장음표시 사용
91쪽
Augustini doctrina de voluntate Dei salutifera. 81
et inat tum e Matth. 18, 11 S., ubi Christus de se dicit Venit Filius
hominis ulnare, quod perierat ... N m 8t Noluntaxante Patrem e8trum . . .
ut pereat unus de pusillis istis. Quam incera autem sit voluntas Dei circa hominum Salutem Colligitur ex tot testimoniis, in quibus Deo tribuuntur affectus tristitiae irae, dolori ete. O perditionem impiorum. 3. Ratio, cur Deus omne velit SalvOS fieri, redditur a Paulo verbis: unus enim Deus. Eatenu ergo aliqui eXelUSu CenSeri potest a voluntate Dei salutifera, quatenus Deus non St illius Deus: Cum vero ho sitabSurdum, Istud Luci hominum Xelusu eSt. Quare recte inserit, iis a s i ii sin h. .: Unus enim Deus Pater et Filius et Spiritu Sanetus omnium hominum Deus est, et ideo cupit Omne Salvari, quo feeit. Ita et alii patreS, Ut Paulinu DOl. p. 24 n. 9 Serm. 36 n. 6 Ambrosius in Ps. 39, 20 Theodore tu et Bruno carthus in h. l. andem illationem proponit Paulus Rom. 3, 29 es etiam Sap. 11, 27. 29. 1. Unus et mediator Dei et hominum, homo Christus Iesus. Alia ratio. Christus omnium eorum Si mediator, quorum naturam aSSumpSit atqui nulluS, inquit Pro Sper ad cap. 9 gall. Omnino eSDe Omnibus hominibus, cujus natura in Chri St D. N. SuSoepta non suit. 5. Omnes eo vult Deus Salvo fieri, quo Chri Stu Sanguine u redemit. Atqui teste Paulo . 6 Christus ora me S redemit dedit enim redemptionem emetipSum pro omnibus es. n. 99η). Confirmatur denique 6 interpretatio et illatio nostra suffragio patrum et theologorum
Scholae, de quo es auetore Supra CitatOS. 101 Seholion Difficultas oritur ex verbis Christi Joan. II, 9: Ego pro eis discipulis rogo non pro mundo rogo, sed pro his, quos dedisti mihi,
quia tui sunt ex quibus inferunt, Christum non pro omnibus esse mortuum, cum ne oraverit quidem pro omnibus Verum 1 haec exceptio certo non Sufficit ad obscuranda tam clara repetitaque testimonia pro universalitate Voluntatis salutiferae neque enim 2 ex eo, quod Christu hac vice non oraverit pro mundo, Sequitur, eum nunquam pro illo orasse. mora vel hac occasione oravit pro mundo dicens V. 20 : Non pro ei autem rogo tantum, sed et pro ei' qui credituri sunt per verbum eorum in me, ut omnes unum in . . . ut credat
mundu' quia tu me misisti. Ergo scopus mediatus orationis Christi erat etiam, ut credat mundus. Quare 1 illis verbis Christus tantum significat, se non ea ratione rare pro mundo, qua pro discipulis. Rogat scit pro discipulis Patrem, exhibendo velut motivum discipulorum fidem et dilectionem, ut Patereo SerVet. Sed pro mundo neque e hoc motivo, neque pro perSeverantia inh0n0, quo jam mundus frueretur, rogare potuit.
102 Demonstratio . II. Tres aliAe reperiuntur apud S. Augu8tin um i inte1pretationes verborum Pauli Deus vult omnes homines alvos eri, quae a nostra discrepant. Quarum prima hunc illis subjicit sensum: Omnes,
Hur ter, Compend theologiae II, 9. d.
92쪽
82 rael. V. de Deo uno Thesis CIII. Augustini doctrina qui Sal Vantur, per Deum Salvantur, Seu nemo salvatur nisi H Volente. Altera Si Deum e omni hominum genere aliquos velle Salvos fieri. Tertia accipit Verba sensu causali, scit Deum facere, ut homine Velint, omne Salvos fieri Mirum in modum hise delectantur ansentani omnesque ii, qui voluntatis divina salutiferae universalitatem negant. Verum triplicem hune commentarium, Si exclusive statuitur, minus es Se probandum, quamvis haud pauci in Occidente unum alterumque sint amplexi i),1 liquet ex variis ejusdem adjunctis. Nam n antiquior non est Augustino nullum b. nactus est patronum in Oriente, nec e in Oeeidente factus eS communis, cum vulgatam interpretationem plures retinuerint haud infimae auctoritatis ). Im d. non desunt synodi particulares n. 993), quae nostrum approbarint damnarintque oppositum excluSi V acceptum damnarunt et scriptores ecclesiastici, qui contra GotteScalet errores ScripSerunt. Praeterea e commentarius ille modo ab omnibus fere desertus est, ipse que f. in se est dissonus, triplex enim proponitur. 2. Caret hic commentarius X clusive aeceptus pretio hermeneutico.
