장음표시 사용
191쪽
t:i , ad discrimen ejus , quam raro poenitens voluntate propria imponit sibi ad intensiorem doloris sui , ac poenitentiae servorem declarandum. At enim satisfactiones nostrae , quidquid Iaabent meriti , ex plenissima , quam Christus Dominus in ara crucis Pro omnibus dedit , satisfactione procul dubio descendit.
Acque pero ita nostra est satisfactio , quam Pr P Ccatis nostrIs cmoloimus , tit non sιt per Christunt Iesum , ham qui eae nobis Iamqtiam ex nobis nihil POSSUmus , eo cooperante , qui nos confortat , omnια Possumus : ita risu habet homo , unde glorietur: Sed omnis gloriatio nostra rn Christo est , in quo Vt 't-
mus , in quo mooemtir, in quo satisfacimtis facientes fructus dienos pomitentiae , qui ex illo Oim ha boni, ab illo osperiantur Patri , et Per illum acco tantur a Patre. Ita sapientissime Tridentini Patres Sess. XIV. c. 8. ), unde liel erodoxi asserentes satis sactio- Dibuq Dosiris passionis Christi meritum obscurari , vel everti, invicte refelluntur, ac quemadmodum iu- finitae Dei virtuti minime derogat virtus aci es sca- Cia , quam causis secundis ipse nitribuit , sed magis coruscat; ita satisfactionum nostrarum Virtus, quae a passione Christi descendit omnis, ejus non enervat efficaciam , sed potius commendat. SCHOLi N. Satisfactio, si generatim considores , rei est debitae lal gra solutio : peculiari autem modo accipi solet pro compensatione injuriae , quam alteri intuleris. Patres vero ac Theologi usi sunt ad eam designandam compensationem, qua homo pro admissis culpis aliquid pro modulo suo Deo persolvit. Luth Iani ac Calvinistae satisfactionem hanc prorsus rejiciunt.
e. Quoniam dimissa j a in culpa ac aeterna Poena Sacri libri docent, Deum plerumque lemporalem PoC- nam haud remittere ; atque divino praecepto ut Peccatores suorum scelerum agant poenitentiam , est con-Stitutum : hinc satisfactionis necessitas enascituri qua
et Sacramenti hujus partem essicit I. praec. ). Ac primum : Adamum post lapsum in gratiam Supr mi Numinis fuisse receptum ignorat nemo Sap. X, at a diuturnis Miliol tionibus. ei miseriis, qu . Db
192쪽
peccatum incurrit Gen. III. II. Seg. 3, Deus mi Di me exemit. Moysis precibus popuIo IsraeIis idolola
tria inquinato pepercit quidem Exod. 32, 14. in ,
sed temporalem poenam omnem remittere noluit Ιbid. v. 34. Couser Nurn. XII. XX. 24. ). Grave Davidi A scelus Dominus transtulit a. Regum Ia. I 3.), verum salius adulterio conceptus periit , aliasque ei iussi xit calamitates . immo Regius Propheta , Deum semper rogabat, ut se magis ab iniquitate emutidaret Ρs. L. ). Porro quod peccatores agere poeni lentiam
Deo praecipiente debeant, jam CCXC. CCXCV ΙΙΙ.Sc. II. ) evicimus . ac adhuc ex verbis , quibus Ioannes Baptista alloquebatur Iudaeos Matth. III. 7. ), compertum sit : Qtiis ostendit Mobis fugere a peniti m ira ' facile ergo fructus dignos Poenitentiae. Eamdem suisse semper Ecclesiae mentem non obscure
ostenditur ex Tertulliano De Poenis. cap. 8. 9. ).
