장음표시 사용
231쪽
nocentio ad Decentium , Gelasio ac Romana ejus synodo , Hieronymo acto. rapinianum , Augustino lib. a. de doct. Christ. capc 3. Origene honi. I. Exod. et 2. in Leoit. Cyrillo Hierosol. Cat. IV. Athanasio in ePist. Pasch. Epiphanio haer. 9. et 76. Con-eilio Laodicensi Can. 68. aliisque inconcussis m
Catechisinus Romanus P. I. n. 9. eos graVissime peccare docet, qui illud tempus aegroti inungendi observare solent , quum , omni jam spe Salutis amis- Sa , vita et sensibus Carere incipiat.
et At enim , quum A catholicorum sententia sit in uni ta' clionem olei pro solis suisse Apostolicis temporibus ;quantum ipsi hallucine is constans Ecclesiae ir ditio prae oculis ponat. Origenes de poenitentiae Sacramento disserens , ac extremam ulicti ovem veluti Sa Cramentum , quod cum altero magnam habet assi-Ditatem , ac quasi, ejusdem consectarium considserans,
inquii: In quo impletur et illud, quod et Apostolus dicit: Si quis aialem infirmatur, pocet Presbyteros Ecclesiae et in onens ei manus , ungentes eiam oleo in nomine 'Domihi , et si in peccatis est , remittentuΠei. Joannes Chrysostonius Lib. 3. de Sacerd. , ut ostendat Sacerdotes peccati remittendi obtinuisse Potestatem , laudatum etiam affert Iacobi Ιodum. Victor Antiochenus in cap. VI. Marci , soruit an . 4or. ), hoc Sacramentum clare agnosuit. Innocentius I. Epist. ad Decentiam ) fideles infirmos sacro oleo vel ab Episcopo , vel a Presbytεro inungendos amrmat , ac subdit: Nam Aoenitentibus istud infundi non potest, quia genus est Sacramenti. Nam quibus re-l qtia Sacramenta negantur , quomodo unum genus Putetur Posse concedi J Quo in loco extremum unctionem cum aliis novae Iegis Sacramentis Comparat, a C censetque Augustinus In speculo non spurio , Sed genuino ) , qui cum dixisset se velle ea colligere , quae etiamnum ad Vilain piam exercendam , moresque Pertinent , infirmorum inunctionem ex Ia obocommemorat. Acta S. Trepani fidem faciunt ua Bollandisias 7. Febr. Oixis snee. VI. ) , quod ille oleum sanctae reconciliationis huinili ac sincera cou-Diuitiam by Cooste
232쪽
tritione reccpit. S. Eugendum unctionem hanc aut emortem recipisse ostendit Mabillonius T. I. act. Sanctorum ordinis Benedici. Y His adde Sacra menta ri umGregorii magni ,. S. Eligiti in Noviomeusum Episc pum Floruit sec. I. apud Ducberium t Om. V. spicit. ) , Theodorum Cantuariensem si Poenitentiali , Venerabilem Bedam In cap. V. Epist. Jac. ) , Concilium Cabillonense Can. 48. , Aquisgranense II. Cau. V. ) , Regiaticinum Cap. 8. ) , Nanuetenses C p. 4. ) , Constantiense ac Tridentinuin. Item
Perspicuam , ac evide utem reddit omnium Ecclesiarum Graecae etiam et orientalis perpetuus conseia SuS. Quandoquidem extremam unctionem Sacramentum esse docent Simeon Thessalonicensis, Gabriel Philadelphiensis , Ilieremias Patriarcha , Gregorius Protosyucellus, consessio orthodoxa , Metellus Syrigus, ac eorum rituales libri. Idem de ori vitialibus judicium serendum est ; habent. enim ritu; Ecclesiae Graecae similes, Salutem corporis I si aegroto expediat, postulant, sed
