장음표시 사용
401쪽
memorim reduς et, quia potest timeri, quod Poenitens ignomi ignorantia crassa, quae non exC-at, secundum Guillelmum, vel quia forte non intelligit illud esse pec tum; nam meMndum Iariorum, ignin ns quotidie Pqocax et i Orat. Sec. 20. Obvia haec hunt apud theologos, ne iis quide BAcep , qui inter rigidi is c uipsi e mn suose'umerandi n0R sum. Non enim res hue agitur de ignorantia, ut Munt, invincibili juris γεitivi, ex qua poenitens in . urdum quidpiam uni confvisario notum Prolapsus est, e si serto, quod pe tenR ignorat,
monitus disceret, gravioris mali occasio inde aequi posset: sed vincibilis ignorantia locum habet cum Poenitens aut crimina ignoret quae tamen nosae debet, aut tu iis versetur facti circumstantiis, quae eonsessorio dissimulante, peccatorem in pravo opere obfirmant, non sine aliorum scandalo, cum quis arbitretur ea sibi. licere quae ab iis quae Ecclesiae sacramenta frequentant, impune exerceri animadvertit. Hisce in casibus concors th*ologorum sententia est, confessarium tenerimonitis ac interrogationibus Menitenti Opem sene, quamvis inde pinnitentis tristitiam secuturam fimo cat. Quod si conses. Hi monitis par exitus tunc non responde adhuc sperare licet ea in posterum, adjuvante Domino, profutura. Inter theologos, qui aut Praedicatorum ordini reeenaentur, aut divi Thomae doctrinae subscribunt, consulantur Soto, in ε sententiar.
ompa, tum. 4, quaesti ', art. 2. ad 7. Inter Franeis- canae semiliae alumnos, Meterosque Scoti discipulos, cardinalis de Murea, in vi Sent. tom., de Sacram. poeniti disp. 2I, Mi. asi num. 64. et sequent. Inter Societatis Jesu Scriptores, Maresius in a. Paria divi Thomae, disp. 32, secl. 3. et 4., tom. 4. Theophilus Rarnaudus, tom. I6, Heterocliti spiritual. punctis, num. 4. Gabriel Antonius, tractatu de Poenitenti, art. B., quaesti 3. Et Cardinalia de Lugo, de Sacram. poenitent. disp. 22, secti 2; ubi animarum salutis 3tudio servena, multa in rem hanc profert contra Episcoporum, Praelatorum, Principum, ac gubernatorum desides consessarios, qui licet in sacro paenitentiae foro nullam de publicis criminibus accusationem excipiant, taciti quiescunt, nullaque hortatione praemissa, praecipiti judicio absolutionis beneficium dispensant. Infero seeundo,' sic ille loqui-
402쪽
3tur: id dicendum sit de obligatione quam habent
consessarii praelatorum, principum, gubernatorum, et similium, quando vident aut sciunt, ipsos non satisfacere revera suo debito circa collationem beneficiorum, eleetionem ministrorum, subditorula gubernationem, Circa eleemosynas ax superfluis faciendas de redditibus
ecclesiasticis, et alia similia: de quibus illud notandum est, raro contingere quod ignorantia sit invincibilis et inculpabilis: item raro contingere, quod ignorantia illa non asserat aecum scandalum in subditis, qui iacile putant licita quae a praelatis et principibus fieri vident;
v I certe non afferat damnum commune. Quare regulariter consessarius tenetur admonere poenitentem, quicumque ille sit, de sua obligatione: nec satifacit suo muneri absolvendo a peccatis quae poenitens dicit, sed potius imponit suis humeris peccata Vetera et errores quos in poenitente dissimulat, et caeco caecum ducente, ambo in aeternam foveam cadent. Si formidet ergo potentis faciem, non assumat sibi pastoris incium, sed modeste se excuset tanquam minus aptum ad illud onus portandum.'Quae quidem saluberrima Cardinalis de Lugo sententia, non solum eos sacramenti ministros complecti-ιur, qui Episcoporum ac principum confessiones excipiunt, sed pari jure eos omnes confessarios perstringit, qui poenitentes audiunt, quorum mores et Vitae exempla in proxima peccati occasione versantur, sin minus in externis actibus, saltem m pravis cupiditatibus, ac morosis delectationibus; quibus assentiri consue-νErunt, neque interim ulla tanguntur cura ut miserum eriminosae vitae statum aperiant.