Sane ea interpretatio pretio caret hermeneutico, quae R. adverSatur commentari ad omnes regulas sanae hermeneuticae tam externas quam internas
exacto quae . in s dissona nihil fixi ratique habet; quae e potius quam harmoniam in Scripturas dissonantiam inducit quaeri innititur locis specie tenus tantum parallelis, qui vel facili negotio retorqueri possunt, vel non sunt
ad rem, cum de aliis agant, quorum Scit Deu non est cauSa unica, Sed auSatantum princeps Atque ejusmodi est triplex commentarius oppositus, quod facile ostendi posset, si compendii angu8tiae non obstarent. 3. Neque hic triplex commentarius ex lusive acceptus Augustini auctoritate defendi potest, qui s. doctor manifestae contradictioni arguatur Sane a. ipse diserte docet et pro principio habet inconcusso, quo adverSUS pelagianos peccati originalis universalitatem probet, Christum pro omnictu Omnino homiritibus esse mortuum. Ita c. Jul. VI, 8. 14. 24; p. imperses, 4; II, 32 8. 175 etc. Atqui idem est, tueri Christum pro omnibus omnino hominibu esse mortuum et Deum velle omnes homines salvos fieri. Ad haech Augustinus jam episcopus factus clare docet voluntatem Dei salutiferami Ita auctor Hypogn. l. 6 c. 8 Pro sp er ep. ad Rufinum c. 13 Fidiae n-t ita de Verit praed. l. 3 c. 948. de incarn et r. c. 31 para in udi s ali ii a Si in Sardinia insula exsules in ep. syn de r. et lib. A. c. 15 Vulg. Gregorius in I. Reg. l. 5 c. 4 ne d a in h. l. J ibi a mura tolet antihelmenon l. 2 interrog. 7l: Lupus Servatus de tribus quaest. q. 2, 28 M i. 119, 36): Prudentius tricassinus p. ad Florum lugd. adu Scotum Erigenam . 2 Florus lugd. l. e. Scotume. 2 n. 8, p. ulminemurum c. 3 Remigius lugdunensi de 3 epist. c. 11 s. de tenenda veritate Script c. 12 Petrus Damianus . Mep. 13 Hugo Othom l. 3dial interr IA Aid me di s de pec carit. e. 12 H ea vae in in h. l. te. Ita a me tia de vocat omnium genitum l. 1 c. 12 etc. opusc. t. III), Pr iis asius in h. l. Anselmus de gratia et lib. arb. et t. cur Deus homo ter nard USs 55 in Cant. n. 1 Hinc marus hem de praed. c. I S. Paschasius Radbertus
l. 4 in Matth. 6, 10 Agobardus p ad praesides palatii Mig. 04, 176): Rab.
Maurus ep. 4 Mig. 112, 1526): Atto excellensis in h. l. etc. et etiam nonnulli ex illis, qui alioquin Augustini sectantur commentarium, ut Prosper in reSp. adola vincent 2: Remigi us lugd. de 3 p. c. I 2 S. Brutio, Sedulius Scotus et Ρ. Lombar dura in h. l.
