장음표시 사용
431쪽
66 Hic argumenta subsidunt, qiud negantibus ius Diuinum de Ecclesiastica libertate possunt esse subsidior quibus iam dare
frontem conducit, antequam contrarium statuainus: ut scilicet inimicoru occupatis iam vallis, tutius nostra castra triumphent. Vtq; ordine eodem singula relidantur ; Diu i nam i gem adcsse dicimus; tum naturalem; tum positivam, seu scriptam de .Ecclcsia sica Immunitate. primum iam satis probatum remanet. alicro sequenti cap. seorsim probando stamus, utruq; ab oppositis difficultatibus vindicamus. Priuilegium Immunitatis non est, qui asierat de iure nat
rati Diuino, seruandum huic, vel illi Clerico, in his, & alijs
determinatis casibus, accircumstantijs; nam, sicut potest quis de Clericatu male merendo, cius priuilegia amittere; ita non prohibetur Ecclesiae Maximus Pastor, quoad certas personas idcm priuilegium coarctare, suspendere, vel prorsus auserre. In genere quidem stabile Diuinum mandatum adest, de Immunitate Ecclesiasticorum; quod nemini licet infringere, siq; infringatur, & tollatur semper erit intrinsece malum, & nunquam licitum. non autem infringitur, quotiescunq; laicus Iudex, potestate sibi ab Ecclesia facta, de viro Ecclesiastico censit; cst. n. in eo casu non ordinarius, sed delegatus, qui non authoritate propria,& laica, sed Ecclesiae delegantis, diiudicat. 7 Debetur Clericis immunitatis praerogativa, non quia generalit cr, sed quia speciatim religioso Dei obscquio sunt addicit. D scrimen porro est obseruandum, quod cum exemptio haec sit donum publicum, quippe quod Clericis condonatur, id a Reipublicae si v politici Principis demitur potzstate; Par etiam fuit, Vt, non quicunq; laicus priuato se Diuino cultui dedat, eodem priuilegio decoretur; sed ille dumtaxat, qui publico inordine sacris minaster ijs in Republica sit addictus: huiusmodi
sunt Clerici, nam Sacerdotes, & rem Diuinam curantes Aristoteles intcr caeteros publicos Magistratus Ciuitatis recensuit 6. polit. c.8. ibi: Ciuitatam Lirnr Magisrarusδενὶ ror aliasu unx. Atia species curationis es circa rem Dimaram, cru S DE REGUL. ARISTOCR. om
432쪽
Cv.XII. Secularis Prim. non potes in Eccles MI s
era dotes, se a Dus circa templar ut conseruentur quaseat,st eriagantur ruinosa ad cia, ct caetera omnia qua retinent ad Diuianam cultum. Et paucis interiectis: Hola consequens es ista qua circa facrificia publica , quotcunq; sacerd/Issas lex non commιι-rit ,sed ex publico fora. Meant autem ras, qui Hir rasunt, atqReges sacrorum ali, Poma ues Max1mos , dic. Nec abs re Symmachus ille caussam Vestalium ages, hoc quasi improperabat: aidis r saluti/ublica cassum cavas duare, se I ery atremtatem caris Ribus fulcire praesidi ' Quemadmodum igitur non insuetum est, neq, ad aures naturae absonum, quod a pluribus publicis grauaminibus eximantur, qui magistratu, vel etiam laico fungentes, pro Republica fatigantur,cur no qui,& Deo.& Reipublicae simul inseruiunt in publico religioso ordine,
consimit iter leuentur λψ8 Certum est in nulla Republica parem haberi rationem de Patribus conscriptis, nobilibus, ac de popello, & plebe ignobili r hanc seruituti natam, pluribus subijci statutis, atq; oneribus praestat,a quibus alteri vacant. Dicas in Christiana Republica, qua talis est,eos, qui CHRIs το propinquiori ordine ex- , hibent publice famulatum, esse nobiles conicriptitios ciues, non modo respectu laicorum ciuium, sed etiam ad ipsos laicos Principes comparatos; ni si ignorarunt Ambrosius,& Gelasius supra relati, Reges Sacerdotibus, quasi plumbum auro,
