장음표시 사용
171쪽
suorum Patriarcharum , qui adversus vetustatem i surrexerant , rationem habendam esse existimarent. Lusitani adinvenerunt Nestorianos in Malabaria degentes in more habuisse confiteri peccata soli Deo, dum sacerdos in liturgia adolet incensum : at hos etiam recessisse a buae Ecclesiae consuetudine iude apparet, quod in eorum liturgicis libris absolutionis formula appareat; atque Cl. Assemani tom. a. bibliot. Orient. P. I Ti. ex manu scripto asservato in Bihliotheca Vaticana ostendit , eos peccata etiam cogitatiouis confieri , habere formulam absolutionis , ae canonicam poeultetitiam ab ipsis imponi.
Di, in Magno in errore Versantur , quotquot assirmant , atum a ha. Poenitentiam Sacramentum non esse a baptismo di- Pti m. si lucti im , atque ejusdem treminiscentia delicia cuncta nobis condonari. Quandoquidem Petrus Aci. VIII. Ia. nota ad baptismi memoriam , sed ad Poeui len- iam seriam Simonem Magum hortatus ebi. Joati Des quoque Evangelista peccatoribus nec leviter baptismum insinuavit, sed docuit potius Epist. I. c. i.): Sico intriamur Peccata nostra , fidelis est et jrastus Deus, ut remittot nobis peccata nostra. Sed quid opus est multis y Quum Salvator ipse apertum tuler utrumque sacramentum posuerit discrimen i De baptismo . dixit : Euntra Goc te . . . bullaantes in uomine P
ris et Filii eι Spiritus sancti f. CCXXIX. ) , at,
quatilum attiriet ad delenda , quae post baptismum patrantur , delicta , ligandi ac solvendi , neC non miliendi peccata auctoritatem Apostolis contulit Praeo. . Unde etiam pespicuum est , sensibile ba-Piismi signum aquam esse . ac vel ba , quibus CDNS
Cratur , invocationem SS. Trinitat is f. CCXXIX. γ,
quorum neutrum occurrit ita poetii letaliae sacra metitor
accedit his , primum haud iterari 3. CCXLlli. ) , aliud repeti saepe posse ; illius ministrum urgeu te ri cessitate e se quem thei f. CCXXXVlli. ), hujus
illum solum , qui ligandi ac soli elidi auctoritale est insignitus. Neque idem in utroque Sacramento effectus percipitur; in haptismo enim originale, ac actualia Nobis remittuntur peccata , ae 'erna ae temporalis Poena remittitur omnis, fructusquel passionis Christi
172쪽
CAPUT IV. 169nobis applicatur uberrimus S. CCXLII. ; at per
Poenitentiam admissum scelus tu se punire tenetur quilibet S. CCXC. ). Toto itaque ut ajunt , coelo
utrumque disseri sacramentum. Haud ignoramus, CauVin .anos Eouari , ad suas partes trahere Augustinum; sed ejusdem patrocinio eos exutos imus. Nam S. Pater Epist. 98. ad Bonfac. n. a. postquam d
Cuerat , parvulum per baptismum regenerari , addit: qtiod si ad aiatillam etatem Perpeniens Propria --
Pietate uti lus eMaserit, tunc . . . Proρria in misi habere Peccata , quae non regene at One auferuntur, sed alia curatione sanentur. Hinc apparet Tridentinos Patres Sess. XIlI. Can. a. et cap. a. in eos, qui sacrametitum baptismi cum sacramento poenitentiae confundunt , merito dixisse anathema. Sc-LION. Calvinistae , ut manifestum sit ex Tur retino MC. s. quaest. 19. allirmant per baptismum Obsignari remissionem non praeteritorum dumtaxat et Praeseutium, sed fututorum etiam peccatotum ae ex memoria practica baptismi semel suscepti peccata post baptismum patrata rem illi. Cujus assertionis praecipuam hario asserunt rationem , nempe , quod tale esse debeat baptisma , quale est foedus gratuitum, per cujus gratiam baptisma est est icax baptisma eniin ,
