장음표시 사용
181쪽
linguae parum consultus fuit Epiplianius, oratio barbara, dissipata, et inculta. Sunima veteris illius inter-Pietis balbaries, vix Die illo eris diomatis Graeci peritia, Plane Dialia in evolvendis Obscii rioribus sententiis PersPI-cacitas cuius sibi conscius dissicillima quaeque quasi consulto praetermisit. Certe tam abnormi licentia interpretationem hanc administravit, ut mirabile sit totas paginas taetraxit, totas addidit, nec uspiam exemplar assectatias est. Verum historiam tripartitam ab lio Epipliani scri-Ptam Si quis accurate eum vetusta illa Origeniani in Matiliaeum Commentarii interpretatione conflix Erat summarii stili discrepantiam, atque hane multo illa inquinatiorem, et innumeris vocabulorum portentis deformiorem ossendet. Aequalis Epiphani fuit Bellator quidam Cassi odori
itidem familiaris, cuius rogatu niulias Graecorum Cri Ptiones, nonnullas etiam Origenis latino sermone rependit. Illii si quis Commentarioriam in IIatthaeum litet pietationem adscriptam velit, non valde repugnabo Ne multiam adversatur coniecturae nostrae Cassi odori de linc interpretatione silentium, qui alias plerasque Epiphanii et Bellatoris in libro de institutione divinarum scriptia rarum recenSuit: nam Post editum hunc a Cassi odoro libellum lucubrari ea Potitit. De septer Origenis in Matthaeum IIo miliis, i suae habentur inter eas, quas in diversos vulgo appellant, quoniam incerti sunt auctoris, suo loco disputabimus.
XIII. Omiliae Origenis in Evangelium Lucae triginta novem latina editione continentur. Interpretem Sese professus est Ilieronymus in Prologo ipsis praetexto, et in libro de scriptor ercles cap. lib. Erasinus in Pistola ad Franciscum igalinum scripserat, ias alteriuscujus laria esse videri, quam Origenis, sed in Cens ra ad libros Origenis mutavit sententiam, et verum ara Ctorem
agnovit. Nihilominus ita disserit: in Catalogo atrien ita facit hujus operis mentionense Ilieron mus, ut magis v,-
182쪽
deatur ex id in vertisse. Quur enim Origenis ientionem reliquisset, Post hunc in modum loquitur: De Spiritu sancto Dici viiii cluem in Latinur transtilli, ibi union uiri, in Lucani II ori, illas triginta novem, ita Psalmos a decimo usque ad decimum Sextum tractatus septem, Captivi monacti vitam, etc. Quibus ex verbis nihil aliud intelligi potest, quam aut esse Hieronymi hoc opus aut ab eo versum ex Didyino. Hoc utrum casu an studio factum sit, nescio. x At observasset Erasmus pari argumento Itonuitiarun, duarum in Canticui auctorem revocari posse in dubium, cum in eodeni Catalogi capite haec habeat Ilieronymus: De tribus quaestionibus legis veteris, Ilomilias in Cantica Canticorum duas, adversus II elvidium. Nempe auctoris nomen adscribero neglexit, quem aliunde satis notum esse Sciebat. Addit Erasinus: DDein lium in ceteris illi habeatur erroris, hic multa Sunt vel SusPecta, vel damnata. Itali vero Nihilne in libris En ire su in Commentariis in Matthaeum, in reliquis operibus habetur erioris Mirare lector es renena Erasmi iii Veterui expendendis scriptis, et Projectam temeritatem Modestio 3Ierlinus, errores his Ionii liis ab Origeniani nominis a emulis adspersos asseveraras quanquam et id valde incertum Pauculas quasdam Particulas ex Origene in Lucam exhibet Iulius Caesar Buten gerus Pari 2. Diatrib. 3 pag. Ib, et 222 adversus Casaubonuim, ex Catenis fortasse aliquibus deprorutas. XIV. duobus et triginta Commentariorum in
Joannem Tomis, novem omnino SUPPI Suiit; Iiua US, Semcundus, Sextus, decimus, decimus tertius, decimiis nonus, vigesinius, vigesimus octavus, et trigesimus secundus. In
bibliothecam regiae odie hi Tomi suis notatb numerisi, aio supra, ecl. II. Duni. VII. laot. Ut in Praesaiione huic Tonio Praefixa a Steti linius Plia quarti triginta et duos Tonios in Joannem coniecisse Origener verisi-rii illi inunc esse. di.