Idcirco non quicunq; Republica Christiana donatus per baptisma,&fidem, statim a ciuilibus obligationibus est eximendus ; ut popularis enim ingrcditur; cum ad sublimiorem, quasi equestrem, & nobilem ordinem transeant soli, qui a fide ad excellentiorem religionis prosessionem conscendunt. Quae Clericis poscunt exemptionem a politicis oneribus duo sunt idignioris status nobilitas, & libertas non impediendi famulatus Diviai. Primum cessat omnino in suscipientibus fidem solam, atq; baptismum; neq;. n. ministerium ullum recipiunt in Republica, ex quo nobiliores evadant, tanquam in magistra- PUERONIS TOM. a. Dd a tu
433쪽
tu sedentes. Alterum, videlicet liber famulatus Dei absq; impedimento conceditur etiam fidelibus sub infideli Principe; non tyrannice, sed ad iustitiam politicam dominante. hdsi peruersitas Principis ea qui Cnristians professionis sunt impediat, etiam dico mimi conuersos ad fidem ab infidelium dominatu in his, quae sulceptae fidei persectioni contrariantur.
Immo ut congrua esset totalis exemptio couersis ad fidcm; ab ea nihilominus abstinendum suadetent grauiora imminentia scandala; ne, vel ficte plures ad fidem accederent, ob cons quendae beneficium libertatis; quod prorsus a rasra alienum cst disciplina, ut temporalium posticitatione bonorum alliciatur quis ad baptismum: vel Principes infideles aduersiis Euangelium acrius lympharent, & baccharentur, a quo vehementius sua potestati timerent: ad hoc Chrysostomus dixit de accedentibus ad Euangelium Cui fetuM reges fa es non in
Cum dicitur Clericos, Laico R. unius, & eiusdem esse pariter Reipublicae ciues; si de generali Republica sermo sit, quae
prosellione Christianae legis est una, non negatur, & per comi equens admittitur, quod in obligationibus, quas lex Christiana inducit, sint compares; ncq; hoc sensu de obligationibus secularibus, & politicis aliquid euincitur , quas nullas p
culiares cum Euangelium inducat, communes non sunt ullae
fidelibus Oinnibus; sed quq praeter Euangelium sunt,ubiq; Prouinciarum propriae fiant & diuersae, pro populorum , 5 Principuin consuetudine, ac voluntate: Sin vero Clericos commisceas ita laicis, ut fiat pariter membra alicuius particularis Reifiublicae, di Ciuitatis, dico materialiter tantum esse Clericos, aico R; conciues; quatenus intra eadem septa moenium, in s cietatem conuiuunt, foederibus, & contractibus coutuntur,ad honestatem politicam pariter diriguntur:& ita formalitcrdu plicem Rempublicam statuunt, hanc Ecclesiasticam Principe Episcopo,secularem aliam laicorum sub laico Domino: ad te minum eundem politici honestatis ambo contendunt,sed alia, DE AEGYL. ARI TyCR. & alia
434쪽
Cap.XII. Secularis Princi non potea in Eccus M a
&alia via,&alijs directoribus. Caeterum si laici aduersus Ecclesiasticos ideo insurgant, quia, cum aequales sint eiusdem Reipublicae ciues, aequaliter etia portare debeant ciuilia onera, ne ipsorum exemptione alij plus aequo grauentur, volo tumultuent etiam clerici contra laicos, a quibus relinquuntur soli ministrare. Profectol, si una, & eadem est Respublica, &par omnium obligatio, cur plus aequo grauari habeant Sacem dotes Clerici, ut laicis spirituale obsequium diti noctuq; exhibeant; ad salutem necessaria ministret, ossicia Diuina persoluant Ergo erit sors potior laicorum, qui in conciues Clericos ciuile tuum pondus exonerent, nihil de spirituali onere illos leuando : Vestram fidem, si hoc naturalis aequitas pa