Eoang. ) , aliisque Ecclesiae Patribus. Sed audire juvat , quae ad rei hujus explanationem Tridentinum Concilium proposuit Sess. XIV. c. 8. ): Sane
et diuinae justitiae ratio exigem Mideltir , ut aliteι ab eo in gratiam recistianIur , qui ante baptismum per ignorantiam deliquerint f tiliter pero , qui semela Peccati, et Doemonis scrpiliate liberati , et ac-c Pto Diritus sancti dono, scientes templum Dei Diolare , et SPiritram sanctum contristare non formiadope int. Et disinam clementiam decet, ne ita nolis sine ulla satis clione Peccata dimittantur , tit , occasione accePla Peccata lepiora Putantes pelut injurii , et contumeἱ osi . iritui sancto , in grapiora Iabamur, thesaurizantes nobis iram in die irae. Scnooor . Nec juvat liet ei Odoxos Christum Dominum mulieri peccatrici gratis cjus delicta .remisisse Lucae VII. 37. Paulumque ad LPh. IV. 28. scribere: Otii furabatur, jam non furetur3 nec ad Roni III. I . asserere : Iustifcati gratis Per gratiam sesius Per redemptio sem , quae est in Christo Iesu. Quanta doquidem Salvator , Deus simul ei homo erat, lant
193쪽
que Insignitas potestate , ut cuIpam ne Poenam omnem dimittere posset. Nihilominus advertere oportet , aritatem , quando summa est , tantae esse virtutis et essicaciae , ut non solum culpam deleat , sed omnem quoque temporalem Poenam. Hac porro exornatam fuisse mulierem hanc ipse Christus Dominus fidem facit: Remittuntur ei Peccata multa, quoniam dilexis multum r cui nutem minus dimittitur minus diligit
v. 47. Paulus quidem Ephesios edocet , quo quisque
tenebatur vitio, illud in posterum deserat ' addit i men : ungis autem laboret Ῥerando manibus suis , quod bonum est, ut habeat , unde fruunt necessitatem ρatienti ; quibus laboriosum simul, ae miserico diae opus praescribit. Dicimur autem justificari gratis . eo quod Cliristus Dominus nullis praecedentibus bonis nostris meritis passione ac morte ψua justificationem nobis promeritus est : Per gratiam ψsius r uoi iam viribus nostris nec credere , sperare , nee iligere aut poenitere possumus ; lum quia , diam satisfaciendo Patimur Pro peccatis , Christo Iesu qui pro peccatis nostris satis Cis, ex quo omnis nostriasu cientia est conformes esseimur, certissimam quoque 1nde arrhiam Lubentes , quod si co alimur, et conglorificabimiar, ut ajunt PP. Tridentini sess. XIV. c. 8.
Poenas sa- Iure quidem optimo Iaudati saepius Tridentini Pa-
immuhis Potestate ela Vium , non solvendi tantum , sed etiam deiani. ligandi auctoritate Sacerdotes in ignitos esse definiunt; atque ius istud ex Christi institiatione descetidens , eo exerceri tempore. dum confitentibus poenas imponunt.
Praeclare Leo Magnus Epist. 8a. ad Theodorum Forojubensem Episcopum jr Christus Iesus hanc
praepositis Ecclesiae tradiit ρotestatem , ut et con- flentibus actionem Aoenitentiae darent, et eosdem salubri satisfactione Murgatos ad communionem Sacramentalem per januam reconciliationis admitterent. Confirmat stabilitque assertionem nostram Ecclesiae usus, secundum quem ubique ac semper in more positum fuit , ut Sacerdotes iis, qui peccata confitebantur , saIutares ac laboriosas poenas injungerent. Di iii do by Cooste
194쪽
CAPUT IV. I9 'Nine S. Cyprianus in eos invehit , qui poenitentiae rei ni itebant rigorem De Lysis ): Contra Eoangelii Migorem , ait, couIra Domini ac Dei legem
aemeritate quorumdam laxatur Incatilis commianis
