장음표시 사용
231쪽
traducentur ne iram deinde ab alijs adhuc prioribus λ quiescendum certe erit tandem in aliquibus primis, per se ipsa, unicoq; simplici assense credendis; ne aut Ixionis labori damnemur, rotam circumagentes in infinitum; aut eadem per
eadem ostendendo, in vitioso circulo principium petamus rQuod utrunq; per inconsequens est, & ablardum. 6 Sed de quibuscunq; etiam reuelatarum assensibus id ipsema pertissime liquet: quod scilicet in nulla possint ratiocinatione fundari: tum quia fides, unus est simplex habitus, cui de consequio, unus idemq; simplex semper correseondere habeat operandi modus;ita ut si semel assentiatur absq; discursu, puta in hoc principio credito per fidem: Dcnm esse veracem: quod
propter reuc lationem eiusdem Dei creditur; uno eodem pariter simplici actu, consequens sit, ut semper in caeteros actus suos, eodem plane modo, fidei habitus tendat sine discursei aliter non permaneret idem omnino habitus, cum huiusmodi
diuersi modi operandi, & per discursum', & sine ipso, satis siuia ficiant ad habitus distinguendos. Tum etiam,quia si asicnius fidei a discurse penderet in sea certitudine, nunquam certior
esset lumine naturali, quo certa habetur connexio extremoruin syllogistico illo discursu, unde infertur ipsa conclusio credenda hdeliter : Quia ut bene Dialectica docemur regula, Conclusio imbecilliori semper adhaeret parti;plus certitudinis nunquam sibi arrogans, quam repererit in praemissis: in quibus si titubaverit connexio praedicati cum subiecto, & applicatio medij termini, quid certitudinis maioris speres in con- sequentia 67 Si dixeris connexionem extremorum in huiusmodi ratiocinatione, virtualiter haberi in ipsis principijs reuelatis immediate 3 proinde dependentiam illam conclusionis elicitae a principijs, cum extrinseca prorius non sit, minime labefaciam eiusdem certitudinem, quo minus sit sepernaturali fide credenda, non proficis hilum: aut enim loqueris de ipsa pura syllogistica ratiocinatione , quae in illatione unionis consistit
232쪽
extremorum inter se, ob unionem eorundem cuin uno tertio
medio: dc sic plane falleris; ctenim non elicitur certa certitudine fidei, utcunque constet ex terminis, ad fidem spect antibus: quis enim non videat talis illationis necessitateni non esse
reuelatam, sed fieri humana applicatione Θ Sin mage intelligas de altera connexione, quam habeat ipse veritas reuelatae rei, cum obiecto sormali fidei; utiq; libens do illationem, seu verius propositionem illam cognosci per fidem; non tamen ex vi discursus, sed propter necessariam, ac simplicem adhaesionem intellectus ad fidei obiectum, sibi suificienter per ratiocinationem propositum contineri sub tali ratione Drmali. Fieri etiam poterit, ut assensus per illationem deductus, certus paritcr sit,& obscurus. Nec tamen ideo sit fidei assenses; quia nimirum intra certitudinem illam gradas reperiri
possunt, ab inuicem essentialiter discreti,prout variatus fuerit assentiendi modus, magis, minusue certus, ob mediatam, vel immediatam intellectus adhaesionem rei.
48 Ergo inquis ad quid theologicus discursus prodcrit aior
licet pro ratione formali, seu caussa per se assensus fidelis nequeat inseruire: perutilc nihilominus erit fidentibus, ut percipiant, quid credendum, co ipso quod sibi explicet ,& proponat rem, sub Divinare latione quidem Qrinaliter conten tam , sed respectu humani intellectus, non omnino perspicue primo apparentem intuitu: ita tamen, ut explicatione peracta , omnis assentiendi ratio sit semper immediata reuelatio Dei , distursus venatione deprehensa . Perutile etiam Sedi Apostolicae, quatenus inde permovetur ad rem, quam vult in posterum credi de fide definiendam, utq; res pro dignitate transigatur , sitq; firmior in gradu persuasibilium humanae sapientiae, ac minus impugnationis, aut cavillationis ab euersoribus catholicae fidei patiatur. 49 Postquam rem fidei huc omnem redegimus, ut eius cert Itudo in solam Dei reuelationem resoluatur; quanta sit huius infallibilitas dignoscere praestat. Tantam quidem cum D. 1 n.