183쪽
reperiuntur. Eosdem complectitur Tomos praeter decim ana, Et vigesimum octavum ni emoratus liber in biblio- ille cae avaricae Catalogo. At Cod ex bibliothecae Venetae sancti Marci, licet Regii confinitiis sit, nec plura habeat, a callido tamen librario in Tomos triginta duos distributus fuit, hac arte lacunas et hiatus celare, et apud incautos dissimulare, et pro integro venditare volente. Eo sit, ut eundem hunc esse putem , qui fuit tegi Hurtadi, quique simili dolo dissectus fuisse memoratur. ADC
Tomorum Partitioneni, quam secutus est Ferrarius iat Sarai esse arguunt fragmenta, quae e quarto Tomo Proseruntur
an quarto Philocaliae capite, et in quinto reperiuntiar Tomo errarianae interpretationis. Similiter e Sexto Tomo particulam recitat Basilius libr. de Spiritu sancto,
cap. s. Exstat illa in sexto Tomo Codicis Regii, in
octavo vero Ferrarianae interpretationis. Codicum porroo iunium ea est similitudo inter se et congruentia, ut Ex uno exemplari descriptos esse omnes Pro certo habeam. Praeter superiora exiguam e Tomo secundo in do anne iii
particulam promit Pamphilus in Apologetico, secundam Criminationem confutans Capite quarto Philocaliae fragmenta adducuntur e quarto Tomos item capite sequentialia fragmenta e Praefatione quinii Tomi in idem Evangelium cujus Praefationis aliam quoque Portionem in eaput 25 libri sexti Isistoriae Eusebius insersit. Ex Origene in Ioannis caput Sextiani lacinias quas lare, exiles profert Butengerus in Disputationibus contra Casaubonurn Part. 2. Diatrib. . Pag. 25I., quas tam odices ianuscripti Commentario Puro in id Evangelium non exilibeant, ex Catenis prodiisse veri absimile Iaon est. Denique intertio milias in diversos duae habentur in Joanneni, quaCCuria certum auctorem non habeant, Paulo Post suo loco ventilabuntUr.
Unicum nuperest d, Apostolorum Acta dragmunium Origenis, e quarta detractum Ilomilia, quod capiti Philo-
184쪽
caliae sepii in Basilius et Gregorius Tlleologias insitis erunt in Catalogo librorum illi istrissi ini principis idomitii Jacobi Mai moretae, ite in inter An illaitates Cori stantiliopolitanas suppleritento bibliothecae Gesnerianae inseruit Antonius Verderius, coirimernoratur Origenis Explicatio in Acta Apostolorum, et in epistolas Pauli, de ilabus
XV. Rusinus Ieraclii impulsu viginti' Tomos Commentariorum Origenis in epistolarii ad normanos latinae linguae donandos suscepit sed ita fide Sua neris P e, hoc est, pessima: nam totum opus jam interpolatiarii, et aliquot voluininibus decurtatum ad mediam sere partem Sese contraxisse prositetur in Praefatione ad Heraeliunt. Ii, juriam Origeni illa iam facilius de piet, en des, si si agnient aquaedar lucii brationis hujus inserta Philocaliae cum Rusiniana conversione confligas Adversus hanc audaciam merito Erasmus excandescit, et salso assiciani ieron rno
operis diutus interpretationem musin, restituit Cur '
' Cassiodorus itidem ait, Origeneni in epist ad normanos viginti Tomos elaborasse a litisinus quindeclintantum nurn erat, et e nostris 3Iss. alius habet echin,
