장음표시 사용
201쪽
198 CAPUT IV. XXV. in decreto de indulgeutiis ) , qui potestatem
oonferendi indulgentias a Christo Ecclesiae concessam , earumque usum Christiano populo maxime salutarem esse desiniunt. ScnoLION. Indulgentiae pro animabns etiam in Purgatorio degentibus concedi possunt. Nam quod tota Per orbem frequentat Ecclesia , ut ait Augustinus Epist. LXlv. , quin ua faciendum sit, alvu rare insolentissimae insaniae est. Iam Vero a pluribus saeculis id facere consti evit Ecclesia; atque quuin Petrus Oxoniensis id inficias ire ausus suisset , ejusdem sententiam Sixtus IV. damnavit. At vita lanctis
haud per modum absolationis , sed tantum sit rogii
Encyclin Indulgentiarum aedificium , ait Anonymis heter paedi ζ μ' doxus scriptor Encyclopedie d' Ιverdon art. Induli u genee ioth. XXIV. 1 73. ) , fundamento labens ,
ac prope cadenti innititur. Nam I. veritas est sidei non minus , quam intimi sensus, Opera sanctiora non promereri per Se Salutem , quam Deus ipsis promittit e nullamque adesse proportionem Virtutes in er a praemium , quod illis rependitur; nec non ex gratia,
Non ex iustitia uos fieri justos ; nihil itaque superflui habent sancti . quod aliis possit applicari. II. Christus Jesus, salvulor noster est solus , nec in aliquo alio salutem habemus. Jam Vero si Sane toxum merita Christi satisfactionibus consocies , eos cum Unigenito Dei filio mediatores , redemptores simul Constitues. III. Indulgentiarum thpsaurus, ut aliis celeris evenit , temporis diuturnitate exhauriri debet : Sancti , et veri credentes rariores Seni per fiunt. IV. Percipi etiam nequit , quatiam ratione Papa arrogans sibi facultatem condonandi poenas in purgatorio , li- salas manus habeat ad eas solvendas , quae a Tribuisnali civili, aut Ecclesiastico infliguntur poenae; tum, eccur sale poenas in altera vii a solvere dissert Τ V. Coti tradictio est manifesta poenitentiam inter , quae poenam infligit , ac indulgentiam , quae remittit: si presbyter poetiam necessariam suo poenitenti judicat, quam Ecclesia veluti ex gravi iugo poenitentem exi- Dissiliam by Gorale
202쪽
mit; quum consessarius inflixerit eam , tamquam modum expiationis, satisfactiouis et gratiae: et si poena haud est necessaria , quare sacerdos eam imponit I. Etsi Christus Apostolis dederit potestatem remittendi peccata , haud sequitur, potestatem hanc Papae fuisse collatam ; quandoquidem uriue dum praetensi
successores S. Petri non ostendent se successisse doctrinae , potestati , donisque ApostoIorum, neque demotistrare poterunt , auctoritatem remittendi peccata eorumque poenas ad eos pertiuere.
Audivimus quasi de indulgentiis prostratis adversarium gloriantem: Perperam tamen ac injuria. Quandoquidem ipsae , quum ab Ecclesia , quae supra sirmam Petram aedificata est Matth. XVI. 18. ) , aut hori- latea Christo Domino accepta concedantur S. CCCXI.