Praecipue remissionem peccatorum Secundum Promis- ionem , quam Iacobi ore Salvator Ecclesiae dedi h ud Renati litim tom. V. lib. V. o. I.). Unde ait malai sestum , quantis in tenebris versuti sint Guido Carmel ita , Prateolus , Caucus , ac quotquot assirma-xunt , Graecos hoc carere Sacramento. SCHOLION. Ex his evincitur commemorati articuli Encyclopaedici auctorem errasse , quum dixit, Iunocentium 1. de aegrotorum inunctione veluti de puris Ceremonia fuisse loquii tum : nec ipsi prodest, quod dicit : non solum Sacerdotibus , seu omnibus titi Christianis licet in sua aut stiorum necessitate inuti-gendo. Nam aliud est , laicos posse oleo benedicto. devotionis causa se vel alios inutigere , aliud inunctionem illam sui tira in fore in effectu eamdein quam Iacobus describit. Primum dici potest , alterum penitus iniicias imus. Ita laici aequa pro baptismo benedicta uti commuti iter solent ; etsi baptismatis tunc lem Poris. Sacramentum non conficiant Caetur uin plures Cl. Theologi censent verba . Iunocentii uota in actia , sed Paasisa significatione esse accipienda; nec similia desunt exempla apud aureae Latinitatis Scriptores , v
luti cum Poeta cecinit: Frigidus in Pracis cautando
233쪽
rumpitur anguis , aut Georg. III. Carpis enim pirest .Paullatim . urisque pidendo, Ioemina. Et sane quis addubitasset umquam , Episcopos posse hoc Sacramentum administrare , si id Laicis omnibus ssisset concessumὶ Conser Berti lib. 35. eaρ. 8. Μaldonatum in cap. VI. Μarci , Iansenium Gandavensem, Cousta ut in notis ad Dist. Innocent. Bella inum , Benedictum XIV. lib. 8. de Srn. Porro quod addit adversarius, Patres priorum saeculorum , dum Sanctorum hominum mortem describebant, hujus ipsis collatae inuncti ovis haud meminisse , leve est lac infirmum. Nam . de rebus omnibus gestis , mentionem semper Patres Non faciunt; tum poenitentibus , ac martyribus . quorum ingens erat numerus , administrari non solebat ἔtum aliis etiam administrare , vigentibus persequutionibus dissicile erat, quum Christiani in eadem domo GeutiIibus permiscerentur , quibus etiam nostra mysteria diligenter oecultabant. His adde Can. Nicaeno XIII. praescribi iis , qui ad exitum venissent, Eucharistiam fore in modum viatici administrandam. Nihilominus uterque Gregorius Nazianzenus , et Nymenus , Hieronymus , Severus Sespitius sanctorum plurium acta recensentes ipsis administratam Eucharistiam minime assirmant, etsi ipsis datam fuisse, nemo Prudens ibit inficias. Vid. Drouuen lib. VIII. e. z. art. a.
Signum Res est perspicua, alque a Iacobo Apostolo clare
enuntiata I. CCCXXXIII. , signum sensibilo
hujus Sacramenti oleum esse , liquorem nempe ex olivarum baccis expressum , qui absque additamento communi consuetudine oleum nuncupari solet. Id de-elararunt non minus PP. Tridentini Sess. XIV. c. i. qui etiam analogiam , quam cum effectu spiritali hoc elementum habet, ostendunt. Unctio apsissime , inquiunt, Diritus Sancti gratiam, qua in
sibiliter anima aegrotantis inungitur , rePraesentat. Oleum vero si eonstantem attendas Ecclesiae traditionem alterius nullius liquoris admixtionem haber debet. Validum tamen esset Sacramentum admixto liquore collatum , nisi tanta ejus copia esset , ut externam olei speciem auferret. Illud insuper ab Episcopo Maedictum esse debet ; sed apud Graecos ac
234쪽
Orientales Presbyterorum id munus ost , ab ipsis Rom. Pontificibus nitui me vetitum. Porro an extrema unctio oleo non benedicto collata valida esset , Theologi dissentiunt; multi agnoscuui ; multi etiam Te fragantur. Porro cum relicta opinione probabili tutior pars in Sacramentis conserendis sit ampIectenda quemadmodum docet Innocentius XI. , graviter peccaret , qui oleo non benedicto hoc Sacramentum non admini,iraret. SCHOLION. Conser Benedictum XIV. de Syn. lib. 8. c. I. aliosque dogmaticos Theologos.
