장음표시 사용
111쪽
contra praedestinationem post praevisa merita. 101
et negligentia Christi, qui se hie exhibet paStorem bonum, non mereenarium, qui eum Videt lupum Venientem deserit Ove ses. v. 10 S.): quod non impedit, quominu OVe Sila ponte paStorem deSerere OS- sint. Quare Chryso Stomu hom. 1 in h. l. n. 2: Non enim, inquit, ex custodientis imbecillitate, sed e custoditorum fragilitate. perditio X- sistit. Nam, ut inquit Sea 13 9, perditio tua, Israel, tantummodo in me aurilium tuum. Hine Petrus vibus inelamat 1. p. 5, 9 Cui leoni quaerenti devorare ves resistite fortes in side. 117. Maxime urget Calvinus verba Aet. 13, 48: Crediderunt, quotquot praeordinati erant ad vitam aeternam. VeruΠJ VOX praeordinati, sive rati habetur textu graeci τεταria vot), Sive eontextuS, reddi poteSt: crediderunt quotquot bene dii As o S i bi sane ope gratiae oraui. Sicuti enim describitur mala udaeorum dispositio, ausa eorum incredulitatis: ita mox describitur bona gentium dispositio, quae audiente Paulum et Barnabam, quo audire noluerant judaei, gavisae sunt et glorifieabant verbum Domini: qua bona dispositione praesupposita nihil mirum, eaS
verbum Dei fide etiam esse ampleXaS. Oe autem SenSu omnino praeserendo verba non Sunt ad rem. 18. Miramur autem nobis objici Rom. 8, 28 Scimus quoniam diligentibus Deum omnia cooperantur in bonum iis, qui secundum propositum vocati sunt 8anctis 1 cum plures gravesque paties haec Verba Secundum nostram Sententiam explicent supra n. II 3 h.). Sane 2 legimus versiculo immediate sequenti: Nam quos praescivit et praedestinavit. Quod si praedestinatio praeeuntem habet praescientiam eaque regitur, non videtur antecedere merita praeViSa, eoque minus, quod a vers. 12 gloria exhibetur conditio nata pendens Scit. a conditione compassionis cum Christo v. 17, ad quam adimplendam hortatur Paulus triplici proposito motivo a magnitudine gloriae; h. auxilio Spiritus s et quod e diligentibus Deum omnia cooperantur in bonum. Verba Vero 3. qui secundum propositum i sunt vocati non designant praedestinationem a b- solutam, sed Dei beneplacitum, bonam voluntatem, qua OS peccato per dito non propter opera et merita nostra naturalia, sed secundum misericordiam Suam mera sua benignitate et liberalitate ad gratiam et supposita noStra cooperatione ad sanctitatem per Christum vocare, et per bona opera e gratia pr0secta ad gloriam eligere proposuit s. Rom. 4 5 Eph. 1, 5 et 11 2. Tim.
I, 9 Tit. 3, 5. Nemo enim catholicus negare potest, nostram ad finem Supernaturalem destinationem, nostram electionem quamvis sub conditione, ide0- Hoc propositum a patres graeci intelligunt se voluntate ipsius hominis utique ex gratia concepta); . patres latini duco Augustino de voluntate Dei ete interpretibus quidem e. alii eam intelligunt se voluntat officaci dandi gloriam
ante praevisa merita, ut Justinianus, Per serius From OndUS ES si HS quae tamen Volunta non probatur, sed gratis asseritur quare d. longe melius alii 0fclaris Scripturae testimoniis innixi propositum illud intolligunt de illo decreto, quod
in textu admittimus et tuemur. Pro varia hac interpretatione alia quoque St XPli' catio verbi praescinit. Cf. in primis L in iii A n. g SS.