tio e irrita et fulsa pax, peristitosa dansibus , et nihil acemientιbtis Profutura. Aon quaerunt sani a sis Patieu iam , nec veram de satisfactione med ei-nam. Quam diversa haec sunt ab ea doctrina . quam Lui heri ac Calvini assectae puriorem ipsam Ecclesiam parvi facientes tradunt lSc-Ll N. Res est omnibus comperta, Sacerdotes ab Ecclesiae initio poenitetitiam fidelibus iiij unxisse ;haec vel publica est, vel pravata. Usus publicae po
nitentiae vetustissimus est : est autem illa , quae in eonvectu ρopuli fidelis, pel in hecles ae conoentu siem solebat. Hujus primum habemus Exemplum in Corinthio incestuoso , quem Paulus in cartiis tuleritum c alanae tradidit: tuleritus autem iste, sive mortificiitio multis mensibus perduravit . quemadmodum ex altera Ecelesiae Corinthia eae ad Paulum epistola fit palam. Joannes Evangelista reserente Eusebio lib. II l. c. 23. juvenem quemdam latronum Ducem , postquam gemitu ac lacrymis , tum crebris orationi hus . ac cotitii ualis ieiuniis expia Set culpam , ma- numque Sincerae poenitentiae exemplum dedisset Ecclesiae i est liui t. Hermas , qui et pastor dicitur , scribit : Domine jam nunc ngunt Poenitentiam totis Praecordi s. irenaeus lib. II. c. 9. ac Tertullianus de Poenit. Ostetidunt satis . publicam poenitentiam inflictam iis , qui gravi erant delicto inquinati. VE-rum exorta Novaliana haeresi major adhuc invehi
tis poenitentiae gradibus. Quatuor autem recenset isolent : Flentium . audientium , PCOstratorum , ee consistent iam. Qui sentes dicebantur, induli sacco, vultu tristi ante Ecclesiae fores permanere , alque fidelium precibus se commendare tenebantur ; atque diuturno tempore hoc in statu nou raro permanebant. Fid. Epist. Canon. Gregorii Thraumattiγι cap. v
limo, Ba ilium Dist. II. can. ad A hiloehium can. 56. Bieronymum Dist. 3o. ad Oceanum. His peractis in eam Ecclesiae partem inducebantur . quae Disisti by Corale
195쪽
januae vicinior erat, ut Catechismos , aliasque inastructiones publicas audire possent. Conser Gregori uinean. II. Basilium can. 56. Completo auditionis lem pore , quod ad annos tres saepe perdurabat , iis licitum erat , ut Ecclesiae precibus usque ad oblationem assisterent; tum Diacono monente ab Ecclesia de vi
hant egredi, veluti indigni , quod Sacris mysteriis adessetat ; publicae tamen pro ipsis preces fiebant ,
atque toto eo tempore ira medio Ecclesiae prostrati
jacebant i qui hoc defungebamur gradu , poenitentes proprie vocabantur. Vid. laudatos iam Patres , et
concilium Ancyranum Ean. 16. Absoluto hoo poenitentiae tempore secundum communem magis Theo logorum se utentiam absolutio ipsis dabatur ; sancto Sacrificio cum caeteris sidelibus praesentes aderant , at Eucliaristicae mensae Dondum siebant Participes et Iii consistentes nuncupabantur. Pro Varietate ac gravitate delictorum erat praesinitum poenitentiae tempus , ita ut pro uno tantum delicto annis septem , vel decem , duodecim , quindecim , aut viginti in poenitentia munere debebant. Conser instructionem S.
Caroli ad Confessarios. Ulteriorem liujus rei notitiam dahit Theologiae moralis professor. Vid. Mori- nurn de ρoenis lib. 3. seq. Sirmondam hist. Poenit. Publicae, Boi Ieau de confessione auriculari, Arnal- dum de frequenti Communione , Duguet cons. e I. dissert. 39. , Pelavium de Poenit. Publ. , Albaspinaeum in obser. eccl. , Chard On lib. a. de Poenis. Pettium , Menardum , Grancolas , Martene.