alius duodecim. R. ' Non modo non liuius, sed nec ullius interpretationis fronti nomen situm praefixit Rufinus. Quod quidem satis Patet tum ex Gennadio 'Iassiliensi, ut Diox licernus, tuti, ex Peroratione in lianc ad Ronianos epistolarii, tibi ait ipse Rufinus se Satis stacturum amicis suis, et titillo libroruin sancti tenuentis, quoruria interpretatio DEI ID Edilabatiar, o Diei suui se daturum. Nuni quid inde coracludendii iii, ii ixta Hiretii sententia Da, omne interpretationes Stias iri Hieron ita uix refundere voluisse usi
num ' Sed quid absurdius Quis en in auctor anonymus fraudis ejusdem insimulari non poterit Inio quid vetabit, quontinus id an dicatur de Hieronyinod Nec enim
ipse origenis opera a se translata suo oriatii signavit, si quidem, teste Genua dio, proo nitis alitia in dignoscebatur, quid a Rufino, quid ab Hieloi, ino suisset interPretaturei. Aviani clan site prae inissis Prologis a Latinis leguli iiii , in sui Gennadius Chialog. viror. illustr. cap. F., a Rustio
185쪽
ORIGENIANORUM LIBER III. TIIlieronymo tributa sit, nusini astu et vafritie saetum Puto, qui ad declinandan, acti invidiam, male quit,pe audiebat Origenis nomen, et in Iliemn murri, a quo SAEPE Origeni simi caussa exagitatus fuerat, refundendam, nonientiaterpretata sutit quae autem sine Prologo, ab alio translata sunt, qui Prologia in facere noluit Origenis auteni non otiania, quia et Hieronymus transtulit aliquanta, quae suo Prologo discernuntur. c. Porro eum Prologis satis ilignosceretur, quid a Rufino, quid ab Ilieronymo fuisset interpretatum, non video, inde Rusini astus et vafrities erui queant. Praeterea si in Hieron muni orones inter . Pretationes suas res undere voluisset Rufinus, numquid tantopere ipse Origenisini causa abii erora ID EX agitatUS, ha Pro Suis agnoscere non recusasset Atqui tamen
nulli bi foetus suos denegat Businus, ni in libris, quos scripsit adversus,ieronymum, libros Erat recor, Pluresque alios a se translatos fuisse ultro et Perte fatetur, et in sua Peroratione in hanc ad Romanos epistolamonanium Origenis in Pentateuchum, in desum Nave, indu dices, et in quosdam Psalmos elucubrationUm interpreterii satis Sese Profitetur, cum promittit ibidem sese conversiarum Clementis libros, quod, vel Iluetio iudice, anusino factum esse constat, non ab Ili Cion ris 3. At inquit Iluetius, in Peroratione ad Heraclium isti Cronymus quasi huius interpres a Rufino dolose nominaiiar. Ita quidem legunt editi antea libri, sed librario ruiti, non usini vastitie factum illud esse contendo. Si enim ge-riuitia haec esset lectio, omnes,ss. Codd. etiam illi, quinusinum hujus interpretationis huctorem agnoscitnt, Ili Erora rn Domen servarent. Atqui tamen Codd. nostri Ilieron ini loco Rufinum ubique restituunt, et ita legendum CSSe certissinae dentonstrant tum libri Origenis, tum libri Clementis ibidem mernorati, quos a Rufino ConverSOS suisse constat. Denique si iam aperte Hieronymum quasi huius operis interpretem fraudulenter designasset Businus, Duniquid hane allaciam ignorasset Hieronymus Numquid Dori reclamasset Unde sit igitur, ut sanctus doctor, qui De intria una qui leni Rufino condonavit, hanc fraudem tamen nulli bi criminetur Nolim ergo Rufinum huius dolosae artis accusare, quam nec ipse uspiari argiri Hiero-Dyuius, De ullus alius Praeterivetium ac proinde magis adliaere Erasmi sententiae, qui mangonii librarios insimulans, ad emtores alliciendos praetextum ab iis, ieron mi nomen arbitiatur R.