112쪽
102 Trach. V. de Deo uno Thesis CVI. Exceptionibus satissique nostram praedeStinationem quamvis post praeVisa merita, nos debere Summa Dei misericordiae, quae non respiciens mala, quae fecimu Π0S, gratis nos vocavit, gratis justificavit et ad tantam promovit gloriam. Hoc autem decretum modo Oeatur bona voluntas, quia ex umore profectum bonum noStrum intendit modo beneplacitum, quia gratuitum modo consilium, quia Secretum; modo propositum, quia firmum et in multis saltem est efficax. I 19. ariter ad rem non sunt verba Ephes. 1, 4 S. Sicut elegit nos in ipso ante mundi constitutionem, ut essemus sancti et immaculati in conspectu ejus in caritate. Qui praedestinavit nos in adoptionem siliorum per Iesum Christum in ipsum ecundum propositum voluntatis suae etc. Vix enim credibile est, revelatum 8Se mne illos, ad quod Paulus Scribit, multo minus nos, ad quos haec verba pariter spectant, fuisse praedeStinatos ad gloriam ante meritorum praevisionem Agitur hoc in loco non de electione ad gloriam ante praevisa merita, Sed de electione quantum est ex parte Dei, qui vult omnes homines salvos fieri, ad fidem et gratiam justificationis, non tamen seclusa nostra cooperatione neque independenter ab ea. Quare non est sermo de eleetione absoluta, a qua nullus deficere possit. Alioquin Petrus non hortaretur fideles omnes : Fratre magis atagite, ut per bona opera feriam ve8tram vocationem et eleetionen faciati 2 p. I, 0. 120. Neque ad rem sunt Sap. 4 II Raptus est, ne malitia mutaret intellectum ejus, aut ne otio deciperet animam illius Significatur enim tantum, mortem praematuram justo non fore damno, nam in refrigeri erit eaque eripitur tot malis Collatio autem hujus beneficii non est necessario refundenda in aliquam praedestinationem absolutam, sed potius in sanctitatem vitae, nam placens Deo factus est dilectus V. 10 propter hoc proseravit educere illum de medio iniquitatum V. 14.121. Demonstrati p. II. De cap. 9 p. ad Romano tenendum est 1. illud haberi non posse pro loco e La S S ii , e quo genuinum judicium de praedestinatione electorum ad gloriam vel reprobatione malorum ad interitum peti debeat, tum a ex desectu e Darda a bii, nam ut seribit Hieronymia ep. 120 q. 10: Omnis quidem ad Romanos epistola interpretatione indiget et tantis obscuritatibus involuta est, ut ad intelligendam eam Spiritu Sancti indigeamus auxilio, qui per Apostolum haeeipsa dictavit, Sed praeeipue loeus hie; s. p. 121 q. 8; tum b. X desectum a be fies e neque enim hic agit Apostolus de praedestinatione adg lina Lam DS gratiam, ne de reprobatione a gloria: Sed de gratuita vocatione per idem ad Salutem, gratiam justificationis et dona S. Spiritus nulla ratione habita generationis carnalis et justitia legalis, in qua gloriabantur maxime judaei. 2. Non licet hoc caput ita explicare, ut adversetur Certissimi doe- trina capitibus Sive ejuSderii Apostoli, sive generatim S. Seripturae. Atqui Paulus alibi clare et diserte docet Deum velle O m meri homineS salvos fieri n. 100), ChriStum pro Omnibus mortuum eSSe, proii Setiam, qui pereunt n. 99η), Deum tamen non velle salutem hominum citra eo-
113쪽
Sumpti e cap. 9. p. ad Romanos. 103rundem eo operationem . COr. 5, 14 SS. 6, 1; ideoque nobis connitendum esse et Strenue currendum Phil. 2, 12, eum vita aeterna, etSi gratia, tamen Simul Sit m e re e S praemium, Orona, qua propter no Stram deSidiam excidere possimus 113 δ). Quare a non erit cap. 9 p. ad Rom. ita exponere, ut vel voluntas Saluti sera eoaretetur vel reprobatio negativa, multo minus positiva Statuatur, Xeludatur nOStra eo operatio, a qua RS-Secuti Saluti post gratiam pendeat ete.
122. Quod phrases difficiliores attinet, has paucis explicabimu8.1. Verba v. 13 Iacob dileaei, Esau autem odio habui, si reseruntur ad voluntatem Dei consequentem praevisionem, nullam prae se serunt difficultatem. Sed neque difficultatem facessunt, si reseruntur ad voluntatem Dei antecedentem: nam tunc non debent intelligi de odio proprie dicto, sed de dilectione comparative m i, o Hii), cujus effectus proxime essent, ii et a bona temporalia et etiam spiritualia adeo ut sensus sit Jacob praetuli Esau posthabui quod attinet ad bona hereditate accipienda, nullatenus Vero: Sama Salute excluSi reprobavi, in praedestinando praeterii. Ita eas ora Munt explicari; ita te bima, ut suadet a contextus, quia scopus auli non plus exigit Vult enim summum Dei dominium in distribuendis beneficiis et gratiis extollere; probant praecedentia: Major serviet minori, cujus ratio redditur verbis Iacob dileae etc. illis autem signifieatur mera praelatio. robatur P. X ipsa historia, quam respicit aulus; nam revera in benedictione praelatus fuit Jacob fratri, qui tamen non fuit exclusus ab omni benedictione Gen. 27, 37;32 6 33 9. 5 36 6 Hebr. II, 20, sed tantum posthabitus Hinc non Obstantibus hisce Scripturae verbis non desunt graves theologi, qui tueantur
Esau esse Salvatum ).2. Verbis V. I; Igitur neque olentis, neque currentis sed miserentis StDei, non excluditur cursus viribus gratiae confectus, nec Volunta prResa
Luc. 4, 26 : Si quis venit ad me et non odit patrem suum et matrem, et uX0- rem et silios et fratres et sorores, adhuc autem et animam suam, non pote8t meu e88e