Deo reditimendasque temporales
Quamquam ejus sum mentis , quod satisfactoriae poenae non unum in siuem ab Ecclesia imponerentur, neque dubito ad aliorum etiam exemplum Ecclesiae aedificationem , ac majorem peccati ingenerandum horrorem , evitandumque , ne in peccata relaberentur fideles, diuturnam gravemque poetii lentiam a Sacerdotibus injunctum suisse i attamen ad satis iaciendum Deo, redimetidasque commeritas temporales poenas impositam praesertim suisse , iude persuadeor , quod sacrae litterae doceant: Si ρπulus conoeratis Derit u otis suis Pessimis , Deum fore eorum Pec
196쪽
eleemosynis et misericordiis esse redimenda Dan. V. ari. ) , atque faciendos fructus dignos poenitcnitae S. CCCVII. ). Quod non minus ex vetusta discimus Ecclesiae traditione. Nam Tertullianus Dupoenit. c. 8. ait : Confessio Satisfactionis confialium est . . . Satisfactis cons Sione QSPonitur . . .
Poenitencia Deus mitigatur ; ac Cyprianus Epist. LV. ad Cornelium ) eos redarguens Sacerdotes, qui
ante peractum legitimae Poenitentiae tempus impendebant absolutionem , inquit: Intercedunt , ne e retur Precibus et satis otionibus Christus , datur vera , ne satisfactionibus et lamentationibus justis delicta redimantur. Quibus consonant Gregorius Na
ScuoLION. Praecipua satisfactionis opera sunt oratio , jejunium, et eleemosyna Tob. XII. 8. Ad orationem reseruntur, quaecumque Deo Proxime exhibemus , ut Sacrificium , gratiarum actio , laudes, quibus ejus bonitatem celebramus ;/tum meditatio , cou- templatio , aliaque similia. Ad jejunium revocantur omnia , quibus caro macerari, ac castigari solet; ad eleemosytia in vero Omnia misericordiae opera. Qua In-obrem immutata jam , quantum ad publicam P Ditentiam , Ecclesiae disciplina , pro admissis culpis Deo satisfacere, ac commeritas temporales Poenas redimere quisque studeat.
Divinae iustitiae ratio, ordoque postulat, ut qui adepta jam baptismi gratia templum Dei violare minime formidaverunt, ab ipso dispari Ionge modo , ac in regenerationis Sacramento sit , in gratiam recipiantur; atque ipsa Dei clementia , ac bonitas exigit , ut absque satisfactione peccata liaud remittatatur; ne Christi sideles peccata sorte Ieviora putantes iugraviora labantur , divinamque vindictam ad se accersunt . attrahantque f. CCCVII. ). Quam ob CRUSum non siue magnis fletibus , ac laboribus ad integritatem pristinam liomines lapsi per Sacrameu- Theol. Dogm. Pars III. 13
Indulgentia quid sit. Diuitiaco by Cooste
197쪽
tum poenitentiae pervenire valent Sess. XIV. e.
2. ). Nihilominus quum servor ardens, ae intensa erga Deum caritas poenitentiae rigoribus supplere queat; atque hujus intuitu piissimus Salvator mulieri pec
catrici Lucae VII. 4 . ) , adulterae seminae do. VIII. 11. ), Latroni Lucae XXIII. 43. ), beni
gne indulserit; atque Ecclesiae praesides ac Roma - 'Nus praesertim Pontifex non tantum auctoritatis Christi haeredes sint , verum etiam suae caritatis ; hinc ipsi vii Judices , Patres ac animarum pastores Poenitentibus magno in servore constitutis , aliquid temporalis poenae relaxare semper Consueverunt ; id autem est , quod indulgentiam appellare consuevimus , quae desinitur : Remissio tem oralis Poenae, quae post Peccatorum remissionem luenda SV rest extra Sacramentum , facta ab eo , qui Miritalem jurisdictionem
habet caelestem Ecclesiae thesaurum dispensanii. Se voLION. Indulgere idem est ac remittere, unde indulgentia ab Alexandro III. remissio vocatur. M Nere lumen solent gravissimi quique Theologi , indulgentias ab omni temporali poena , ac laboriosis poenitentiae operibus hominem haud eximere. Hace fuit semper Ecclesiae mens, uti ex Cypriano de lamis, Conciliorumque statutis sit manifestum. Bonifacius etiam vIII. unumquemque plus mereri , et esticaci -- cius indulgentias consequi asserit , qui ad Apostolorum Basilicas frequentius, et devotius accedunt. Quod non minus ex Synodo Salengos ladiensi, Gregorio VII. ad Discopum Lincolniensem , S. Antoniuo I. Parilit. Io. f. 3. satis apparet. Et revera Ecclesia non ideo indulgentias dispensat , ut impoenitentiam , desidiam in fidelibus foveat , sed ut in ipsis'fervorem , caritatemque erga Deum , proximumque accendat
Cumque satisfactio sit necessaria I. CCCVII. ), ab
omni ejus onere sublevari fideles neque uiat. Vid. Nat. Alexandrum Theolog. Dogmat. morat. de indulgent. reg. II. Drowenium, Iuvenin, Toarnelli de Indulg.
