장음표시 사용
81쪽
o I. LIPsI MANU DUCTIONI sse unum ελεγχΘD-ν, ηδε- λε υ OVUM: eorum, qui libenter redarguerentur, pariterque arguerent. Vides in istis vcre siue Academicum Z Sed tamen cum modo: dc muti 'ta ponit asseritque, dc rerum Scientiam fatetur , earum certe quae
νοηπι sunt, id est sub Intellectum cadunt: sicut opinionem in his quae M τοι, id est Sensu capienda. Platonem in Timaeo super his vide. nam omnia exsequi longum: nec in Socratis aut Platonis sententia tenebrae admodum aut tricae. Haec Speu ippus, Xenocrates, reliqua Platonis schola tenuit,vsque ad Arcesilam
nisi quod Aristoteles aliquid mutauit de I quq Platoni sunt
τἀ νc τα o dc earum vicem Uniuersalia, quae Vocantur, induxit. Atque illa igitur Uetus Academia,bono Iudicio gmaticu ac censenda : sed temeritate assentiendi spreta, dc cautione inducta. At Media illa, tuit longius: quae ducem Arcesilam habet, ignorantiae cui Lactantius alto magi Dum. Nam is turbator in be-c . ,.Aea ne adhuc constituta Philosophia exortus, Nihilsciri adfirmauit, ' φ nec iliud quidem ipsum, quod Socrates sibi reliquisset. Itaque famosam illam M χ υ c agentius retentionem P induxit: & Dogmata nulla ipse posuit,& omnia alioquin oppugnauit. S.uta est ua, Carneade auctore. qui de Arcesilae rigida illa, de contra sen- - sum omnem ac consuetudinem pertinacia, remisit aliquid &
laxauit. Nam ille quidem omnia posuit, id est 5 hil percipi posse: sed a rebus tamen Verum Falsumque non sustulit:
a nobis tantum κυπριον silue artem iudicandi ac discernen d i. C ita I Lueui. cero de ipso & asseclis. : Ueri esse aliquid non negamus, percipiρο se negamus. Et alibi: IV on enim sumus ii, quibus nihil verum esse via deatur sed qui omnibus verissetis quaeiam adiuncta esse dicamus,tam tu tutudine. Ut nusia in sit certa iudicariae-disternendi nota. Ita- Numen. que hac re ab Arcesila abluit, negante Verum aut Falsum esse: zb. Liti. item alia, quod etsii Assensum retineret, non tamen Frobabιleri ἡῖ aliquid, aut contra,negabat: id est να- ιον non tollebat, A rcesii V.Aeid. lae factum. Cicero: u ebquit Carneades elusimodi visa cquibuου adactionem excitemur: item ea quae interrogati in rutramque
partem res ondere posimus , sequentes tantummodo quod ita Visum sit, dum sine visensu. Plura & ipse Cicero, & Plutarchus ad lacr-8ώ - sus Colotem. Quarta , Philonis fuit, quem a Carneade, & eius discipulo, suo praeceptore Clitomacho, abisse, Cicero aliique
82쪽
testantur: qua parte, haud satis liquet Videtur tamen propius ad Veterem & Platonicam accessisse , nec Dochen plene seruasse,
eum Sapientem vivari non prohiberet ita scriptum. Sed Apud Eu
& comprehendi quaedam posse aiebat : etsi non Stoica illa & certa si h phantasia, cui limi lis alia obrepere non posti t. Ominia , Anti chi, qui Philonis auditor, Euidenti ac Sensuum caussam suscepit, & re ad Stoam se transtulit, Academici tamen nomine retento. Itaque Academiam Veterem visus est instaurasse, etsi de criterio cum Stoicis sentiebat: imbisit Cicero Derpauca muta- iv Acad. uisset , germanismus Stoicus. Eius sententiam totam ex iis quae pVarro apud eumdem Ciceronem disserit,est videre. Jceptici persunt. quibus pyrrho dux & auctor fuit. Eorum sententia,
αρδεω : Res ex aequo indifferentes, incertas, iniudicabiles. Ideo nec
Sensus, nec opiniones nostras Verum aut Falsum dicere. Ergo nec ipsis Fidem habeoEsed opinationis expertes manere nos debere me Inclinatione, sine olatione: de quaque singuia re dicentes, Non magis e hquam non es: itemque, Est, Non est, neque Γυν est. Plures isto by cxum voces in Sexto Empirico quicumque is fuit. quidam Plu, HVM :tarchi ex sorore cognatum censent. sed quicumque, ingenio &argutiis validuso in illo, inquam,etiam istae: μἀλλον etολο
quibus facile quid senserint, aut potitas non senserint, diiudicare: cum propria illorum assectio sit, ἡψα, usia motio aut devergium, in hanc idamve partem. Ex quo & Αφασία sequitur: id est, Adulia dimo aut offirmatio et cum omnia aequali rationum pondere librentur. Itaque ab Academica dissentire palam vides veteri quidem & ouά aut Debuis: a media Arcesilae, aegro abiungas, de qui introspexere, verum Pyrrhonem illum ad fi marunt. Tamen Sextus, similitudinem fassus, aliquid disic re inco vult: quod Arccsilas Epochen bonum essedi eat, malum
evi sionem, idque secundum Naturam : Pyrrhonii minime, sed:
83쪽
72. I. LIPSI MANU DUCTIONI ssed κατα-φωνόιδμιν, secundum id quod apparet. Plura si voles, adfatim in Sexto, atque etiam Laertij ombone habes.