non in ruinam vergenti , sed solido fundamento iu- nituntur. Iam vero , quamvis opera bona in seipsis Considerata haud mereantur aeternam gloriam , nihilominus tum intuitu Divinae promissionis , tum quia ab illis facta sunt, qui gratia sanctificante exornantur, aemium sempiternum merito iisdem rependi , ex
'aulo ad Timotheum scribente II. ad Timoth. IV. B. ) discimus : Reposita est mihi corona justitiae , quam reddet mihi in illa die jtistus juriae. Haec tamen sanctorum opera duplici sub aspectu consideramus ; vel uti meritum habent , vel ut poenalia Sunt, ac satisfactoria 3 primo sensu mercedem tu coelis obtinent Sancti plenissimam , uberrimamque; at modo altero , quoniam beata Virgo peccatum nullum neolave habuerit , ac sancti poenitentiae plus egerint . quam ad diluendam poenam temporalem Opus iis es set , hinc Divina clementia , ac per merita εἴσiguiniSChristi factum est , ut ea ob Sanctorum qomni uni nem Prodesse aΙiis possent. Attamen ad sidei nostrae dogma non altitiet , eorum satisfactiones Per solutionis
modum cum meritis Christi consociari S. CCCXI. Schol. ). Porro quod ex divina gratia justi reddamur , libenter concedimus. Sed quid haec ad influlgentias ,
quae non culpam , sed temporalem tantum' poenam aliquam redimunt 3 dam ad aliam difficultat in venio
Unicum sistetur catholica Ecclesia Redemptorem , uui-
203쪽
Cum mediatorem substantivum , qui solus potest nos
salvare I. LXVI. ) , nec arbitratur Christi passionem ad expungendam poenam omnem Satis non ESSe. Quam autem tribuit Saticlorum satisfacti ovibus virtutem , eum repetit cunctam ex meritis Christi , tantum abest, ut eos cum Salvatore redemptores nostros Constituat. Quamobrem ita Sanctoriam merita in thesauro
Ecclesiae Christi meritis consociantur , quemadmodum Causae secundae , quas in mundi gubernio unit sibi Deus , quaeque suam splendere faciunt omnipotentiam,
Unde omnem vim suam desumunt, et estica iam. Insulsum autem est ac inarae alterum argumentum. Merita enim Christi , ni pote infinita , quibus Ecclesiae Thesaurus veluti sundamento innititur , exhauriri nequeunt i atque Sanctorum major , quam iste autumat,tiumerus datur in Eoclesia Catholica. Invisam in altero adversarius reddere tentat imperitis Romani Pontificis auctoritalem ; at inanem ludit operam. Ecquis enim ignorat, indulgentias a supremo Ecclesiae Pastore conatas , eos Vel maxime , qui adhuc vivunt , ut commeritae eorum temporales poenae solvantur , respicereὶ Non solvit aulem ille, quae a tribunalibus civilibus irrogantur poenae , eo quod ejus potestas est spiritualis. Quae autem 'a tribunali Ecclesiastico sancitae Sunt , quoniam externi sunt sori , has ad malorum terrorem solvere Opportunum non judicat. Porro tantum abest, ut asseramus, indulgentias a satisfactionis onere poeuitentes penitus eximere f. CCCX.
sis ) Velimus , corripiendos graviter esse Sacerdotes Dos , qui earum intuitu poenas itijungunt levissimas. Et revera Tridentini Putres in concedetidis indulgentiis, juri a veterem , ac probatam in Ecclesia consuetudinem , habendam esse moderationem cupiunt Decr. de Aduli, ). Quis porro ignoret iis concessas suisse qui majori ex parte poenitentiam absolvisse ut, ardentem suo simul caritatem ostendissent y Quamobrem, quum poenitentia cum peccato habere debeat Proportionem λ quae aderat major , dum poetii lentiales ca-DDues Vigebant , quam secundum nostrorum tem Porum
disciplin: nn ; sit, ut peccatores magis , quam Vetu-Storum temporum po nitentes Divinae justitiae debeant. Indulgentia itaque ex his residuis poenis, quas luUIeDiuitiam by Coosla
204쪽
deberent, partem remittit, quum Ecc lesiae mens non sit , si deles a poenitentiae operibus exi meres ). Ex
quibus sit manifestum , Deo levem apparere in concedendis indulgentiis contradicliotiem , nec eos laxis moribus Viam sternere , nec pro solis divitibus esse , quum ullus inter conditiones ea sit , ut gratis conseruntur. Quod si quaesitorum temeritate , abusus interdum irrepsere , hos sancta Dei Ecclesia prorsus execratur. Quod postremo loco opponebatur , nullius ponderis est: nam in Petri auctoritato Romanum Pon
tificem successisse f. CVII. suit demonstratum.