f. CCCXI. Ejψ' '' clavium potestas , spiritalis imperii symbolum ζα ,,6 S. XC. , ac ligandi et solvendi auctoritas a Chri
198쪽
CAPUT IV. 19S modum remittendi peccata I. CCXCI. CcXCV.
ne poenas satisfactorias imponendi CCCVIII. virtutem conserti ua vel poenas iam impositas, vel eas , quae secundum canones deberent imponi, iis , qui
satisfacete Deo conantur , relaxandi esseaciam ha re debet. Nam remittunt, solvuntque Ecclesiae Pastores , dum commeritas temporales poenas condonant;
atque id , eoquod Salvatori placuit , ut ii impedimenta ad beatitudinem adipiscendam auferre possent cuncta, vel sacramenti virtute absolvendo a peccatis, vel extra Sacramentum indulgentiarum essicacia, quae infinita Christi merita nobis applicant, ut Sanctorum satisfactiones. Hanc ob causam Paulus a. ad Corinth. II. 7. Seq. mce, tuoso Corinthio , ne uiuitia ab-
Forberetur , poenae aliquid indulsit, ajens : Quid δε- navi , si quid donaoi , ρro ter pos in Persona Christi. Quae perpendens Chrysostomus Ilom. IV. in epist. II. ad Corinth. amrmat, Corinthium illum
non tam poenitentiae opera , quam gratia et beneficio veniam fuisse consequutum : idem tenent Theodoretus , Theophila lus , et OEcumenius , ac ex Latinis Patribus Ambrosius Lib. I. de poenis. ωρ. ultimo ) , et Pacianus ). Isis , adde , quod sicuti in civili imperio. Princeps , qui imponendi poenas
Buetoritatem habet , eas etiam remittere potest ὴ ita qui sacro imperio a Christo Domino sunt insigniti
'i. XCV. XCVII. CVH. ), quemadmodum Poenas
satisfactorias imponere , ita et relaxare queuut. SCHOLION. Uberrimus sons , unde originem ducunt indulgentiae, ejusdem Ecelesiae thesaurus est, ex infinitis Christi meritis coalescens , quibus etiam uni untur SS. Dei Genitricis, ac Sanctorum merita. Siugulare est divinae bonitatis argumentum , quod Sanctorum merita Christi meritis consocientur. At sam suis Christi est solus , qui omne pretium, essicaciam omnem sanctorum meritis tribui . Error autem hete- Todoxorum est , Catholicam hanc doetrinam redemptionis Christi pretium imminuere; nam auget Potius, an amplificat : quum coelestis Pater non solum ad 'ὶ Epist. In. Qui etiam verbis expressis eam voeal infit
199쪽
infinitam sanguinis Filii sui ossicaciam respiciat: sed etiam ejus intuitu ad Sanctorum satisfactiones ac merita quae per Salvatorem oblivent ob unionem , quam cum ipso , veluti capite suo , habent , respicere dignetur. Hiud , ut observat Illustr. Bossuci, mediet your se tenis bit J V. Possit. Consta. IV., adimpletam videmus Christi Domini orationem Ioan .