so Dirigantur, plectantur laici a suis Dominis , Clerici ab Ecclesiastico Iudice tantundem. Ecce acquiestit natura,quae tantum scelera non vult inulta; immo amat ordinem dignitatis seruari,ut quisq; a proportionato cogrue iudice iudicetur,neq; nobilissimus clericatus subi jciatur ignobiliori laicae sorti. At duo capita natura non perfert in eodem Reipublicae corpore: Iam dixi: quod formaliter duae sunt Respublicae, Clericorum altera, itera Laicorum: in unaquaq; earum unicum esto caput, unus Princeps, unus Antistes. Si ambas in unam conglutines, qua conueniunt sub Cii RisTi vexillo, & Euangelica lege, unus uniuersalis in hac spiritualiter praeest Romanus Monarcha illius Vicarius, qui exortas inter utrunq; forum dirimat lites, ipsius audiant dicto, tam Episcopi , quam seculi potestates,quaecunq;eam Christianam Rempublicam profitentur,cuius ipse est Monarcha indubius. Praeterimus, an etiam temporaliter , ne importune hoc loco de ea Romani Pontificis in respectu ad laicos Principes diiudicemus potestate,quam in propriam sedem a principio remittere operaepretium duximus. si De Clericali chara, iere, quid, si dicam ratione eius primario Ecclesiasticas donari personas, quod iuris Diuini est, quoad alios vero non initiatos, ampliatum immunitatis priuile-ρVERONIS TO M. a.
435쪽
gium canonico iure ξ Maximam . n. agi nitatem habent ad charactere insignitos , siue laici, siue foeminae perpetuo seruitio Dei in Religiosorum Monasterijs publice mancipati, nec non sola tonsura praediti,quae si verus ordo non sit,characteris impressivus; quod tamen probabile est ; saltem proxima via est, ac dispositio ad characterem ,&ordinem. Qui vero damna- . tis moribus feccrint ordini contumeliam inobseruantes, vel degradati, eo ipso characteri, simulq; priuilegio eius videntur renunciasse, utrunq; maculis sceler uni expunxi sse, ut neutrius respectus amplius sit habendus. a Non prodest servis character ordinis, ut seruitutis stigmata deleat, esto minus decenter ordinatus videatur in seruitute perseuerare; quia aliud magis indecens Sancta inde cauit Ecclesia; ne stilicet illicio libertatis optatae ficte plures accede
rent ad sacra initia. Vt constat ex c. a. Deseruis non ordinandis, ibi: Serasi fugiens Dominuisses, qualibet cakι ιι are, as fraude ad gradus perueηενιι Eulsasticos, deponatur, ctc. Praeterea assumptum non est omnino irrefragabile; est . n. nonnullorum sententia, quod seruus, etiam contra voluntatem m-mini ordinatus ad maiores ordines, liber euadat. Hoc certum est, quod si Ecclesia prohibuerit seruum, inuito Domino
initiatum, consequi libertatem, praeterqua cauit, ne ab aliquo seruo Ordines ficte susciperentur, Dominorum etiam consulcre voluit indemnitati quam maxime quare . n. Dominus suo seruo priuetur, qui inter bona ipsius computatur ξ cuius rei praebet indicium; nam, si Episcopo, aut praesentanti constabat scrutam acccsiste ad Sacros Ordines, Domino reluctante; nihilominus alior praesentauit, alter ordinauit, tenentur hi, duplicem struum coemptum aeque bonum, tradcre Domino ordinati, qui prorsus euadit rc temptus ac liber. Non est autem tanta ciuilis subicinio ad Principem, quanta seruilis ad Dominum : ut quemadmodum hic, citra iniuriam , non potest priuari seruo, quem specialiter in suis bonis possidet; ita Principi futurum sit aeque iniurium , quod Ciuis Rempublicam muteta E REGUL. ARISTOC R. vel
436쪽
Cap.XII. Secularis Prisc. non potes in Eccles. as
