Iem, scilicet mortalem culpam; sed ha Sentin Judice causiam injustam, scilicet odium aut vindictam, non verd laudabilem diticiplinae zelum. Item illae in quibus Judex ordinem Iuris non servat, qualis est trina pretemonitio aut censura in scripturam cum expressione caulae redacta, cap. I. & cap. Statuimus , de sent. excommuni c. in s. ordinem, Inquam, Juris acciduntarium , servato tamen necessario & essentiali Iuris ordine, qui consistit in una saltem praemonitione. Atque de huiusmodi cen stiris, non autem de prorsus invalidis Doctores communiter 'exponunt effatum illud Sc Gregorii Papae homil. 6. in Evangel. Sententia P
floris, sive justa , si e injusta sit, timenda est.
X I. Ceterum censura qiue non fundatur in culpa mortali personae contra quam fertur , etiamsi falsa, quae mortalis foret, causa fuerit sussicienter in judicio probata, nulla penitus & inValida est apud Deum , nedue conscientiam Rei ligat, ut omnes unanimiter docent. Ratio est , quia chm sententia sit actus justitiae, cujus est suum cuique tribuere ad aequalitatem eatenus solum obligat & valet, quatenus Veritati & justitiae conformatur Suffragantur his Sancti Paties , ex quibus S. Hieronymus in Levit. 3. scribit: Si quis non recto judicio eorum qui prasuut Ecclesia deDellatur 2 fora mutatur , si ipse non ante exiit , hoc est si non ita egit tu mereretur exire , nihil Dditur in eo quod non redio jAdicio ab hominibus videtur ex fui. Et ita fit iis interdum ille qui foras mittitur , intus sit 3 ct ille foris , γῆ imus retineri via detur. Citatur in cap. Ss quis non resto , ΣΑ. quaest. 3. Sanctus pariter Ausustinus hoc idem fusius docet lib. de Vetra Religione , cap. 6. dicens: Saepeo iam sit divina providentia, pre nonnullas nimium turbulentas carnalinm homia1nt m seditiones expelli de congregatione Christiana etiam bonos viros. Quam contumeliam , vel iriuriam Dam cum patientis e pro Ecessa pace tulerim neque ullas novitates vel schi atis et hiresis moliti fuerint, docabant homines quam vero affectu, ct quanta sincerit te charitatis Deo serviendum sit. Tatium varorum propositum est aut sedarii remeare turbinibas , aut si id non sinanthir, vel eadem tempestate perseverante , 'el ne suo reditu talis aut savior oriatur, penem voluntatem consulendi etiam eis ipsis quorum moιibus per κrbatisnibusque cesseruul ,si te ulla conventiculorum fg. 'gatione usique ad mortem defendentes, er testimonio juvames eandem Fidem quam in Ecclesia Catholica praedicarissant. Hos eoWonat in occulto Pater in occulto videns. Rarum hoc videtur genus, sed tamen exempla non desunt , -ὸ plura sunt quam credi potest. Ita omnibus generibus hominum 2 exemplorum ad animanum euriationem or institutionem sis ritustis populi ruitur Divina Providentia. Haec S. Augustinus ad eorum
mi alium qui per ammias & insensas factiones calumniis & insectationibus qu1 vi, qui dolo impetuntur. X II. Communis est Doctorum assertio contra Navarrum , posse in
573쪽
nocentem, contra quem censura materialiter injusta lata suit , privatim, si clusoque scandalo Missiam celebrare , atque adhibita eadem praecautione Sacramentum Poenitentiae administrare. Tametsi enim in externo foro habeatur pro excommunicato , apud Deum nihilominus , t in conscientiae foro perinde est ac si talis censitrae judicio non fui flet ab hominibus sive per malitiam , sive per errorem notatus. Quod idem sentiendum de omni censura intolerabilem errorem continente , idque multd fortiusquam de errore qui nascitur ex fallibilibus probationibus , & incomperta
facti veritate. Navarra quidem cap. 27. num. 3. 3c COvarruvias in cap.