discipulus. In loco parallelo Matth. 10, 37 dicitur Qui amat satrem aut matrem plu8 quam me, non est me dignus etc. f. Gen. 29, 30 col. I sec. LXX et Deus. 21, 5 S. Notat autem Franget in thes. 65 Re famon vera apud Malachiam I, 2 significat odio habui positive justitiam et sevoritatem inpuniendis peccatis nec ulla Stisntio, ela in SenSi typico, qua ab Apostolo instituitur argumentatio, non intelligi debeat eadem ignificatione punitio iudaseorum, qui fidem Christi suscipere noluerunt. Haec autem justitia divina non potest intelligi nisi suppositis peccatis ex voluntate On-8equente. Quare Hieronymus l. 1 in ep. ad Galat. 1, 15 prophetae verba faeXplicat: Hoc ex Dei praescientia evenire, ut quem scit justum futurum, prius deligat quam OrintUr e Uter et quem pesteatorem, oderit antequam peccet non qu et in amore et in odio iniquitas Dei sit sed quo non aliter eos habere debeat, quod Scit Vel peccatore futuros esse vel justo nos ut homines tantum de praesentibus Udicare illum, cui sutura jam facta sunt, do sinu rerum, non de exordiis ferre Sententiam. μ* Juverit etiam notare triplici modo Jacob et Esau considerari poSSe R. ut 8Unt perSOnae Singulares: h. quatenus repraesentant populos, qui X pSis generatione prodierunt e ut typi in ordine ad oeconomiam gratiae. Quod Si typice e0ΠSiderantur, comparatio fit, ut inquit L aes s 1 in s. 3 n. 46, inter gente fide Praeditas absque operibus externis et inter udaeos hab0ntes opera legis et illis es generation carnali ex Abrahamo nitentes. φ
114쪽
104 Trach. V. de Deo uno, Thesis CVI. Exceptionibus satis fit rata a Domino, cum agitur de accipiendo bravio, ut patet e I Cor. 9, 24 s. n. 113 ), 2. 0r. 6, 1 sed excluditur cursus et voluntas naturalis ad assequendam justificationem, cujusmodi fuit cursus Esau venatum et Jacob ad ovile Gen. 27. Cf. Opuse. XVI, 51 S. annos. 3. Quae leguntur de induratione Pharaonis non sic adscribi possunt Deo, ut non ipse harao causa suae obdurationis libere fuerit. Nam n Deus est usu monitionibus, praeceptis, minis, quae sicut supponunt haraonis libertatem, ita intentionem Dei, ut sibi morem gereret; b induratio ipsi Pharaoni adscribitur EX. 7, 22 8, 15 9, 34 atque ipse . plagi attritu Se peccas Se fatetur 9, 27 10 16 imo d. Sap. 1 f. n. 99 i diserte docemur, Deum
hisce plagis sincere intendisse correctionem et poenitentiam induratorum. Idem e tuentur et patres, qui vel docent, Deum indurasse haraonem AEa- mittondo illius indurationem vel occasione eorum, quae leguntur Sap. c. t et 12 et Rom. 2 4 s. affirmant, Deum indurassetharaonem, quatenus divitia bonitatis, patientiae et longanimitatis ei occasio indurationis X stiterint. Ita ex gr. scribit Chrysostomus hom. 16 in p. ad Rom. . :, Vas irae erat harao, id est, homo, qui sua duritia divinam iram incendit. Longam enim ejus patientiam expertus, non melior effectus est, Sed incorrigibilis mansit. Ideo non modo vas irae ipsum vocavit, sed praesaratum ad perditionem, id est, apparatum, per Se nempe atque per Sua neque enim Deus quidpiam praetermisit eorum, quae ad ejus emendationem facerent, neque ille praetermisit quidpiam eorum, quae ipsum perderent omnique Venin privarent Attamen haec cum sciret Deus, multa patientia eum tulit, cupiens illum ad poenitentiam abducere. Nisi enim hoc voluisset, diuturna adeo patientia usus non esset. Quia vero ille noluit divina patientia ad poenitentiam uti, sed praeparavit se ad iram, usus est illo Deus ad aliorum emendationem, per illius supplicium alios studiosiores reddens et Si potentiam suam Stendens. Quod enim nolit Deus sic et per inflictas poenas potentiam Suam notam
facere, Sed alio modo per beneficia, per liberalitatem, id am Paulus supra modis omnibus declaravi Nf.am si ipsemet non ita et per poenas vult potens Videri non enim ut nos probati videamur, inquit, sed ut nos bonum faciatis 2 Cor. 3, ), multo magis Deus. Sed quia longanimis fuit, ut Pharaonem ad poenitentiam adduceret, is vero poenitentiam non egit, illum diuturno tem pore tulit, benignitatem simul suam potentiamque demonstrans, siquidem ille lucri aliquid e tanta patientia referre vellet. Similiter cum illum in sua perversitate obfirmatum punierit, suam ostendit potentiam eodemque modo eorum, qui multum qaidem peccassent, Sed poenitentiam egissent, miSeratuS suam in homines benignitatem patefecit. Cf. etiam . . - Ceterum pSe
Augustinus de gratia et lib. arb. n. 45 scribit , Nec ideo auferatis aΡharaone liberum arbitrium, quia multis locis diei Deus: Ego induravi Pharaonem, Vel induravi aut indurabo cor Pharaonis. Non enim propterea ipse Pharao non induravit cor suum. Nam et hoc de illo legitur, quando ablata est ab aegyptiis cynomya dicente Scriptura Ex. 8, 32): Et ingranapit Pharao cor suum et in isto tempore et noluit dimittere populum. Ad per hoc et Deus induravit per justum judicium permittens indurationem et nolens emollire corΡharaonis et ipse Pharao per liberum arbitrium. - f. Caesarius aret. integro et egregio serm. 13 Theodoretus in h. l. Thomas l. 3 in Rom. cum vindiciis de Rubeis in praef. t. 6 d. venetae n. 3; 'Argent re in
comment hiSt de praed. c. 1. 2.