vel per Clericatum assemptum a ciuilibus oneribus eximatur. Demum Canones omnes, praecipientes seruum furtiue ordinatum esse Domino restituendum , interim seruum ipsum iubent deponi; vel ab executione ordinis suscepti suspendi. Quod si quis Clericus depositus. sit, & degradatus, censeant de hoc, ut velint, laicae potestates; neq; .n. facinorosos hosce, Clericatui abrenunciantes, cohtendimus priuilegio serimu
33 Commendatur quidem in scripturis omnibus est ne a quo damneturὸ debita laicis Principibus obsequentia sed non inuenio ubinam debita definiatur ab Ecclesiastetis. Quod Populus Israel uniuersiis Moyse sit usus Principe, caeteris tribubus cum Levitis,ac Sacerdotibus commune,non inde extitit,quod laico Duci addicerentur Levitae; sed quod spiritualium Pontifici, & Sacerdoti plebs omnis, etiam laica subderetur, ratione spiritualis dignitatis in ipso praeeminentis, de quo scribitur rMe es, o Aaro. an Sacerdotibus eius. Psal. 98. Et Philo ad calcem Historiae Mosaycar: His es exitus, inquit, Mysii Legis mi is, Pentastris, se Prepheta. 14 An Hebrmorum Regnum subegerit in temporalibus Sacerdotium, problema est, communi marte defensum : forsitan allato can. David dicitur Sacerdotibus praesuisse, ex sententia sic opinantium, quanquam hi pauciores sint forte etiam verbum prae ii ibi negatiuam tantum vim lubet; ut idem sit, ac non fuit subditus Sacerdotibus Rex,& potior erat eius sententia in administratione laica Regni sui, eo modo quo subici tus erat per omnia in spiritualibus . Callide Nathan ad correptionem adulteri Regis procellit, increpationis acrimoniam prius urbana salutatione,& blandiloquentia demulcens, Dominum compellans suum; neq;. n. statim, quali de lapide mancipia
emimus quoscuq; passim habuerimus obuios nomine nos Domini falutantes, seq; seruos profitentes urbane. Praeterea to-stimoni uin Nathan in hac caussa reijcio, qui nunquam Sacerdos, sed senapcr simplex Propheta in sacro vocatur eloquio. Et PUERONIS TO M. a. . Dd 4 cum
437쪽
clim nominetur semel: zabad filius Nathan Sacerris amicus Aegis, 3. Reg. q. Lyranus explicat a taeest magnus, o honoratus,
diciιον Iura: μ' autem David Sacerdotes erant; mon enim Nar han erat de genere Sacer/tali, fed nutrierar Salomonem ro-Iter q*o, filias eius honorabar. Scitu nanq; est dignum Sacerdotis nomen aliquando ad spectabiles quosq; spectasse magnates, sapientia, aut nobilitate venerabiles. 3 3 Saul cm non miror Sacerdotes Nobe interfici iubentem,ipse . n. in sua potestate liberior etiam ausus est, quod Sacerdotis erat, sacrificare: sed nunquid sapienter egit cum id confit retur Samueli dicens: Necessitate compulsus, obtuli holocaustum Domno et Draiι Samuelai Saul: Buθὸ egsi. I. Reg. II. Scilicet, si facta Saul imitationis veniant in exemplum, aut in pro bationem iuris, deerunt quae probemus inique gesta. Sane rimuerunt Emissuri j Regis, vel iussi, manus inijcere in Sace dotes, sed solus alienigena Doeg Idumaeus,cui parum erat corindi Religio, facinus est aggressus, non discutiens iustumne, vel iniustum esset mandatum. Salomon Abiathar vexans, multorum vexavit ingenia , ut inuestigarent, frueritne id iure factum, & quali. Nos hic non vexet: suificit expeditior, & frequentior responsio,id pr stitum a Salomone, non ut Rege, sed qua simul erat Proph tcs, peculiariter Dei ordinationi in eo casu deseruiens,nec alia
caussam insinuare videtur textus: Eiecit ergo Salomon Abi rhar, ur non es es sacerdos Domini , τι impleretursermo Domini.