Alma mater . p. I. g.T. num .P. cisncl. 6. volunt talem censuram esse veram
censuram , si 1altem justa sit quoad forum exterius , hoc est juridice prolata ex informationibus quanuis falsis , tamen suffieientibus ad iuridieam
serendam censuram in externo foro ; SI reum , quan vis apud Deum innoeen rem , si transgrediatur , tum demum subjici secundum conscientiam de in occulto Omnibus violatae censurae poenis , atque adeo ut dicit Covarruvias, verae apud Deum ipsum irregularitati, si violet per actum ordinis
etiam occulte exercitum. Docent ver b contrarium omninὁ C etanus intractatu Io. quaest. 1. de effectu excormn. Suare Σ de cetasuris disput. 4. Dima. I 3.& I . aliique fere omnes communiter, nullum aliud nocumeniatum inferre talem censuram , quam novam obligationem vitandi scandalidi contemptus Ecclesiae , unde tamen nulla exurgat irregularitas , aliave coram Deo scena canonica, licet apud homines veritatis inscios & in foro
contentioso judicetur illas incurrisse , & vere ac juste puniri possit etiam apud Deum propter peccatum scandali palam exhibiti. Sed tamen ubi
non timetur id scandalum, posse ab eo quem talis censura perculit Missam in occulto celebrari , absolutionem re caetera Sacramenta in occulto ministrari , aut etiam in publico , si accedat in eum locum ad quem fama hujus censurae nulla Pervenerit. Itaque tota ex Occasione talis censurae exurgens obligatio conscientiae versatur per accidens in fuga scandali &contemptus Ecclesiae , puni bilis 1 Deo & hominibus ; unde tamen non exurgunt per se canonicae poenae , quia deest secundum rei veritatem canonicum fundamentum , nimirum justa censurae causa. Vide si lubet pro
hac sententia Sayrum lib. i. de censuris, cap. II. Bonacinam de censuris incommuni, disp. r. quaest. I. puncto Io.Vasque Σ tract. de excommunicaticia,
XIII. Suspensio est censura privans usu Ecclesiastici ossicii ON-cium autem in ordine & jurisdictione consistit) aut usu Beneficii. Auferre vero omnino ipsum ossicium aut Beneficium, spectat ad poenam depositionis, aut quae gravior est degradationis. XIV. Interdictum est Ecclesiae censura privans perceptione quorumdam Sacramentorum , a divinis quoque ossiciis, & ab Eeclesiastica sepultura. Et dividitur in personale, quo una , vel plures personae ue locale; ZZR a quis
574쪽
quo certus aliquis locus ; dc mistum, quo tam loeus ipse quὶm Ioci incoIae
XV. Tempore interdicti generalis coneeditur moribundis sacrum Viaticum , non tamen Extrema. Unctio. Clerici tamen defuncti qui servaverunt interdictum, sepeliri in coemeterio Ecclesiae possisnt sine campanarum pulsatione aliave solennitate , de cum silentio. In Conventualibus Ecclesiis bini & bini, aut tres simul legere pollunt sine ullo cantu, & januis clausis Canonicas Horas , dem illa voce , ne exterius audiri queant, exclusis praesertim personis interdictis aut excommunicatis. Crucesignatis de peregrinis poenitentia concedi potest durante interdicto. Haec omnia statuuntur in cap. Quod in te , de poenit. & remissi. Ibique Glolla verb. Paenitentia , recte infert ex speciali privilegio Crucesignatorum &peregrinorum caeteros non esse ad poenitentiam admittendos dc absolvendos , nisi instinte mortis periculo. Privilegium quoque Clericorum qui servaverunt. interdictum, ut possint in coemeterio Ecclesiae tumulari, insinuat quosvis alios ab Ecclesiastica sepultura excludi tempore generalis interdicti. Certe reliqui in Ecclesiae communione defuncti , qui tempore interdicti publicrfuerint in profano loco sepulti, transferendi erunt in Ecclesi isticam sepuraturam postquam desierit interdictum. XVI. Post Innocentii III. Consti tutionem d. cap. Ouod in te , I accensit Bonifacit VI H. Sanctio in cap. Alma mater, fi n. de sent. ex comm. in 6. per quam mitigatur prioris illius severitas. Concedit enim ut tempore generalis