93쪽
de voluntate salutifera. 83 esse univerSalem de catechiZ rud. . 52. Neque e. inchoata disputatione cum
pelagianis destitit a depraedicanda salutiferae voluntatis universalitate, imo eam probat ex his s. aut verbis in l. de Spir et lit. c. 33, contra quem locum Jan senius de gratia Chr. II, 30 nil aliud, quod eXciperet, invenit, quam, Augustinui in isto t. nihil asserere, Sed aliorum nempe pelagianorum tamquam dubiam proferre re SponSionem et Xamini Subjicere . . . Augustinum responsionem pelagianam, quae OStea maS8iliensium fuit, disputando ventilasse ac propugnaSSe.' Quod quam falsum it, legenti Augustini contextum illico apparebit. Imo S. docto d. expendens Betr. I, 10 n. 2 quae dixerat degen adv. Manich. I, 8 Se ad ejus praecepta Servanda convertunt, quod omnes homines possunt, si velint, statuit: Non existiment novi haeretici flagiani
secundum eos Sse dictum Verum est enim omnino, Omnes homines hocpOSSe,
si velint, sed praeparatur voluntas a Domino '. Atqui servatis praeceptis consequimur salutem. Ergo Si omnes, dummodo Velint, praecepta Servare poSSunt, omnibus suppetit assulta consequendi salutem, quod sine Voluntate Dei salutifera universali defendi nequit. Quocirca e propositis variis commentariis illam tantum verborum auli excludit interpretationem Enchir. n. 103, qua credere cogimur aliquid omnipotentem Deum voluisse fieri factumque non esse. Atqui ho non OnSequitur ex commentario vulgato si ritu intelligitur); hunc ergo Augustinus triplice illo commentari non Xeludit. Et reveras. duo saltem ex his tribus commentariis nostrum supponunt. Supponit ille, qui verba s. aut ita explicat Deus facit, ut velimus te. Cum enim fideles, quo sanctiore sunt, eo ardentius omnium hominum velint salutem: quomodo eam voluntatem Deus operaretur in Sanctis, si ea esset contraria suae 3 Supponit alter dici enim nequit, Deum velle omnes salvos fieri, quia nemo SalvaturniSi e Volente, nisi, quantum est ex se, velit Omnes salvos fieri. Sicut dici nequit magisteriis mera alicujus civitatis pueros docere quo Xemplo utitur 8 doctor), etsi actu non omne docet, nisi saltem paratus sit, quantum St X8e, ad Omne qui Veniunt docendos. Quare '. s. Prosper fidelissimus Augustini discipulus ejusque doctrinae apologeta et VindeX, inter calumniaS, ineptissimarum quarundam blasphemiarum prodigiosa mendacia, injusta Opprobria, impia profanasque opinioneS, Veras blasphemias, commenta eo invecta consilio, ut detestationem Augustini, quem impeterent, obtinerent ete. has recenSet OV Vinc. c. 1. 2, quas nonnulli adscribebant Augustino, propositiones:
D. N. J Christum non pro omnium Salute et redemptione esse passum Deum nolle omnes Salvare, etiamsi omnes salvari velint Deum non omnes homines velle salvos fieri, sed certum numerum praedeAtinatorum eicis
4. Dicendum ergo est Augustinum praesupposita voluntate Dei salutifera universali verba Pauli intelligere de voluntate Dei consequenti, quae Te-Vera est particularis. Ita censetis Thomas in I. d. 46 q. 1 a. I , Dicendumqu0d Secundum Damascenum verbum Apostoli 1 Tim 2 4 intelligitur de Voluntate antecedente et non de consequente. Sed secundum Augu Stinum intelligitur de consequente. Eoque facilius poterat Augusti nura hoc enSuVerba aut explicare contra pelagianos, quod putabat cf. de doctr. III n. 38;e0Πk88. XII, 13), licere Scripturas multiplici modo vere Xplicari, dummod0i Probat nostrum commentarium in peculo paulo ante mortem collecto e. I 0 I,
Si tamen genuinum est illud, quod sub ejus nomine edidit card Mai in Bibl. P.
94쪽
84 Trach. V. de Deo uno. Deus Vult infantium quoque salutem.
sensus verum aliquid nunciet et analogiae fidei sit consonus; et quod pelagiani circa voluntatem Dei consequetuem errarint, opinantes homines viribus propriis Suam Operari Salutem, nec neceSse esse, ut Deu in nobis operetur velle et operari hinc negabant eos tantum fieri salvos, in quibus Deus esset gratia sua Operatus Salutem. Cf. aure in annos ad AuguStini Enchir. cc. 4 I.
52. I 20 Passagii l. c. 479 s. Franget in h. 2.103 Corollarium. Omnia fere quae diximus probant verba s. auli
referenda esse etiam ad infantes. Nam et ipsi pertinent ad omnes, pro quibus orandum St, quorum Deus est creator, qui in Adam mortui sunt, quorum naturam mediator Christus assumpsit, et pro quibus est mortuus , Numquid parvuli), scribit Augustinus c. Jul. IV, 2, homines non Sunt, ut non pertineant ad id, quod dictum est Omnes homines 1 Tim 2 4)3 Quare rejicienda est exceptio Vasque in I p. d. 96 c. 3, qui contendit incisum:
Qui omnes homine vult. . . ad agnitionem veritatis venire non spectare ad ,-
fantes ideoque nec primum incisum, vult omnes homines salvos steri esse de ipsis intelligendum. Resp. enim 1 vel illo inciso Significatur conditio consequendae salutis, ut Matth. 28, 19; Marc. I 6, 15 S., et tune ex analogia dogmatum liquet, eam in infantibus non praerequiri ideoque propter hanc conditionem non restringi incisi principalis universalitatem, quam tot argumentis evicimus, quae non minu de infantibus probant quam de adultis. Verum 2 potest illa agnitio veritatis de ea intelligi, in qua consistit salus nostra, quae inchoatur fide, conSummatur Visi One Joan. 17, 3. Quo sensu nulla difficultas. Vult enim Deus homines ad salutem venire ideoque ad agnitionem voritatis et quidem quamdiu parvuli sunt habitu saltem fidei; si adolescunt, fide etiam actuali et si adimpletis omnibus conditionibus decedunt, visione, scit pro capacitate et qualitate subjecti. Ad rem ergo Augustinus ep. 23 ad Bonis . 10: Qui parVuli baptizantur et moriuntur, per illam gratiam ad agnitionem veritati8, quae in regno Dei est certissima, veniunt. Cf. Frangelinth. 53 Suare ZIV, 4.