et foedus se mutuo respiciunt, ut βignum , et res significata : foedus autem gratuitum est perpetuum. e tendens se ad remissionem omnium peccatorum etiam futurorum Gen. II. 7. Quod si foedus gratuitum non sussceret , oportere secundum numerum precatorum
multiplicare foedus ipsum. At levia sunt haec: nam Verum quidem est , quod et Ecclesia docet , baptisma in hominibus manere perpetuum ; sed eo quod consecrationem quamdam animae conseri , quam characterem nuncupamus S. CCXLIll. ). Foedus etiam Deum inter , et baptizatum hominem iniri non dissitemur , quod ex parte Dei constanter manet ; ipse enim in suis promissis fidelis est, ac constans. At foederis hujus intuitu tantum abest , ut delicta post baptismum patrata tamquam per cauSam Proxima et immedia iam deleantur , quod compertum habeam, nec per illud foedus peccata deleri, quibus ante ba-Puomum homines sunt inquinati i foedus enim inter
173쪽
eos iniri solet, qui si hostes antea suerant, iam imuicem reconciliati , ac amici sucii sunt; quo sit, ut esseaei a baptismi propria , a Deo communicata Peccatum originale ac actualia , si quae sunt, remittantur ; ac inde Deum diater et homines , qui jam Dei amici redditi sunt , ac filii adoptivi , laedus oriatur. Accedit his, homines in grave peccatum lapsos, foedus , quod cum Deo contraxerunt, quantum in ipsis est, dissipare, unde Isa. 2έ. 5. legimus: Transgressi sunt leges , mutas'eriant jus , disssas erunt foedus se iterinum. Vid. et Zach. II Io. Qui itaque ingrave scelus prolapsi sunt, intor foederatos amicosque Dei recenseri amplius non possunt, unde nec Vi s Oederis quod ipsi violarunt , Peccata Praesentia , ac sutura deleri queunt. Sed si memoria baptismi μι
Mica delerentur peccata singula , eccur Christus Apo- Stolis , eorumqtae successoribus ea remittetidi potestatem dedisset y Nihilominus quoniam baptismum omnium sacramentorum janua est , vii aeque spiritualis initium . Peccatorum remissio eidem tamquam remolae causae tribuitur , quamvis causa immediata et proxima sit ipsum poenitentiae sacramentum Ad praecavendas tamen helerodoxorum cavillationes , Observandum est, verba Matthaei νδ. et Lan. 29. in sensu proprio , nativo , litterati a SS. Patribus de clavium potestate , ac Peccatorum remissione intelligi ;nihilo nuius ad sensus minus proprios interdum accommodari , ac Donnunquam accipi de praedicationis ministerio, de ipso baptismo, Vel de correctione Daterna , aut de injuriis invicem condonandis. Attamen distinguunt ii luter remissionem peccatorum , quae si injurias invicem condonando commiseratione cat ritatis , ab ea , quae ab Ecclesiae ministris sit ob claWium ρotestatem i lianc vero , uou alteram Vocant
Tempus Divinam institutionem huic inesse Sacramento per-
instituti spicue eviueunt laudata S. CCXCΙ. 3 Scripturae
ι ' testimonia. At vero , si de institutionis tempore Io- quamur , id praecipue tuno contigisse arbitramur , . quando post resurrectionem suam Christus remittendi Peccata auctoritatem Apo4tolia oontulit. Docti tuam Diqitigod by Corale
174쪽
verso Patrum cotis usu tradiderunt. Quo sit , ut, cum Christus Petro claves , reliquisque Apostolis ligandi et solvendi potestatem dedit, ad promiserit quidem, Non autem instituerit Poenitentiae Sacramentam.