quem loquιιus e I fuer domam Heli ιο Silo,,Reg. 2. Responsione cadem in casu simili usus est Innoc. in c. litae de maior.& o d. Imperatori respondens obijcienti, praeeminentiam Dauid stipra Abiathar eundem Pontificem: Dauid ait, quamnis Regni Harima obtaneret, non 3am ex agnitare regia, quam
autheritaleprophetica imperabar. Interim responsionem aliam subi jcili mi, harum fuerit in veιeri tectamento, nunc aliud euis ne o, ex quo Cnxis rus δει Ias es Sacerdos magnus iuxta omdinem Melchisedech.
438쪽
s6 Hic prorsus insistimus. quaeramus quae nostra sunt, quidquid oli in de Synagoga credatur. Sane argumentu negativum deficit in persectionibus ab ipse ad Ecclesiam: potuerunt Re-gcs Hebraei in veteres Sacerdotes, ergo possint Christi fideles in nouos Vtiq;, si nihil amplius sanguine suo his est Saluator promeritus; sed Innocentium audis, quia Sacerdotium Cuxrsii non est secundum Aaronis,sed Melchisedech ordinem,qui simul consociabat regiam potestatem; nedum exemptionem, quam praetendimus. Videas alibi dicta, quomodo in lege eLsct regnum sacerdotale, modo autem in Evangelio, vice in-ucris, Regale sit Sacerdotium. In lege noua viluit Regni, creuit Sacerdotij maiestas; hanc Saluator exercuit,illam minime, quamuis posset. Quid mirum, si apud Iudaeos praefuisset qua-
dantenus Rex Sacerdoti ; cum hic non tantae estet excellentiae, ut nostras Sacerdos, alter vero dignior nostris Regibus Eodem sancto Chrismate de tabernaculo inungebantur in capite Reges pariter, ac Sacerdotes; de his habetur: Sicut unguentum is capite, quod descendit ιο barbam barbam Myov. Pal. Is s. De alteris: Tulit Samuel lenticulam olei, o sudu in eapur Saul. I. Reg. 9. Immo cum praeceptum haberetur de hoc oleo: Caro homims non ungetur ex eo. EXOd. Io. Saluant interpretes, non prohiberi ibi unctionem Pontificum, atq; Regum, cum viriq;, propter muneris sal, ctitatem, iam non carnales, sed spirituales habendi essent; ac proinde Reges non minus, ac Sacerdotes in sacro eloquio Cuxis Ti Domini nuncupantur.3 7 Haec expendimus,ut appareat,non fuissse vetus Sacerdotium tanto inferius regno, quanto est nouum. Caeterum multitudini coscntimus, quae neq; in Synagoga subijcit sacra proph nis, neq; in temporalibus. Ncq;. n. rite iactum adducitur ali. quod priorum Regum,quod eorum authoritatem supra Sacerdotes euincat : nam, si ab impijs Principibus gesta commemores , vi, & iniuria, non autem iure sunt praestita, quae rem sacram tangunt: sin vero a sanctis Regibus admissa obijcias;vel peculiariter hi habuerunt suggestorem spiritum Dei; vel non PUERONIS TOM. a. citra
439쪽
citra iust um Sacerdotii consensum tale quid attentarunt; quale est illud Regis Ioas perperam oppositum nobis: etenim,cum res esset de negligentia Levitarum circa praeceptum Moysis, pius Rex Pontificem monuit, ut,quod suum erat pse illos cogeret ad implendum debitum; sic nanq; legitur: Vocavi'yi Rex
geres Levitas non ergo Regis erat coacti in ipsos potestas ι ινυ de Iuda, ct ae Ieru iam peconiam, qsa ovairuta est a Moyseseruo Domini neq; . n. Rex ipse sui executionem curabat praecepti ut inferrer eam omnis mulsitari fiaoram Israel in ra. Misacatum reui σκῆρ a. Paralip. a . Pium satis, & Religioso Principe dignum schir. Quis prohibeat, inanao quis non commendet laicos Dominos, quibus curae sit secrae rei progressus,& qua licet satagant hunc prouehereὸ sed aliud est, vi cap. praecedenti attigimus, sacrorum sibi assumere Praesulatum; aliud isupina incuria eadem prorsus negligere,& nolle incumbere, ut Diuinus cultus in .Republica per deputatos viros diligenter seruetur. Ioas in negotio illo pecuniarum propria authoritate solus nihil disposuit, comite usus cst semper Summo Pontifice Ioiada; ut resertur eodem Paralip. Er congregasas m i-