interdicti, sive a jure, sive ab homine decreti , quilibet Fideles etiam corpore sani possint ad Poenitentiae Sacramentum admitti , mod, non sint cxcommunicati , quo casu reconciliandi non sunt sub interdictoni si in mortis articulo , quemadmodum & illi quorum culpa causam interdicto dedit, de illi etiam qui consilium , opem aut favorem culpae istFdederunt, nisi prius satisfecerint ; aut si. in praesenti non possint, sussicientem dederint cautionem ; aut si neque hoc possint, saltem se quum primum valebunt, satisfacturos juraverint. Sed in istis non idcircb relaxatur interdictum , quanvis indulgeatur iplis Beneficium sacramentalis absolutionis. Addit piaeterea polle durante interdicto generali in Ecclesiis N Monasteriis speei aliter non interdictis , qsaeve causam interdicto nullam dederint, , sed tamen in loco interdicto stis hae enim circumstantiae supplendae sunt ex Glossa in d. cap. Alma mater , verb. Ecclesiis , , celebrar, Missas alia pie divina officia scus pii is , submilla tamen voce , januis clausis, excommunicatis de inrerdictis hominibus exclusis , nec pulsatis campanislacquiri quoque , vel amitti ex Clericiniam praesentia , vel ab sentia distributiones quotidianas , sicu i ante interdictumo In L sti vitatibus aurem Natalis Dominii, Paschae , Pentecostes , dc Alsumptionis gloriosae Virginis pulsabuntur campanae, dc januis patentibus alta voce divina ORficia sole uniter celebrabuntur , excommunicatis prorsus exclusis , sed in-
575쪽
terdictis nihilominus admissis , dummodo illi qui sua culpa causam interdicto dederunt, Altari nullatenus appr inquent. . XVII. Praefatae mitigationes valent in loco generaliter interdicto, sed non valent in loco specialiter interdicto. Caeterum in ipsa Ecclesia specialiter interdicta potest occulte celebrari Missa , quantum dumtaxat opus est ut renovetur sanctissimum Sacramentum , quod infirmis pro Viatico reservari debet ,& renovari potest etiam singulis h. bdomadis , cap.
Permittimus , de sent. excomm. IXVIII. Quod attinet ad formas in singulis censuris servandas , censurae quidem tam , Iure quam ab homine dimanantes circa futurum aliquod delictum nullam exigunt Iuris formam praeter promulgationem , ad hoc ut sciri & observari possint. Ea verb sola censura quae ab homine infertur circa delictum praesens cum contumacia conjunctum, ad hoc ut sortiatur effectum has requirit conditiones. Primbut trina praeccsserit admonitio ad obediendum , can. Ometes decimae , I 6. quaest. 7. & can. De Presbyterorum , I7. quaest. 4. cap. Contingis, it 2. & cap. Sacro, de sent. ex comm..& cap. Constitutionem, eod. in 6. Inter singulas ad in Q nitiones intervallumelse debet duorum saltem dierum , cum dicat d. cap. Constitutionem, in plurali, Obsement aliquot dierum competentia interva a. Atqui pluralis loquutio duorum numero est contenra' cap. Pluralis , de reg. jur. in 6. Et cum dictum cap. Constitutionem, dicat unam monitionem pro omnibus posse s ussi-Gre, hinc Navarra Manual. cap. 27. numor r. eumque sequuti Suarea , Borraci ira, aliique communiter docent, necessarium esse sex dierum inter unicam, quae iit peremptoria, monitionem , 8c censurae sententiam : sed eo ε .isu admonenda est Pars quod h.ec sit unica & peremptoria monitio;
a)ioqui eniin non censeretur suis cienter contumax. Ubi verδ periculuna, css t in mora , posset illud sex dierum tempus abbreviari , d. cap. Cooti urionem, in fine. Declarat porro Concilium generale sub Innocentio LII. Praelatu in qui excommunicationis sententiam promulgare praesumpserie non praemissa competenti admonitione, neque adhibitis personis praesentibus idoneis, per quas possit , ubi opus fuerit , praemonitio probari Etiam ii causa excommunicandi justa fuerit , interdici ipso ficto ingressu Ecclesiae uno mense, Sc aliis insuper subsici poenis, si videbitur Superiori,.