233쪽
2.2. q. I. art.3. Theologi cuncti rotundo ore pronunciant, ut nullus supponi valeat dolus . Res est in procliuir Deus et nim prima veritas est, non modo in cognostendo infallibilis, sed etiam indicendo. ita ut, quemadmodum nusquam falli, ita nec queat fallere: semper consona menti verba proferens, sincere communicans, quod absq; vlla impersectione intelli- Adeoq; alienum a Diuina Maiestate censeatur menda cium ; ut neque per eius absol utam potentiam, inde egredi v leat: Fidelis est enim Deus, & se ipsum negare non potens. o Contrarium docuere Priscillanistae, de facto plura, nedum per absolutum posse, Deo imponentes mendacia, Augustino referente lib. circa Mend. c. a.& haeres. 7o. Sed etiam ex nostris non demere, qui minime indecorum Diuinitati arbitrarentur, si lubeat, posse mentiri. Maligno tamen parcentes vocabulo mendacium sub hac voce a Deo ablegant: quia falsum dictum videtur sibi velle, cum deordinatione mentis, & morali malitia, cuius cst omnino incapax Diuina bonitas: ut proinde licet eloqueretur falsum, nullius esset peccati rea; ex quo malitia
nulli actui ab intrinseco insit, sed ut ait Apostolus sit: Virtus
peccari lex.r Atqui Theatra tota reclamant: & quidem in eo falluntur , Diuinae fallaciae assertores, quod aliud putant fallere, aliud mentiri, aliud malitiose mentiri. Quid haec inter intersit, nondum inuenimus. Apud homines, dicimus tecum; non ideesse, falsum dicere, atque mendacium. Nam qui falsa profatur, loquitur interdum ex animo, verumq; existimat, quod narrat; inde decipiens, quia deceptus; isq; mendacium non quidem, sed utiq; falsum dicit. Secus in Deo, si semel admittatur possibilitas falsum enunciandi; cum enim haec originari nequeat ex dicentis simplicitate; quod nimirum bona fide referat , quod & ipse falsum, sub specie veri imbiberit; sequitur omne crimen voluntati inurendum bifidae, & malignae, dum intellectus in cognostendo, ipse nihil peccauit. A ut igitur a falso dicendo abstinebit Deus, aut si dicat,oppido mentietur . DE REGUL. AR ISTO CR. Sed
234쪽
s a Sed quod insuper omne mendacium sit intrinsece nequam , Icclusa illa excogitata malitia extrinseca, in certissimis; tinmode fide tenet Augustinus lib. de Mendacio. & testimonium
suscipit non obscurum, cxc. superco, de Usuris. quatenus in eo habetur, neq; pro ipse vitae tutela, secundum sicram Scripturamaicere mentiri,ibi: cum Scriptura secraprahibeat, pro alterius visa mentiri, multo magis, sec. Id non negaueris mihi, multa esse peccata, malitiam non ab extrinseco traduiscentia, sed in se ipsis congenitam intrinsece habentia: quod exploratum est in triuijs,& tonstrinis,ncdum in scholis Theologorum . Consule, si placet, quae ab his in materia de peccatis docentur.