104. Seholion I. Quomodo Deus velit omnium salutem. di scultatibus respondeamus indolem rationemque voluntati Salutiferae univerSali nOSS Oportet. Quamvi enim vera et Sineera Sit, non tamen est absoluta, Sed Onditio nata: nam Deus omnium quidem ululem, vult sed varii Sub conditionibus, quae sunt, ut mediis exhibitis utantur, gratiae eooperentur in On perseverent inde liquet 1. Oluntatem anteeedentem Causam esSe potestati adipiscendae SalutiS, non Vero CBUSam Uni eam ASSecutionis Salutis; nam hujus duplex eSt eausa alter prineep et divina, Deus Seil gratia Sua altera SubjugiSet humana, libera hominum eum gratia COOperatio.
Quod ita egregie expre88itis Chrysostomus hom. I in Ephes. n. explicans I, 4 S in caritate, qui praedestinavit nos. Non enim fit, inquit, a laboribus et gestis, sed a caritate nostra salus); neque a caritate solum, Sed etiam a nostra virtute Nam si a caritates Dei sola, Oporteret is noes esse salvOS; Si autem rurSus a nostra Sola Virtute, Supervacaneus suisset ejus adventus et quaecunque facta sunt per dispen8ationem incarnationem). Sed neque a sola caritate neque a nostra Virtute, Sed e utrisque, ita tamen, ut secundum
95쪽
ipsum . doctorem caritati Dei tribuendae sint primae partes, cum nonnisi ex ipsa pares reddamur ad cooperandum tanto pietati consilio S. Bonaventura in 1 dist. 46 a. m. 1 ita habet: Velle hominem anteeedenter salvare est ordinatum ad salutem facere, et olenti pervenire non deesse. Unde velle antecedenter salvare non connotat Salutem aetu collatam), sed ordinabilitatem ad salutem. Velle autem consequenter Sive absolute Salvare est velle dare salutem ei, quem prae Scit ad Salutem perventurum per Suum auxilium et gratiam et connotat salutis Ventum. Cf. d. 7 a. 1.2. Liquet hinc quare non obstante Sineera Dei voluntate non omnes SalVantur, quia Seii nolunt, gratia non utuntur, divinae resistunt miseridiae, quo paet patre huic quaestioni reSpondent. Ita Hieronymus in Eph. 4, 11: Vult autem Deus ea, quaecunque
sunt plena rationis atque consilii, vult salvari omnes et in agnitionem veritati venire. Sed quia nullus absque voluntate salvatur liberi enim arbitrii Sumus, Vult nos bonum Velle, ut cum voluerimus, Velit in nobis et ipse Suum impleri consilium. Et ipse Augustinus testatur Enchir. n. 97: Quando quaeritur causa, cur non Omnes Salvi sant, responderi solet, quia hoe ipsi nolunt; quod responsum non prorsus improbat. Sic enim disserit in Jo tr. n. 12: Quantum in medico est, anare Venit aegrotum. Ipse se interimit, qui praecepta medici observare non vult. Venit Salvator in mundum quare Salvator dictus est mundi, nisi ut salvet mundum . . . Salvari non vis ab ipsoqecte judicaberis. Trach. 36 n. 4 , Venit Christus, sed primo Salvare, 0Stea judicare eos judicando in poenam, qui salvari noluerunt eo perducendo ad Vitam, qui credendo salutem non respuerunt; tr. 53 n. 6 in aeti cum
Felice manich. l. 24. 8 , Felix Isti peccatores damnandi quare non purgati sunt Augustinus dixit: Quia noluerunt. Felix dixit: Quia noluerunt, hoc dixisti Augustinus dixit Hoc dixi, quia noluerunt. Similia Saepe apud eum legimus, ut in tr. de gratia vid0bimus de catechi Z rud. c. 26;Serm. 102 , Ergo tibi dicitur, omnis homo, salus tua Christus est hanc Salutem si volueris obtinebis. Quod si Augustinus Enchiridi n. 7 hoc
reSponSum minus probat, notandum est, illud non esse ad aequatum, quia infantibus applicari nequit. Deinde illud non vult admittere sensu pelagiano, Secundum quem tria involvit n. quod salus ex aequo pendeat a nobis sicut perditio quod h. per nos vincatur voluntas Dei; quod e Deus non pOSSit incolumi libertat hominem nolentem salutem suam facere virtute gratiae Suae Volentem atque ita salvare. Cum patribus consentitis Thomas e genteil. 40 55 ad 7 , Est siquidem incarnationis divinae virtus sufficiens ad omnium hominum salutem sed quod non omnes ex hoc salvantur, e eorum indiSpOsitione contingit, quod incarnationis fructum in se suscipere modi na, inear-Πat Deo per fidem et amorem non inhaerendo. Non enim erat hominibus Subtrahenda liberias arbitrii, per quam possunt vel inhaerere vel non inhaerere De incarnato, ne bonum hominis coactam esset et propter hoc absque merito et illaudabile redderetur. et