Cap. Sacro , de sent. ex comm. Cum verδ Concilium generale restes requirat ad probandas praemonitiones, multd magis requiritur juri lica probatio delicti quae praecesserit praemonitiones & censuram, cui delictum illud
X I X. Sententia contra eum lata qui nullo modo citatus fuit, nulla est ipso jure , cap. Inter quatu r, de majorit. & Obed. Praesertim vero citario , seu praemonitio necessaria est ad ferendam excommunicationis sente nyia n , quae maxima poena est earum quas infligere solet Ecclesia, ut as-ἀrit S. Augustinus lib. de corrept. di grat. cap. IJ. dc citatur 24. quaest. 9Z a z y Gam
576쪽
can. Corripiantur ; quia ut ibidem asseritur , hoc genus correptionis instit, ium est ad medicinam peccantium Au animarum salutem. X X. Bonam esse praxim aiunt Selinus In cap. Cum non ab homine , de judio. & Armilla verb. Citatio , nurn. 6. ut Iudices hibita prius bona informatione per testes , incipiant 1 citatione; sic enim praecaventur ejus
fuga & subterfugia qui reus judicandus erit: Sc videt Judex si sit justa citandi causa.
XX I. Quaevis censura, praesertim excommunicatio , serri debet inscriptura cum expressione causae ἱ debetque istius scripturae exemplum reo requirenti tradi intra mensem. Qui autem unum aliquod istorum Iudex violaverit, suspensus ipso facto remanet ab ingressu Ecclesiae divinisque Officiis. Et Superior ejus non modo hanc sententiam relaxabit . sed etiam latorem sententiae ad expetisas reo sarciendas , & ad interesse aliasque poenas condemnabit. Ipse vero Iudex qui praedictam suspensionem incurrerit , si eam violaverit, incidet in irregularitatem qua solus eum Papa poterit dispensare . cap. Cum medici talis, de sent. ex comm. in 6. Ibidem tamen Glosia in vel b. Iudicum , bene monet Episcopos non incidere in has suspensionis poenas , quia hic non nominantur: & statuit cap. Quia periculmum , hoc tit. in omni bas Constitutionibus quae poenam suspensionis, vel interdicti decernunt , nullatenus cflmprehendi Episcopos , nisi specialis de eis mentio ibi fiat. Qua eadem ex causa suspensio quam Generale Concilium Lateranense sub Innocentio III. indicit in eum qui sine
competentibus praemonitionibus excommunicat, non habet locum in Episcopis, quia ibi ieciatim non exprimuntur.
XXII. In lumina itaque tenendum est , multis modis injustam esse censuram. Primδ si seratur ab incompetente Iudice, quo etiam casu irrita& nulla est. Secundo censura lata per inseriorem Pralatum postquam appellatum fuit ad Superiorem , non solum injusta, sed etiam nulla est desectu potcstatis. Tertio ubi nulla praemissa fuit admonitio, simul erit injusta& nulla censura. Ubi vero non tres, sed una aut altera praecessit admonitio .irca praesentem seu praeteritam culpam, valida quidem erit censura, sed tamen injusta, & per Superiorem relaxanda. Quartδ idem judicandum decensura aliter lata qutin per scripturam , vel sine cauta expressione. Quinto cens ira nullatenus ligat, si Iudex qui sententiam tulit, non intendit ut ligaret , etiamsi mentem suam non expresserit , & reus existimet se ligatum. Idemque sentiendum de certis personis quas Judex intenderit eximere , quanuis reliquos intendat illigare. Censurae namque non aliter ligant quim secundum Iudicis a quo infliguntur intentionem. NaVarra cap. 7.n m. II. Sextδ conveniunt unanimes Doctores , quando censura decernenda est In aliquam , vel aliquas particulares personas , si admonitiones fiant , non ad domum , sed esse faciendas coram ipsis personis. Tum quia districtius agendum est in materia censurarum , quam in aliis judiciariis actibusa
577쪽
actibus, in quibus jura permittunt citationem fieri in ipsa domo, absentereo , l. Scire oportet, 6. Qui autem, Q. de excusat. tutor. & cap. Causam, de dolo & contuma c. vel ad Ecclesiam , cap. Venerabilis, in fin. eod. tit.Tum quia censurae surri solent contra contam aces , qualis forte non erit ab squi nihil de admonitione resciverit. Excipe hinc si reus per dolum abiit, aut se occultet, aut per vim ne admoneatur impediat : sed i suid quoque
probandum erit, qua probatione convincatur ejus contumacia. Praeterea
postquam fuit in persona propria commonitus semel , poterunt fieri reliquae commonitiones ad ejus domicilium , quanuis absentis , juxta Ugolirium tab. I .cap. I 8. f. I. Bonac. de censur. in con .disi. I. quaest. I. puncto 9.