XVII. 26. ut dilectio , qua dilexisti me , in ipsis
sit, et ego in ipsis. Iam vero ex Sanctorum communione , quam in Symbolo prositemur', sit , ut membrorum omnium mystici corporis sub Christo capite neXus sit per caritatem, ac communicatio ; unde enascitur , ut omniurn , qui Sunt , Vel fuerunt sanctorum hominum merita, distandatitur in caeteros, communicenturque. Qua de causa Apostolus II. ad Corinth. XII. IS. ajebat : Ego autem libentissime imitendam , et-siverimPendar i Pse Pro animabus pestris . et II. ad Timoth. II. Io. Omnia sustineo Pro ter electos , et ad Coloss. 1. 24. Gaudeo in Passionibus Pro νobis . et ad Pleo ea , quae desunt Passionum Christi in carne mea Pro corPOre ejus , quod est Ecclesia. Caeterum dogma fidei est , San-Clorum merita per solutionis modum ad Ecclesiae. iii Saurum concurrere , quum gravissimi etiam The logi sint, qui impetrationis lanium rationem ea habere contendunt. Vid. Nat. Alexandrum tract. de indulgentiis C. I. et Iuveniti dissert. de indulg. quaeat. V. C. I. rev. ad 3. Objeci.
Quod ul- At pondus assertioni nostrae addit maximum vetulerius de- stissimus in Ecclesia indulgentiarum usus, qui e mu W-tvx. Tertulliano ipso jam l Ionianista , eum licet reprobante Lib. de pudic. Cap. XXII. 3 demonstratur;
etenim quum Martyrum precibus remissam fuisse poenitentiae partem , ac pacem communionemque lapsis.datam fuisse asserat; nec consuetuditiis hujus initium certis argumentis demon3trare valeat, ab ipsis
Ecclesiae incunabulis jam id in more positum suisse , est affirmandum. At hujus in Ecclesia indulgentiae testis est disertissimus non uno in loco S. Cyprianus Epist. X. seq. ). Quod ipsum ostendit Synodus Ancyrava Can. XXII. ) , poeni leuit de mυ-
200쪽
dum in Episcopi relinquens arbitrio, qui eam studiose sestinantibus imminuere etiam queat; tum Concilium Nicaenum I. Can. XII. ) decernens, possuEpiscopos , de iis poenitentibus , qui auditionis tempus impleverint , ac sidelibus in oralioue communicant , humanius aliquid cogitare. Eadem mens est .
ribus autem saeculis' indulgentiarum consuetudinem viguisse adeo perspicuum est , ut tempus terere viderer , si id probaudi onus assumerem. Itaque , quum indulgentia sit remissio poenae, quae post baptismum lapsis aut imposita est, aut imponi deberet ; atque in Ecclesia obtinuerit seinper , ut pars saltem aliqua poenae sincere poenitenti hus beuigne remitteretur , Pparet usum indulgentiarum perpetua Ecclesiae confessione munitum ab Acatholicis male reprehendi SciIOLION. Hanc potestatem induIgentiarum iverunt inficias Montanistae , ac Novatiani, tum Waldenses, Wiclessus , Joannes IIuss ; Lutheros praeSertim, qui conflandi luctuosi schismatis inde ausam arripuit , Calvinus , ejusque assectae.
Ex Iiis sponte sua fuit induistentias Mestibus utiles resse. Emmvero , quum sicuti Uatres , ac Concalia ia- dem faciunt, indulgentiae satisfactionis ac Poenarum ,.qude delictis nostris debitae sunt, loco semper habitacti uerint f. praese ) , has nobis haud exiguam aia
ferre utilitai cm , dubium non est. Et sane nullumne asseret commodum, quod ab Ecclesia Pauli exemplo
Nobis in persona Christi conceditur f. CCCXI. ) 'Annon ingens erit beneficium soluta nos hahere iis Coelis , quaecumque Christi ministri in terris soIverint Matib. XVIII. Quis non exoptat remissam habere temporalem commeritam poenam , quae luendα manet gravis in altera vita Quo propter aequissimum,