Peccaminosa intrinsece in sua natura sunt,quaecunq; naturi ordinationi contrariantur. Sic Monstrum dicitur delinquentis .naturae peccatum, quia intendens hominem progignere, capripedem, aut bicornem edit. Sed magis proprie in moralibus, quaedam rationali intrinsece creaturae disconuenientia, atq; a proposito eius naturae deordinata, sunt ab intrinseco
vitiose; siq; deliberato fiant consensu criminis non effugient notam: cuiuis odi sunt odium Dei; sibi ipsi manus inferre; &similia. Quae esto sint ubicunq; per legem prohibita quod
Paulus I. ad Rom. intendit non tamen sertium ur de prohibitione malitiam, sed e conuerso, potius lege non permittuntur, quia sunt scelerosa se ipsis. Talia si rationalem iudeceant mentem creata, quam procul esse debent ab increata purissima Dei bonitate; quamuis ea exlex, haec sit legislatriκ suprema Mendacio hanc intrinsecam deserinitatem inesse apparet ex
violata contormitate ad institutionem naturae, quae ideo verbum dedit externum, non ut alienas mentes malignus astus
circumueniret, falsiloqua lingua insidias assilesceret contechnari ; immo ut penitissimi pectoris sincere sensus expanderentur; sitq; communio politica omni deceptione vacans. Quo . frustrato naturae fine, per subdolam loquutionem, vitari nequit, quin in eandem naturam peccetur, intrinseca facti deor- PUERONIS TOM. a. dina-
235쪽
di natione, quae nunquam patitur cohonestari verbum retines naturam mendacij. Est enim ab eo malitia inseparabilis, ut significauit Alex.3. in cit.c. super eo; non aliter, ac sit malitia inseparabilis ab odio Dei. 3 Vt daremus tenuitati humanae aliquando posse indulgerimendacium; quando scilicet grauissima necessitas urgeret, aliter omnino ineuitabilis: quomodo tamen haec necessitas Deupoterit unquam premere, de quo vel ipse Ethnicus protulit Plato lib. a.de Rep.in fininendacis emper indignum es Deo, etiamsi interdum posis homini utile esse 'Superdicam, etiam inter homines, Primoribus Viris nunquam a quiboniq; fieri mendacium; nec nisi plebeios, & egentes de eodem excusari solere: ex quo antiquitus adagium exhide teste locuplete, quo indubitatae fidei signaretur homo. Apud Tullium frequenter, praesertim lib. I. de ossi rauem l
cupletiorem qMaximas ιessem, quam Principem Popati Romani rationem insinuat idem in Topic. vulentos enim viros, dignos quibus credatur putamus. Quasi in tantam mendacis indecentiam, sola egestate impacti, ruerent homines; quippe, Vt c cinit Silvius: sitfeleriprocliuis erasas . clarius nil est quod desideres, quam quod ait Satyrographus:
euanium qui hisa nummorumserso in arca, Tantum habet re fidei: iures licet, se Samethracam Est nostromm aras, contemnerefulmina aver Creditur, atq; Deos, Dijsignescentibus i s. Iuuen .sat.3. Hinc merito sapiens inter tria, quae ferre non poterat, Pauperi superbo, ac seni fatuo, recensuit mcdium: Diuitem mendacem.
Eccl. IS. Vt quid studiose mendacium sequeris Diues, solastaudolentia delectatus unde compulsus amplecteris rem turpissimam λ Si ergo hominem locupletem mentiri indecet; an idem in omnipotentem nullius indigum, aliquando cad
re valeat, tu diudijca: Nunquid indigea Deus vestro mendacio 'Iob. II.
An non est mentitus inquies Filius Dei, quando Ema un-
236쪽
Cap. VII.et i credatur hic Pont. Petri succe1. a a I
tem versus pergentibus discipulis, medius se interseruit comitem, in speciem Peregrini,&: finxisse longiurire Luc. a .
Minime gentium: Nam fingere eo loco,non sibi vult comminisci,sed componere; nec falsitates concinnavit,qui vere pro .cul a Distipulorum cordibus se asserebat peregrinari. Gregorius rem edisserit: Esa adhue in eorum cordibus peregrinos erata fide, ires longius xir: fingere nanq; componere dicimus, undeo compositores luti figulos vocamos . Nihil ergo simplex veritas per duplicitarem ferii: sed ratem se eis exhibuit in corpore. qualis apud illas eras in mense. Paulo aliter Augustinus de quaest. Evang. Σαώ ait nan ad mendariumstertinet: non enim omne
quod singimus mendacium eo; sed quando id singimas, quod nihil
significat, ruηe mendaciam es: cum autem fictio nostra refertur ad aliquam significationem, non ess mendacium, sed aliqua figuraveritatis . alioquin cuncta, qua a sapientibus, ct Sanctis vreis; vel etiam ab ipso Domino Duratὸ dicta fiunt, mendaria deparabuntur,quia secuniam usitatum intella Ium noa consima ventas in ratibus dictis. Non proinde hinc vano angaris metu, ne aliorsum verba tendant diuina,vbi credendum aliquid reuelatur; dubius alio. ne sensu, eadem sint intelligenda, quam sonent prolata: hoc enim casu, de mente omnium Doctoruin, reuelatio non fit in
parabolis, & obseure sub similitudine, sed quo potest clarius, atq; distinctius in propria loquutione. Quod si adhuc ex-l dicationis aliquid amplius desideretur, idem, quod primo
oculum fuerat, os Dominicum iugiter in Ecclesia patet, ipsum adeundum , cuius hypomnemata, seu interpretationes sunt pariter Dei oracula reuelantis.