186쪽
suum non appositit, Diodestia facturi simulans, quod malis artibus actiam erat: Vetur ego, inquit qui plus conscientiae meae tiam Donaini defero, retiamsi id derin aliquae videor, et expia te quae Mesunt, aut breviare quae longa sunt, furari tarii ex titulum ejus, qui standamentum
operis re e cito et construendi aedificii ,Dateriam praebitit rectum non puto. Sit sane in arbitrio legentis, cum opus Probaverit, operis meritum cui velit adscribere. Deinde in Perorationes verba haec Molose adiecit: MAiunt enim ni illi: In his, quae deribis, quoniai plurinua diu divi tui operis liabentur, da titulum nominis tui, et scribe: Hieronymi, verbi gratia, in epistolam ad Romanos Explanationum libri. i. Minc delusi bardi homines Uieronymi nomine
libiurn praescripserunt vel ic stoliditas reorum arguitur an si interpres fuisset HieronIInus, cur voces illas: M verbi gratia: addidisset, quae declarant ictiti uinesse et adscititium id nomen, non legitimum Subiungit Paulo Iost conversurum sese Clementis libros quod anusin, factum esse constat, non ab Hieronymo Tum ait: Satisfaciam rian in re, amicis meis: dabo uitulo
nomen Deum, auctoris illi tominus Vocabulo Permanente:
nam mi eronum i ne tuetur Clemens scribetur: es mi ero-DIIui nempe cuius momen adscripturi supra finxit. Eadem versutia usiun esse mon Semel usu uiu, iam supra num V notavimus Prologo Momiliarum In Iosue sententias Mieronymi ita stilum referre conatus est In Praefationes ad libros mense Dχων nomen suum celavit.
Ita occultando Origenismo, et Iraducendo Hieron mosucum vulgo faciebat Minime sitaque assentior Erasino,inangonii huius librarios insimulanti et ad emtores alli-eiendo praetextum alia iis Mieron mi ioniem censenti. Praeter contractam ullam re truncata in Rusiui interpretationen haberniis Tomi prinii portionem in pologia Pampli ili longe vero ampliorem capite Philocalia 2i Aliud
quoque Tomo monia fraginentum nobis miser caput
187쪽
eiusdem Plii localiae non lini. Exiguam denique Particulam ex eodem opere subministrat alio pologiae loco Pamphilus Tomiani vero, unde translata est, non notavit. Atque haec eum legitimii roratoriarm Coinrnentariorum auctorem Adamantium esse clarissime demonstrent; non
dubitavit tamen novitius quidam scriptor heterodoxus lios ipsos in supposititiorum Origenis scriptorum Seriem COD-jieere; a Gulielmo Per inso delusus, qui eos male quidem a Rufino conversos scripsit, quod verissimum est; Origeni vero salso esse tributos neutiquam Cogitavit.
Brevem ' libri tertii in epistolam ad Colossenses laciniam, et alias libri in epistolam ad Titum nonnullas Apologetico suo Pamphilus insulsit. ieronymus in epistola ad Minervium et Alexandrum fragmentum affert e tertio volumine ἐξηγηματικῶν Origenis in primam ad Tliessalonicenses Ex Ilomitiis in epistolam ad Hebraeos paucula quaedam descripsit Eusebius libr. VI. istor.eap. 2, Indidem nonnulla asser Pamphilus diversis Apologetici sui locis.
Multa praeterea e variis Origenis lucubrationibus fragmenta Catenae ubi Dinistrant Sed neque locos, unde illa petita sunt, indicant nec certa est Catenarum fides, ut monuimus alibi. Quapropter fragmentorum, quae ex iis prosecta sunt, nullam hic habendam rationem duxi mus. Ex iis autem excerptae sunt ni ultae Origenis in
varios Scripturae libros iηγησnc, quae in Vaticanae Bibliothecae Catalogis commemorantur.3 Fragmenta quaedam ex libris in epist ad Galatas, aliudque Origenis segmentum in epist ad Philemonen, Pamphili pologia subministrat. Fragmentum etiam libri tertii in epist ad Eptiesios refert IlieronJruus lib. I. APo- log adversus Rufinum R.
