장음표시 사용
1001쪽
m. II. A MOSE AD CIAEISTOhd ceterorum quoque Aegyptiorum admirationem promeruit, quo magnitudine amori factis testata, Zignum vitae exitum sibi ferisset. Ita quidem DIODORus. Similia fere de Sesostri habet HERODOTus, saltem in eo consentit, quod peragrata victoriis suis Asia, in Europam trans gressus, Scythas atque Thraces subegerit, & in singulis regionibus rippos in rerum a te gessiarum memoriam erexerit, quorum nonnu Ios ipsemet HERODOTus in Syria Palaestina viderit, etsi plerique non amplius incolumes extiterint; li . II. Op. II. ad VI. Addid deinde eisp. X. solum Mne Agaptium regem imperio Aethiopiae potitum. Cumque tanta regis istius suerit celebritas, hinc & aIii auctores,
aliique, passim eius mentionem faciunt; FLAV. IOSI PHus quoquσsub nomine Sethosis, qui & Ramesses fuerit dictus, res eius gestas, praesertim expeditionem in Asiam, ex MANETHONE exponit, bb. Lcontra tion. pag. Io t. Quando vero Sesostris ille vixerit, Se quo tot admiranda vereres nobis narrant, id quidem est, de quo viri docti inter se non consentiunt. IO. MARsHAMVs, Sesostrin hunc eundem se ac Sesacum, esse, existimat, de quo I. rer. XIV. V. dicitur, quod anno quinto Rehaboamiasceuderit in Ierusalem, oe abstulerit thesauras. domus Dc mu suιros domus regis, s omnia siuta aurea, quae fecerat Glomon ; in canone Aronico sic. XLI pag. yyri Inimo huic praecipue fundamento hypothesis eius chronologica, qua Menem Aegypti regem eundem este, ae Chamum, seu Misraimum, contenodit, innuitur, ut iam supra obteruauimus, adster. I. . III. 9. XXIV.
Sed iam ante MARsHAMVM in eandem sententiam, Sesestriu eundem cum Sesaco esse, ingressus est AVGusTINvs TORNIELLVs, in amxatibus f in s o profanis ad annum M UM LXIV. tom. II pag. IL ALMERMANNvs CONRINGIVS, in a errariis chronologicis, quae extant in Io. GEORGIr GRAEVII syntagmate Pariarum dissertarionum rariois ram, cap. XVIII. Immo ipsum iam IosEmvM in eadem fuisse senistentia, non tantum MARS HAMUS sibi persuadet, sed & sAM. BOCHA Tvs .in Phaleg, bbr. IV. cap. XXXI. & FIwARDus sTILLINGFLIET , in orginibus scris, libr. I. cap. V. Sed procul ab his omnibus discedit, qui contra MARsHAMvM ex instituto disputat, vir clarissimus, μα ΡE QNIVS. Et primo quidem, quod ad Iosephum attinet.