115쪽
Sumpti e e. 9. p. ad Romanos. 1054. Secundum hunc sensum intellegi debent verba v. 18 Quem vult indurat quae sunt illatio ex induratione Pharaonis, i. e. non emollit, cum possit quia ad hoc non tenetur permittit indurari in poenam praecedentium peceatorum et indurationem consequenter ad bonum disponit finem. 5. Similitudo figuli pro lubitu vasa e luto fingentis ad vivum resecari non debet. rae oculis enim habeantur Verba Chrysostomi l. e. , Hoe ubique observandum est, ut similitudines non universim i. e. adaequate accipiantur, sed quod in illis opportunum est et ad quod declarandum assumptae sunt, Oportet Seligere, reliqua Vero omnia missa facere. Mam vero Paulus hac similitudine utitur ad supremum Dei dominium in distribuendis suis gratiis inculcandum et ad ostendendum non quid Deus fecerit, sed quid facere suo jure posset, ideoque ad retundendam temeritatem praesumptuosam hominis expostulantis ratione a Deo factore suo non vero utitur Paulus hae similitudine ad excludendam liberam nostram cum gratia cooperationem, ut X vasis contumeliae reddamur vasa miSericordiae, ut praeeunte ipso ap08toi 2. Tim. 2, 20 8. quam plurimi patres docent. Quare ad rem scribit Origenes hi- localiae c. I : Cum igitur Apostolus quandoque non adscribat Deo, quod quis sit vas in honorem vel ignominiam, sed omnia in nos referat et quandoque non Obis, sed Deo adscribere videatur Rom. 9, 20): non pugnant haec loca inter Se sed ex utroque integer colligi sensus debet. Neque libertas nostra facit, ut bene operemur sine Dei auxilio neque Dei nos auxilium cogit ad profectum, nisi et nos ad bonum concurramus. - S. Cyrillus aleX in h. l. coli. Jer. 18, 2 undelaulus hanc derivaverat similitudinem clare ostendit, homines se ipsos facere vasa vel in honorem vel in contumeliam. Viden', infert, quanam ratione formentur quidam ad honorem, quidam Vero ad ignominiam Non quod reapse sic conformatam naturam sortiti sint sed quia singuli parem operibus suis convenientemque remunerationem referunt. Cf. JO. Damascenus . . IV, 19. Et revera apostolus docet infra vocationem ad justitiam et salutem pendere a cooperatione, scit a fide V. 30 S.; fidem Vero non esse absolute praedestinatam, sed pendere pariter a nostra cooperatione 11, 20 s. Cf. Oletus comment in p. ad Rom. . .
123 Corollaria. 1. Sano aliquo sensu diei potest, praedeStinationem ad gloriam pendere a nobis post gratiam, quod stetit patet ex VaritSScripturae statis, ita etiam ex verbis Augustini 11 113. et Hier0n ym i e Jovin. II, 28 Oeensione responsi Christi Matth. 20, 23: FruStra me petiti quod in v O Ni s situm est, quod Pater illis paravit, qui dignis
Virtutibus ad tantam ascensuri sunt dignitatem. AE aeSSiu ap. ad S. 4n 76 S. S. 64SS. 5; Beeanu Summa theol. t. 1 tr. 1 C. 14.2. PraedeStinatio est certa et immutabilis innititur enim insallibili praescientia Dei: odemquo modo cum libertate humana Coneiliatur, quo Onelliantur cum e praeseientia et gratiae efficacia. 3. Certu eSt numerus praedestinatorum, qui quatenUSSUbeSt prae-Seientiae Dei, ne augeri nee minui poteSt.