3. Neque aliter reSpondere poterant patres, eum vel ipSae Seripturae interitum hominum in eorum perversam voluntatem res Undant, quod Seil. Deum Oeantem non audiunt Prov. 1, 24 Domino tota die manUS X- pandenti Contradicunt S. 65, 2 verbum praedicatum blasphemant Aet
96쪽
86 Tract. V. de Deo uno. De infantibus in baptismo decedentibus.
13, 36 Spiritu Sancto resistunt Aet. 7, 56 tenebra magi amant quam lucem Joan. 3, 19 Deo vel blandienti terga vertunt Matth. 23, 37 n. 98δ):
obdurant corda Sua PS. 4, 8 te. 105. Seholion ΙΙ. otior est difficultas, quae contra univer8alitatem
voluntatis Dei salutifera petitur eae infantibus ante baptismum susceptum vita functis. De qua quaeStione at implexu e ordine Statuimus: 1. voluntatem Dei sicut quoad adultos ita etiam quoad infantes esse conditio natam vult enim illos salvos fieri sub conditione collationis baptismi, quae tamen multipliciter pendet a cooperatione parentum aliorumque, quorum curae infantes sunt concrediti. Sicut ergo fieri potest, ut infantes ex negligentia parentum Salutem corporis amittant ita fieri poterit, ut ex illorum
negligentia Salutem animi non consequantur, cum, quoadusque infantes sibi ipsi consulere nequeunt, utraque Salus sit aliis concredita. Quamobrem Augustinus Serm. 176 n. 2: Accommodat, inquit, illis mater Ecclesia aliorum pedes, ut Veniant, aliorum cor, ut credant, aliorum linguam, ut fateantur ut quoniam quod aegri Sunt alio peccante praegraVantur, Sic cum hi sani 8unt, alio pro eis constente, SalVentur. g2. Probabilem non videri opinionem, quae statuit, applicationem baptismi et Salutem pendere unice a Voluntate eorum, quorum curae conerediti sunt insantes nam ea saepe etiam pendet a cauSi legibu8que physicis vult enim Deus omnium salutem in hoc ordine naturali. Atqui fieri potest, ut leges naturales egigant mortem, antequam applicetur baptismus. Cum ergo Christus nondum actu reparaverit ordinem praeternaturalem, Sed tantum supernaturalem, nec Deus semper Velit patrare miraeula, poterit ipse non obstante voluntate salutifera universali mortem aliquorum infantium ante perceptum baptismum permittere. Neque mirum videri debet, infantium salutem pendere a voluntate aliena atque a causis legibusque physicis. Nam et salus adultorum
quantum pendet ab hac duplici causa seu conditione Sufficit enim tyrannus crudelis, qui excitet persecutionem in Ecclesiam eamque exterminet in sua ditione, et innumeri subditi, qui ea florente certissime essent salvati in aeternum peribunt. Pergunt missionarii in remotissimas provincias, orta tempestate submergitur navis, fluctibus absorbentur viri apostolici, qui plurimas certe Salvassent animas, modo perituras. Non unice quidem hisce in casibus pendet adultorum salus ab hac duplici causa, magna fam* e parte. 3. Ne videatur nimis dura voluntas Dei permittens infantium mortem ante pereeptum baptismum notetur, infantes tristi hoc eventu non privari bono debito, sed bono ipsis plane indebito, etiamsi carerent peceat originali, visione Scit beatifica. Sed defutura eorum conditione s. tr. X Seet I c. 3. 4. Dicendum ergo esse, Deum velle omnium infantium Salutem applicacatione meritorum Christi in baptismo sub conditione, i scit et causae morales et physicae, liberae nempe hominum voluntates et naturalis ordo physicus, qualis nune propter Adam peccatum St, non obsistant i).106. lie SIS CIV. Cum certa MoIuntate Dei, ut omnes homineS
97쪽
Demonstrati p. I. Sententia Calvini est, Deum anteeedenterant omnis mali meriti, etiam pSiu peeeati Originalis praevisionem de- Creto absolut homineS, qui pereant, aeterno destinasse Xitio ad suam in eis justitiam manifestandam. Jan Seniani quoque et ex Calvinianis infra lapsarii Seu postlapsarii n. 97 a. reprobationem positivam admittunt, Sed post praevisum peccatum Originale. Quod opinionis portentum pugnare eum voluntate Dei Saluti sera universali ex dictis adeo est manifestum, ut refutatione non indigeat, eoque magiS, eum Sit Deo plane indignum injuriOSum eumque Saltem quoad baptigulo injustitiae reum constituit. Quare jam in antiqua Ecclesia qua impium 40etum sui et
blaSphemum. Ita Coneilium ara usi ea num Il. an. 25 Statuit: AliquOS ad malum divina potestate praedeStinato eSSe, non Solum non CredimUS, Sed etiam Si Sunt, qui tantum malum Credere velint, eum omni deteStation iis anathema dicimus; cita et One valentinum R. 855 an. 2 3.
