장음표시 사용
251쪽
Animae a Deo creantur. 2414. Oppositam Sententiam patre Verbi Sat gravibus ejiciunt.
, Ecclesia divinis verbis obtemperans, scribit Theodoretus haer. fabul. V, 1 horum haereticorum doctrinam summopere detestatur et aliorum quoque fabulas aversatur divinae vero Scripturae fidem praebens animam dicit una
cum corpore reari, non quae e Seminis materia cauSam habeat creationis, sed quae auctoris Voluntate post corporis eXSistat formationem. - Ρrudentius: Vitandus tamen error erit, ne traduce carnis Transfundi in sobolem credatur fons animarum Sanguinis exemplo, cui texta propagine Vena St.
Non animas animae pariunt in Apoth. V. 15 s.). Philas trius Selsiue et Hermiae exprobat aer. 55: Isti angelos dicunt
creatores Sse animarum nostrarum, non ChriStum Salvatorem; eosque reprobat haer. III, qui affirmant animam hominis non a Deo per Christum creari quotidie. , Imago enim De i. o. anima saeta est ex nihilo hae 137). g Quibus addantur seudo- Ambrosius de Trinit. a. 18: Quotidie ergo Deus majestatis in plasmatis jam corporibus animas facit et immittit . . . Sicut ergo impium est, animam hominis de substantia Dei vel animam ex anima diei, ita impium est dicere, quod ante plasmationem corporis sit. - Αuetor l. raedestinatust. I c. 26 , Objiciunt quidam Tertulliano, quod animam ex traduce i. e. animam dixerit gigni ex anima Sicut e corporibus corpus, quod catholica fides vehementer exsecratur. rae ceteris ero Seudo- Hieronymus, qui ep. 37 Mig. 30, 26 8s. sententiam nostram pluribus adscribit patribus ac n. 9 ita concludit , Qui ergo animas ex anima propagari asserunt et non in corpore juxta exemplum primi hominis a Deo quotidie fieri, A. S. Quare Rupertus tuit scribere potuit de Trin. XXl 2 Animas non
ex traduce fluere omnium orthodoxorum una est sententia, ne quod ridiculum est, tot consequatur quotidie animas perire, quot pereunt Semina. Cf. praeterea Bachiarius in profess. fid. n. 4 Mig. 20 1030y libr. Carolin. III, sib. 98, III 4). atrum traditionem fuse proponitale ut genaeitschrist fur
h. Theolog 1883 pag. 96-229. 5. Vel apud haereticos vulgata erat haec doctrina Eam enim profitentur elagius in t fidei n. 20 Coelestius ini fidei n. 22 Nestorius Serm. 3 n. 5 Felix urg. p. At cui num V, 3 adV. ipsum.
284 Neque desunt rationes sat firmae, quae animarum Creati O-n em Omnino exigant. Adversarii enim Statuere debent, animam prolis tradiae ex anima vel patris, vel matris, vel utriusque parenti S. At primum Vel Seeundum grati admittunt, atque ita, ut aut pater aut mater parentiS dignitate privetur posterius vero admittere nequeunt, quin animae implicitas in discrimen vocetur Ad hae anima Seeundum pSOS produeitur vel ex emine materiali, vel ex semine spirituali, vel virtute Creatrice e nihilo. Primum affirmare nequeunt, quin negent animae Spiritualitalem neque alterum, quia Semen Spirituale a gignentium anima praecisum adVerSatur animae simplicitati neque tertium quod tamen generatia-ΠiSmi patronis jam placet), quia vera a certa doctrina docet, de laeto nullam reaturam aliquid creassae solum enim Deum Omnium Creatorem
252쪽
242 Trach. VI. de Deo Creatore. Quando animae creentur.
vera sides agnosei et Sancti omnes docent. Ita es a rea disput metaphyS. 20 Seet. 2. Et revera am concilium ni eae num profitetur Deum saetorem omnium visibilium et invisibilium. O vero in Symbolo actorem Deum diei, quod Sit ereator omnium creaturarum, putet e SubSequentibus fidei professionibus, ut Leonis X ad Petrum antiOeh. Concilii lateranensis IV cap. Firmiter iste. s. te ut gen Philosophie de Vorgei disp. 8 . . 285 Demonstrati p. II. Dicimus praeterea in thesi, animam tune corpori conjungi eum id praestitutus naturae ordo postulat. Quod eum per Se Sit evidens, demonstratione non indiget utque Verum St, Sive Statuatur, animas in ipsa conceptione infundi, quod jam pluribus placet Sive eum aliis affirmetur, animam tum demum Metui infundi, cum ad eam reeipiendam est satis dispositus ad quam dispositionem alii aliud exigunt tempori Spatium.