Haec si fallacia possent prodire, siue de ordinaria, siue de
absoluta Dei potentia, iam non foret Deus essentialiter veritas: iam fidei structura catholicae,hoc euerso fundamento,col labascere, nec amplius firmiter, atq; infallibilis teneretur re
uelata doctrina fideir quippe semper in animo ambiguitas superesset; num aliquid in Diuina reuelatione quacunq; data
237쪽
lateat, quod ignoremus arcani, unde beneplacitum illi fuerit falsum reuelare; qui quandocunq; voluerit id valeat, de absoluto,sin minus de ordinario suo posse; cum tamen ex aduerso manifeste Paulus inclamet: Uν per duas res immobiles Quibus impostibile est mentiri Deum, firmissimum solatium habeamus. Heb. 6. & alibi: .auia non mentitur Deus . Tit. R.
3 6 Nullus sim, si aliquid familiarius est in SS. Patrum ore protritum , quam huiusmodi fidelitas Dei. Ambrosius in annot.
ad illud: Non es Deus ut homo, ut meotiatur. num. 23. alias lib. 6. Epistolarum ad Chron. mox allata Pauli expendens rImpossibile, inquit, hoc, hen infirmitaris,sdrinutis is,o maresaris; ectenim impossibile Deo, quod naturae eius contrarium es, serta inritas nens ripic mendacium. Augustinus pariter 23. de Citi.c. a . Si volu δ ait inuenire quod omnipotens noupossit,ego dicam:mextiri nonpotes.sibi cohaeret lib. I .de Symb. ad cathecum .c. I. Si mentira dicens Deusposfer non es et omni- florens . ad idem est II. de Trin. c. i . Magna dum ait illias verbi potoria eP non posse mentiri. Basilius addit calculum,
strin. de abdic.rerum: Nac dicens) verba Dei sunt, ct id bosa esse ηοη possunt, σς. Nil igitur proderit sophisticari, quod falsum enunciare in
Deo non sit reprehensibile, neq; malitiam sortiatur: cum, si mendacium semper malum in homine est, ut pote naturae ordinationi aduersans, quae vocalem dedit sermonem vcritatis e ressuum; quanto turpius idem admitteretur in Deo, cuius essentialis natura est ipsa veritas Θ Siq; quodlibet leue mendacium, quod homini esset veniale crimen, lethalc cuadit, iuramento firmatum, ex eo, quia Diuinae auctoritatis infallibilitati quodammodo detrahatur , licebitne deinde Deo ipsi sponte mentiri s 7 Siue tandem mendacium semper peccatum,sive non, semper sane de Verbo unigenito Dei audimus: aves prcca3Am non fecit
nec inuentus es Eous in ore eιus. I. Pet. 2. Isai. St. nec modo
non fecit, sed neq; erat facturus; utpote Diuinitati inconsen-
238쪽
taneum: quod ipse visus est insinuare Iudasis, quando confessus Patrent, inquit: Si dixtro quomam non noui eum, signatis exovνbis mendax. Io. 8. Vbi non sibi arrogat posse filsum loqui, quin paritcr sit perfidis consimilis impostor,& versipellis. Sed tantum abest,ut mendacium quodcunq; non sit suapte intrinsece crimen, ut etia inter peccata cstera, sit suininae veritati maximE inuisum; canente Psalmogralao: Perdes omnes quioquuntur mendacιum . Ps. 6. Paroemiaste consentiente , ibi: Abominatio est Domino labia mendacia. Prou. I a.
Haec de fidei natura explicanda erant, veluti regula stabili, cui applicanda sint, quae instituti nostri eflagitat ratio; an .f. obiectum fidei, sic explicatu,intra se capiat propositiones contingentes, & particulares de hoc, vel illo signato Pontifice, in Apostolico Throno pacifice sedente, quod sit verus succes rLeati Petri: id quod insequentibus iam aggredimur explicare.