Et Sane nec justitia justa dicetur, scribi Fulgentius . 1 ad Monimum e. 22 Si puniendum reum non invenisse, Sed Dei SA dieatur Major vero erit injustitia, Silapso Deus retribuit poenam, quem Stantem praedeStinaSSedicitur ad ruinam i)
107. Praeter cap. 9 p. ad Rom. de quo infra th. 106, provoeant calviniani pro suo errore ad . Petr. 2, 7 8. Non credentibus autem . . . lapi Offensionis et petra scandali est Christus his, qui offendunt verbo, nec credunt, in quo in quod et positi sunt l. e. secundum adversarios ad quam incredulitatem divinitus destinati sunt. Verum ratione habita harmoniae S. Scripturae et dogmatis certissimi Deum esse non posse peccati auctorem n. 85), horum
Verborum SenSus est, judaeos propter suam incredulitatem, ideoque mira equenter, positos i. e. usto judicio ordinatos esse ad offendendum inpetram, ut ab ea conterantur. Sicut enim, inquit Glass1us in grammatica . r. Ican. I, qui in lapidem impingit, laeditur et dolorem sentit, sic qui ad Christum lapidem salutis incredulitate impingunt, insigniter laeduntur et dolores
aeternos ineurrunt. Et notetur bene, quod . 7 et απεtθεt ut anteeeden a zz90ςκομματι ut OnSequente Sejungatur. Quo sensu omnia bene cohaerento nulla est difficultas. I 08. Beelarati p. II. Qua haeresi reprobata plurium theologorum
cath0licorum dicimus sententiam, secundum quos ut X. gr. Didaeum Rui Zde praedeSt. d. 14 Deus eos, qui salvantur, elegit ante eorum praeViSa merita;
De calvinianorum et jansenistarum sententia cf. Bec anu de praed. Calvin. f. t opusc. 1 et 3: Mohler Symboli DI 2 Limbo urgaeitschr. ura Theol. ΙΙΙ, I97 88. contra eam Ficina sed ii th. 4 ex patribus in primis Prosper in reSp. dea pitula gall. et object vincent opusc. XXXV A m illi ep. lugd. p. 2 ad 0tteSc. et opusc. I de praescientia et praedest. Mi g. 116 81 973 aliosque apud Thim RS- sinum VII, 34S.