At enim poenitentiae Sacramentum lapsis post bapti Sinum hominibus necessarium prorsus esse, aequus rerum aestimator dubitare nullus poterit, si perpendat , in supremi di timinis gratiam redite Posse n- nem , qui suis ingratus beneficiis graviter deliquit , neglectis a Salvatore iustitutis mediis , quibus peccatorum veniam impertiri placet. Itaque quum Christus Dominus peccata remittendi , solveudi , ae ligandi potestatem legitimis ministris contulerit S. CCXCI. in , atque adpromiserit , se ratum habiturum in coelis , quod ipsi in terris nomine suo solverint , remiserio que ; ut , ut qui ab iis peccatorum vinculo solutus
non est, nec veniam , neC aeternam Salutem cons
qui valeat. Unde Augustinus sapienter scribebat Epist.228. ad Honoratiam n. S. ): Si ministri desint , quantum exilium sequitur eos , qui de isto saeculi, Mel non regenerati eaeunt, pel ligati I quantus es etiam luctus fidelium suorum , qui eos secum in piatae aeternae requie non habebianis Hino ΡP. Tridentini dixerunt jure Sem. XIV. c. a. hoc Sa-eramentum poenitentiae lapsis post baptismum ad sa- Iutem necessarium , ut nondum regeneratis ipse haptismus. Lapsis
mi hus prorsusceSI;irium ad salutem.
ScnoLros. Dallaeus in quatuor adversus Confessio. nem libris eongessit pluia , ut iudiciariam potestatem a sacris ministris adinant , ac si Diui sacramenti hujus necessitatem convellat. Perpauca ad serro animus est. Paulus I. ad Corinth. IV. scribit : Sic nos existiamet homo ut ministros Christi , et dissensatores m Mersertim Dei, et epist. II. IV. 4. nos a iacem rem Mos pestros Per Iesum e quae satis declarant potestatem iudiciariam nullam ipsis fuisse collatam. Ait 1Ι. Si gratis concederetur , hane a Christo Domino obti4 NuisSe , non tamen necesse esset ad eos confugere . quum ad ipsum Deum , qui Peccata condonare para- Dissiliroes by Gorale
175쪽
us est , aditus pateat. Verum nullum haec nobis negotium sacessunt. Etenim , Apostoli dixerunt se ministros ac dispensatores mysteriorum Dei , quia abscondita a saeculis mysteria annuntiando Evangelium
mundo aperuerunt tum eo quod Sacramentorum es-ficacia ab eorum virtute ac probitate haud pendet ;Nec ii primarii sunt auctores gratiae. Porro poteStatem eorum judiciariam haec minime laedunt, qua Paulus ipse a Christo se exornatum esse sciebat , a non raro assumpsit in usum g. XCIV. ). Servos autem fidelium se nuncuparunt, Christi Domini imitantes exemplum , qui ad ministrandum aliis se venisse affirmavit Matth. XX. 28. Et vero , sacro li
cet imperio ii praediti essent S. XCV. XCVII. ),
ministerio tamen similius erat S. XCVI. , atque vigiliis , laboribus , periculis vitae propriae non pa
Cebaut . ut animarum procurarent salutem. Sed quid haec adversus judiciariam in poenitetiliae Sacramento potestatem y Alterum Dallaei argumentum leve, infirmatrique est. Quandoquidem , si nullum Deus mandatum dedit, ut lapsi homines ministris sacris delicta sua aperiant λ eccur primitivae Ecclesiae fideles cum rubore maximo ea in conspectu Ecclesiae annuntiare tenebantur Τ Cur gravi admodum poenitentia ab Epi- Scopis onerabantur ῖ Annon reposuissent, patet nobis pro culpis ad Deum aditus , nec Vestra opera indigemus Τ Fateatur itaque Dallaeus oportet, doctrinam suam Ecclesiae puriori omnino suisbe ignotam. Iam Vero quum peccatorum venia , maxima sit Divinae misericordiae gratia , ad illam obtinendam ea prae stemus , oportet, quae ipse iussit. Quapropter si remittendi peccata auctoritatem ministris suis voluit conferre , quisquis instituta ab eo media despicit , eorum remissionem haud obtinebit. Attamen quum ad Ecclesiae mi Distros accedimus , ad Deum ipsum primario per fidem , timorem , spem , amorem , Cum intenso de ipsius offensa dolore , conflantique bene vivendi Proposito confugere debemus; ac ipsemet auctoritate suprema , ac propria virtute peccata remittit, etsi ejus Domine ac potestate ipsis concessa Sacerdotes etiam eadem indulgeant. Dallaeuin consutavit Nat