403쪽
DE ABsOLVENDIS ΜORIBUNDIS, QUI NON DANT 2IGNA DOLORIS.
VIII. Accidit saepe, ut aliquis, gravi morbo Se o'
primi sentiens, confessarium arcessi jubeat; verum interea temporis, antequam consessarius adveniat, loquelam et cognitionem amittit; attamen, etiam sine verbis, aliqua dat poenitentiae signa, tum ante adventum consessarii, tum in illius Conspectu: aliquando etiam nullum coram consessario poenitentiae signum
ostendit, quamvis antea nonnulla ipsius indicia dederit. Haec porro quotidie contingunt: sicut etiam quotidie fit, ut, postquam aegrotus duo, Vel tria PeCCata consessus fuerit, consessionem prosequi amplius non possit. In his omnibus casibus impertiri absolatio debet. Ita enim in antiquo Carthaginensi concilio decretum fuit, relato in Can. Is qui. 26.V quaesti 6. Is, qui poenitentiam in infirmitate petit, si casu, dum ad eum sacerdos invitatus venit, oppressus infirmitate obmutuerit, vel in phrenesim versus fuerit, dent testimonium, qui eum audierunt, et accipiat Poenitentiam.' Item in epistola S. Leonis, a Gratiano Pariter relata in Can. Μultiplex, de poenitentia diat. l. Quod si aegritudine aliqua ita fuerint aggravati, ut quod paulo ante poscebant, sub praesentia sacerdotis significare non valeant; testimonia eis fidelium circumstantium prodysse debebunt, ut simul et Poenitentiae,
et reconciliationis beneficium consequantur.' Et, ut ad recentiora tempora descendamus, addenda est
404쪽
constitutio Synodi Nemausensis, anno 1284. habitae, relata a Grancolas tom. 3. veterum Liturgiarum pag. 772. Si infirmus petierit sacerdotem pro poenitentia recipienda, vel aliqua signa poenitentiae fecerit,
et interim, dum sacerdos veniret, obmutuit infirmus, vel factus est amens, aut phreneticus; sacerdos veniens sive ad nutum infirmi, sive ad testimonium eorum,
qui audierunt ipsum petentem poenitentiam, Vel Presbyterum, vel aliqua signa poenitentiae facientem, bet ei, quidquid humanitatis vel consolationis poterit,
impendere, absolvendo eum et reconciliando, et or tiones dicendo, et crucis osculum, si praesens crux
fuerit, sibi dando ' Cum his concordat rituale Romanum tit. 18 ' ubi de infirmi loquens, ait: Quod si inter confitendum, vel etiam antequam incipiat confiteri, Vox et loquela aegro deficiat, nutibus, et signia conetur, loquitur de consessario) quoad ejus fieri poterit, peccata poenitentis cogno8cere, ' hus utcumque Vel in genere, vel in specie cognitis, vel etiamsi confitendi desiderium sive per se, sive Per ala
ostenderit, absolvendus est.' Cumque nonnulli existim rent, aegrotum illum absolvendum non esse, qui coram
confessario nullum poenitentiae signum dedit quantum- via antea dederit coram aliis, qui id ipsi consessario testificantur; suamque opinionem ea ratione fulcirent, quod Clemens VIII. Ρontifex Μaximus, anno 1602.