Neque ambigi potest , Sacramentum hoc suam habere verborum formulam, quae licet quantum ad verba singula a Christo Domino non fuerit determinata , iussit tamen ipse , ut ea pronuntiarent ministri , unde ejusdem praecipuus essectus dignosci queat. Orationem fidei nuncupavit S. Jacobus, tum quia fides orationem comitari debet Iae. I. 16. , ac oratio luculentum est nostrae fidei testimonium ; tum quia Victoria nostra est per fidem Ioan . V. 4. ) , cumque unctio infirmi animum ejus erigat, alleviet, Vires praebeat, ut adversarii astus insidiasque supe-Tet, recte verbum Sacramentale oratio fidei dicitur; eo vel maxime , quia Sacramenti spiritalis effectus sola side percipitur , ae Ecclesiae fidei nititur, eam
que exprimit S. CCCXXXV. 7. Laticii hane in
usu habent a DP. Tridentinis , ac Romano Praesertim Rituali mandatam : Indulgent tibi Deus , quidquid deliquisti per olsum etc. Graecorum autem Sioincipit : Pater sancte animoriam et corParum mediace et . Deprecativa mi tum Graecorum quam Latinorum formΑ , at si verbis indicativis concepta esset , quemadmodum eam /xhibent vetusti multi rituales libri , in robore suo permaneret adhuc Sacramentum.
Nihilominus praescriptam in proprio rituali formam nemo absque gravi piaculo Polest immutare ). SCHODON. Formula indicativa occurrit in codice ' ui inquit Benedictu, XIV. lo . lauti
235쪽
vetustissimo Ecclesiae Catalaunensis , in mari uali Corisbejensi , Suessionensi , Metensi , Lugdunensi, Narbo nensi , atque in antiquissimo Sacramentorum libro Bibliothecae Vaticanae , in Ambrbsiano permultae
aetatis , quem commemorant S. Bonaventura dist. 23. ari. I. q. LV. , an Veneto approbato , ut dicitur a Leone X. Quas , non uullasque alias formulas collegerunt Menardus , Mortuus, Martene , Lautiojus. Ex his apparet , Ecclesiae traditioni repugnare Lutherum de cvtio. Babyl. , Calvinum lib. IV. instit. Che-mnitium aliosque blaterantes externae uuctionis soris mam institutam fuisse nullam.
Duo, quae carpant, reprehendantque in huius Sacramenti ministro Heterodoxi quaerunt: unum , quod presbyterorum nomine Romana Ecclesia Sacerdotes intelligat , quum, ut ipsi a junt, laicos aetate seniores Iacobus designaverit : alterum , quod Apostolus plures advocandos jubeat ipsa vero unicum lantum presbyterum statuat hujus Sacramenti admi uistrum. Ast timet non sunt assequuti Apostoli mentem. Et enim , quamvis , si ad nominis etymologiam attendas Presbyter idem sit ac Senior; lamen sacrorum librorum novi testamenti consuetudine Presbyteri Ecclesiae ii soli sunt, qui accepi a manuum impositione ad sacerdotalem dignitatem promovebantur Ac t. XIV. 22. I. ad Timol. V. 17. 19. I. Petri V. initio epist. II. et III. S. Ioan . ), qui etiam septuaginta discipulis successere , ex ipsa Christi institutione a reliquo
Christiano populo distincti I. CXV. . Non itaque
ad aetate seniores laicos Iacobus ApostoIus respexit. Atque quum perpetuus Ecclesiae usus sacras litteras interpretandi certam nobis regulam tradat: ac Christianae nationes omnes a vetustistissimis temporibus ,
eos tantum, qui sacerdotali dignitate ab Episcopis fuere decorati , habuerint. hujus Sacramenti administros ; facile quisque iudicabit, qua uto in errore Versentur Acatholi et Ecclesiae catholicae coarguetites
consuetudinem. Nec meliorem ii luentur causam , cum Apostolum volunt plures statuisse hujus inunctionis ministros. Nam Scripturae non raro, etsi plum res videantur innuete, unum lamen designant. Exem-Di iti eo by Cooste
236쪽
plum liabemus apud Matthaeum asserentem Latrones Christo in cruce improperasse XX II. 44. ) , qtiurn Lucas ab uno id sceleris iactum luisse narret XXIII.