Ruem risum Academia aut Scepsis habeat: quem o' abusium: ac Senecae quaedam iEMyrata. AU D. Non mehercules, non requiro; Vel istorum, paenedicam,tςdet. Ad illaοις tam absona,& Rationi Sensuique aduersa, homines venisseΘ Ades Varro, tecum proclamo: Tostremo nemo aegrotus quidquam somniat Tam insendum, quod non aliquis dicat platosephus.
L I P s. Mollius, S parcius. Veterem Academiam ratione non reiicias, nec Nouam quidem Carneadis,Seneca auctore. Imo eo De Breuit. paene vocat : Disputare cum Socrate licet, cum Carneade dubitare.
V Verb si Naturam nostram, id est infirmitatem & caliginem, serio videas: quid magnum praesumere est,aut adfirmare3Maximos viros ea res iam olim ad confessionem ignorationis adduxit, atque adeo Veri desperationem. Quid si Homerum ipsum caput sibi habent Z volunt certe : & Arcesilas Homerum ante omnes aestimabat Laerth verba cuius adeo studiosius erat, ut semper ante somnum abquid ex eo libaret. sane vero cum surgeret, pariter: in cum lecturus, aiebat, Adam tum se ire. Pyrrho similiter; qui illa diuinitus ab Homero dicta super nostra fragilitate aut par- uitate amplectebatur, ut cum homines musicis aut Artibus ad si milauit. In primis illum eius versum adsidue in ore habebat :
Tale quidem genus esi hominum, quale m foliorum. Sed.& Hesiodum aduocabant, atque ista:
fentem celarunt mortalibus immortales:
quasi a Deo nubes & tenebrae nobis circum suis. Iam tu De-c M 4 3 mocritus in profundo meritatem demersam dixit : Anaxagoras, Empedocles, Parmenides talia, & ipse Socrates Aporeticorum pater. Atque ut si in domum tenebrosam venisses, inquiunt, in qua aurum, argentum, stannum, plumbum confuse positum: sublato eorum aliquo, existimare possis te aurum apprincia
84쪽
disse, non tamen scire, etiamsi vere ita esset: sic in magna hac mundi domo, quaeri veritatem falsis mixtam, & in tenebris non discerni. Itaque inter fines istorum est aut esse debeat M
destia, & animum exsilitantem componere, & a temeritate at que errore continere. Neque vita aut actione communi se cxcerpunt: Nam cicademicis placuit cait D. Augustinus ) homini sitientiam mnposse contingere, eatrum dumtaxat rerum, quae ad Philosophiam pertinent. ceteris humano quodam more agunt,&Apparentiam sequuntur: etsi tale esse, Ut apparet, non plene assentiuntur aut adfirmant.Fames desitis impellit edunt,bibunt. Lex iubet pie agere, Deos colereὶ faciunt. Consuetudo artes discientias tractat accedunt,omnia lustrant, ineunt, tantum suspensi dc cohibentes. Enimuero & haec laus detur, labore, ingenio, memoria supra omnes paene philosophos fuisse. Quid ἰnonne omnia aliorum scita tenere debuerunt & inquirere, si potuerunt refellereῆ res dicit. Nonne rationes Varias, raras, sub ctiles inuenire ad tam receptas, claras, certas ut videbatur) sentcntias euertendas ἰ Nonne dc in promptu, ac Velut numerato,
habere quidquid scripsissent tot diuersi auctorcs , aut dixissent