Alexander Saec. XIII. et XIV. diss. XIV
176쪽
Christus Dominus claves Ecclesiae dedit , summae Unda in potestatis symbolum XC. ) , dixitque Apostolis Ecclesia est
uis : Quorum remisericis Peccata r quaecumque soru Polabias ris Meritis et uuibus auctoritatem ipsorum nullis limitibu, moti studi
definivit ac circumscripsit S. CCXCI. Deli ' He iis
runt i laque , quotquot affirmare ausi sunt . in Ecclesia quodlibet grave facinus remittendi facultatem minime adesse. Doctrinam lianc ab Ecclesiae Patribus Propugnatam constanter novimus. Tertullianus ipse , antequam ad Montanistarum castra deflecteret , hane veritatem firmissimis Lib. de menti. c. 4. ) ars mentis defendit. Accedunt Cyprianus una cum Syri
do Carthaginensi s Hujus Θnodi mentionem neu S. Doctor Ep. 5έ. ad Cornelium Pacianus Ep. I. ad Se ron. ) , Hieronymus Epist. ad Oeemnum Ambrosius Lib. I. de Poen. c. a. Fri. ), Hilarius in c. 18. Matth. ) . Augustinus De Μο-
ne Chris . c 31. n. 33. . Coronidem impotiat celeberrimus Chrysostomi locus Lib. 3. de Sacera. essit. δ onmaticonii p. 388. ), ubi asserit, Sacerdotes accepisse potestatem quam neque Angelis , neque Archangelis dedit Deus. Neqtie enim illis dictum est, quaecumque ligaperitis in terra , erunt ligata et in coelo , et quaectimque soloerilis in Ierna , erunt soluta et in coelo. Habent quidem ii, qui in terra -- Perant , potestatem tigandi, rerum cor ora Soliam. Hoc autem νιnculum Φsam attingis animam, coriosque franscendis , ac quaecumque inferne Sacerdotes faciunt , eadem Deus sverne confirmat , sem rumque sententiam ipse Dominus ratam Deit. Quid enim aliud eis dedit , quam omnium coelestium ρ testatem p Aam, quorum , inquit , remiseritis Peccata remιttiantur, et quorum retinueritis, retenta sunt.
Quae mojor hac Aotestas fuerit ' Omne judicium de AEt Pater sitio , pideoque imum omne imis traditum a sitio esse. Nihil praestantius in rem nostram dici
SCHOLIM . Montanistae ac NoVatiani, quorum inconstans suit de hoc sacramento doctrina . eo deum nerunt , ut saltem gravissima peccata ab Ecclesia r Diuitiam by Gorale
177쪽
mitti haud posse assirmarent. Montanistas quidem eo. rumque Pseudoprophetas Galliae Ast: equ.3 Episcopi damnarunt. Vid. Eusebium lib. V. Dist. Ecel. cap.
3. i5. 16. I aliis vero sortiter obstitit Co . uelitis Rom. Poniis. qui in Romana sexaginta Epi Coporum Synodo eorum sententiam veluti inhumauissimam , et a fraterna caritate alienam proscripsit , Cui assensum
praebuere , qui per Italiam, Africam, alia que provincias erant Episcopi. Cons. Eusebium lib. V l. c.43. Ex propositis jam arguineutis apparet, quantum a veritate aberret , quod M. Antonius de Domitiis, Systema praeformavit. Arbitratur ille, peccata publica
Ecclesia c 'avibus subi ta esse , non autem Occulta illa ab Ecclesia quantum ad culpam et poenam attinet , solvi , iudirecte tamen ; eo quod soluto ab Ecclesiae pastoribus anathematis vinculo Deus solus interne peccata remittit. Considerat insuper peccata, qu tenus Ecele, iam offendunt, et Deum i offensam suam ab Ecclesia directe remitti autumat; Dei vero indi- reeis. Hallucinatur Spatalensis Apostata ; nam peccata quaecumque solvendi et remittendi Ecclesia potestatem a Christo accepit, proindeque etiam occulta ;on quamvis potestate pii maria ac independenti solus Deus peccata remittat , pote tate tamen Secundaria , nique a Christo accepta tamquam animarum judices a peccatis solvunt.