sequentem propositionem, Veluti scandulosam, ac temerariam, damnavit Licere per litteras, seu internuncium, confessario absenti peccata sacramentaliter
eonfiteri, et ab eodem absente absolutionem obtinere ' uti videre est in constitutione 87. ejusdem Ρontificis Bullar. tom. 3.' eorum tamen error in aliis iacito deprehensus est. Longe enim discrepat unus casus ab alio. Consulantur Cardinalis de Lugo de Sacramento enitentiae disput. I7. secl. 5. Sec. 2;V Cardinalis Gotti tom. 14. Theologiae, de Sacramento poenitentiadi quaeat. 8. dub. 8. 8eo. 2. num. 9c Diana Medit. Coord. tom. I. traol. 3. resolui. 74 ;V Elbel eol. Μ H. pari. 2. de S*cramento poenit. conserent. 8.Sec. I. num. 207.' Narrat hic Auctor, praedictum Clementem VIII. interrogatum fuisse, an, prohibendo oonsessionem in absentia, sive per litteras, siVs per nuncium factam, in animo habuerit, hanc quoque confessionis speciem, de qua loquimur, prohibere et consequenter absolutionem, quam sacerdos impertitur
405쪽
aegroto jam morituro, et niuium poenitentiae signum, aut confessionis desiderium in sui praesentia demo stranti, de quibus tamen signis antea editis certior fit pertestes, eumdemque Ρontificem negative respondisse, asserit. Et, quam is ipse nullum hujusmodi responsionis documentum afforat; nihilominus, ita se rem habuisse, constat ex testimonio Patri Lombardi, Meh, episcopi Armacani, qui hoc idem audivisae se inmatex ore ipsius Pontifici , cum quo de hac quaestione
tractaverat. Id autem responsum non soldm relatum
legitur in operibus P. Coninis absolutione moribundi, in fine. ' vertim etiam in laudato opere Cardinalis de Lugo feci. vi num. 76. et 77. Rre, cum olim Μajor Lusitaniae Inquisitor supremae inquisitioni Romanae hanc praeposuissset quaestionem- nSuram, et quam, merentur haec propositio: valide impenditur absolutio, quando aegrotus coram uno, Vel altero teste signa contritionis, exhibet, deinde, sum
Veniente consessore, nullo externo signo confitendi voluntatem ostendit; constat tamen ex relatu inte nuncii, aegrotum ostendisse signa contritionis, et Confitendi voluntatem'-Summus Ρontifex Urbanus VIII mcongregatione coram ipso habita die M. Februarii 1632. non solum absolutionem impertiri posse, respondit: Sanctissimus dixit, huic aegroto posse impertiri iam lutionem verum etiam, ne laudatum decretiun CI 'mentis Ρapse VIII. negotium ullum facescere p.sset. addidit: nec id ropugnare decreto Clementia VIII. cum diversam contineat rationem. Uno verbo, in casu, de quo agimus, poenitens per alios ostendit auaein confitendi propositum ; idque satis est, ut in Bo atatu, in quo positus est, absolutionem consequi possit, ut in supra citato rituali statuitur. Nec disputandi locun est, utrum in hoc casu absolutio cotiditionata, an simplex, et absoluta esse debeat. Haec enim controversia locum non habet, nisi cum signa infirmo edita, seu quae confessario a testibus reseruntur, dubia prorsus, ac aequivoca por se ipsa sint, aut fuorint. In his nammo circumstantiis, sunt qui putant, absolutionem sub Comditione impertiendam esse. Ita legitur in instructione pro sacerdotibus ad confessarii ministerium recens
deputatis, Romae edita per quemdam presbyterrimcongregationis Μissionis, ac pluries etiam alibi typis eXcusa, et praesertim Ρapiae anno l72o. pari. 2- capI2. g. l. num. 19I. et sm. Et cardinalis de Lugo,
406쪽
supra laudatus, explicans modum impertiendi aha 1- tionem eo itionatam, quando dubia sunt signa, quae ab infirmo ostenduntur, aut . ostensa sunt, ita prosequitur in dicto Tractatu μ' de Sacramento poenitentiae disp. IT. seel, 5. g. 2. num. St. Si dubitat sacerdos, an signa ab infirmo exhibita fuerint ad significandum dolorem de peccatis, et Voluntatem absolutionis, an vero ex dolore morbi; item an, quando dixit, ae velle