Profecto admirandi sunt in triplici hac parte, si attendis: neque non finis etiam eorum altus dc laudabilis. qui est A--ια , Due Imperturbatio, dc ut ne ulla re sensibus obiecta moueantur. Ego vero audacter eloqua non sic abiiciendos esse: modum tantum 'tenuissent,nec disputandi studio ablati extra fines fuissent. Imo dc Seneca requirero cos videtur, dc dolere quod periissent. Nam iamnunc,eius aevo, publice nulla haec schola.Tot ibae,inquit, v t t. Philosophorum sine successore deficiunt. . ademici m Veteres inores nultam antitatem reliquerunt. Auis est,qui tradat praecepta Pyrrhon ιδ Ubi duplicem modo Academiam agnoscit, Minorum nomine omnes post Platonicam illam comprehendens: de Oreboniam tamen siue Scepticam ab iis distinguens. Qitam- Iam idem dubitare tolerat, pertinax illud Scientiae negandarudium damnat. Audi, inquit ad Lucilium, quantum mali sectat Epist. NIMIA SyBTILITAS, quam infesta Veritati sit. Protagoras k ΤΑ ait, te omni re in tramque partem disputari posse ex aequo : ον Aehac ipsat, iam omnis res in et tramque partem disputabilis sit. Naufphanes ait, Ex his quae videntin esse, nihil magis esse, quam nou epe. Q Κ Parm
85쪽
r. LII sI MANV DWCTIONI s Fumenides ait, Ex his quae videntin, nisil esse in umuersam. Z non Eleates omnia negotia de negotio de erit e ait, Nihil esse. circa eadem fere Pyrrhonii versantin, in megaracs, in Eretrici, in inca demni, qα nouam induxerunt scientiam, Nihil scire. Haec OMNIA in illam sv PERVACVUM STV Dio Ru M liberabum gregem comice. Illi mihi non profuturam fientiam tradunt, hi strem scientia eriapiunt. ussi non praeferunt lumen , per quod aries dirigatur ad verumthi oculos mihi es sedunt. Pulcherrima de ius sima censura, nec appello aut oppono. An non magis explicoἰ nam quaedam non prompta, fortasse & intricata. Ait, Prat oram , de omni re in
utrumque di putasse. Eit ille Sophista, a Platonis Dialogo clarus.
an Theaet. cuius sententia ab eodem haec resertur,& refellitur: AEM. Di ι ςον --: Suscere sibi quemque adsipiendum. Ratio: i . Maae κο- ὼαςω, τούτο e aura is: quod Cicero vertit: id cuique Contra Ma verum esse, quod cuique νιῶat Q. Raque' criterium tollebat ait t. etii. Empiricus j ω -πω opiniones ac ,siones veras se: quia Veri- tas his ex iis reae reseruntur ad aliquid: cui autem apparuerit, statim
ad iugum refertum. Inde vox eius: πάντω ἄθροοπα: Omnium rerum mensura, homo. Itemque: πάντα - α αλ s i Omnia
iera esse. Ex his de Protagora Abderitiliquetr et11 Seneca sententiam eius magis ad Pyrrhoniam. conformaN Effert & Plutarchus paullo aliter, in Colotem, initio: Sed addit de mu=. piane, Nihil magis ege, quam non pse. Sunt ipsa Pyrrhonis: Ac cur non eum aduocauit Nam in i sto doctore suo Nausipfianes Hausit. Commemorat Diogenes in pyrrhone: & Sextus initio librorum. Epicuri doctorem fuisse, a quo illi, ut videret- ωυτοῖ disienserit, famam eius stre momen etiam obtereris , ην ηπια -- α passim, id ali Pubnonem quasi sen inn) appetians.. Tertium de murmeniis, Nahil esse in uniuersum. Si vera haec lectis; dixerimi, sisH- res Quin ad illud Parmenidis, ου-κη si α --: Nulla modo esse, quae mn sint: Platoni bis terque, illo au ctore expressu ira,& refutatum. Quo voluisse videtur& aeterna illa solam: esset haec visibus subiecta & sugaeia , nec vere esse. Sed arbi- tror interpolata ista& verba haec, ex iis quae quident- , prime o superiore linest tran stata: itaque delenda. Tu in amplius . cum in optimo meo Codice nulla sit negaratra illa, Nihil, lcgendum, Parmenides ait esse unum, uer . Nam periit, aut latuit illa