39. . Plura adhuc ex ipsis sacris litteris , scriptoribus proibitis, ac communi loquendi more hanc iurem oPportuna Magitus Augustinus collegit s Lib. III. de coiis. Evang. c. 16. ). Nec deest huius Praxeos iu antiquitate suffragium. A solo Episcopo u Clionem extremam administrari posse Innocentius I. docuit sit. ad Decent. ). S. AElemum ab uni CO S. Nepotiano oleo peruncium fuisse Iidem sacit
Gregorii is Turonensis Lib. I. hist. e. r. ) , S. Augendus ud Bollandiam L Inn. ab uno booFRcramentum recepit. Prudentius Tricassinus solus Beatae Maurae unctionem extremam contulit si ejus pila ). Latinae etiam Ecclesiae rili des libri vetustissimi a Lautioio editi hatic veritatem , in toto suo
Iumine ponunt. Accedunt desinitiones Alexandri III. Cv. quaesipit in V. decret. tu. de Verborum Si f. n. 14. et Benedicti XIV. In constit. Etsi Pastoralis ). Unde tot muniti praesidiis
jure contendimus , de unctione a pluribus Sacerdotibus facienda praeceptum Dulluiu a Jacobo lutum fuisse.
ScnoUON. Calvinus instit. Iib. IV. c. I9. negat presbyterorum nomine intelligendos esse Sacerdotes, additque ad inunctionem a J-Obo praescriptam Plures suisse necessarios e consonat Lutherus de cvt.
BaisI. At quod mirandum est, Waldeu Ses, quos uti majores suos Lutheri et Calvini assectae venerauia tur , id vitio dabant Ecclesiae Catholicae , quod unctio extrema a Sacerdotibus pluribus soleret admini
Haud lamen ignoramus saepe in Ecesesia Latina Unctionem postremam a pluribus sacerdotibus fuisse administratam : non pauca exempla produxit Martene de ant. Eccl. rit. lib. I. c. I. art. 3. quod etiam a Menardo praestitum fuit not. 909. ad sacram. S. Gregorii. Graeci etiam ac orientales hanc adhu otiabent consuetudinem, ut ex Simeone Thessaloniceti- si , Arcudio lib. V. cone. e. 3. Allatio de cons. PerP. utriusqtie Ecclesiae, aliisque patet. Couser Be
nediciu in XIV. de Vn. lib. 8. c. 4. g. V.