1002쪽
eum neutiquom id dicere, quod illi vulgo tribuitur . sed Seloliri αpotius ac Sesacum pro diuersis habuisse, nutilenter euincit, tu ae- rapitiari ori n. inuessat. cap. VIII. pag. ros seqq. Quo ipsis &praecipuum secus sentientium fundamentum corruit. Deinde HER I TUM , DIODORVM sICvLvM , ARISTOTELEM. STRABONEM, immo
tantum non omnes scriptores graecos, Sesostrin bello Troiano antiquiorem facere, demonstrat cap. VIII pag. rao. Bellum vero Tris. ianum in illud tempus, quo iudices Ebraeis praefuerunt, cadere, constat, & in sequentibus a nobis comprobabitur. Nec ipse distitetur NARS HAMUS, communi Graecorum consensu Sesostrin bello Troi no antiquiorem elle, etsi simul hosce scriptores Omnes erroris arguere non dubitet. Aotas Se tu, inquit, Gracios oramino Inc ni- ea, in sacris Ebraeorum διεφθερος confer tur , sec. Lys. aa. Et uec. IX.pag. dia. Vulis is est se Graecorum rahor, qui, Se bin bellum Tro num praecessisse, crediarunt. Id vero durum admodum
videtur IAC. PERIZONIN. Duruo enimuero, inquit, Proteruum, ita νno velutι halitu di re in re antiqui temporis omnem antiquitatis conis
snsum, tanquam leuis iponderis; loe. cit. cap. IX. pag.aaa. Vbi oc,nter alia obseruat, si post bellum Troianum vixisset Sesostris, fieri vix potuisse, ut non Homerus eius iniecisset mentionem. Idem aro mentum vir doctissimus cap. XVII.pag. aco. q. prosequitur, spe- .ciatim probans , aetatem Sesostris aὸ tempora iudicum Ebraeorum reserendam esse. Nic contemnendae profecto sent rationes, quibas pugnat, immo rem plane mea opinione conficiunt. Illud satitem displicet, quod L reg. VI. l. numeros corruptos esse, & pro annis CCCC LXXX ponendos DLxxx contendit. Nulla enim , ut ita sentiamus, praegnans adest ratio, locusque, qui Actor. XIII. ao. extat, cum
priori facili negotio conciliari potest, ut nec hunc, nec illum, pro corrupto .habere, necesse sit. Dictum liac de re supra ad s. n. huius sectionis. Praecipuum, quod illorum sententiae, qui Sessistrina Sesaco distinguunt, & illum ad iudicum tempora reserunt , Opponapotest, hoc est, quod nullius regis aegyptii, qui in Palaestinam mois uerit, praeter Sesacum,& dein Nechon, in codice sacro fiat mentio, reque verosimile sit, expeditionem istam absque calamitate gentis chracas factam, eamquc in sacro codice silentio praςtςritam. Hoc
1003쪽
dc HERMANNvs CONRINGIus urget, sec. cit. Sed respondet D imois ius, Sesostris expeditionem forte tempore alicuius seruitutis Israeis
liticae contigisse, quae multiplex & diutina saepe fuerit. Syriam autem Palaestinam ab HERODOTO dici a Sesostride ά tra si subactam. hoe est, facile & vltro tributum pollicitam aegyptio regi, atque ira Israelitas, sine ullo maiore aut sibi proprio motu, cum omnibus Palaestinis pariter ac cum suis dominis, tanquam appendicem quandam, ad comiter venerandam regis aegyptii, qui ad reliquos Asiae populos properabar, maiestatem, facile accessisse; quod, inquit, ita sifa tu me, ut sane ridetur, tum nihil profecto mirum si in libro tu H.
cum nusquam id reperiatur annotatum, quia ad gentem Brirenticim
proprie non pertinebat, loc. cit. cap. VIII. 8.U. III. Eadem repetit Aeast XVI. far ars Potest utiq te hac ratione dubium illud quodammodo tolli, quod ceteroquin non leue est: eoque magis haec responsio locum inueniet, quod & ceteroquin scriptoribus lacris haud insolens sit . ea, quae ad scopum suum non faciunt, praetermittere. Interim dissileri nequeo, ipsi im illud seripturae de Sesostri silentium aliquem in hancce cogitationem adducere posse, an omnino vera sint, quae veteres de tot tantisque Sesostris victoriis tradiderunt Certe ipsem HERMANNvM CONRINGIvM hac de re dubitasse, video.
Verba eius sunt: Etenim SI EVID VERI SUBEST famosae Sesostris
expeditioni, necesse est, isthoc nomine νemre istum, quι in sacra historia audit Sesaci in aduersari chronol. cap. XVIII. D m. Na. Et iterum INeque enim a Sesostri non passa es calamitatem terra illa, SI RI ID VERI IGRET HISTORIA, Mesacri codices tantum damnumsilentio praeterissent. Antea equidem lain obseruauimus, testari HERODO OM , se cippos a Sesostri in Syria Palaestina ereelos vidisse et nec dubito, quin cippos viderit, quos nonnulli pro cippis a Sesostri erectis venditauerint: an vero istis satis tuto fidem adhibere potuerit , nondum extra Omnem disceptationem positum puto. Sed hoc aliis accuratius discutiendum relinquimus. De reliquis Λegypti regibus, qui ad hocce temporis interuallum spectant, quod aememoratu dignum sit, non Occurrit.