86쪽
vocula, in principio sequentis. Res quidem ita habct:& est germana ipsa sentcntia, imo verba Parmenidis: E , --: Untim iuersum. Seneca ad firmat, cum statim hoc repetens, ait, 'Parmenidi nihil esse praeter unum. Plato clarissime, de Melisso & Paria
ρνη : Omnia iis unum fiunt. id stat in seipso , cum loc- non habeat ubi moueatur. Duplex igitur sententia, & Vnmnomnia : dc item Immobilia, quod Plutarchus alibi iisdem adsi- De Plaed. gnat. Qui idem hoc, de quo Seneca, diffusu explicat, & defendit libro contra Colotem Epicureum. Summa ell, Sarmenidem cum Socrate oedante eum aduertisse δεξ-ον, opinabile, in Natura 6se ; item 'te νοητον , Intedectuale. Istud in motu a duo, in Nariare, alteri, in perire 6ν nasci : hoc misime, constans ac perpetuum, idemque esse. Ideo vere Esse ilici, Unum esse: esto, ne proinde ac si dicat, το ον εν : Ita Plutarchus. nec valde ab hoc sensu Pythagorei abeunt, qui eorum quae perse intesiguntingen S consit - Aduer. Matutini, Vnum. Quod in Sexto Empirico lcgi: & in codem hanc sententiam non Parmcnidi,sed Nausiphani adscribi. Nausiphamis, inquit, dogma erat, Vmuersitatem e se inum. Ille Nausiphani, , . Plato alibi Xenophani Eleaticis adsignat: ο Φ -τα τἀ In sopbi-ἡOmnia quae dicuntur, unum esse. Quid Euclides, a quo Megariciρ '
se: ον Eono opposita, nec se. Quod in eam dem viam sensus v nit. Iam sequitur de Tenone Eleate. qui omnis negotia de negotio δε- ierit : ait enim, Nihil esse. Ucria suspecta sunt. Sc Pincianus monuit, a plerisque libris suis illa, de negotio, abesse. In meis rcpperi, fateor: tamen interpolata haec censeo, legendumque: omni a negotio deiecit: siue placet, omm de negotio. quod in quibusdam scilicet libris, scriptum, ansam dedit utrumque ponendi, ut fit, dc corrumpendi. Sententia est. Zeno Eleates molestia nos liberauit,& omni inquisitione: nam ait, Nihil csse. Sed haec mira,& eximie fatua aut sapiens sententia, nec mihi nunc capienda.
An ad contemptum rerum rettulit, Nihili hax non tamen Nihilὶ esseὶ velim, dc sic laudem, non selum tolerem. Si allicr, &de ipsa exilientia; elleboro haec egent. Ceterum Zeno Elcates iusquam tale, apud Laertium quidem : ubi dogmata eius dia .
87쪽
6 T. LIPsI MANU DUCTIONI sucria. sed nec alibi commemini legisse. Viderit Seneca. Illud in A-Μ Sexto consimile adnotaui, de Gorgia Leontino: Is librum , i aeCriterio. quit ,scripsit de eo aeuod non est, in quo constituit tria capita. Vnum s2 ,, quidem in primum, Euodnisulsit: alterum, aeuod etsisit, compre- p vi, tendi ab homine nonpossit: tertium, Etiamsi possit, non tamen effer Ibidem. ri aut enunciari. Heu vanal dc ut cum Seneca redarguam, uide o nos sumus' quid ista, quae nos circumstant, alunt, sustinentς Tota rerum natura umbra est, aut inanis aut stigo. Non sede dixerim, utrum magis ira sicar ittas qui nos Nihil scire moluerunt ; an ilias, qui ne hoc quidem nobis rebquerunt, Nihil scire.