De numer determinato praedestinatorum vel reproborum nil certi statui potest, concionatoribus tamen ascetisque nonnulla conSideranda PTO P0nimus propositiones doctissimi theologi hispani Gener theol dogm Seho-
116쪽
106 Traef. V. de Deo uno. Praedestinatorum numerus. last. II, 342 S., ne nimis confidenter reproborum numerum adeo Xaggerent,
ut auditoribus lectoribusque desperationem injiciant. Ita ille statuit , Prineipio in collectione omnium Christi fidelium adultorum in catholicae Ecclesiae
sinu degentium, multo minor est reproborum numeruS, quam praedestinatorum. Quia iis praecipue tamquam electo Dei populo, favere debent innumera testimonia, quibus divina bonitas vult omnes salvare maxime fideles I. Tim. 4, 10), Omne ad Se Venire, nullum perire. Ideo ex iis tantes ante thronum numerari nequeunt Apoc. 7, 9 utpote vasa misericordiae, in quibus ostendit Agnus divitias gloriae Suae Rom. 9, 23. Unde adumbrantur in convivio patris familias, ubi unus tantum absque veste nuptiali inventus est Matth. 22, 11 neque probabile videtur, corpus Christi maj ori ex parte damnari ... Deinde in collectione Omnium hi tali uis, praedeStinatorum numerus est multo rudia, et consequenter reproborum numerus est multo Mi moer, quam quod opinio communis existimet. Imo sorte saltem non reprobi cumaeeprobis ut minimum aequales sunt Ratio generali utriuSque partis a8serti est, quia attributum divinae misericordiae cum voluntate Salvandi Omnes est prae ceteris in Sacro codice inculcatum commendatumque . . . Neque ero
tot sunt reprobi, exceptis fidelibus, quod vulgo declamantur; nam Ecclesia habet innumeros filios occultos, o quibus ipsa dicet in die novissimo: Quis genuit mihi istos, et isti ubi erant Isai. 49, 2I. Ρag. 347 in annos demum Subjicit , Postquam tertium hoc assertum jam pridem, prout jacet, definitum ae illustratum virisque doctis probatum prelo paraveram, incidi in famosam illam dissertationem Benedicti Jagga, seu potius Joseph Mariae Gravina in commentario
posthum ejusdem Bened. lagga de paradiso par. 3 cap. 5, ubi sine haesitatione sic asseritur: VerisImile est, electos homines respectu hominum reproborum longe numerosiores esse . Id autem iugulentissimis probationibus ostenditur, petitis hinc inde et undequaque argumentis e Sacra pagina e Pa tribus e theologis qua scholasticis, qua asceticis, e coelestibus revelationibus, theologicis conjecturis selectis quidem ac propemodum innumeris. Fatendum tamen est praecise hoc damnatum fuisse decreto congr. Indicis 22. Mi 1772. Inter conjecturas autem illa non est spernenda, quam ita Gener Proponit: Numerus non reproborum est saltem compar reprobis, ne diei possit cum dedecore et injuria divinae majestatis et clementiae, majus S Se imperium daemonum, quam Christi, qui plane suum non fuderit sanguinem quoad efficaciam, ut in tanta hominum paucitate, quam praefert communi Sopinio, Sua copiOSa redemptio adimpleretur. Ne vero nimis urgeant qui reproborum numerum X aggerare adamant verba Christi: Multi sunt vocati, pauci vero electi Matth. 20, 6 22, 14, cum 1 non satis constet utrum haec referantur ad solo catholicos, eosque adultos, an ad Omnes christianos, ad OmneS homines quod posterius haud pauci interpretes sentiunt. 2. Verba pauci et multi possunt accipi relative ita, ut non sequatur absolute paucos catholicos, christianos etc. salvari, sed pauciores quam merito erat XSpectandum attento negotii salutis momento. Ut si ad electionem maximi momenti ex centum electoribus 70 venirent, 30 deessent, posset haud immerito diei paue0Si. e. paucioreS, quam merito electionis gravitas egigebat, venisse multo i. e. plures quam par erat defuisse ).i CL Perge S. d. in sese praeficis der ath. 00lsorgo 189 p. 112 S.;162 s. Dier inger, das Episteibue der athol. Kireheri. 3 in festo omnium 8S.,
117쪽
Corollaria de praedestinatione. 10