rapecunia, quam dederunt Rex, cst Iorada hιs quipraeerant Veribus rimus Domini. Et rursus: Cum i complesient omnia opera, stulemur coram Rege, o Ioiada reliquamstartem pecunia. Immo 3.Reg. I a. Seus utari Micitur g. et hilaraum Oxum tulis. OG
Ecce quomodo Rex Pontifici dumtaxat institerit, & adstiterit,ut recolligeretur pecunia, in templi reparationem insumenda. An sibi, & fisco regio sacrum aerarium compilavit Θ38 Elumbe pariter, & nihil stringens argumcntum est illud, quod ab ordinatione Regis .Iosaphat eruitur, dum Amariam Pontificem in his, quae ad Deum , Zabadiam vero Ducem in
his,quae Regis essent praeponeret. quandoquidem, licet omnia, quae ad Rogem spectarent ea essent, quae ad Deum non erant; nil tamen inde deciditur, an sacri homines, sicut caetera sicra, includerentur sub potestate Pontificis,quod perquam vero si- DE REGUL. ARISTOCR. nule
440쪽
mile est, ut, si eximuntur a potestate secularis Ducis Zabadiae, quae ad I cum essent, maxime homines sacri, cum ipsi potissimum Deo sint conlecrati, eximebantur.
Quae responsio, antequam de manibus excidat, adhibenda est sicuti a pluribus Summis Pontificibus saepius est adhibita,
contra Imperatores ius Ecclesiasticum usurpantes, praetextu illius oraculi salua toris: Re ise quae senν Casaris Caesari, O quaeians Dra Deo, Mati. ra. Vtiq; parati sumus reddere,& profiteri Religiosi obseruantiam Caesari, & laicis Principibus, si
modo constiterit homines Diuino cultui, sacrisq; ministerijs mancipatos non esse de ditione Diuina,quae contraponitur ibi Caesertae. Et quae tandem supererunt Deo rcddenda, si ab eo ipsi domestici eius auferantur,&serui)Onania ergo Caeseri adiponenda venient ,& Deo nihil. Respondes: Stant Deo prcces δε sacrificia,tributum,atq, subiectio Imperatori. bene remes dispertitus, si sacrificia precesq; non modo, sed sacrificulos ipsos, diministros sacrorum Deo serucs, tributum autem ab eius generis hominibus Caesari debeatur, quales erant Dominum interrogantes, liceretne censum dare Caesariξ ijdemq;accipientes responsum laici Iudaei cum Herodianis. Sed quorium responsum his datum, ad alios religiosi generis extendatur λVides ut aduersarij hanc Domini sententiam in nos contorquentcs, moueant Camarinam,plusq; laedantur,quam laedant. 9 Siculi Capharnaitis Dominum pendidisse tributum, quo scandalum solummodo declinaret , caeteroqui non persoluendum , mirifice Ecclcsiasticorum inuehit immunitatem ; siue
. qucd omnes filii Regis sint; sive quod Clixisti Domini filii
regij sint omnes familiares, ut sequenti cap. dispalescet. Interim pr postera illa interpretatio exploditur, asserens Saluat rem, dum daret tributum, diceretq;: Erga tiberi sanr clarasse se non liberum, quia non erat Caesaris filius. Nam statuimus supra cap. 2. CHROT M Dominum habuisse verum regnum terrenum quamuis functionibus neglexerit regijs ostetare, simulq; de progenie regia oriundus , quamuis proximE VERONIS TOM. a. esset