188쪽
l. Proponitur Epiphanii sententi de Origenis Tetraptis, Hexaptis, et Metaplis II. Asseritur propositus tuarum Hebrai earum columnarum in II ex aptis, et Octaplis situs. II l. Quaeritur, quare in Tetraptis, IIexaptis, et Metaplis Theodotionem Immachus praecesserit. V. Investigatur mens Eusebii de Tetrapsis, Hexaptis, et Octaplis. V. Unum et rideri, opus duerunt II exapta, et Metapla VI. Ex
super ioribus recentiorum multorum errore arguuntiar.
VII. Edilionem sinterpretum septuaginta, quae si Hexa-plis liabebatur, steriscis, obelis, ieiuniscis, et hypolemnis dis origenes distinxit. Ei praterea, quae erat in Tetra-plis, Selicitia adjecit VIII. Editionern ῶν β sM κoνχαII exitplis intextam emendarunt Eusebius, et Pareiphilus, et prinii Georsum vulgaverunt. Inde triplex Illo tempore editio iti u β ομήκοντα, Origeniana Eusebiana, et, stνη. IX. Eadem circitem tempestate sit V resarcit Lucianus, resarcit et Hes chius. I in quintuplex riui 'do' horrce editio. et Sua quoque reditiones rasteriscis, obelis discriminarunt Lucianus, et Hesychius; ut et riuam Iωνεβύομ κ si rae interpretationem Ilieron inus. Inquinatae sunt et vitiatae hodiernae nanes Tisia iβδομηκorace editiones. I. Aganius iam des Tetraptis, Hexaptis, et Octaplis, origenianorum operum omnium mobilissimis aec laudatis- Sirilis quorum sationem reum accuratissi ines Epiplianius tradiderit in libro de ponderibus et mensuris hujus Praecipue vestigia persequi decet Collegeras iam ante Adamantius sinterpretationes Scripturae a senioribus Septuaginta, Aquila, Theodotione, res Syriari,aclio relucubratas.
Quin tarn praeterea Sextam ditionem comulo duri inactus est, quas in angulis quibus lari, occultas investigasse
ipsuin et in ducem edidisse scribit Eusebius Athanasius
189쪽
vero in Sonops docet niperantera Caraealta, in doliis
Ilieri et uni reperiani fuisse quintam a studios quodam ex iis , qui erant Hierosolyniae sextam vero sub Alexandro AIanimaeae Nicopoli ad Aetium a quodam Origenis discipulo. Idem propemodum liabet Epiphanius in libro
de Polad et mens cap. S., additque Priorem e tenebris fuisse erutar septimo Caracallae anno Fallitur Cedrenus, qui utramque Ilierichunt inventam fuisse narrat. Ex iis sex interpretationibus, et IIebraico exemplari, Tetrapta sua, IIexapta, et Octapta Origenes concinnavit. Ae* Tetrapta quidem, quae exaptis tamen tempore Posteriora fuerunt, quatuor constabant editionibus percolumnas dispositis, prima Aquilae, secunda Syriamachi, tertia septuaginta sentini, et Postrema demum Tlieodotionis. Interpretationem rῶν βdoμήκοντα tertio loco posuit, ut ad eam , quam omnium existimabat esse accuratis, ruam, reliquae facilius exigi et exarminari possent. Hexaptis hae ipsae interpretationes quatuor, eodem ordine collocatae, cum Ilebraico exemplari, Ilebraicis descripto literis, et eodem Graecis haraeteribus exarato Continebantur. Prior occurrebat columna ebraica ebraice depicta at quae contextum Ilebrate iam Graecis exaratum
literis exhibebat, interpretationi Aquilae prox inue conjungebatur. Subiuncta autem Post sex illas columnas, erichuntina editione, quam quintarn appellavit Origenes, et numeri quinarii notas insignivit; et post Ilierieliuntinam Nicopolitana, qualia vocavit sextam, et Ictinis has notavit,
octapla exsistebant. Maec sere Epiphanius doeo Iaudato: LEa ipsa est procul dubio, de qua Eusebius Ilist.
190쪽
PETR DANIELICI UETII quae it clariora sint, prini aut Geneseos vocem, prout in Tetraptis, Hexaptis, et Oeta plis disposita luit, depingemus.