286. Seholion. Neque propterea quod parentes animam On gignant, sed ea a Deo creetur, parentum dignitate privantur vera enim ipsis causalitas prae anima est asserenda ipsorum enim actione a Deus ad animae creationem determinatur, alioquin non creaturus si ea non praecessisSet imo b operatio Dei est complementum generationis parentum, Seque mutuo S ponunt, perficiunt, complent in ordine ad eundem terminum, qui nunquam Supposita praesenti institutione habetur sine utriusque operationis concurSu.
Quare e parentes Vere habent rationem principii efficientis non quidem totalis prae filio, et hinc etiam prae ejus anima, quae ipsis Vere debet Suam exsistentiam habent d. rationem principii exemplaris, necnon e principii consubstantialis seu seminalis. Cf. Schoeben 151.
De hominis natura atque praestantia naturali. 287 Exposita genuina de hominis humanique generis Origine Oetrina, eonsideranda eSt natura atque praeStantia ipsius, quem Tertullianu de resur earni e 9 vocat ingenii divini curam, manuum Dei operam, molitionis Suae regem, liberalitatis suae heredem. Homini autem praeStantia naturaliSex quatuor maxime elueet capitibuS ex modo, quo fuit conditus, ex ejus ad mundum habitu, ex ejuSdem natura,
ex dignitate iis a g Liuia divinae eidem impreSSue.
Quod attinet hominis conditionem, plura iterum sunt, quae Patres mirantur quaeque hominis patefaciunt praestantiam Rusmodi sunt R. quod ultimo loco fuit creatus cf. n. 27 I) eti praeeunt quasi consultationem S. Trinitatis Gen. I, 26, unde Gregorius yss de opis Om. c. 3 Xclamat: O rem admirandam Sol creatur nulla deliberatione praecedente eodemque pacto coelum, quibus duobus nihil esse par creatis in rebus potest. Uno verbo hujusmodi in rerum natura miraculum exsistit . . . Solius ad hominis fabricationem creator ille universitatis rerum quadam cum consideratione accedit:
253쪽
De praestantia hominis. 243 praeparataque primum opificii materia illiusque forma ad eximiae pulchritudinis exemplar exprimendum designata, fine etiam proposito, ad quem creandus esset, tum deinde naturam sibi consimilem et actionibus amnem fabricatur, quae operi, cui destinaretur, esset aptistima. Neque e solo nutu et jussu,
sed Dei velut manibus pucialique diligentia in lucem fuit editus, qua de re inter alios belle Tertullianus anthropomorphitice quidem nonnihil)l. c. c. Q , Totiens honoratur caro), quotiens manus Dei patitur, dum tangitur, dum decerpitur, dum deducitur, dum effingitur. Recogita totum illi Deum occupatum ac deditum, manu, sensu opere, consilio, Sapientia, providentia et ipsa in primis affectione, quae lineamenta ducebat. Quodcunque enim limus exprimebatur, Christus cogitabatur homo futurus etc. Haec tamen narrationis OiSaicae Veluti ornamenta non nimis esse urgenda notat jam Augustinus de Gen. ad lit. VI, 12.288. Hominis praestantia ex ejus ad universum relatione elucet, dummodo considerentur, quae diximus . 265 . Hinc enim consequitur, hominem esse quasi centrum et solem mundi visibilis metam, in cujus utilitatem et obsequium condita fuit et dirigitur magnifica haec rerum universitas ipse est secundum patres υνδεIubo Qtαwζων, universi inculum, mediator et pons, quo mundus visibilis jungitur mundo spirituali incola atque concivis duplicis mundi, materialis atque spiritualis; μtκροκoau G Seu mundus contractus, ut eum apellat Nic. Cusanus, cum nullum it creaturae genus, quod non possit in homine agnosci i); ideoque naturalis vicarius universae naturae iSibilis relate ad Deum, illius interpres, lingua, sacerdos, per quem jugis illa laus, quam sine fine rerum universitas Deo exhibet, est offerenda; ipse Via, per quam omnia in Deum finem ultimum sunt reserenda Vicissim Vero, ut-p0te omnium constitutus dominus Gen. I, si ipse est Dei vicarius in terris et si is μικρολοe. s. Di m a sae aerum de . . II, 12 de tris i in de opis
sex dierum II, 1 Si auden mater g 40 Schoeben Myst g 37. 289. Colligitur tertio hominis praestantia e du naturae, quae Or-p0re et anima constat, dignitate. Praetermittimus, quae de eorpori praerogativi passim scribunt patres η); quod animam vero Speetat, e philo-80phia jam Supponimus, eam esse a corpore distinetam, et quidem Sub-
humanam, cujus capitalis est adverSarius.