1004쪽
- Sanehuniathonem ad iudicum tempora referendum esse. eruditissimorum virorum est sententia; variisque rationibus id euin cere annisi sunt PETRUS DAI IEL HVETIVS, demon'. euanges.stros. In pag. 7 . & SAM VEL BOCHARIVS , in Chanaan lib. II. cap. XVII. Neadubium hac de re, si Ierombalus, a quo multa eum accepisse, P R.
PHYRIus auctor est, idem est, ae Ierubbaal, seu Gideon, quod ver simile & nobis videri, iam supra professi sumus. At aliter sentire ANTONIvM VAN DALE , in aesertatrone super Sanctuniathone, quae addita est eius dissertarionisuper A sea, itidem iam monuimus. Quo autem iure ab illo id fiat, id quidem paulo accuratius expendere, huius loci erit. Quod ut eo rectius procedat, & cuncta in apric Ponantur, iuuat primum PORPHYRII pariter ac PHILONIs Byblii deSanchuniathone testimonia, prout ea apud EVsE IVM extant, praep. euangel. Gr. L. cap.M.p. m.so. recitare. Res autem sas s Phoenicum inquit EusEBIus, Sanc niatho qu/dam memoriae prodiit, vis
antiquissimus, quemque ante Troiana tempora floruisse, summaque cum Hligentiae, tum peritatis laude Phoenicum historiam fri Use, resam
tur. Huius opera omnia Philo, non Graesu ille, sed B hus, ex Phoenicum riuomare graeeam in tinguam conuersa Pulgauit. Eiusdem quo que meminis is, qui nostra memoria opus illud aduersum nos mendaciis
fraudibusque textum consarcinauit, dum libro quarto ipsum huius testis monii sui praedicatione commendat. Rerum inquit PORPHYRIus ad Iudaeos pertinentium bisorsam Sanehuniatho Mutius summa fide
confri t, quine quae cum eorum locis atque nomimbus VFrime comfentrat, eum Fraecipua rerum ιEarum capita ab Hierambulo quodam, Duι Dei facerdote, accepisset. Hoc illius opus Abibalo regi Berytiorum dedicatum, non modo rex, sed etiam ii, quorum apud Vsum erat, descriptorum veritate cognos ere, omnes comErobarunt. Atque istorum quidem aetas Troianis temporibus an quior proximo ad Mosen ipsum accedi, ni ex Phoeniciae regum serie quiuis eoinosere potest. Hic astur Sanctunia ho, qui Phoenicia lingua veterem irasoriam, partim ex singularum νrbium actis, partim ex templorum monumentis coagis
mentatam, singulari peritatis studio perscri 6 Semiramide, quam n est temporibus Pel antiquiorem vel aequalem fuisse, memorant, apud Assyrios regnante, Pixit. Idem PORPHTRII testimonium, & quidem
1005쪽
ERIOD. II. A MOSE AD cΗRIRI paulo adhuc pleruus exhibet THEODOREΤvs de graecari asse non. curat. serm. II. p. m. M. EVsEBIVS autem nonnullis interiectis, de quibus deinceps dicendi locus erit, etiam PHILONI, Byblii de Samchuniathone testimonia adfert, ex quibus itidem quaedam hic repetere, e re nostra fueriti Phis guur, inquit EusEllius, quι Sanctuma hems opias νniuersam novem in libros distribuit, Vso flatim primiliari 'ooemio haec ad Nisum de eodem au tore praefature mectam ita se halerens, Sanchumatho ν, imprimis eruditus cum operam in rerum plurimarum seudio poliasset. cumque gentium omnium bisso. Ham tam usque a prima τniuersi molitione nosse vehementer optaret. praecipNam quandam in pervestigandis Taruti rebus Histentiam adιι Mit, quod saris intedigere , omnium, qui lucem hanc ad exerant, eum litteras principem inarenisse, ac scrilendorum commentariorum auctorem fuisse. Ab illa autem au icato esse, quem ab Aegaptiu Thoyth, ab Alexandrinis Thoth nominatum, Graeci , hoc est, Mercurium, red Mere. Adfert deinde EvsΕgIus & alia ex eiusdem PHILONIS