98쪽
88 Trach. V. de Deo uno Thesis CIV. Reprobatio imo, ut alii volunt cum Suare de praed. I, 12 Ol. 10, ante ipSum peccatum originale praevisum, et quidem decreto, quo definit Salvandorum numerum, PerSonas, gradu gloriae. Ex quo consequitur, illos quos praeteriit Deus in sua electione, non 8Se praedestinato et quidem ante omnem praevisionem peccatorum; et quia nullus non praedeStinatus potest onSequi gloriam esse exclu8os a gloria, quod reprobationem negati Vam vocant. Jam vero tuemur hanc sententiam conciliari non posse cum voluntate seria Dei salvandi is mea homines, quam theologi probe catholiet unanimes admittunt.109. Demonstrati p. II. Sane 1. Olunta anteeeden non praedestinandi est volunta anteeedens non Salvandi praedeStinare enim est destinare ad salutem). Atqui volunta antecedens non Salvandi aliquos pugnat eum voluntate anteeedente Salvandi omneS. Seu alii verbis: Sicut metaphySie est Certum, praedestinatum Salvari, ita in hae theoria paritereSt Certum non praedestinatum non Salvari e de et praedestinationis. Atqui haec impotentia pendet unio a voluntate Dei antecedenti Omnem praeviSionem. Ergo a voluntate Dei antecedenti pendet impossibilitas Salutis plurium. Atqui repugnat ut eadem hae voluntas, a quam n ii ependet impossibilitas Salutis plurium, velit serio Omnium hominum ideoque et horum Salutem. Ergo reprobati negativa constitiari nequit eum Seria universali voluntate Dei antecedente Salutisera. 2. Quomodo poterit Deus affirmare et jurare, Se nolle quemquam perire . Petr. 3 9 Se nolle mortem peceatori Sap. 11, 21 12, 10 20
n. 99); IS 5 4 EZ. 18, 23 33, 11 Matth. 23, 37 etc. Si a priori inde
pendenter a praeviSion peeeatorum innumero a Salute XeluSit Vel,
ut euphemiStice loqui adamant, in praedestinando praeteriit 3 quomodo praeeipere, Ut omne Sae r ii Curam agant Suae Salutis, Si ejusdem neglectu tam bene promoveant XSeeutionem decreti Sui, quo O in praedeStinando praeteriit Et sane 3 esstea eXelusi ab uno Xtremo, ubi non datur medium, Stessica destinatio ad alterum extremum. Atqui inter coelum et insernum non datur medium praesertim pro adultis); reprobati vero negativa Stessieaeissima exeluSi a coelo. Ergo eo ipso est destinati ad infernum. Scio quidem auctores illos durissimam hanc illationem detestari: sed qua distinctionum subtilitate illam evadant, non Video.
Neve dicant negative reprobatum semper habere gratiam ad salutem Sufficientem, qua quidem uti non velit; nam haec exceptio reddit hujus systematis causam priorem. Fieri etenim nequit, ut non electus consequatur gloriam, ne augeatur numerus electorum praedefinitus contra voluntatem Dei si ergo Deus tali non electo dat gratiam ad salutem vere sufficientem, omni studio et sollertia invigilare debebit, ne alvetur, ac proinde eas semper de industria seligere gratias, quas inefficaces fore in scientia media praeviderit, subtractis sedulo iis, quas efficaces fore cognoverit, ex sola illa Oluntate, qua illum in praedestinando praeteriit. Nam intentio finis est ratio electionis me-
99쪽
negativa rejicienda est. 80 diorum. Atqui Deus non intendit hos praedeStinare et consequenter non intendit eos salvare. Ergo ita tenetur media distribuere, ut non praedestinati non assequantur finem. Quare prae Visi boni usu gratiae esset ratio determinans denegandi gratiam. Quam indignum Deo, qui non vult mortem impii, sed ut convertatur Eg. 18, 2, Et qu0modo licet dicere, Deum sincere dare gratiam V ea e Sufficientem, quacum ex tot hominum millibus vi distributionis divinas ne in m Salvatur, im ne Salvari quidem potest 3 Verum quidem est, Deum non omnibus dare gratiam quam praevidit efficacem, imo multis dare gratiam, quam praevidet ex eorum abusu fore inefficacem. Sed ratio hujus distributionis non oritur e reprobatione negativa antecedenti omnem praevisionem humanae malitiae, sed quia Deus non tenetur se accommodare hominum socordiae, si nolint uti gratia vere Suffieienti. Neque Augustinus rationem, quare Deus aliquibus deneget gratiam efficacem, repetit ex reprobatione quam admiserit, sed candide fatetur Se illius nescire causam.
4. Miramur quomodo theologi doctrinae Augustini adeo addicti
reprobationem tueantur negativam, quam adeo reprobat Pro Sper
quit reSp. ad C. 3 gath, in hae prolapSi mala Sine eorreetione poenitentiae deseeerunt, non e e neeeSSitatem pereundi habuerunt, quia praedestinati non sunt Sed ideo praedestinati non sunt, quia tales futuri ex voluntaria praevarieatione praeseiti Sunt; te. 12: Vires obedientiae non ideo euiquam Subtraxit DeuS), quia eum non praedeStinavit Sed ideo eum non praedeStinavit, quia recessurum ab ipsa obedientia esse praevidit; quae saepissime paucis illis Capitulis ineuient C aeSp. ad Q. 2. 7.14 Sententia Super 2 7 reSp. ad OV Vine. 12.5 Sententia hae non videtur consona divinae bonitati, Sapientiae justitiae exstinguit Zelum animarum, Studium propriae SalutiS bonorumque Operum populo propOSita vi non parit desperationem, Verbo HUS- modi fruetus, qui non sunt haraetere dOetrinae reVelatae.