num. 9. & plerosque alios Scriptores. Atque ita decrevit Rota Romana decis. 399. in novis. Praeterea Glossa in d. cap. I. de sent. ex comm. in 6. A. mel & iterum notat latam sine scripto aut expressione causae censuram esse nihilominus validam. Idque colligit ex his Canonis verbis : Superior hanc sententiam relaxabit. Ita pariter sentiunt Summistae. XXIII. Et ne quid omittatur in hac materia scitu necessarium , Observa quando non agitur de novae infligenda censura , sed de declarando quod aliquis in cen iram pridem vel a iii re vel ab homine latam' inciderit , tunc non utendum esse praemonitionibus , sed citationibus, ut reus injus ueniat rationem sui facti redditurus. Non enim justum habetur judicium , praesertim in causa criminis aut poenae, nisi parte legitime citata, ut jus si quod habeat, tueatur, suasque proferat exceptiones , sibique o jecta refellat, aut culpam suam agnoscat & fateatur. Alioqui rescindenda merito sententia est quam citatio non praecessit, i. I. g. Item ex eo edicto, D. quae sent. sine appellat. relcind. cap. Inter quatuor, de majorit. & obed. Ideoque Abbas Siculus in cap. Pervenit I. num. 1. de appellat. asscrit non elle de nunciandum aliquem Clerici percussorem, ni si ipso an re citato,& examinatis probationibus super rei veritate. Idem tradit Glossa in cap. Sacro , ver b. Constiti rit, de sent. ex comm. Nisi forte tanta ellet facti notorietas ut nullum tergiversationi locum relinqueret, juxta cap. Pervenit, de appellat. XXIV. Caveat denique Praelatus , ne in monitoriis ad criminis testificationes eliciendas ullatentis reus nominetur aut de lignetur, nisi per voces individui vagi , ut aliquis , quidam. Injuriosum enim foret si ejus persona publicaretur nondum probato delicto : sicut superius admonui lib. Cap. 4. circa juridicam criminis inquisitionem , juxta cap. Inquisitionis , de
cap. Qualiter, ii 2. de accusation.
XXV. Contingere facile potest , ut Praelatus certam habeat notitiam criminis , subdito admissi per dignas fide aliorum relationes secretas ; nec tamen expediat litem Clerico intentare ob evitanda emersura scandala, aut graves quae praevidentur dissicultates. Si ergo Praelatus post privatam admonitionem in poenam praeteriti delicti , M praecautionem recidivae, privatim
578쪽
privatim interdicat aut suspendat Clericum sine scriptura , tenebitur Clericus in conscientia mandato Praelati obedire. Id confirmatur cap. Tam literis, de testibus: ubi Papa sine praecedentibus solitis formis suspendi jubet Clericum ob praecedens delictum. Ex alia vero parte supponendo suspensionem aut interdictnm privatim se ille significatum , si Clerieus sibi conscius attentet has violare censi iras per ordinis sacri exercitium , peccabit proculdubio ; non tamen in irregularitarc ira cadet , quia Praelatus non processit per modum iuridicum , scd per modum privatae scenae, sive medicinalis , sive vindicativae. Ita Zerola I. p. Verb. Suspensis , g. 7. Bonacina de censuris in communi, disp. I.quaeli. . pimcto 9. n. 3. Secus judicandum de excommunicatione , quae hoc peculiariter habet , ut praeter delictum requirat pariter contumaciam , ideoque infligi non potest pro praeterito delicto.
De esse Iibus excommunicationis.