prooemio, speciatim, quod illos reprehenderit, qui, quae de diis vulgo ferebantur, ἀλληγοροκως explicare eonati sint, de sanctunia-chone autem porro commemorauerit, eum in arcana qua dam Aminmonaeorum voluminia incidisse, quae ex interioribus templorum penstralibus educta, diligenter pericrutatus fuerit, & ex quibus e quae in commentarios suos retulit, hauserit, Et ex hisce quidem poRPHYRII & PHILONis testimoniis viri docti, speciatim HvETIus & 2 CHARTUS, comprobarunt, Sanchuniathonem Guleonis aetate vixisse; multa eum ex Mosis scriptis hausisse, immo Taautum illum, cuius PIHLt meminit, eundem esse, ac Moseu. ANTONIus autem VANDALE, ut hancce labefactet, penitusque auertat, sententiam, prim PORPHYRII fidem auctoritatemque eleuat., quippe qui ab ipso hvs mo mendacii arguatur, ac hostis christianorum infensissimus audiat. Verum id quidem mea opjnione parum ad rem facit, cum pulla ap)pareat causa, cur hoc in odium christianorum finxerit; &. si vel maxime alias mentitus est, eum etiam hac in re mentitum esse, no dum sequitur, visi euidentibus id probetur rationibus. Praecipuum
autem momentum trahit argumentum, a temporum rationibus de-
1006쪽
mac eos, qui illum sequuntur. tradere. Paucis rem omnem hisco complectitur verbis: Semiramis νιxit anno ab orbe condito IstyL MONfes monuus est amy. as . G deon morruus fuit anno ara. Troia capta
fuit anno a76 . Trus condita fuit namque-hoc considerandum Penter an. adys Abibasus autem visit tempore muti cs David; quippe qui merami, qui cum Salomone fixis, pater fuit. Dauid νero in regem νnctus fuis anno aSD, N huic Abibalo Sanumniathon, qui eum GHone vixit, ab eoque sua commentaria accepit, sua scripta dodicauit,sic ultra aoo annos vixisse debuerit. Et tamen etiam Semiraismi Hs Assyriorum reginae tempore Pixit, i. e. an. υρε. Atqui a S
miramide ad Abibatum statium intercurrit ἔδε annorum. Verum ad haec, quantumuis speciosa videantur, respondere non adeo dissicile fuerit. Ad Semiramidem enim quod attinet, eam, si unquam Assyriorum regnum renuit, omnino ad iudicum rempora referen dam esse, antea demonstrauimus. Atque haec ipsa sententia luculenter inde confirmatur, quod PoRPHYRIus assi et, Semiramidemeirca Troiana rempora vixisse. Ad Abibatum quod attinet, norrnecesse est, ut Hierami patrem, qur Saulis atque Dauidis temporibus vixit, mtelligamus, quandoquidem etiam antea eiusdem nominis rex Τyri esse potueris, in iam sAM. BOCHARTo obseruatum, Chanaan. Lbr. II. cap. XVII. p. m. πε. Grauius equidem dubium, idemquelam a I S. SCALIGERO morum, in not. ad fragm. graeca, libro de emendat. temp. subiecta, pag. go. inde exurgit, quod Sanchuniathon menainerit temporis, quo Tyrus conssita est. & quidem, ut rei antiis quae , cum a Tyro eondita usque ad cladem Troianam breue sit interuallum, nempe, ut ipse scADGER supputat, LxV anno m. Veis rum & ad hoe iam respondit EoCHARTus, plures urbes nomine Tyri fuisse, docens, & Palaeo-Tyri iam Ios. XIX. ap. mentionem fieri, lac. cit. pax.Ι o. Quod porro poRPHYRIus dixerisi Sanchuniathonem ante Troiana vixisse tempora, recte se habet, eum δc Gideon anterempora Troiana rixerit. Bellum namque & excidium Troianum eo' tempore, quo Ieptha Ibraelitis praemit, contigit se, ex VS RIO constat, in annakb. Fag. PK. & deinceps a nobis comprobabitur. Deis nique, quod idem poRpHYRIVs asseruit, Sanchuniathonem parum in.