237쪽
Quibus A ministro ad eos progredimur , qui ex Divinaministran- institutione ad Saeramentum hoc suscipiendum id fit m nei sunt ; hos vero esse comperimus , qui gravi in firmitate laborant. Iacobus etaim ait: Infirmatur quis in Mobis , graece ααγι, ι Ψlt. Quod verbum ex Scri-Pturarum eonsuetudine de gravi morbo accipitur ). Aecedit infirmum inungendum Vocari τώ καμνθν- , ακσμνω, saccesco , deficio , auccumbo, gravi infirmiatate Iahoro. Unde eompe tum si , inanes esse Hete-
rodoxorum clamores . eo quod extrema unctio graviter decumbentibus a Catholicis administretur. Age Vero , quid majores nostri senserint, paucis investi gemus. Innocentius I. de fidelibus aegrotantibus Ap stolum intelligendum iudicat, quod non minus eviniscitur ex Sacramentario Gregorii magni , atque ex poenitentiali Theodori Cantuariensis , ubi etiam dieitur : Insimis in perietilo mortis Positis conserendum esse : in Capitularibus Caroli magni t Lib. VI. c. 75. infirmitate depressis, quod iisdem plane verbis describit Aquisgranense Concilium. Accedunt
Concilium Cabillonense Can. μ. , Ticinense , David Nanne tensis Episcopus In statutis Ecet aiasticis Eugenius IV. In decreto ) , ae PP. Tridentini Sess. XIV. cap. 3. : Plura alia, quae
Launsus congessit De Sac. unci. infirmi cap. I. aeq. , in rem nostram egregia , Silentio praetereo.MBOLios. At enim dissicultatem nonnullam mo-Vet , quod Graeci , uti ex ipsorum Euchologio , auti eremia in sua censura adversus Augustanam cou- sessionem Palet, sanos ac incolumes sacro oleo in Peccatorum remissionem inungere soleant; itnmo ut testatur Ooarius in not. ad Euch. Episcopus seria V. majoris hebdomadae oleum infirmorum , quod Consecravit , adstantes inungendo ab3umit totum. Aris ' Id videri potest apud millieum X. 8. Marcum VI.
36. De filio Reguli , qui infirmabatur Capharnaum , mortique proximus erat, legitur Ioan. VI. 46. quod Grae. Cum verbum occumit etiam , ubi de Laetari infirmitate , ac de Tabillia illa , quae ex morbo mortua fuit: apud Ioari.
238쪽
Qui ius opinatur lib. V. cap. 4. Graecos bene valentibus unctionem Sacramentalem velle conserre , quo sensu Graecorum praxim multi Theologi merito x Probarunt ; atque Benedictus XIV. lib. VIII. de syn. C. V. mandat Episcopis latinis , sub quorum iuri dictione Graeci degunt. ut diligenter attend*nt , auilli sanos inungendo , Sacram euium iis conserre intendant , atque abusum hunc , si adsit , severe interdicati t. Nihilomi uus adsunt Theologi gravissimi censentes , quod Graeci meram teremoniam , non Sacramentum velim administrare. Vide Goarium in not. ad Etichol. p. 49u. Renaudotium tom. V. lib. V. c. 3. Chardon hist. sa r. lom. II. lib. 3. o. 4. Drou- venium lib. VII. quaest. V. C. I. S. I. Unctio autem extrema in lautibus administranda non est, unde repudiamus opinionem Maldonati de sacri et Ni-eolai Cusani Epist. 3. ad Bo mos , ni sorte ii non de inunctione Saerameti tali loquuti fuerint , sed devotionis tantum causa voluerint insantes esse inumsendos. Vid. Berti lib. 33. c. IX.