monimnae Duo praecipue sacrorum librorum testimonia vel vissicultates. ii assertionis suae validissimum fulcrum asserebaut Novaliani. Depromebant primum ex his Christi ver his Μati. XII. 31. et Mar. III. 29. ille dicitur retia aeterni delicti )r Omne peccatiam et blasPhernia' remittetur hominibus, Spiristis autem blasρhemia noet remitietur , el quicumque dixerit perbiam contra Fiatitim hominis , remitteι- et , qui autem dixerit conem Spiritum S. non remittetur ei neque in hoc saei culo neque in f turo 3 repetebant alterum ex Paulo
qui semel sunt illuminati , gustapertini etiam donum Caeleste . . . . rursus renooari ad poenitentiam ; qui
etiam subdit X. a 6. : Voluntarie enim peccantiabus, μει accutam no/itiam peritatis, jam non relinguitur Pro peccatis hoιtia.
178쪽
3. CCXCVII. spiritus blasphemiam Augustinus Sem . M Sia mutituri
perbis Apost. n. 25. esse judicat Peccatum i oenitentiae contra donum Dei et gratiam regenerati nis , oel reconciliationis, quae sit rn Ecclesia ini iritu Sancto: peccatum nempe eorum , qui haere si vel Schismate ab Ecclesia discissi sunt, qui si aga ut centientiarn , ad Veritatem tamen redire nolint, sa ut ei a Consequi minime poterunt ' . Verum Alba. nasius , Chrysostomus , AmbrDεius, Hieronymus. Brq hitrantur Spiritus S. blasphemiam esse , ejusdem Spia ritus opera attribuere Beelzebub quemadmodum s cerant impie P barisaei. Jam vero peccatum istud non remitti , dicitur , eo quod raro , dissicu Iter , ac tu,
paucis ob cordis nequitiam ac obd irationem cotid . Natiar. Neque est a sacrorum librorum consuetudine i
alienum , id , quod magnam habet dissicultatem iis describere verbis , quasi haud foret possibila Ierem. XI I. 25. Mailh. XlX. 24. . Et re quidem vera Judaei , qui gravi hoc scelere contaminabantur , a promissum liberatorem morti tradiderant ad poenite tiam a Petro vocabantur Act. II. 38. . His ad de , quod cum sacrae litterae a majori parte deno minationem 'ccipere soleant III. Regum XIX. io. Conser Paulum ad Rom. XI. 4. ps. XIII. 3. CXVέ11. ; hinc blasphemi in Spiritum S. rei dicuntur
terni delicti , quoniam pars eorum maxima obfirmata in malo decedit. Eadem respousione alierum ex Paulo depromptum argumentum concidit. Qua vis muliorum Patrum doctrina est, Doctorem gentium, Poetii lentiae nomine baptisma , quod iterari nequit
N. CCXLIlI. ) , intellexisse. Et sane ipse iam dia
xerat ib. v. 1..et a. ) : Aou ruratim jacientea δε- έ diamentiam poenitentiae vii operibus moritiis , et fidei ad Deum , but smotum doctrinae , impositionis quoque manuum s unde apparet de ea loquutum poenite tia , quae baptismi comitatur Socramentum ; cumque renova di etiam utatur verbo , quod ad baptismalis
Sacramentum attinet s. CCXXVII. videtur Apo-
' Augustini responsionem adversus Bellarminum et Tauronellium vindinal Cl. Bors lib. 3. c. 3.
179쪽
a totum lapsis tantum adimere baptisma secundum. Quamobrem quum addit Apostolus , Voluntarie peceantibus non relinqui pro peccato hostiam , de eadem
baptismali hostia eundem cum Chrysostomo Hom. XX. explanare sacile possumus ; quod si magis placeat , Paulum de iis , qui deserunt Christi Ecclesiam intelligendum esse . haud repugnabo , quum loci Cou-
texius id videatur innuere. SenoLior . Multa quidem sunt Scripturarum testiis monia , ubi declaratur , Deum peccatoribus parcere nolle; sed plurima sunt alia, qu bus ipse omnibus prorsus poenitentibus veniam spondet. Quamobrem observes velim , aliud esse Deum interdum scelestis ob eorum excaecationem et obdurationem . gratiae auxilia , unde Coo vertantur , sub rahere , aliud esse , Peccata quaedam remitti minime posse : primum iu-
oleamus verum f. CCI x. alterum , ut omni v
ritatis laudat vetito destitutum reiicimus ac detestamur. Fuerunt quidem nonnullae Ecclesiae gravissimis pee-Qatoribus nec in mortis articulo absolutionem impendentes , at id ad deterrendos a peccatis gravissimis homines, rigidioris disciplinae eausa praestabant; v xum in Ecelesia ea dimittendi auctoritatem esse , notaibant inficias. vid. Duguet cons Eccl. tovi. I. Disa.