confiteri, esset compos aut, an impos, et sine rationiamin: in his enim et similibus casibus propter reverentiam sacramenti, absolutio impendi debet sub condutione explicita, interida concapta. IX. Quae hactenus ficta sunt, ad eos pertinent qui in ' mortis articulo constituti, poenitentiae signa, aut confitendi motum ostenderunt vel corum consessario, Vel coram aliis sibi adstantibus, qui hoc ipsum confessario - tostificantur. Nunc agendum est de absolutione illo- rum, qui gravi aliquo et . repentino casu oppressi, Vel morbo coreepti, exasmum agunt spiritum, absque eo e quod nilh dederint, vel dare valeant poenitentiae signa. Quod cum et iis contingere possit, qui vitam ex Chris- tianae legis praescripto semper duxerunt, et BR amentuῆ stequontor suscipere congneverunt; atque illis etiam, k qui de aeterna salute sua plerumque nihil cogitantes, migitiis saepe se contaminasse nos uniuer de prioribus, potissimam intelligenda sunt ea, quae subjicimus. Antiquorum theologorum communis opinio fuit, quam inuri amne tuentur, quod, nullis editis a poenitente aetibus, absolutioni sacramentali impertiendae locusesso non possit. Ita Natatis Alexander in Theologia dogmatie morali lib. 2. di Sacramento pumitentiae art. - V. regula 17.V et mni in vorta Absolutio casu α' oti eani nempe rationem nuper indicatam, quod acilicet, com poenitentis actus non adsunt, deest materia necessaria sacramenti poenitentiae; cumque praeterea sacerdoti notus non sit praesens poenitentis status, H demque voluntas, non potest his, judicantis in modum, solutoriam sententiam proferre. Afferunt etiam in hujus sententiae confirmationem quod Sorbonae faeultas' theologica anno 1665. propositionem damnavit ex. quodam libro excerptam, quae sequentibus verbia concepta: legitur: Qui amiserit loquelam, vel usum rationis. si, bene vivebat, ut bonus et fidelis, et frequentabat con--Rssionem, et communionem, quamvis non p etieri
407쪽
sacramenta, quia ex insperato talia acciderunt, debet Praesupponi contritus, et, faciente aliquo confessionem Pro eo, sicut fit in populo, sacerdos faciat absolutis nab omni sententia et peceato: quam quidem praedicta Parisienata iacultas sequenti censura notaviti: Tmetrinariqua pro altionis, umversim, et absolute summa, est in praxi periculos VX. Adversus hanc, quae communis appellari poterat, opinio, insurrexit eelebris Auctor Joannes Μ in in suo Tractatu de Sacramento poenitentiae lib. 9. cap. 10. - hac innixus rati ine, quod, si jam receptum et ratum est, ut qui loquelae usu destituitur, nullumque Poenitentiae signum coram sacerdote exhibet, absolutione donetur, quoties adstantes sacerdoti testificantur, ei-dem, ante illius adventum, vel consessionem auam,
audiri postulasse, vel, dolorem de peccatis significando, solutionem consequi expetiisse; eo sortiua a vivi poterit, vel potius debebit is, cui licet nemo testim
nium reddat, quod ante adventum consessarii poenitemtiae signa dederit, tot tamen testes sunt de eius proposito recipiendi sacramenta in Eupremo vitae di crimine, quot sunt actus ohristianarum Virtutum, quot
consessiones sacramentales, et communiones eo oria
Christi, quot demum religionis, et pietatis opera, quibus
in universo suae vitae cursu manifestum probitatis apecimen praebuit. Ad hanc vero opinionem roborandam,
Μοrinus ipse quoddam Clementis VIII. Pontificis