M a Philosophiae Husio , in contemplativam er iactivum: ite rumque singulae icta diuisee. Α B ITE omnes, qui in Academia hac tali, aut iuxta estis: no-I bis iogmatica placet, & pro ea Philosophiam iam diui-
ciemus. Est igitur duplex, contemplativa, aut Moliua: atque id ex praescripto Naturae. Natura enim, ait Seneca, ad utrumque nos genuit ,'contemplationi rerum, m actioni. Itaque ex eius & Stoicorum mente, Philosephia contemplativa est , Actiua:*ectat, fimulque agit. Erras' enim, si ligam putas tantum terrestres operas promittere: altius stirat. Totum, inquit, mundum scrutor,nec me i rea contubernium mortale contineo, siuadere vobis ac dissuadere contemta. Magna me νocant ,supraque nos posita. Contemplari uam autem dicimus, cui sola ca,aut praecipua quidem, finis. Nam hoc addo. quia plurimum discriminis est, ait Seneca, utrum aliqua res propositum, an propositi alterius accessio sit. Tamen alterum sine altero non est. nec ide sine Actione contemplatur , nec hic sine Contemplatione agit. Igitur mixta fere: sed tamen in altera, Contemplatio siue Scientia praecipue petitur;in ista, Actio siue Efficientia ipsa. Diuiditur a Peripateticis Conreptatiuatim tres partes:Theologiam Physiologia Mathematica. Theologiam aliis est Prima philosophia, a dignitatu dictit, in superis rebus deditam,quae corpore & materia carent: ut sunt Deus, Genh, Animus,& quae adhaerent. Thmi logiam in iis quae materia constant, &sensu percipiuntur: Vt
88쪽
AD sTOICAM PHILOSOPH. LIB. II. 77
Animalia, Plantae, Lapides,& quae adiuncta. mathematica, quae in rebus quidem sine corpore, ted in corpore tamen consideratis: vi sunt Numeri, Soni, Figurae, cae estes Motus. Itaque haec singula, singulas iterum scientias gignunt: diuiduntque mathematica in orithmeticam, quae Numeros, usicam, quae Sinnos Geometriam, quae Figuras; oprologiam, quae superos illos Motus spectat. Iam iactiva pars dicitur, cui finis praecipuus Scfructus Actio est. quae tripliciter item diuiditur, in Ethicam,
Oeconomicam, Pobticam. Ethica est, quae mores, Vitam , regimen singulorum hominum considerat dc sormat: Oeconomica λαι-liarem ego verteremo quae domus cuiusque 3c familiae : Politica, quae ciuitatis totius aut societatis. Ecce diuisionem & membra totius Philosophiae: nec tenuius opus est, aut expediar. quia H- uidi uiam auctore Seneca,non conia A. tile est. Id viis habet nimia, E ist
quod nulla diuisio. Simile confusio est, quidquid usique in puluerem se R ritum est. Itaque fuere etiam, qui breuius partiuerunt. Vt Apuleius : qui Naturalem, Diesiectualem , ' ationalem, si V ora m De Dogmagnoscit , S: Platoni singulas eximie adscribit. Easque hausisse ait, Naturassem ab Heractiticis , Intesiectualem a CPythaoore is, Rationalem atque Moralem ab ipse Socratis fonte. Ubi obserues Jntesiectualem praecipue ab eo dici Theologiam nobis appellatam :: nisi quis Mathematicam malit. Sed alia etiam diuisio parciores , , Senecae sic exposita. Philosophiae tres esse partes dixerunt, , maxi- Epistmi plurimi auctores: Moralem, Naturalem, in Rationalem. Pri- ma componit animum , secunda rerum natu am scrutatur j tertia p=oprietates verborum exigit, stes strucJuram, in argumentationeta , no
pro Neros; aseurrepant. Aat,maximos auciores sic tribuisse. Quos illos Z Zenoncm Stoicos suos intellegit: & sic Primum diuisiste in Zς φης Zenonem Ottieum, Laertius scripsit: de Plutarchus adstipulatur. ' i''' Nam illa prima de uberior, a me posita , fere Pcripateticorum fuit. Sed ait etiam in tertia parte, proprietates verborum o 'u'cturam ab ea exigi: quod scilicet ad Ebetoricam reseretur. quia Stoici Logicam in duas partes diuidebant Rhetoricam ω 'Diale- eZicam. Addo, ipsam hanc triplicem partitionem in Macrobio esse, sed diuerso, ne erres, sensu. Nam fine Commentarij in Somnium Scipionis : C sint, inquit totius Philosophiae tres par- Lib. tes, Moralis, Naturalis, tionalis : sit Moralis, quae docet
89쪽
. 8 L LIPsI MAN V DUCTIONIS morum elimaram persectionem , Natumulis quae de dum ris corporibus ius putat ; Rationalis, cum de incorporalibus Rmo est , quae mens soli computatur iusium de tribus Tullius in loc Somnispraetermisit. Namilia ad virtutes a Oremque patria adhortatio, quid aliud continet Um tituta morata' cum vero des=haerarum modo , de magniturine Φderum, ω circis caelistibus , cingulisque terrestribua, in Oceanstuloquitur . Ph sicae decreta commemorat. At cum de motu in immo tabitate animae disputat,cui nihil conssitat inesse corporeum, cuiusique efflntiam nudus Sensus ,sed sola Ratio deprehendit, istic ad altitudinem Philosephiae astendis. Vbi palam vides, Rationalem esse,istelli ZM.t x.Satur. lim ante nobis dictam. Atque ita idem Macrobius alibi: 'ξ ' losephia istisce habetur augustior, ibi de Rationaei pane , id est 1 corporeis ius Mat.