I. CTo recensentur majoris excommunicationis effectus. Ho-
ωVM runa priri us est privatio communium Ecclesiae suffragiorum. Privatim autem potest quilibet fidelis Deum precari pro quolibet excommunicato , etiam minime tolerato. Imd Sacerdos quilibet ad Altare potest orare pro excommunicatis , sive vivis, sive defunctis, in secretis dc particularibus commemorationibus , quae fiunt in Canone Missae. II. Secundus effectus est privatio , tam activae quam passivae participationis Sacramentorum Ecclesiae. Sane valide, sed tamen illicite Sacramenta administrare potcst omnis excommunicatus toleratus Sacerdos. At ver b non toleratus , leu vitandus Sacerdos, quanvis Valide , nec ranaei licite possit alia Sacr.imcnta , nullatenus tamen valide potest administrare Poenitentiae Sacramentum, quia excommunicatio vitandi & non tolerandi omni privat jurisdictione , praeterquam in articulo mortis.
III. Soli aurem censendi sunt excommunicati vitandi omnes illi qui publice dc nominatim denunciati fuerunt, nec non ille qui adeo mani se ite& publice in personam Clerici, aut in res ei cohaerentes vim aliquam injuriosam adhibuerit, ut nulla possit hoc delictum tergiversatione celari, vel excusari , juxta Concilii Constantiensis canonem quem Martiniis Papa V. approbavit, cujus textus ilic est : Ad evitanda scandala s multa pericula Pa conmentiis timoratis comino ere flosunt, Chrbi delibus tenore praesentium
579쪽
itum m sericorditer indulgemus , quod nemo deinceps a communione alicu us, sacramentorum administratione vel receptione, aut aliis quibuscum rue divinis, intus er extra, praetextu cujuscumque sententiae aut censurae Ecclesiastica, a jure vel ab homine generaliter promulgata teneatur abstinere, vel aliquem evitare, .lut interdictum Ecclesiaincum observare , nisi censitra , vel sententia hujusem: di fueris illata contra perγῖnam, Collegium, Universitatem, Ecclesii , Communitatem, vel locum certum , aut certam a iudice publicata, vel denurciata specialiter 2 expresse : Constitutionibus Apostolicis ct aliis in contrarium faciem tibus non obstantibus quibuscumsue. Si quem pro sicrilega manuum injectione in Clericum, sententiam latam a Cavone adeo notorie constiterit incidisse quod factaem nulla possit tergiversatione celari , nec aliquo suffragio excurari: nam a
communione illius clicet denunciarus non fuerit9 volumus abstineri iuxta canonicas sanctiones. Per hoc tamen non intendimus relevare , neque juvare sic emcommulcatos, suspensos ct interdictos aut probibitos. Ita referunt hanc Constitutionem S. Antoninus 3. parte Summae Historialis, tit. 22. cap. 6. f. q. &in 3. parte Summae Theologicae, tir. a. s. cap. 2. & 3. Item Angelus de Clavasio in Summa, verbo Excommunicatio 8. num. 3. Gabriel Biel in A. Sent.
dist. I 8. art. I. notabili 3. Joannes Major Proselior Sorbonicus in A. Sent. dist. I 8. quaest. 3. Adrianus Papa in A. Sent. tit. de Sacram. Euchar. & intract. de Clavi b. Eccles. 3. principaliter quaesito : Cajetanus in Summula, verbo Excommunicatio, Se verbo Absolutisnis impedimenta: & in s. p. S. Tho-
az, q. 6 . arr. 6. Armilla verbo Excommunicatio, num .so. Dominicus Soto in A.Sent. dist. 22. q. I. art. . Covarruvias in cap. Alma mater, p. I. g. 2.la. 9.Suare E de censuris disp. 9. sect. p. num. s. & in tract. de Fide, dii p. M.fect. 3. Toletus in Summa, lib. i. cap. in . & alii plerique: qui simul omnes meminere posterioris immutationis in hoc Canone factae a Conciliis Basileensi& Lateranensi, a Pragmatica Sanctione, & , Concordato Bononiens inter Leonem Pontificem, & Franciscum Regem. In quibus extenditur Constantiensis Constitutionis exceptio ad quoscumque etiam non de nunciatos, qui ficti notorietate dignoscuntur in excommunicationem incidisse , hisce generalibus clausulis : Aut si notorie in excommunicationis sententiam constiterit incidisse, quod nulla tergisciatione celari possit, aut aliquo iuris su fragio