factum reseri, qui fabro murario e Vaticanae Baalhea fastigio forte decidenti, ita absolutionem impertitus fuisse dicitur: Si es capax, absolvo te a peccatis tuis: ut legitur apud Homobonum in exam. Eccles. Paria I. tracti 7. cap. I8. quaest. M.' Praeterea affert Gregorii Papae XV. auctoritatem, qui, dum Bononiensem MehLepiscopatum obtinebat, in suo memoriali Confesst. Cap. I. de forma sacram. poenitentiae num. I6.' S. Antonini doctrinae adhaerens, docuit, posse etiam absolvi morbbundum assuetum frequentare consessionem, quumvis repentino casu oppressus sacramentum non Petieriti
Ac denique in medium profert Ecclesiae Lemovicensia constitutiones editas anno 1620. in Synodo, cui und tam abbates, decant tres, praepositi septem, ac deCein priores, totidemque archipresbyteri interfuerunt: 'Ρoterit quoque idem applicari remedium,' videlicet Isocramentalis absolutionis, ei, qui judicio, omniumque
408쪽
mensuum uau statim captui est, non petita pinnitentia inulo maismo eontritionis edito, cum visitatis morbjudicatui ilia pente et ex impraviso prae enis et op- , premus, es stianae vixit; serrique minat judicium ex actionibus vi-, et moribus, eum libenter poenitentiae sacraminium petiturum sere, si tempus, ex morbi molentia permisissent a licet hoc in e u adhil de absolutionis estecta p.omictere possimus; sed animammea andarum causa, i nullum remedium omittere debemus, quod Deus potestati mostrae commisit, Deum Orantes, ut immensa bonitate, et miser;cordia, quod deest aegrotorum dispositioni, suppleat, caetera inscrutabilibus Dei judiosis Oommondantes. 'M. Μorini opinio comet ures sectatores invenit ex his, qui pos eum scripserunt; inter quos numerandi sunt Herbesius dissertat 4. de Poenit quaest. 85.' item Juenin de sacram. dissert. 6. de Poeniti quaesti 7. S.
3.' qui observat, hoc idem in Rituali Ecclesiae Tullen-ms, jussu Cardinalis de Bissy, olim Tullensis, , vi copi, edito, praescriptum fuisse : cui nosi addimus etiam illud λα-mem. Cardinalis de Rohan Argentinensis Episcopi, in cuius prooemio num. 4.' ita legitur: Si
qui fidelium subito obmutescerent, vel omni rationis usu destituerentur, iis ultimo casu Correptis, non ne gandae absolutio, et extrema unctio, modo, cum sani essent, vitam duxerint homine christiano dignam. Tuncta enim praesumi tabent haberct sumetantem ad illa sacra. menta recipienda intentionem Geneti. tom. 4.Τheologiae moralis tract. 6. de Sacram. Poenitent. CV.
I2. quaest. 5;' Tournely in praelectionibus theologicis de Sacram. poenit. tom. 2. pag. I75. et aeq. edit.
4. tom. 5. cap. s. quaest. 3c Vuitasse de Sacram. poenitent. parti 2. pag. 836;' Henricus a S. Ignatio tom. 3. lib. 5. cap. 196. et 197 ; Neesen tom. 2.tracti 5. de Sacram. poenit. dis. 14.' Auctor vero, qui opus citati Ρontas, latino redditum, additionibus lo-Cupletavit, praed. casu 4.V animadvertit, non tanti quidem faciendam ea e rationem illam ab adversariis celebratam, quod scilicet, citin poenitentis actus non adsunt, materia desit sacramenti poenitentiae. Nec enim certum est, materiam sacramenti esse hujusmodi menitentis actus, cum Tridentinum concilium illos, haud praeciso materiam,' sed μ quasi materiam sa-
409쪽
eramenti appellaverit; uti videre est aesa. Ivi de Poenitentia cap. 8.' Quod si etiam nee saria ano menti materia in hujusmodi actibus constitui de re iasi jam antea praecessisse dicendi emet, et tune pro praesentibus haberi possent: non aecus ac petitio ampoliationis, quam poenitens ante consessarii adventum emisit, sed coram eo amplius exprimere, aut re tere non potest, pro praesenti habetur ad eumdem effectum, ut scilicet consessarius ejusmodi poenitentem, jam se aibus, et loquela destitutum, absolvere non dubitet.