Pomiten. Poenitentiae partes , quas etiam asserimus signitiae partes. sensibilis locum tenere, tres sunt. Contritio, eo se
sio , et satisfactio. Id non solum Eligenius IV. si decreto Pro Armen. instrues. ) clare statuerat et v rum etiam sanciverunt Tridentini Patres Sess. x IV. can. IV. ): Si quis negaMeris , aiunt, ad integram
vi perfectam Peccatorum remissionem requiri tres actus in Poenitente . pidelicet contritionem , confessionem , et satisfactionem , quae tres poenitentiae Par res dicuntur , anathema sit. Audacter more suo Lutherus, quae ex his partibus coMescit poeni lentia, irritam vocat, ae ei, quam proditor Iudas iecit. pro
sus similem. In refut. artis. Looan. Proρ. 37. ). At quam insigniter decipiatur, inde. colligitur , quod praeclarissimi Ecclesiae Patres traditionis custodes ae
180쪽
propugnatores , nobiscum penitus sentiant. Augustinus
Psalmistae versa explanans R. a 6. : Qui sanae
contritos corde , inquit: Sanat contritos corde , sariat sepsos Punientes. Iam ante ipsum Cyprianus
nit. ) eamdem veritatem docuerant. Sc voLios. catholici Theologi latentur omnes , cominmemoratas poenitentiae Partes Vel ad substantiam , vel ad Sacramenti integritatem pertinere. Qui S. Th
mae Aquin . sequuntur doctrinam , laudatos tres actus sensibile huius Sacramenti signum constituere iudicant. Qui vero Scotum habent praeceptorem, absolutionem, quatenus ritus est subiectus Sensibus, hujus Sacramenti materiam agnoscuntὴ nec desuerunt percelebres viri, qui hac in parte iis adhaeseruiit. Quaerunt alii in m nuum impositione ritum sensibilem. Durandus autem in Consessione peccatorum, ac Gersonius in poenitente ipso reponit.
Paucis refellenda est Lalheri , et Calvini doctrina μPrimus docuit, ut ex PaIlavicino evincitur lib. ALThist. conc. Trid. c. X. Poenitentiae partes esse ter
xores Conscientiae incussos, et fidem ex Evangelio vel absolutione conceptam , qua quis credit remissa sibi Se peccata. Perperam ; nam incussi terrores excita re quidem ad poenitentiam nos possunt, quamvis nec semper essectum hunc obtinent; sed partem essentia Iem poenitentiae non constituunt ; eo Vel magis, quod in Lutheri Systemate dolor ex terrore nascens homi Dem hypocri iam magis A et peccatorem Constituit, c jus doctrinam rigidi Lulli erant sequutitur, ut ex colloquio Allenburgensi Col. IV. apparet. Fiducia vero illa, qua quis certo credit sibi remissa esse pecca ta , absque Divina revelatione haberi nequit , ut suo Ioco ostendemus. Calvinus in mortiscatione et vivificatione poenitentiae partes reponens, assii manSque utramque fidei justificati iis fructum esse , partes Poenitentiae justi sicatione posteriores constituit , Ruum tamen sit certum eas iustificationem debere Praecedere. Quandoquidem Eaech. XVIII. 21. 22. ait Dominus:
Si autem impius egerit Poenicentiam . . . . Omnium Zuἰquismum , quas operatus est, non recordabor ῆ et
Act. III. 19. Poenitemini igitur , et con ertimini, Theol. Dogm. Pars III. Ia