At vero de variis indulgentiarum speciebus perpauca delibanda veniunt. Indulgentia alia dicitur plenaria , quae remissionem secum fert tinius canonicae
Poenitentiae , quae imponi nobis potuisset, ac luenda adhuc remaneti necnon temporalis poenae , quae in Dei conspectu huic canonicae poenitentiae respondet; alia vero dierum est , vel annorum: atque remissio dicitur , quantum ad dies aliquos , Vel ad unum , vel Nonnullos annos Poeni lentiae canonicae , quae nobis debuisset irnponi , ac respondentis ei temporalis poenae. Itibilaeum vero appellamus plenariam indulgentiam, quae Praeter poenae Canonicae relaXationem gratias alias nobis procurat ; Polestatem nempe coulari , quem-Cunque ab Ordinario approbatum Consessarium deligendi , qqi a ceusuris omnibus , reservatisque casibus absolvere potest ῆ lum etiam nonnulla immutandi vota , quum in Pontificis Bulla hoc privilegium conceditur.
ScuOLION. Iubilaeum recte dixeris libertatem , ac
Itaque a convenieuti satisfaciendi delitto , nemo per indulgentias liberatur. Co ιν ientem autem dicimus .atissaCti nem quae Poenitentes a patrandis in posterum culpis avocat,ac ad tollendos consuetudine peccandi inductos pravos habitus idonea est ; tum quae conformem poenitoralein Christo Pro nobis Passo reddit, verum animi dolorem , amorem Dci et Proximi secum fert: atque de eadem dici queat, quod sit in praeteritorum delictorum vindietam , ae castigationem. Conser Juvenili dissert. de indui s. c. IV. Pouget catech. P. 3. C. V. Variae inisdulgentia
205쪽
remissionem. Desumptum ab Hebraeis nomen est, qui ex Divino praecepto , redeunte quinquagesimo anuo, servis libertatem concedere : possessiones iis, qui eg state compulsi vendiderant , restituere ; ac singula il- Iis . qui contraxerant, remittere debita tenebantur. Vid. Leou. XXV. Figura autem erat melioris , spiritualis nempe liberationis per Christum futurae Isai. LXI. I. et 2. Iubilaeum Bonifacius VIII. anno quolibet centesimo celebrandum decrevit. Clemens VI. ad annum quinquagesimum , Urbanus VI. ad annum trigesimum tertium . ac laudem ad singulos viginti quinque annos Paulus II. ed Sixtus V. contraxerunt. Iubilaei quoque nomine donatur plenaria indulgentia , quam vel in sui inauguratione , vesin maximis Ecclesiae calamitatibus Romani Pontifices concedunt. Vid. Bossuet meditations Pour te tems diariabiM. Itaque revolvamus animo poenitentiam laboriosum esse baptisma , atque nonnisi ingentibus conatibus , laboribus , fletibus ad innocentiam baptismalem post lapsum nos posse pereenire. Lubenti animo suscipiamus quaslibet vel corporis afflictiones ; aciomnia quae nobis ardua sunt , ac molesta , in P
calorum nostrorum Compensationem Deo offeramus.
Ne quaeso , oblivioni mandemus , quod Apostolorum Princeps scribit Dist. ΙΙ. Cap. II. 21. Melitis erat
illis non cognoscere Miam justitiae , quam Post co-guitionem retrorsum conperti ab eo , quod illis traditum est , sancto mandato. Porro et Si Ecclesia mater piissima temporalis poenae per indulgentias remi sionem tribuat nobis ; caveat quisque , ne credat, has a Poeni letitiae onere nos reddere Prorsus immunes. Sed conetur , quantum potest , quemadmodum illa exigit , servorem ac caritatem erga Deum, ac proximum excitare, ac bonis operibus constanter inhaerere.