DE CONFRssIONE, QUAM NONNULLAE SYNODI R- PIENDAM PROHIBENT CONFESSARIO, QUI RaT I OPERE CARNALI COMPLEX CRIMINIS CUM POENITENTE PERACTI.
Spectat ad N. 2M. de Poenit, Tom. VI.
Ut iam, post dispositionem requisitam in Poenitente, aliud de consessarii jurisdictione, quod ad propositum
pertineat, dicamus unum animadversione dignum e aemus. Quamvis sacramentum poenitentiae sit a Christo Domino institutum per modum judicii, et nemo esse queat judex in causa propria: nihilominus communiter existimant theologi, duce D. Thoma, scire ametata natura sacramenti, posse consessarium, sui criminia a cium, a secum perpetrato peccato, cujusque speciei illud sit, in foro sacramentali absolvere: siquidem tune. non de propria, sed de aliena culpa judicium profert: neque, seclusa legum prohibitione, repugnat. ut qui judacis personam assumens, de commisso ab altero de-
410쪽
licto sententiam dicat, licet ejusdem delicti ipse, tamquam Privatus, particeps suerit. Ita D. Thomas in supplem. 3. Parti quaest. 20. art. 2. Ad primum ergo dicendum, quod in tali casu nec sacerdos debet audire consessionem mulieris, cum qua peccavit, de illo peccato ; sed debet ad alium mittere, nec illa debet ei confiteri, sed debet petere licentiam ad alium eundi, vel
ad superiorem recurrere, at ille licentiam denegaret, tum propter periculum, tum quia est minor verecundia. Si tamen absolveret, absoluta esset. Quod enim Augustinus dicit, quod non debeat esse in eodem crimine,
intelligendum est, secundum congruitatem, non secundum congruitatem, non secundum necessitatem sacramenti.'' An vero non solum valide, sed etiam licite id fiat, non consentiunt auctores. Aliquam certe labem in ea consessione Div. Thomas agnovisse, ex citatis ejusdem Verbis palam est. Et S. Ρetrus Damiani oquac. 7. cap. 7.' adeo vehementer in eamdem consessionem invehitur, ut certe videatur, illam non solum illicitam reputare, sed tamquam irritam rejicere; ait enim : Legis praeceptum est, ut, Cum quis lepra perfunditur, sacerdotibus ostendatur: tunc autem non sacerdotibus, sed leproso potius ostenditur, cum immundus immundo peractam communem nequitiam Confitetur. Sed, cum consessio utique manifestatio ait; quid, obsecro, manifestat, qui audienti cognitum narrat Θ Aut quo pacto consessio illa dicenda est, ubi nihil a eonfitente manifestatur, nisi quod jampridem ab audiente cognoscitur 3 Et qui sociali vinculo peractae iniquitatis adstringitur, qua lege, quo jure, alterum poterit ligare, vel solvere 3 Frustra enim quis alium solvere nititur, qui et ipse vinculis irretitur.' Ηis, ex theologis moralibus assentitur Stephanus Fagundeg
in secundum praeceptum Ecclesiae lib. 4. cap. 3. num. 35, ' ubi gravis culpae reum sarit arcerdotem, excipientem consessionem auae concubinae. At ex adverso Sylvester in Summ. pari. I. vem. Consessiol. n. 17Joannes Sancheg disp. 10. seleci. num.
16:' Theophilus Raynaudus tom. 16.' in opere, eui titulus: Heteroclita spiritualia pag. I28 La
Croix tom. 2. pag. 227.' aliique inmant, conse aionem factam complici, tam ex parte poenitentis, quam ex parte confessarii, culpa vacare, modo uterqueu Perpetrato crimine abhorreat, et longe absit periculum novi consensus in illud.