y Inter hos eminent ea fidi i anus in i do resurrectione carnis Gregori HS Ay88 de opificio hominis c. 44s. et 30 Lactantius de opificio Dei auctor dia-l0g0rum, qui sub Caesarii nomine circumseruntur dial. 3 q. 140; Bona Ventura Breviloquii p. 2 c. 10 etc. Cf. Kat schthaler 1, 42748. 16
254쪽
244 Trach. VI de Deo Creatore Thesis CXXV. Anima humana
stantiam simplicem, Spiritualem, intellectu ne voluntate eaque libera praeditam, quae certe magnam HUS persectionem Stendunt. Quibus suppositis nonnulla tantum, quae naturam Spectant humanam attingemus, set initio quidem animae immortalitatem.
290. hesis CXXV. Anim humαna est immortaἐis. Beelaratio. Immortalitas est vita in aeternum duratura. Trsplicis genoris immortalitatem distinguere Solent: Ssentialem, naturalem et gratuitam, prout en aliquod aut Vi 8Sentiae suae absoluta exsistit sit vivit, aut eam habet naturam, quae empiternam Xigat conservationem, aut denique praeter rerum ordinem speciali Dei beneficio ita perpetua donatur. Immortalitas essentialis solius Dei absoluta necessitate exsistentis est propria: gratuita convenit corporibus post reSurrectionem naturali animae humanae. Ad quod demonstrandum ostendi primo debet, animum esse naturaliter incorruptibilem et per se idoneam, quae Perpetuo MXSistat et operationes vitales continuet, et deinde eam reipsa destinatam SSe ad Vitam in aeternum pr0-
291 Demonstratio. Duplici modo res interire OSSunt, Orruptione et annihilatione Corruptioni anima homini obnoxia eSSe nequit eorrumpi enim non poteSt per e, i. e. in parte diSSolvi, eum Sit natura Simplex neque eorrumpi poteSt per accidenS, i. e. XSiStentia privari eorum instar, quae in alio et per aliud XSiStunt eoque destrueto esse desinunt, ut animae brutorum eum Sit SubStanti SpiritualiS, a Corpore intrinsecus independenS. Ergo anima interire prorSu nequit, nisi in nihilum redigatur. Inde ulterila Sequitur, eam a nulla enuSa reatu exsistentia sua privari posse annihilare enim nem poteSi niSi DeUS, a quo re omnes esse Suum neeeperunt et in eSS SUO Onservantur. Speetata itaque sola natura dubitari non poteSt, quin anima dissoluto corpore Superstes Sit futura. Non minu Certum eSt, animam dissoluto corpore functiones vitales, Operatione Scilicet intellectivaS, POSequi naturaliter posse Faeultates enim intellectivae, quae sunt anOrganteae et Spirituales, nee alterari unquam, nee auferri ab anima poSSunt. Verum quidem est, iunctiones sa- cultatum spiritualium in hae vita aliquo modo dependere ab organismo eorpore et propterea laeSO . g. erebro praepediri aut turbari Sed dependentia hae tantiam externa St, utpote ex Onnexione unctionum Sensitivarum eum operationibus intellectivis XSurgens, nee in ipsa saeuitatum Spiritualium natura landatur, Sed tantum ex praesenti conditione originem ducit. Si anima soluta fuerit a corpore, alius Suppetit modus illas saeuitates Xercendi mutatae conditioni respondens. Ex his patet animam DS corpori mortem vi proprietatum Suarum naturalium vivam perpetuo exiStere. 292. Etiamsi unima naturaliter est incorruptibilis, absolute tamen a Deo XSistentia privari potest, quia non necessario, Sed contingenter X
255쪽
sistit. Ut itaque pateat, animam perpetuo XStituram eSSe, inquiramuS, num ab ipso Deo ad vitam Sine fine duraturam destinata sit, Seu adsintne rationes, quae exigant perpetuam HUS OnServationem. 1. Animam perpetuo SSe eo Servandam, docet vel ipsa ineorruptibilitas ex animae natura dimanans Quivis enim intelligit, repugnare Dei Sapientiae, ut Condat naturam per Se quidem incorruptibilem, sed modo violento mox in nihilum redigendam Naturae incorruptibili convenit durati perpetua quod autem convenit naturae, Deus metor naturae eidem non Subtrahet. 2. Idem colligitur ex naturali animae praeStantia. Repugnat animam, quae est substantia Spiritualis, eorpore longe exeellentior, ratione eXSiStentiae Suae ita a corpore dependere, ut illo pereunte a Deo in nihilum sit redigenda Agens rationalis certo non Solum hune habet Seopum, ut eorpus informet ad hoe enim non opus est saeuitatibus Spiritualibus ergo