Aliorum placitis resutatis in re proposita vera sen
a Neuensur quia non agnoscuns de hoc reuelationem in verbo Dei scripto. 3 Neq; ser os Ecclesia hae reuelatio haberi potesse fienter. 6 Ex εο quod propositionibus de certitudine putat tuorum Ponti cum possit sub e sol um suadetur de dis non eme reuelationem Diumam in Litiseo. PVERONIS TOM. a. P s De
239쪽
I De electione canonica unissemus; Pontigeis habetur per Eccle- amsiola certitudo moratis, qua non se cir ad fidei obiectum . 5 Secundo ex desecta fu cientispropossionis aiovi, hoc aniculam non obligare ad fidem Drumam. 7 Evam sir necessarium in omnιbus supernaturaliter credendis exi- deni iam credibilitatis Iu ciente proponi. 8 Insuri entia ρην Gionis apparer ex defecto comprobantium
9 Nastum sequi videtur absurdum si Pontifex siri humana , catera
autem ab eo sancita deside Diuma credavtur. Io Exempla ιdissumatur praedicantis catholicam doctrinam inter
ii Vari, dicendi modi intra ipsos negantes fidem Diumam singuloruPontificum verrtati. Ia RedarguunIur omnes ex certitudine dogmarum Porsitastrum, qaa nequeunt usis esse Pontificιbus certura.
Is Σ'antacunque humana auctor iras in stibilem Diuinam sirim
minius certaesis pote fatis. Is Resuratur astara paritas depradicante Ba= baris Euangelium.
a 6 Haedicatores sunt instrumenta ρroponentia res reuelatas , minime autem reuelant auιIornatιue cui Pontifex Maximus .
I7 Eligans arisas inter Pontificem regulam ei animaram, o sa
cram Scripturam inanimem noymam.
I 8 Ex eo quodpradicanι iam dicta resoluunrux in Romani Pontificis Actoritatem necessumes hanc sep suam humanitur certa. I9 Immo de quouis recta stradicante tenemur credere iratim esse voracem saltem apseriori. ao An prasit comminisci distinctionem inieν esse indusii ram Ponti-μem, se habere cerram ponrificiam flore statem. a I Exploditur commenιοm huiusmodi. a a Magis pertiner ad Der prouidentiam non pati Pseudoponrificem, quam huic veri Pontificis auctoritarem impendere . GE R EGUL. ARISTOCR. as Lis
240쪽
cap.VIII. Hinc Pontide diuina creden. II Z
eta Lis de caprino vellara est, num qui pontifici, dioniιatem, O mmnus obtinet si ipse Pontifex verus. 24Secundum coniungentes ρειe res ordinis iurisdictianis ne quis diuinitus ponit scia potestas conseruari in quocunque im. pedimento ad pontificatum. a s si G qcauisu ita de omnibus licebit ambigere, num extiterint veri Pontigus, ct Ecclesiassica Hierarchia confandus .a 6 Niseeredantur fide Diuina veri Pontifices, neque credentur usta Concilia.
28 Basta Maraia i V. quisis a reconciliandis Hareticis fidem δε δε- aeriis Porificis vera auctoritate δῶquam aliquid deside Diuina. 29 Ratio quaeritur a priori, Euomodo sntra obiectum ei contineam ναν μνepositiones de singulorum Pontificum certisad e, ct --
io Huius assignantes rationem,quia 'ηι cesse declarant,docendo aliquid fide Diuina credendum, redarguuntur.3IOccursus reprimunν respondentium Papam aggredi definire res
fidei, unde se ipse ab inde fide is sa credatur, cum adhuc Mcenus in sola existimatione morali. 3 2 Error assignanaiam rationem ex discursu conctante ex altera praemissa uniuersali reuelata , o altera paxticulari moraturaeuidenti.
33 Aut nihil, avi maia dicunt, qui rem in centinentiam virtualem refundunt, quam habent particulares propositiones de his, vesidiis Pontificisus in υniuersali reuelata. 3 pi priAEcgjs alν ι viam parans ad propriam sententiam . 3 7 Decipintur a Geremes parriculares propositiones de singuos Ponii. ficibus contineri se realiter in reuelara uniuersati . oerialiteria hoc casa ob incommoda imminentia, o non rius quod haec sit natura totius collectivi. vi conrineat formaliter omnes suas anes distributivas. 36 A enio vera Eatuitur.37 uomerio prapositio particularis: his pro tali communiter extu PUERONIS TO M. a. P a ma-