excusari, eum a commInἰone illius abistinere volumus, Iuxta canonicas sanctiones. Supradicti omnes negant esse ulli bi receptam generaliorem istam exceptionem, sed solam Constantiensem exceptionem de notorio Clerici percussore vigere. Quod idem de recepto Galliarum usu testatur novissime Iacobus Evellonius in suo Gallicano Tractatu de excommunicationibus. Tot Vero anxietates & perturbationes pariebant illae cum excommunicatis communicationes , tum in sacris , tum in profanis, ut plusquam trecentis ante Constantiense Concilium annis gravissimus Scriptor Ivo Carnotensis epistola 8 I. conatus enixe fuerit omnes prorsus abolere prohibitiones communicandi cum excommunicatis , praeterquam cum solis illis qui publice Α Aa a convicti
580쪽
eonvicti de nominati fuissent, sic enim admonet: De excommunicatis comis muni sententia, non tamen nominatis ,sive in Capitulo ,sive in Concilio facta se
ilia excommunicario, sive sint simoniaci, sive pressuri uxorati, idem consilium est quod ἁe aliis criminosis , quia non sint a communione dispendendi , nisi publice convicti, vel publice confessi I V. Ex ista Constantiensi Sanctione multa addiscimus. Primδ severitatem antiqui Iuris mitipari, prohibentis olim participationem quamcumque cum excommunicatis non denunciatis perinde ae nominatim denunciatis , tam in Ecclesiasticis , quam in civilibus rebus. Secundδ permitti communicationem cum excommunicatis , etiam in Divinis & Sacramentorum receptione, modo non sint publice & nominatim denunciati: quibus additur Clerici percussor, quan vis non divulgatus, respectu saltem eorum qui certδ sciunt. Tertio hoc privilegium nullo modo favere excommunicatis, quantumvis occultis, & hos teneri ex parte sua conversationem aliorum evitare tam in civilibus quam in Divinis. Manifeste porrδ falluntur Conincti disp. rΑ. num. I 3. & Bonacina de censuris in communi, disp. z. quaest. 2. puncto 2. f. a. num. 7. ad fin. dum asserunt communicantes cum notorio Clerici perculiare, si non fuerit nominatim denunciatus, nulla affiei minori excommunicatione. Constantiensis enim Constitutio prorsus oppositum decernit secundum utramque editionem , quarum una express C dicit hane exceptionem de perculiore Clerici, quod quailvis non fuerit publice notus aut denunciatus nominatim, is tamen qui sciens talem cum eo communicaverit, incurrat poenas & censuras antiqui Iuris. A tera vero editio, quae non loquitur specialiter de percutare Clerici comprehendit simul de pares facit eos qui non sunt nominatim & publice denunciati ; de quibus tamen mani suste constat incurrisse in sententiam excommunicationis, ut non possint occultari, neque excusari, cum illis qui fuerunt specialiter promulgati, & Iudice expresse de nunciati. Et quidem Bonacina sibi co trarius oppositum passim alibi docet, atque adeo in isto ipso tractatu de eadem disp. a. quaest.2. puncto 6. g. 2. num.47. V. Tertius effectus majoris cujuscumque excommunicationis est privatio a Missae &cujusvis divini officii auditione. Non tamen excluditur ab auditione praedicationis verbi Dei, ut per eam compungi dc converri
possit, dummodo si fieri possit, se conspectui publico lubducat. Constat
vero fuisse veteris Ecclesiae usum 3e praxim , ut excommunicati de Ecclesia non expellerentur , nisi tempore ossertorii, post decantatum Evangelium,& finitam, quae post Evangelium fieri solebat, Verbi Dei praedicationem,
Ean. Episcopus nullam , de consecrat. dist. r. Quanuis autem Sacerdos Sacrum faciens gerat publicam nomine totius Ecclesiae personam, non tame exuit omnino privatam personam, & ut taIis potest mentanter, five in Memento, sive in aliis Missae partibus orare pro excommunicatis, tam vitandis quam toleratis. Avita Parte, disp. I. conclusori NaVarra cap-27. num. 36. Suarc R