Haec uberius Xposita reperies apud Lessium de div. pers. XIV, 2, qui merito urget inter reprobationem negativam et positivam, quam Omnes catholici abhorrent, quamvis sit discrimen speculativum, in ordine tamen ad mores et aestimationem moralem hominum parum videri differre: nam ad omnem sollicitudinem tollendam parum interest, sive dicamur po Siti V Te- probati, sive negative, si aeque insallibiliter ex tali decreto sequitur damnati . . . Idem patet si agatur de desperatione non enim minus ad deSperationem impellit reprobatio negativa quam positiva . . . quidem Si mihi pr0- poneretur, utro modo ad meam consolationem malim factam reprobationem, neScirem, uirum deberem praeferre nisi quod modus ille positivae reprobationis adversariorum calvinistarum plus videatur adferre XcuSationis, cum neceSSitatem malorum operum inducat n. 41. 2). Saltem faveant patroni hujus reprobationis negativae assignare discrimen non verbale, Sed eate, qu0 intelligatur, quod conciliari possit cum seria voluntate Dei Salutifera, quodque hinc quidem vere cohaereat cum proprio systemate inde Vero in prini, in concionibus non neget, quod in praemissis et theoretice affirmatur.
100쪽
s Trach V. de Deo uno. hesis CV. Praedestinationis notio.
Frustra quaeris in ejusmodi theoria harmoniam et concordiam inter theoriam et praxim. Quod operose subtiliterque in scholis probatur, in prima concione confidenter negatur Magis sibi illi constant, qui aperte negant universalitatem voluntatis divinae salutiferae CL F nam die Dyn h. 5 5 od e tria
in summam theol. S. Thomne enarr. in I p. q. 23 a. 3.
Deel aratio. Praedestinationi nomen nune latiuS, nune preSSiUS accipi pote8t generatim Signifieat quamui praedesinitionem et praeordinationem divinam, et Si Se extendit ad Omnia, quae Deus ab aeterno statuit vel per se sacere in tempore vel fieri per Creaturam quo SenSuetiam apud patre Seriptoresque delesiasti eo adhibetur de decreto Dei, quo ab aeterno peceatore propter praevi Sam impoenitentiam inalem aeternae addicit damnationi i). Restringitur deinde hoe nomen ad decreta Dei in ordine ad oeconomiam Salutis, et Si de homine Si Sermo, desiniri potest ordinatio hominum ad me aliquem Supernaturalem, antequam exsistit. Cf. Thomas 1 q. 23 a. l.
Ratio autem, quare theologi non oleant loqui de praedestinatione ad finem naturalem, est Secundum Suare de praede St. I, 5 n. 8, quia naturalia bona sunt natura debita et ordinatio in naturalem finem ex proprio impetu et viribus ipsius naturae nascitur, ideoque non requirit specialem praedestinationem, Sed communem providentiam. Fini autem supernaturalis non est ex inclinatione naturae, nec ejus conSecutio St per ire proprias et ideo homo ut efficaciter in illum tendat, necesse est, ut ab alio ordinetur et quasi transmittatur et hoc fit per praedestinationem. VerSatur ergo praedestinatio circa supernaturalia bona. Quod breviter ita expressit Thomasino dist. 404 2: Illud proprie dicitur dirigi destinari in aliquid, quod
non habet in se und in illud vadat. Notetur et illud, quod quamvis etiam ordinatio conditio nata, quae ex defectu conditionis adimpletae earet effectu, possit dici praedestinatio, et illa gratia praedestinata, quae e defectu cooperationis humanae caret fructu tamen nonnisi ordinatio absoluta, scit conjuncta cum assecutione finis diei nunc solet a theologis praedestinatio, et non nisi gratia, quae suum obtinet effectum, praedestinata. De modo loquendi Scripturae infra n. II 4 .
Praedestinati ergo Spe etes Si eaque nobilissima providentiae Dei. Plures autem distingui possunt velut gradus seu mi ad iri sinis Supernaturalis. Hi enim incipit eum prima gratia, promovetur per SubSequenteS gratias, perficitur in juStificatione, Splendet in perseverantia, CONSUmmai CL Re bas ii s l. IX, 1. Hoc sensu scribit B a si a m n is de praedestinatione l. 2 Mig. 2I, 80J: Sanctorum sententia est catholicorum, praedestinationem eSSe operum Dei aeternam dispositionem unde quia quaecunque facturus est Deus in aeterno judicii sui consilio jam dispositum habet, sequitur ut opera Dei universa sint