Quum sacramentum quodlibet praeter gensibile si
gnum verbis adhuc portici debeat f. CCXXVI. );
ea in dubie ex divina institutione sacramenti hujus conficiendi virtutem habent , quibus sacerdotes P nitentem contritum , d licia sua consesSum, ac Satisfacere paratum ab iis absolvit. Haec autem sunt, quae Ecclesiae usus consecravit: Ego te absolvo a Diuiti by Cooste
206쪽
Peccatis tuis in nomine Patris , et Filii, et Smriatus sanctis quae jam mandata novimus Eugenii IV. decreto , ac Concilii Tridentini sunt auctoritate .sirin maia Sess. XIV. e. 3. ) : Docet sancta synodus sacramenti poenitentiae formam, in qua praeci uopis ejus sila est, in illis ministri perbis Positam esser
Ego te absoloo etc. Iam vero , etsi verba illa omnia ex praecepto debeant a sacerdote pronuntiari ; valor tamen sacramenti subsisteret , si tantum diceret , ιe absolMO. ScnoLioN. Video dissentire Theologos, an forma, quae indicatisa dicitur , in Ecclesia semper viguerit. Cl. Berti lib. 3 . Par. allera caP. VII. amrmat, haud perspicue evinci formam absolutionis sive apud Latinos, sive apud Graecos fuisse dePrecatisana, ae argumenta , quibus adversa sententia munitur , dissolustre studet. At usque ad decimum, vel etiam duodecimum saeculum sive apud Graecos, sive apud Latinos deprecativis verbis ministros sacros usos fuis e gravissimorum Theologorum do bina est. Vid. Morinum' de Poenit. lib. VIII. cap. 8. Martene de antiq. Eccl. ritibus p. II. cap. VI. art. V. ti. XI. Wilassium, DroWenium , Juveniri, Haberi , Chardon , aliosque. Observare tamen juvat , quod etsi deprecatoriis verbis concepta suisset sacerdotalis absolutio , judiciaria potestas semper perstitisset, ob criminum cognitionem, ob imp si iam salutarem Poenam immo ob ipsam deprecalivam sormulam. Certum erat in est , veteres Romanos verbis modestissimis dixisse senientiam , etenim cum ab homicidio aliquΦm absolvebani , judices dicere ConSueverant , pideri, eum qui occisus est, juste O cisum. Unde etsi Sacerdotes potestate solvendi , ac ligandi , remittendique peccata se a Christo exornatos noscerent, nihilominus compertum habentes , Deum ipsum Primam esse remissionis peccatorum cauSum , quam ut iudices dabant remissionem , eamdem Ver bis deprecativis eoncipiebant. Graecos nostris etiam temporibus formulam deprecativam habere, docti si morum Theologorum sententia est. Bena udotius autem tona. V. lib. IV. cv. I. maximam formularum partem , quae sive in Graecis , sive in Orientalibus poe-
uitentialibus libris occurrit, verbis deprecativis effor-
207쪽
matam esse scribit. Quamobrem inducor, ut credam, Hostris etiam temporibus deprecativam Graecorum formulam validam esse. Gravior est de Latinis controversia : Theologorum Pars maxima leuet, irritam esse formulam deprecativis verbis enunciatam ; ajurit sitim Christum Ecclesiae arbitrio reliquisse , quibus verbis judicium exercendum sit , determinare: Patres autem Tridenti uos statuisse serinam itidicalivam esse debere. Nihilominus Drooenius alterius mentis est , quippe qui asserit , gravissime quidem Peccaturum Sacerdotem Latinum deprecativa sorma utentem , at videri adhuc validum sacramentum , nisi irrisorie hoc se sacere demonstraret. Lib. 6. quacit. 8. c. 2.
mi , habentque sicut Aaron Dei vocationem ad Hebr. V. 4. ) , administrare hoc Sacramentum Ualent. Potestatem enim remittendi peccata non singulis e fideli plebe , sed Apostolis contulit Ses valor f. CCXCI. ) ; unde ad Episcopos no novae legis
Facerdotes reliquos promanavit. PP, Tridentini se .. XIV. c. 6. ). Quam veritatem Patres ex Apostolicorum temporum cotisuetudine , ac traditione didicerunt; unde etiam solos primi, et secundi ordinis εἰ cerdotes hac potestate insiguitos docuerunt f.