Da Mosis tempora vixisse, id quidem prosccto minus accurate ab es
1007쪽
PER. II. Α ΜΟ SE AD CHRISTUM dictum, at ita sitnes comparatum, ut iniquum foret, ideo cetera, quae recte se habent, in dubium vocare. Atque ita praecipuam dissicultatem superauimus. Reliqua , quae ANTONIvS VAN DALBadsert, minoris momenti sunt, & HvEa Iura praecipue feriunt, qui non tantum, Sanchuniathonem ex Mosis scriptis multa hausitIe, sed Taau tum etiam, cuius libros eum diligenter scrutatum PHILO dixit, eundem cum Mose esse, contendit. Prius quidem mea opinione dubio
caret, cum nonnulla ex iis, quae ex Sanchuniathone Εvs Ea Ius, De. eis. reseri, aperte satis cum doctrina Mosaica conueniant, cuiusmodi
illud est, quod principium huius uniuersitatis posuerit ἀερα ζοφώδην , m ευματω , aerem leuebrosum ac stiritu foetum, seu mauu, tene. brost aeris flatum ac stiritum, chaosque turbiadum altaque caligine cim cum fusum. Hoc enim ex Genes I. a. desumtum esse, nemo non viis det. Quod autem ad Taautum attinet, Omnia argumenta, quibus HvETIus probare voluit, eum eundem esset, ac Mosen, non eiusdem esse ponderis, lubens fateor. Nec tamen ab omni prorsus verosimilitudine abhorret. Tauti seu Mercurii nomen Mosi quoque dari potuisse. Sed id nostra parum tandem refert. Aliud vero dubium,
idque minime contemnendum, contra aetatem Sanchuniathonis m uel PETRus IVRIEV. dum Obseruat, in excerptis, quae ex eius operibus restant, nonnulla occurrere . quae citra controuersiam Gideonis
aetate longe sint recentiora: sed idem quoque responsum ad hocce dubium suppeditat, dum monet, fieri potuisse. vi Sancbuniathonis
opus corrumperetur, & nonnulla a manu recentiori eidem adderen .
tur: hs. crit. dogm..c. pari. III. cap. V. pag. 62. Sed alibi quoque idem vir doctissimus obteruauit, ab interprete Sanchuniathonis, Philone Byblio, nonnulla hinc inde addita, quae probe discernenda sint ab iis, quae ab ipso Sanchuniathone sint prosecta. Et ex hactenus dictis etiam diiudicanda, quae GERH. IOANNEs VOSSIVS, & HEMMANNvs CONMNGIus, ille de hisoris. Vaee. lib. I. cap. I. hic de Heri metιca medona pag. I. SC LIGERI ductum secuti, de Sanchuniath nis aetate disserunt. Vlterius adhuc progressus est MENRICvs DOD ELLVs, cuncta Om uino, quae de Sauchuniathone dicuntur, fabulis annumerans, primumque a Philone confictum Sanchuniathonem, contendens, qui deinceps dc alios in eundem errorem pertraxe-
1008쪽
rit. Duas namque epistolas anno M DC XCI DODNELLus lingua anglicana edidit, in quarum altera hoc ex instituto agit, ut in Hiseruiut. LVs videre licet ,suralement. eom. ILVI.6. Sed iam antenoowELLvxi in eandem ingressus est sententiam Io. HpNIUCvs VR. bisus, de Zoroastre, Hermere & Sanctonrathone, P. m. IS . Eam vero & RICHARDUS SIMON amplexus est, circa tempora Porphyrii historiam Sanchuniathonis confictam suspicans, in Abl. cril. rom. L. e. m. refutatus ideo ab anonymo, cuius hae de re dissertiitio extat, dans smem. de Treuouarmen an. MDCCXIV.p. m. v. & dans te isse id ista ians, mens Octobr. M DCCA II . pag. I. q. edit. Amstaelod. Immo dc ipse Io. ALBERT. FABRICIVS , Vir longe