1. Vere dici potest, S diri praedeStinatOS OnSequi Vitam aeternam, alioquin salleretur praescientia Dei. 5. Haec certa et insallibilis notitia Dei, qua eos, qui praedestinati sunt, Compleetitur et cognoseit, liber vitae dieitur ' Ceterum hoe nomine, licet minus proprie designatur notitia Dei etiam illorum, qui aetu vitam gratiae vivunt qui eum vita Sta OSSint excidere, deleri quoque ex libro vitae hoc sensu aecept diei pOSSUnt. 6. Mysterium praedestinationi non est itum in praedestinatione post gratiam ad gloriam, Verum in praedestinatione ad gratiam hujus que varia distributione praesertim in eo, quod eum Deus posSit loco gratiarum, quarum praevidet abUSum, pestentori dare gratiam, quaeum eSSet eooperaturuS hane tamen non Oneedit, dum alteri aeque vel etiam magi peccator ejusmodi gratias abunde largitur. Hue pertinent verba Pauli Rom. 9, 18 Deus cujus vult miseretur et quem vult indurat et quae idem Apostolus habet Rom. 11, 33 SA de inscrutabilitate judiciorum Dei, quaeque ipSO praeeunte de praedestinationi mysteri patre tradunt C in primi avetor de vocat. Omnium gent. I, 13. 15. 16 21 II, 1. 3 9 te. OpuSe. t. III. Talis vero distributio gratiae non pendet ex efficaci et ab- Soluta praedestinatione gloriae ante paci e vii S a merita, sed ex liberrimo Dei nutu. Cum Deus, inquit A. Thoma e gente III, 101 hominum, qui in eisdem peccatis detinentur, hos quidem praeveniens Convertat, illOS autem sustineat Sive permittat Secundum ordinem rerum pro dedere, non est ratio inquirenda, quare hos Convertat et non illos; hoe enim ex Simplici ejus voluntate dependet, leui X Simplici ejus v0luntate proce SSit quod eum Omnia fierent ex nihilo, quaedam saeta sunt aliis digniora, et Sicut ex simplici voluntate procedit artificis, ut X eadem materia Similiter disposita quaedam vasa formet ad nobiles usus et quaedam ad igno-
de pinione, quod major pars fidelium salvetur, ita scribis: Dies sermuthigende Auffa88uniis menigstens obsens berechtiget, at die enimuthigende, elehe selbstaus de Tenno Gottes nur in und w10dor in Walgenhorn finden ill als ob die Κirehe thassa chlic vortianden mare, iam die HUlle u sevdihorn. Cf. etiam ind0m. 22408t Pentec. II c. Oi Udi S J di Zahi de Auferwahlisen in Zelischr. stirli Theol. 1889 1-57 monita practica de hoc themate pro concionatoribus in fase. trimestr theologico-prach lineiensibus R. 188 pag. 82 S. 3 Becanus c. 14 q. S: Sicut liber militiae sumitur tribus modis 1 in quo Seribuntur electi ad militiam 2 in quo traditur ars militaris 3 in quo continentur militum res gestae ita etiam Iliber ita tribus modis sumi potest 1 in quo Seribuntur electi ad vitam 2 in quo traditur modus perveniendi ad vitam, et hoc sensu V. et . . dicitur liber vita0 3 in quo scribuntur facta et geSta eorUm, qUt endunt in vitam a0ternam, set sic in extromo die judicii habebit unusquisque facta ante 8 deScripta. Ad rem autem notat s. Phi m a s 14. 24 a. I ad 3: Non St OnSUetum conscribi eos, qui repudiantur, sed os qui eliguntur: unde reprobationi non respondet liber mortis, sicut prasedestinationi liber vitae.
118쪽
108 Trach. V. de Deo uno. S. Augustinibiles. Hinc est quod Apostolus diuit Rom. 9, 21): Annon habet potestatem Duius ete. Bim a vae navi rari. d. 40'. 2 eol. I. iis bimas l. e. 61 7 SS. 7. Hine liquet quid de reprobatione Sit tenendum. Reprobatio Seil Sequitur praevisionem vel peeeati originalis vel aetuali vel utriusque
simul ad mortem Sque perSeVeranti S. 124. Seholion I. Augustini sententia de praede8tinatione. - Cum patroni alterius sententiae auctoritate unius fere Au guttini utantur, juverit
aliqua nota SSe, quae vim hujus argumenti, si non penitus dissipent, haud paulum saltem imminuant, ne nimis illo glorientur. 1. Non adeo exploratum est, ut jactatur, Augustinum inhaesisse opinioni praedestinationis ad gloriam ante praevisa merita, cum non deSint summi theologi, qui contrarium tueantur, ut es Si u S. 2. 4, JOS. Trica S- sinus, in Augustini doctrina si quis unquam versatus, Staplet On Valentia, Vasque aliisque omissis Schrader, qui id 22 argumentis probare nititur comm. III de praed. et Frangelin. 2. Si inspiciuntur libri, ex quibus potissimum alterius sententiae patroni arguunt, liquebit, . Augustinum in illis nullatenus agere de praedestinatione ad gloriam post praevisa merita supernaturalia, Sed de praedestinatione ad ga ad Da m , quae nemine catholicorum diffitente praecedit praevisa merita. Id patebit, dummodo a considerentur adversarii contra quo scribit; sunt enim pelagiani et semipelagiani inimici gratiae. Videant, inquit de dono serSeV. n. 42, Subverti hau praedestinationis praedicatione illum tantummodo perniciosissimum errorem, quo dicitur gratiam Dei Secundum merita nostra dari. Atqui theologi omnes probe catholici, qui tuentur praedestinationem post praevisa merita gratiae, ultro tuentur, gratiam non dari Secundum merita in sensu pelagianorum). Non ergo habent Augustinum ad VerSarium. Consideretur b. quid exigat ad sanam doctrinam de praedestinatione exigit scit tantum ut fateamur bona opera esse donum Dei eaque praesciri a Deo, ib., nihilque aliud exigit de gr. Chr. n. 52 e 217 . 