CCXCV. CCCII. CCCVIII. ). Noe in pluribus colligendis , qtiae adhuc adduci possent, Patrum testim Ouiis , opus est , ut immorer, quiun Perpetuus Lai tuae . Graecae , et orientalis Ecclesiae usus , quem admodum ex ritualibus libris apertum est, auctoritatem hanc ud sacerdotes solos ex divina institutione Pertinere satis ostendat. Scit IoN. Ignotum ost nomini , Waldenses , AI-bigenses , Wicles tam , Joannem IIuss , improbis Sacerdotibus sustulisse peccata remittendi potestatem , quam laicis probis perperam attribuebant. Luttiorus absolvendi munus concedit iis omnibus , qui pastoris munus assumunt , etsi legitime non sint ordinali. Non est tamen cum Novatorum erroribus permiscenda se
208쪽
ob tonita Morini , qui lib. VIII. de Poenit. c. 23. arbitratur , Diaconos Hesbyteris, ac Episcopis absentibus potuisse Sacramen lalem. conseMiotiem r ipere , ae absolutionem impendere : innitebatur autem praecipue auctori toti S. Cypriani , qui Epist. XII. ad Presbyteros , et Diaconos Ecclesiae Carthaginensisseribit, quod fideles lapsi in insemitatis Periculo
apud Pres terum . . . vel si Presbyter rePerlusnon fuerit , et urgere critus caePerit , Uud Di Conum quoque eaomologesim facere delicii sui possint : ut manu eis in Poenicentiam in ossea oeniane ad Dominum cum pace. Verum momologesis nomine non sola Sacramentalis consessio , sed etiam tota
poenitentiae actio designatur S. CCC. ) ; et substratio maxime , qua Poenitetates impositioni manuum Episcopi, et Cleri subjiciebautur, qua de re Vid Balugium in Dist. C rian. XIII. Petavium in diat. de Poenis. et reconc. vet. Eces. c. 2. Quamobrem exomologesis , de qua loquitur Cyprianus , actio illa esse videtur , qua poenitenS se reum esse profitebatur ; manuum autem imposito Diaconi , cationica tantum erat , et ceremonialis cum Ecclesia reconia ciliatio ; non vero Sacramentalis absolutio. Qua de re praeter jam laudatos Balugium, ac Petavium , Videri etiam possunt Pamelius adnot. in Tertullianum; Albaspinaeus lib. II. Obsem. Eccl. ObSel M. 12. a
Plures , eosque egregiis salutares fructus poeniten- sacrarium. tiae sacramentum producit. Enimvero I. remittit , etactu quae post baptismum peccara admisimus , in pristinam Dei gratiam , ac amicitiam revocat , adoptivos Dei filios constituit , ac ueternae felicitatis haeredes hinc II. quemadmodum docent Tridenti ui Patres
potione hoc sacramentum Perc*ientibus conscientiae Pax ac serenitas cum oehementi viritias con Iatione consequi solet. III. Gratiae etiam divinae auxilia uberiaxima , quibus in accepta justitia , ac saucii tale pue- Nileutes permanent , conseri : Sanat enim non soliam Deus , ut deleat, quod Reccavimus , sed Praestae
209쪽
etiam Ιv. ut homo poenitens ad ampliorem , firmi
remque virtutein consurgat Ambrosius in sol. Dα-pid. cap. II. ). Tum V. ab aeterna non tantum Poena eripit; Verum etiam pro majori vel minori poenitentis dispositione, ac servore commeritas tempora les poenas imminuit, tollitque penitus , si intensissimam adjunctam habeat caritatem. Essicit VI. ut bona justorum opera , ac virtutum merita , quae Pergrave peccatum deperdita erant, reStituantur, ac reviviscant. Apostolus enim ad Galatas seribit IN. 4. ) , Tanta passi estis sine causa , si lamen sine causa s quibus eos in Iudaismum prolapsos edocero voluit, quas pro Christo passi erant calamitates , auamici iones minime prodesse , nisi poenitentiam agant, et convertantur. Unde colligitur , existimasse Apostolum , quod si conversi fuissent , Deum pristini eorum meriti liabituruin fore rationem. III eamdem conspirant doctrinam Hieronymus In case. 3. ad
Galat. ) , Ambrosius L Lib. I. in Lucana n. 33. ), Chrysostomus In cap. 3. ad Galat. ) , ac Tridentini Patres Sess. VI. cap. 16. .