Restat , ut de Sacramenti huius essectibus dicam. Nos recensent DP. Tridentini Sess. XIV. o. a. ):
Res etenim haec , a junt, gratis est iritus sancti, cujus unelio , delicta , si quae sunt adhuc evianda , ae Peccati reliquias abstergit, et aegroti animam alleviat, et conismat, magnam in eo Dis nae misericordiae fiduciam excitando , qua infirmus suble- Matias , et morbi incommoda , ac labores leolus fert, et tentationibus Daemonis cationes institiantis facialitis resistis , et sanitatem eor oris interdum, tibi saluti animae expedierit , consequitur. Quamobrem Sacramentum hoc peccata remittere, ac gratiam conserre dubium non est. Quod idem, quae apud utramque Graeeam ac Latinam Ecclesiam viget formula, diserte ostendit. Nec arbitramur quidpiam ossicere, quod Jacobus dicat, si in peccatis est, remittenIur ei. Nam particula si conditionem rei incertae haud sem-ter involvit ; sed non raro , uti apud Malachiam
tum est, ac inconcussum denotat. Quamquam tamen,
i quis nulli prorsus obuoxius esset vel levi Peccato,
239쪽
augmentum tamen ipsi sanctificantis gratiae praeberet. At vero , an peccata solum venialia, an etiam mometalia condonandi vim habeat , au id virtute sua praestet , vel ut nonnulli loquuntur , per accidens et id est , de quo contentionis finem Scholastici ducunt. Per reliquias autem , quas abstergit , peccati , intelligimus animi hebet uiliuem , torporemque ex Originaii non minus, quam ex peccatis actualibus contra-otum , quem sanat, vincitque , ac hominem ad coelestia meditanda , ac diligenda magis aptum , idoneumque reddit. Iam vero , quod salutem corporis Producat raro , inde repetendum est , quod ut ait
Augustinus Ench. c. 66. , totum, quod salut
ribus agitur Sacramentis magis ad vena fiaturorum bonorum , quam ad retentionem Mel ado tionem stra sentium Pertinet. ScHOLION. Sententia est Dominici Soto , ac nonnullorum Thomistarum , per unctionem extremam recala tantum per accidens dimitti; at id efficere visuae institutionis plures Theologi asserunt. Verum Estius cui multi adhaerent , arbitratur , hoe Sacramentum habere essicaciam dimittendi tantum venialia Peccata Bellarminus autem , ac Maldonatus etiam mortalia condonari judicant. Quandoquidem isti ajunt, fieri potest, ut post Sacramentalem consessionem , quis in gravem culpam , qua tamen se innodatum ignoret, lapsus fuerit ; contingere etiam potuit , ut
quis Sacramentalem consessionem , ac communionem rite non peregerit, atque hoc ipsum ei sit incompertum , unde accedente extrema unctione peccata haec remitti assirmant. De extrema unctione generatim Vide Launojam, Sambovium . Benedictum de Caj et Dis , Berti, et Cl. Tro elli.
240쪽
ovae legis Sacramentis loco postremo accensetur Matrimonium , quod ita nuncupatum CensemuS , quoniam eum in finem foemina nubere debet, ut matersat Augustinus lib. XIX. contra Faustum, e. 26. ). Est aulem matrimonium : piri et mulieris maritalis conjunctio inter legitimas Personas indistatiam pilae consuetudinem retinens Catech. Cone. Triadent. . Dicitur conjunctio, eo quod in nexu et vi culo conjugali , quod ex mutuo contrahentium conia sensu exoritur, matrimonii consistit natura: marit Iis , quo ab aliis omnibus contractibus , pactisque , quae hac in re illicite possent intervenire , secernitur : Viri et millieris , tum ad excludendam Pol gam iam , tum ad ostendendum sexus diversi esse debere , qui matrimonium contrahunt. Personae autem debent esse legitimae r unde datur intelligi , quasdam personas jure naturali , Divino , ac humano ad contrahendum haud esse idoneas. Indioiatiam etiam secum seri vitae consuetudinctili, nam contractus iste nullis debet esse limitibus circumscriptus , sed ad
mortem usque alterius Conjugum Coias inriter maiarns. Matrimonium considerandum est primo ut naturae onficium , ac tunc pro siue habet mutuum conjugum amorem , ac filiorum propagationem ; deinde ut civilis contractus est, ac societatis respiciens selicitatem, quo sensn pro regula habet civiles leges; terito ut nooae legis Sacramentum est , tum quatenus Ordina
tur ad Ecclesiae bonum , quo pacto Ecclesiae Regimini subjacet S. Thomas lib. IV. contra Gentes c. 78. et in . dist. 3. quaest. uni. art. I. ad 4. .
modo postremo acceptum matrimonium , definitur :Est noone legis Sacramentum , arctissimo , quod dissoloi nequit, pinculo sideles conjuges uniens, ac gratiam tum ad PD casteque se amandos , tiam ad liberos sancte educandos pSis necessariam conferens. ScuOL ON. Aliis etiam nominibus matrimouium ar