1 a pelagianis, ut catholice sentiant, quam ut gratiae necessitatem et gratuitatem confiteantur. Atqui hanc omnes confitemur. a ergo nobis eum Augu-Stino. OΠ8iderentur e argumenta, quibus utitur; sunt enim omnia illa testimonia Scripturae, quibus etiam nunc theologi demonstrant necessitatem et gratuitatem gratiae. Cf. X. gr. de dono perSeV. n. 36 48. 65, ubi Xoratione Ecclesiae arguit provocat etiam ad antiquos Verbi Dei praedicatores, qui sicut ipse praedicarunt gratiam Dei Veram ... quam nulla merita humanis praecedunt, unde infert b. n. 50 suum cum ipsis de praedestinatione consensum. Considerentur . variae definitiones praedestinationis, quas tradit. Inter gratiam et praedestinationem, inquit de praedest. S. c. 10, hoe tantum intereSt, quod praedestinatio e8 gratiae praeparatio, gratia Vero jam ipsa donatio. Considerentur e conclusiones, qua infert, ut X. gr. de dono pers. n. 41: Aut enim Sic praedeStinatio praedicanda est, quemadmodum eam . Scriptura evidenter loquitur ... aut gratiam Dei secundum nostra dari merita confitendum est, quod Sapiunt pelagiani. Atqui hoc posterius non sapimus. Ergo judice Augu8tino praedeStinationem praedicamus secundum Scripturam. f. etiam . 42. 54. H. 65. 3. Imo non desunt doetrinae capita apud Augustinum, quae Π08trae faveant Sententiae, ut patet n. XVerbi supra allatis n. 113 β; . ex verbis Pro-
119쪽
et s. Thomae de praedestinatione doctrina. 109speri et Fulgentii, fidelissimorum ejus discipulorum ib. et 09 patete clare e eo, quod eum pelagiani admitterent praedestinationem, sed post praevisa merita naturalia in gratia aequisita, eos reprehendit et damnat tantum ob negatam gratiae neceSSitatem ad haec ipsa merita. Cum dicunt psilagiani, ita ille de grat et lib. arb. n. 15 . . . aeternam Vitam meritis nostris praecedentibus reddi, respondendum S eis: Si enim merita nostra sic intelligerent, ut etiam ipsa dona Dei es Se cognoscerent, non esset reprobanda istassintentia; et de gr. Christi n. 52 , Si Pelagius OnSenserit, etiam ipsam voluntatem et actionem divinitus adjuvari, ut sine illo adjutorio nihil bene velimus et agamus, eamque SSe gratiam Dei per J. C. D. N. nihil de adjutorio gratia Dei, quantum arbitror, inter nos controversiae relinquetur. Nequed probabile est, eum in hac quaestione ab aliis dissensisse patribus nulla hujus dissensus significatione data vel ratione reddita Hinc etiam est e. quod secundum ipsum non major oriatur difficultas ex sua de praedestinatione doctrina, quam ex doctrina de praescientia Dei deque gratiae necessitate. Denique f. aliis omissis, Augustinus Saepe inculcat, gloriam esse gratiam, etsi mercedis instar reddatur meritis, quod scit non redditur meritis naturalibus, sed meritis e gratia profectis. Atqui praecipua ratio in aliorum the0logorum opinione est ejus praedestinati ante praevisa merita quae ratio integra maneret, etSi redderetur meritis naturalibus. Cum ergo hujus rationis nunquam mentionem faciat, eam non admisit. Omnino ad rem sunt ejus verba ep. 195 . 21 .Quapropter, O homo, Si accepturu e Vitam aeternam, justitiae quidem stipendium est, sed tibi gratia est, cui gratia est ipsa justitia. Tibi enim tamquam debita redderetur, si ex te tibi esset justitia, cui debetur. φ4. Etiamsi Augustinus nostrae adversaretur sententiae, liceret eum hae in parte relinquere, ut Sequamur doctrinam, quam patre graViSSimi numero plures de clare tradunt. Cf. Franget in th. I s. 125. Seholion ΙΙ. Doctrina . Thomae. - Eadem fere de s Thomarepeti possunt. Certe negari non poteSt, eum nostram approbare sententiam, cum ita scribit lect 6 in p. ad Rom. c. 8: Circa ordinem praescientiae et
praedestinationis dicunt quidam, quod praescientia meritorum bonorum et malorum est Ua44 O praedestinationis et reprobationis, ut scilicet intelligatur, quod Deus praedestinet aliquos, quia praescit eos bene operaturos et in Christum credituros, et secundum hoc litera sic legitur Quos praescivit conformessieri imaginis Filii ejus, hos praedestinavit; et hoc quidem rationabiliter