doctissimus, non procul ab hae abesse opinione videtur, bibsioth. graeci libr. L. ωρ. XXVIII. s. III. pag. Iss. Inter ratione , quM HE R. DOD ELLVS adfert, praeiacipua haec est; quod veteres.scriptores, ii praesertim, qui hoc facere poterant, ac debebant. nussam Sanchuniathonis mentionem fecerint. Quod eum varias ob causas fieri potuerit, nondum firmiter inde eotia ligi, puto, confictum a PHILONE esse, quicquid de Sanchuniat honed citur. Ad scripta Sanchumathonis quod attinet, non eodem modo a veteribus allegantur. ATHENAEVS, eum φοινικικα scripsisse, ait. Lipn. lib. III. cap. XXXVII. Hoc idem haud dubio est, ae quod voRPHOIus φοινικικην ἰπνω Vocat; M. V. de abstinentia ab ani mani. pag. y . Nec diuersum, ut credo, opus ἡ φοι-- Βολογία via ODORhro memorata, de curat.graeca . Usection serm. II. m. Io min s , de Hermeris P siologiari itemque Geologiam acgyptiacam, &alia quaedam eum scripsisse, auctor est, forte ex uno opere plura faciens. Quicunque autem operis titulus fuerit, ex fiagmentis, quae supersunt, & a PQRPHΥRIO , THEODORETO , ac E.SELIO eon seruata sunt, patet, eum Origines, historiam, & religionem antiquissimorum Aegyptiorum pariter ac Phoenicum descripsisse, ut recte quoque IO. ALBERTUI FABRICIVS pronuntiat, qui & reliqua de Sancbuniathonis scriptis, deque interprete et , Philone Byblio, memoratu digna, in compendio exhibet, o . sic pag. ἔθ. conf& tvla. EMAshu pis. bibliotheca νευμα ab msto cor. p. g. a . De fontibus atque libris, ex quibus Sanchumathon sua hausisse dicitur, uti sunt x, ιιν, - ματα urbium, & άναγρα ἶλαι semplorum, siectati ra areana quaedam Ammo eorum voluminas 1rimque x ou ν μαδε stu coamentaria.
1009쪽
ER. H. A MOSE AD CURIsTO quae ab Ierombalo, sacerdote Dei Iao, accepit, vid. SAM. BOCHARTUS, Chanaan. lib. II. cap. XVII. pag. 338. Iam nostri equidem instituta ratio postularet, specimen aliquod theologiae Phoeniciae ex Sanchu-niathonem hibere , ex qua Graeci haud dubio plurima aeceperunt: sed cum in compendium, quae ex Sanchuniathone EVπBIus narrat, mitti nequeant, cuncta autem repetere, taediosum nimis foret, iuvabit apud ipsum EusEBIvM haec legere; ex quo & illa recitat PETRUSIVRIEu, his. crit. dogm.c . para. III. tract. I. c. V. re VLp. o. 'ubi& obseruationibus nonnulla illustrat, & doctrinae Mosaicae vestigia in ista Phoenicum theologia demonstrat. Quanquam&vir doctissimus talia subinde admisceat, quae accuratius examen promerentur, cuiusmodi illud est, quod pag. My. non improbabile iudicat, materiam, ex qua Omnia creata, non intra sextiduum creationis pro ductam, sed iam antea multis extitisse seculis; angelorum etiam tr ationem, & quorundam lapsum. Iongo admodum tempore ante mundi huius adspectabilis productionem contigisse. Nos illud saltem obseruamus, Sancti uni athonem nonnullis, quae a Mose acceptile videtur, fabulas ineptissimas & commenta plurima admiscuisse, siue ipse ea excogitauerit, siue ex commentariis urbium & templorum , ad quae prouocat, didicerit. Atque hoe est, quod ipse etiam
sLEIvs Obseruauit: Verum in operis suscepti progressu non iam τον ingra παν-ν-Deum Pmuersi moderatorem, immo ne coeliquιdem incolas, sed viros quosdam atque muberculas, mortι obnoxιos, eosque non ea morum honestate, vi propter virtutem fiscipi ac probari mereantur , aut ea Praeditos sapientra, quae nos ad Vsorum aemulationem invitet, sed omnιbus flagitiis a celeribus cooperios, nobis pro Diis ob-rrudit , ac simul, ev ipsos esse, confirmat, qu/passim eItamnum in omnI-bus oppidis atque regionibus Deorum loco celebrantur sic. ciI. pag.II. Quia etiam Moses primo opera creationis Ordine exposuit, tumque generationes patriarcharum, qui ante diluuium vixerunt, subiunxit,
unde & Gn. V. r. dicitur: N Vr, DO n7, hic est Ebergen rarisaeum Adami; procul omni dubio exemplum eius secuti alii itidem, praemissis de origine rerum cogitationibus suis, antiquissim rum hominum, qui sibi maxime noti erant, genealogias litteris contignarunt. Atque hinc istae genealogiae Deorum ortae sunt apud
1010쪽
ssio. II. A IOSO AD SAMUELEM. 'orientis gentes, quarum specimen Sanchuniathon nobis reliquit. a quibus deinceps & Graeci suas acceperunt Βογοκας, ut tamen &ipsi his quaedam adderent. : HERODOTus equidem Homerum atque Hesiodum theogoniae, ante Graecis ignotae, inuentores facite graι di iam, inquit, ὀ - σανος Βογονὸν εHAM, hi Pero sunt, qui Graecis theogomam fecerunt, Diis cognominibus datis, diuisisque honoribus re artibus inter utis, re descriptis algorum formis; libr. II. cap. LIII. Sed, cum HOMERus ac HEsIODus illa quasi iam nota d scriberent, nec nisi circumstantiis nonnullis ornarent, probabilius est, Graecos ab aliis ea accepisse.&, ut multa alia, ita haec quoque ab orientis populis. Praeter Sanchuniathonem alii adhuc Phoenicum celebrantur historici. Et TATIANus quidem Theodotum, Hypsicratem & Mochum nominat: γεγναων πα- άυτοις τρῶς ανσρες, Θεολὶν, τ οικρα τu, Μῶχν, τουτων - ς βιβλους εἰς πιατεταξεν φωνην X τν' Fuerunt apud eos Phoenices tresviri, Theodotus, Hypsicrates s M. chres; horum libros ingraeeam linguam
transtulte G.retus cs c. orat. ad Graecos p. m. lay. Vbi quidem pro χοτ γ apud EVSEBIVM, praest. euangel. hbr. X. cap. XI. pag. -υ. ubi eundem TATIANI locum allegat, est Arer ,sed legendum esse Λωτgm ex CLEMENTE Alexandrino viri docti pridem monuerunt; vid. THOMAE REINEIII de lingua PunIca in IoAN. GEORGII GRAEvII f lagmate Par. assertat. rarior. cap. XII. pag. Io. Inter hosce historicos, TATI No memoratos, celebrior est Mochus, cuius etiam ATHENAEVs meminit, libr. III. cap. XXXVI. & FL. IOSEPHUS , antiquit. russi tib. I. eap. IV. STRABO equidem Moschi cuiusdam Sidonii meritionem facit, geograph. lib. XVI. pag. n. qui ante belli Troiani tempus vixerit, &auctor sit dogmatis de atomis: quem eundem cum Mocho historico . sed perperam, ut ego puto, & sine
ratione, nonnulli faciunt. PETRus vero D NIEL HVETIVs, Moschum hunc omnino eundem cum Mose esse, . putat, demons t. mavel prop. IV.p. m. II. sed rationibus tam infirmis, ut paucos in illam lententiam iit pertracturus. Praeter hactenus laudatos & alii memorantur rerum Phoeniciarum scriptores, ut Dius, Menander
Ephesius, & alii; de quibus iam in protegomenis dictum, ad s. XIII.