ScuoLioN. Quisquis in grave Iapsus est peccatum recogitet serio , quae lib. de men. c. II. scribebat Tertullianus e Deliqui in Deum , et Periclitor aetem nurn ρerire'. itaque nunc Pendeo , et maceror, Et crucior, ut Deum reconciliam mihi, quem delinque do Iarat.
S. CCCXX. ohathi, Per ordinem , qualem quidem lue considerandum,
uo. propugnandumque suscipimus, actionem intelligimus, qua ad munia Ecclesiasti a obeunda nonnemo certo quodaω ritu evehitur. Hoc pacto ordo , est nopae egis Sacramentum a Christo Domino institu iam , qtio ρotestas traditur consecrandi, inerendi, ac ministrandi comtis et sanguinem Domini; tum dimi tendi ac retinendi Peccata , nec non Sacerdoti ex
210쪽
Io S noLION. Actio haec a Graecis χωροτονία vocatur, quae extensionem manuuin , ae pori tionem significat , atque , quamvis nonnumquam electi Ouem sacrorum ministrorum , quae porrigendo , ac extendendo manus vel a populo , vel a Ciero seri solebat , d signet ; pro ipsa tamen sacri ministri consecrationusaepissime in usum assumptam fuisse , dubium nouest. Nuncupata etiam fuit χειροθεσi , sive manuum impositio ; nihilomi uus vox haec pro ordinibus , qui infra Diaconatum sunt , apud Graecos generatim accipi solet , ut in Euchologio observavit Goarius :κειροτονια vero pro majoribus ordinibus. Vid. Morinum de SuCV. Ordin. P. 3. exerc. I. et 2. Witasse de ordia. quia est. 1.
Iam a sacris vatibus praenuntiatum fuerat, abro- Est inutiganda sore legis veteris sacrificia, quibus nobilius tutus a Chrbaliud ac longe praecellentius substituendum erat , ilia δι' ludque omni in . loco offerendum. Id adimplebat SauValor , sacerdos secundum ordinem Melchisedech, quum in epulo postremo noVum , ac incruentum sui Corporis, aE sanguinis instituebat sacrificium f.
XXIX. seq. At enim , cum Sal Vator , quod
ipse gessit , Apostolis eorumque succesgoribus , ut in sui memoriam ipsi etiam sacerent, iusserit i eos tune temporis a Christo Domino novi foederis constitutos fuisse sacerdotes, atque ordinis Sacramentum instituisse in dubium revocari non potest. Quam dignit tem confirmavit , quum pos resurrectionem Suam , eisdem contulit Spiritum sanctum , plenissimamque dedit peccata retinendi, vel remittendi potestalem.
f. CCXCI. ). Quod sapienter jam observatum fuit
a Tridentinis Patribus , quorum etiam auctoritate discimus , sacrificium ac sacerdotium Dei ordinatione ita esse connexa , ut utrumque in omni lege ex Stile
SCHOLION. Dubilare sapiens nemo poterit , omni in lege Sacerdotes suisse constitutos ut sacrificia Deo errent. Tempore legis naturae Patresfamilias , vel nonnulli peculiari modo delecti hoc munere fungebantur. In lege Moysis jubente supremo Numine sa Diuiti eo by Corale