diceretur, si praedestinatio respiceret tantum vitam aeternam, quae datur meritis. Sed sub praedestinatione cadit omne beneficium salutare, quod est homini ab aeterno divinitus praeparatum. Unde eadem ratione omnia beneficia, quae nobis confert e tempore, praeparavit ab aeterno. Unde ponere, quod aliquod meritum ex parte nostra praesupponatur, cujus praescientia Sit ratio praedestinationis, nihil est aliud, quam gratiam ponere dari e meritis nostris, et quod principium bonorum operum est ex nobis et consummatio Stex Deo. Et infra , Dicit autem: Quos praescivit et praedestinavit, non quia omneSpraeScito praedestinet, sed quia eos praedestinare non poterat, nisi praeSeiret. ses. Supra n. 91 in 1 dist. 41 q. I a. 3, ubi statuit: In intellectu praed Stinationis includitur voluntas consequens, quae reSpicit sera, non quasi causam voluntatis quatenus est actus), sed sicut causam meritoriam
gloriae et sicut praeparationem ad gratiam justificationis). Nam ut ait ad 1:, Illi Deus proponit gratiam infundere, quem praescit se ad gratiam prae-
120쪽
110 Tract. V. de Deo uno Exceptionibus satisfit paraturum. Eadem habet ad , in Eph. c. 1 leet. 1 in 3 p. q. 1 a 3 ad 4. Unde non desunt theologi graves, qui eum patronis Sententiae nostrae adnumerent, ut Gregorius de Valentia, Gamachaeus, et rus de Comitibus, Franget in h. 4 Lesserte ur s. Thomas et a redestination etc. 126 Seholion ΙΙΙ. De argumentis rationis. - Quod attinet argumentum ex ratione scit ex ordine mediorum ad finem petitum, cui tantopere alterius sententiae patroni fidunt, miramur, viris doctis illud adeo visum esse validum. Ita proponitur a Gonet in Clypeo theol thom t. 2 tr. 5 de praed. d. 2 n. 26: Qui ordinate vult, prius vult finem quam media ad illum. Atqui gloria est finis et merita sunt media ad illam conducentia. Ergo prius vult gloriam quam merita, et conSequenter electi ad gloriam non potest esse ex
1 hi theologi non vident argumentum hoc nimium probare, ideoquen id probare. Sequitur enim ex eo praedestinationem poeit praevisa merita fore impossibilem, quod qui prudens concedet Respondetur 2 principium, cui innititur argumentum, e88 Verum, si quis finem intendit absolute non esse verum, Si finem intendit ut mercedem, coronam, praemium ab alter obtinendum, ut Deus in praesenti ordine gloriam
intendit, ut patet ex tot A. Scripturae testimoniis. Qua in hypothesi finem non intendit absolute alicui antecedenter ad ejus merita. 3. Imo belle ita retorquetur argumentum cum card Franget in h. 60:, Qui ordinatissime vult finem alteri formaliter ut praemium pro liberis meritis, non vult ei hunc finem intentione absoluta, nisi suppositis meritis. Atqui Deus ordinatissime vult ne gloriae aeternae adultis formaliter ut praemium pro liberis meritis supernaturalibus). Ergo Deus adultis finem gloriae aeternae absoluta intentione non vult nisi suppositis ergo praevisis)meritis supernaturalibus).g127. Si quis urgeat Deum speciali dilectione ferri in praedestinatos, et propter hanc specialem dilectionem eo eligere ad gloriam, ideoque non propter praeVisa meritu, quae potius sunt effectus illius praedilectionis respondemus dist. Deus fertur in praedestinatos speciali dilectione consequenti praevisionem eorundem cooperationis, cone. dilectione antecedenti praevisionem, subdist erga aliquos, quae se prodit collatione majorum gratictrum, eone. ergis Omne S, TurSu dist. eo quod eos antecedenter
praedestinaverit ad gloriam, alios excluserit, nego quatenus potuisset eligere alium ordinem, in quo non fui8Sent Salvati cone. Si quis urgeat, gloriam pendere a perseverantia finali ergo praedestinari post praeviSam perseverantiam hanc autem esse speciale Dei donum, quod nemo merere potest praedeStinationem igitur ad gloriam non fieri post praevisa merita resp. dist. antee. Gloria pendet a perseverantia finali tamquam a
conditione, eone tamquam a cau8a meritoria, eg alioquin omnium praedeStinatorum esset eadem gloria, cum Omnibus communis sit perseverantia. Conc primum con8equens Sub data diStinctione Dist. min. subsumptam: er- severantia est speciale Dei donum, Omnibus tamen paratum, quod Omne adulti etsi non de condigno merere, tamen impetrare et hinc de congruo merere pOSSunt, Onc quod non omnibus Si paratum, omnes impetrare non OSSunt,
sed tantum ii, quibus illud Deus antecedenter et absolute praedestinaverit, nego. Ceterum non est definitum perSeverantiam esse speciale Dei donum