Logicam omitti a quibusdam. te aegnitate singulari : Ethicam usu fiuctuque certe emInere. AT vε ista igitur Macrobiana diuisi Logicam illam communi sensu dictam omittit: quam & alij non pariem, rhae sed instrumentum Philosophiae dixerunt. Epicurei et Mait S - neca,duas partes Philosophia putauer intesse, Nat ratem atque -- ratem : Eationalem rem erunt. irande cum ι s rebus cogerentur ambigua secernere, sis coarguere, ipsiquoque locum , quem de Iudiacae ην Eegula appeliant dis nomine, matronalem induxerunt. Dio tu ipie. genes hoc ipsum, & diuisam ab Epicuro Philosophiam tradit in Cainonicam Phlicam, Ethicam. canonicam autem esse, qua gressiones aditus ad opus habet, uno libro ab eo tradita, quι canon m- 'ibitur. Quamquam & Stoicorum aliqui hanc pariem Logica in geh. faciebant: & diuidebant Laenius auctor ει 'eoba, e ἀκῆ ὁ λι-- etni e m ψ εἰς το ομον, vita κοπονων έ κε me ν : in Metorscam-Dialecticam aliqui autem oe in De tiuam, quae es dae Regulis gu Iud ciis. Sed persequi haec omitto, & Annaei monito, non tenuiter nimis partiri, aut etiam interpretari. Illud addo, Stoicos varia imagine usum aut dignitatem harum partium ex-
90쪽
AD sTOICAM PHILOSOPH. LIB. II. 79tiut enim Animal Philosophiam. ossibus ac neruis, Logicam. carne spartibus, Ethicam , anima , Fb eam. Iterumque alia imagine:
sses tectae,sunt Logica , proxima , id es assumen , Ethica . intima , siue
comodat. Puto, muros Logicam; ciues, Physicam; leges & mores, Ethica es Ex Diogene ista: & vereor ut fideliter ab co e scripta. Sextu; Empiricus in quibusdam arguit, & probabilio- Mu. Μata mihi dicit. Nam de Ouo, ait, vitellam Ethicam referre. Albu men,quias alimentum mitelli, 'Plysicam. Iterumque in Animassi Sanguini in carnibus, Fbsicam , Animae, Ethicam aequiparauit, & monuit a Posidonio Stoico hoc esse. Vtrobique vides digni a parte conserri: quia pla- 'rem Ethicam censeri, & cum optima parte conserri: quod planissime, verum est,& pro communi sensu Stoicorum. Nam, hanc illi magnificant,& super alias extollunt: imo, cum Cynicis, reliquas paene tollunt. Noster Seneca : Non mehercules nimis De Benefad rem existimo pertinere, ibi dicta fui quae regunt ore' perse- se Din. inqui cetera: non in remedium anim ,sed in exercitationem ingenii in uenta. In remedium, inquit. quid enim aliud proprie Philosophia est, η ἡ ψυχ αλ μά- se παθόν φαρμμων ε quam animi PIue. De morbor- ω afemonum medicina ' aut, ut cum Cicerone bre 'M .PR uius, Sanitas animi Z Itaque aureum illud Pythagorae: MAO tarenω In Stob.
φιλοσπίαι, es Hi τὸ ἡ ψυχῆt mmis incis η: Inanis illius VPhilosephi vana oratio , qua nullam affectionem in homine curat. Ut ensm ddis dicinae nullus quin, nisi morbos acorpore depellantis. ita nec Philoso-pinae, nisi mala animi ambentis. Subtilis, oblectans, alta osse potes sed ur platani aut cupressi umbram di oblectatiunculam, praebent, fructum non habent : sic censendum, ubi solae illa: