장음표시 사용
321쪽
Vina, sicut si des, et gloria caelestis et ideo sacerdos inchoat symbolum dei, et Glori in em eZSi Deo. Quaedam Vero dicuntur ei ministros, sicut doctrina Veteris et novi Testamenti, in signum quod per ministros a Deo missos Stdoctrina haec populis annuntiata. Quaedam Ver Sacerdos Solia proSequitur, quae scilicet ad proprium ossicium sacerdotis pertinent, ut scilicet dona, et preces osterat pro populo In his tamen quaedam dicit publice, scilicet quappertinent et ad sacerdotem et ad populum, sicut Sunt oratione communes quastdam vero pertinent ad solum acePdotem, sicut oblatio et consecratio et ideo qua circa haec sunt dicenda, occulte a sacerdote dicuntur in utrisque tamen excitat attentionem populi, dicendo DominM DO-oiSUMm, et exspectat assensum dicentium: Amen et ideo etiam in his quae secrete dicuntur, publice praemittit Domini S ObiSUMm, et subiungit Per omni Sct CulctSαeCMZOrtim vel secrete aliqua Sacerdos dicit, in signum
quod circa Christi passionem discipuli non nisi occulte consitebantur Christum
1Σ. - Congrue ordinatum est ut plura in Missa Suh-miSSA voce proferantur. - Porro, quod Pitus Ecclesiae RomanaΘ quo Ordinatur ut pars canonis et Verba consecrationi Submissa voce professantur, non sit ut conclamassunt O-Vatores, utcumque damnandus, ostenditur, primo, X OQ
322쪽
nocolitio I seruitur qui loquens de mysteriis missae, ait :POS O thrii ch cte PCUm riore ceti O, ct HS NUCESSO Ulo in ciceri icto nimirum, Si omnia clara voce dici consuevissent, nihil secretum fuisset, nihil quod litteris committi non potuiSSΘt. Sed of Christus in Cruce seipsum offerens, quaΘdam oravit in silentio ut enim advertit Sylvius ' septΘm dumtaxat sententiae referuntur, quas toto quo pependit temporΘ, alta Voce pronuntiavit. - Ceterum, quod quaediim submissa Voce recitentur, ad faciliorem mysteriorum meditationem ac reverentiam pertinet. Ad rem S. Basilius 3 otii in Pimor ii EccleSicte Certo MilMS Uct CN Se- Mimi, APOStoli et ratae S in Occulto Silentioque myste-Mii SMαm Sermi ere ilioniictiem. Necti enim omnino mySteritim Si, MO M PODM ZOMES, UMOOUHS MN Semei tui'. Ex his clare eruitur', non imme Pito damnatam fuisse uti emerstrictm, in EccleSictm Cori tumeliOSOm, OBerilem Acte, etiCOUMm in ectm CONBiciis, propositionem qua Synodus pistoriensis cupere se ostendebat, ut elata voce liturgia proferatUr . 1 . - Solvitur tacita dissicultas. - Obiicienti Christum, in ultima coena, non e silentium, sed, ut Paulus explicat, per annuntiationem, hoc mysterium celebrasSΘ, aliunde quod in coena fecit, iussit in sui memoriam sieri, Me OricetMM Christum consecrationis Verba protuliSSe, non Solum ut consecraret, sed etiam ut Apostolos suos doceret Pitum consecrandi, qua de causa clare loqui debuit, sicut etiam clara voce illa verba profert epiScopuS,
323쪽
quando no Vos sacerdotes ordinat. Quod autem iussit easteri quae ipsemet fecerat, substantiam respicit rerum agendarum relicta Ecclesia potestat id, quantum ad ac cidentalia, statuendi, quod magis conveniret ARTICULUS V. - Oli tim miSS Uebecti celebruirilinoM UMOOUi. 1. - Ratio articuli. - Novatores, qui Ecclesiae crimini verterunt quod quaedam in missa submiSSa Voce recitat, eidem quoque calumniati sunt, quod in sacrificando
ignota lingua utitur, quasi simplici populo hoc solatium
ae. - PROP. - Non lieet, ne expedit, lingua vulgari missam Celebrare.
324쪽
sucrifici mysteritim lictio Ueclctrent, Uie M DUO HU-lim cominicis et festii is Et Pursus i Si qui ctiaee 'it,... linoti lctrittim Moctri miSSαm CeleoUctiet clebei e A. S. Accedunt damnatae propositiones Quesnelli et dynodi pi-Storiensis, de quibus Supra Ex hoc autem quod in Pi-dontino Concilio damnantur dicentes linguauctritum vulgari missam celebrari debere, non debet inferri licere aut expedire ut eliram lingua vulgari missa celebretur: sed ibi respectus habetur ad protestantium positionem, qui
omnem linguam, praeter Vulgarem, in missae celebratione excludebant. H. - Proh ratione theol. - Cum vera Christi Ecclesia per orbem diffusa una sit, conVenien est, ad unitatem in ea servandam, ut divina osticia non lingua vulgari, id est, unius populi propria, sed lingua multis communi persolvantur: sic enim et ostenditur unam esse totius christiani populi dem, et praecluditui aditus dissensionibu atquΘ schismatibus, quae ex varietate linguarum facile oriri possent. - Praeterea, admissa varietate linguarum in divinis mciis, tolleretur ecclesiarum communicatio nec sacerdotes qui unam solum vel alteram linguam callent, possent in aliis ecclesiis celebrare. - Ulterius, cum linguae Vulgare mutabiles sint, oporteret frequenter mutare verba sacrisicii quae enim vocabula uno tempore vulgaria sunt, alio tempore talia esse desinunt. Recte ergo tactum est, ut in Ecclesia consuetudo introduceretur divina incia lingua non vulgari celebrandi. IIanc autem consuetudinem ab Apostolis descendere,
325쪽
. - Confirmatur. I. Idipsum clar patescit, Sibon
sideretur deesse in linguis vernaculis illam dignitatem quae linguis ab Ecclesia adhibitis naturaliter inest maiestas
autem et solemnitas erum quae aguntur requirunt linguam magis Venerandam et graVem. Quocirca si sacra liturgia lingua vernacula peragΘretur, Vel Pisu in audientibus, ob styli diversitatem, ut scite advertit Perrone , non infrequenter Xcitaretur, Vel contemptus interdum sacris mysterii adferretur. II. Accedit, nullam linguam de Vulgarem Sse, ut in omnibus villis ac pagis eiusdem Pegionis Vernacula dici possit unde si ut adversarii Volunt, sacrificium eucha-Pisticum lingua tantum vulgari celebrari deberet, tot litui'-gicae e Pi deberent versiones, quot Sunt linguarum dialecti, cum linguam alicuius regionis propriam rustici saepe non intelligant . III. Denique ipsa adversariorum agendi ratio idipsum conne mat licet enim proteStantes, generaliter loquendo,
contra morem Romana Ecclesiue sacra mysteria latina lingua peragendi, in Vexerint usum, Vel potius abusum lingua vernaculae, plures tamen ex ipsis melio Piducti consilio quod ipsis experientia SuggeSSerat, a Vasententia aliquantisper recessisse visi sunt, dum ultro laterentur derelictionem uinguae latinae in sacris
326쪽
Ne . Apostolus ibi non agit de divinis snciis, uti patet
I. Inter adversarios usus linguae latinae in liturgia, generaliter loquendo, adnumerari debent haeretiei, ehismatici et rationalistae : Aio, verbi gratia, praeter protestantes, hostes huius linguae fuere albigenses iansenistae, iosephistae et si dicti veteres-catholici. - . De saor. missae aeris. l. II, si II n. Id. - . 1 COR. XIV, 13 seqq.
327쪽
ex contextu, sed de privatis canticis et precibus, quae a si- delibus olim, ex peculiari Spiritus Sancti instinctu, in con ventibus recitabantur, cum unusquisque in medium id proferebat, quod per charisma linguarum acceperat Seu Sus ergo est: si rem lingua mihi peregrina aliisque ignota, spiritus quidem meus, id est affectus orat, ele Vatur enim in Deum, sed mens, quae est pars intellecti Va, manet sine proprio fructu, qui est intelligere et intelligendo Penici nec potest meditari aut contemplari res per verba significatas. Et si benedixeris spiritu, id est, si Deum laudaVeris, eique gratias egeriS, ex bono quidem affectu, ut tamen lingua ignota, is qui sustinet locum idiotae, Seu populi, quomodo PSpondebit, meri, approbando quod dicis Igitur Apostolus ibi corrigit abusum Corinthiorum, qui de accepto linguarum dono inaniter glorianteS, Preces atque cantica pronuntiabant lingua tam sibi quam adstantibus peregrina et ignota, Sic inducentes consuSionem et perturbationem in Ecclesia Sed nec potest absolute dici
ipsi me populo ignota illa lingua, quam Ecclesia in liturgia
atque precibus adhibet, cum per pastorum instructiones ac explanationes, sum cienter innotescere possit id quod in illa lingua significatur; unde ex citat Apostoli loco inferri nequit missam debere dici lingua vulgari, cum orationum atque laudum illarum nulla daretur explicatio. INSTABIS. - Si, x mente Apostoli, de Peprehende bantur cantica et laudes lingua ignota olim prolata, quod
a pari, minister et populus in missa nihil respondere possunt, si illa lingua eisdem ignota celebretur. AH . ego paritatem etsi enim forte populus et minister non intelligant verba, sciunt tamen id esse sanctum, quod significatur, utpote iamdudum ab Ecclesia probatum deinde, in promptu libros habent in quibus verba illa lingua vernacula translata leguntur praeterea ea ad quae respondet minister pauciora Sunt, quam ut PΓο-
328쪽
ptor illa debeat dioma totius missae mutari Attamen id sigilanter notari debet, primarium divinorum ossicio. Pum linem non esse populi instructionem, sed cultum et laudem Dei e contra, praecipuus sinis illorum canticorum erat populi instructi atque adstantium consolatio, dicente Apostolol: Tu Micem heri Orct lict miS, Se illei monoe is/CαlMU. URGEBIS. - Ecclesia id in celebratione mysteriorum
sacere debet, quod ipsemet Christus peregit. Atqui Christus, in celebratione sacrificii eucharistici, usus est lingua apud populum iudaicum vulgari. Ergo id ipsum Ecclesia
praestare debet. ReSp. DiSt mcti. attenta rerum gestarum Substantia,CONC. attentis accidentibus,, O CORC. miri NCOO CORSHq. et CoriSHq. - Quando Dominus noster hoc 3 sterium instituit, non determinavit qua lingua esset utendum, sed id eliquit determinandum Ecclesiae auctoritati, cuius etiam dispositioni plura circa sacramentorum administrationem subsunt. Quod autem Dominus lingua Apostolis nota usus fuerit, hoc est quia necessarium erat ut ipsime huius sacrificii institutionem, quod usque ad finem mundi celebrandum erat, probe intelligerent.
P. II. Ex ratione theol. - Si missa lingua Vernacula celebraretur, indocti et Pudes rationum PDSum S- Sequerentur, et sic plurimum aedificarentur.
Re Oricet opportune Sylvius ' quod indocti ei Pudes,
tametsi verba utcumque intelligerent, SenSum tamen Orationum non propterea assequerentur. Sic enim plura petuntur in psalmis, prophetiis, canticis et epistolis apostolicis, in quibus multa sunt dimcilia intellectu, quae cum intelligere deles non possent, carnali u captu SenSUS alieno animo Volverent, erroresque consingerent, Sicut ex promiscua Bibliotrum in vulgari lingua lectione conti
i I. 1 Cor. XIV IT. - 2. In , Quaest. LXXXIII, art. 5.
329쪽
gisse experientia notum est Ilis igitur' ac similibus causis dici potest mota sancta mater Ecclesia, cum mi SSamaliaque divina ossicia linguis mortuis celebrari voluerit. Ex quibus duo eminent diomata, latinum scilicet et graecum, quibus tamen Ecclesia admiscuit ali uid hebraicae linguae: sive quia tres istae linguae titulo Crucis Domini fuerunt honoratae, sive quia lingua latina est usitata apud Puditos in Occidente, graeca vero et hebraica in Oriente. INSTABIS. - Linguae orientales, in divinis ossiciis adhibitae, Vulgares sunt lingua vero latina olim et ipsa vulgaris fuit. NE . Lingua quarum usus est in Orioni in divinis ossiciis celebrandis, non sunt recentes et populareS, Sed antiquae ac solis eruditioribus viris cognitae. Quod autem ad latinam linguam attinet, iamdiu desiit esse vulgaris, ut patet ex S. Thoma, dicente i quod in Ecclesiet enecictisne et Oli fictri non tiloctri lincti O, C Ω-linct. Sed et constat olim in Africa ossicia divina celebrari consuevisse lingua latina, uti patet ex sanctis 3 priano et Augustino ubi asse Puni solere in missa dici in Sti nos 'iacto ActhemMS c Omiritim orct lictS Oct niti DO- miris De NOStro cistritim et MSitim est' o Pro latina lingua ibi vulgari non erat. H. III Ex historia ecclesiastica. - Summi Pontifices Adrianus II, Ioannes VIII et Innocentius IV permiserunt Illyricis ut vernacula lingua uterentur in sacris faciendis, quod Paulus V Sinensibus concessit. Ne . Id fecerunt de plenitudine potestatis suae Ro-
330쪽
mani Pontifices, cum toto regno ad sidΘm conVΘi SO, inveniri non possent qui pro omnibus latine celebrarent: gen Praliter Vero, cessante hac necessitate, populi illi consuetudinem Ecclesiae Romanae amplexi sunt. - Ubi notabimuS, cum Perrone , ex his concessionibus nihil inferri
posse contra Concilii tridentini decretum in hoc enim quid ceteri paribus, magis expediat, decernitur allati vero casus ostendunt quid in exti'aordinariis circumstantiis fieri porteat. Aliud quippe est permittere alicui genti vel regno ut, cum primum ad dem con Vertuntur, adhibere possint in sacris linguam sibi propriam, aliud
vero ordinare ut receptus ac tot saeculorum,Su consecratus mos sacra mysteria lingua antiqua peragendi deseratur et primum quidem iustis de causis Romani Pontifices praestiterunt alteri vero fortiter obstiterunt. D. - Scholion. Idiomata quibus Ecclesia probante,
licet sacrosanctum missa sacrificium CelΘbPRΓΘ, Sunt, Praeter latiuum et graecum, Syriacum, Chaldaicum, arabicum, aethiopicum, optum, armenum, Omanen SQ, Uthen Um
bulgarum et flavonicum seu glagoliticum. Hoc ultimum idioma a Ioanne VIII sub linem saeculi non flavis Mora Viae, a sanctis Cyrillo et Methodo ad Ecclesiam conversis, quo facilius a schismate graΘc servarentur immunes Romanense dioma non est ab Ecclesia approbatum,
sed solummodo toleratum. Ex hisce idiomatibus, tamquam tacite princeps, miliet latinum, quod Ecclesiae lingua propria habetur, et per quod in toto terrarum orbe fideles sacrificium laudis unius labii Deo offerant . Ceterum, graecum quo Melchitae utuntur, et similiter Pussi et
georgiani, non est graecum modernum, Sed antiquum
I. Trasit de vehar. cap. IV de Idiomate, te. Prop. I. - . Θhoc argumento, vide egregie consoripta a NIC. GIHR Le aint aerificede a Messe, t. I, p. 368. Vide etiam p. n, DE STABILITAT RT PROGRESSU DOGMATIS, 2 est. P. Tl Seqq.