3. Finis ultimus, ad quem anima est destinata, idem exigit. Mens humana ad sinem mundi, qui est gloria Dei, peeuliari ratione Onserre debet; ipsius enim est, bonum infinitum cognoscere et amare. At sinis iste Certo non terminatur vita praesenti, Sed Semper perdurat nunquam non Deo honor et obsequium debetur nunquam potentia Deum Cogno- Seendi et amandi in anima defficere potest nunquam Dei cognoscibilitas et amabilitas exhauritur semper itaque anima sinem habet sibi propor
enda, ne in hac quidem vita Deo debitum honorem deferre OSSet non enim Sibi persuaderet, Deum esse summe bonum et Summo amore dignum, Si Seiret, Se ab ipS in nihilum esse redigendam vel certe Dei obsequium negligeret, ne Deus honorem Suum vindieare OSSet, homine impi0 puniendo, quia boni non minus quam malis intereundum eSSet, et impii ultro mortem sibi adsciscendo Deum vindicem effugere pOSSent. Ergo eum sint animae praestitus Sit perpetuus, nee in hae vita satis obtineri queat, Vitam perennem ei SSe destinatam patet. 4. Accedit desiderium semper vivendi animae naturaliter inSitum. MUnumquodque ait S. Thoma 1 p. q. 75 a. 6, naturaliter Suo modo e88 desiderat. Desiderium autem in rebus cognOSeentibu Sequitur. O-gnitionem. Sensu autem non cognoscit esse nisi sub hie et nune Sed intellectus apprehendit esse absolute et secundum Omne tempuS. Unde 0mne habens intellectum naturaliter desiderat esse Semper Naturale autem desiderium non potest SSe inane.
5. Simile argumentum deducitur ex desiderio elicitatis. Anima naturaliter desiderat felicitatem undique persectam hine equitur, eam ad ejusmodi elicitatem assequendam esse destinatam steri enim nequit, Ut
256쪽
246 Irael. I. de Deo Creatore Thesis CXXV. nimae immortalitas.
desiderium animae ipsa natura invictum et plane necessarium inane sit et sine careat. Sed hae in vita elicitas obtineri nequit. Quare inserridebet, animam dissolui corpore OnSequi vitam, in qua Vera et perlaeta beatitate potiri possit, haneque in aeternum eSSe duraturam, quia selieitas, quae terminum habet, elicitas vera diei nequit.
6. Neque desunt plures aliae rationes ex ordine providentiae divinae depromptae quarum unam attulisse sufficiet Dei Sanctitas et justitia postulat, ut virtuti mercedem, sceleri poenam retribuat, nec justos et injustos ejusdem conditionis esse permittat. Atqui homines scelerati in hac vita haud raro faustiori fortuna gaudent quam probi et pii ergo equitur, etiam Superesse vitam, quae debitae retributioni locum praebeat. 7. Eadem veritas universali suffragio generis humani confirmatur. Inde
a prima memoria Omnes gente persuasum habuerunt, animam eum corpore
non esse exstinguendam Temporibus antiquis hanc fuiSSe perSuasionem gentium cultiorum, et veteres scripsores diserte testantur, et monumenta ac libri sacri ab illis relicti, qui nostra aetate in dies magis explorantur, indubie confirmant cf. h. 269). Nec objici potest, quod scita uddhistica in Asia longo
lateque propagata vim hujus assertionis infringant. Attendendum enim esta opinionem a Buddhismo introductam novam fuisse et antiquiori persuasioni indorum oppositam; b. Buddhismum non simpliciter docere, animae cum Orpore intereundum esse tenet enim doctrinam metempsychoseos e. Oeem Nir vana, qua Sortem ab anima maxime expetendam designant, non videri proprie dictam annihilationem significare; d. certum esse asseclas uddhismi ut plurimum doctrinae de animarum immortalitate esse addictos. Eadem est persuasi gentium barbararum nostrorum temporum, quae ritibus funebribus multo plus tribuere solent quam gentes cultiores. Quare eum Cicerone
quaest tuse l. 1 dicere licet, , uti deos SSe natura opinamur, Si permanere animas arbitramur consensu omnium nationum. Cf. naben bauer das
Beela ratio. ac thesi genuinam et catholicam doctrinam de composito
humano contra Os Vindicamus, qui tres substantias in homine admittunt seu, ut dici solet, trichotomiam propugnant. Praeter manichae OS, qui Umi Ita concilium coloniense 1869 fit. 4 c. 14.
257쪽
Trichotomiae error. 247forma omnium pessima ampleXi Sunt Statuente in unoquoque homine duplicem animam, bonam alteram a principi bono, alteram malam a principio malo:
illam admiserunt ducibus philosophis graecis Philo de mundi pis 42 et Apollinaris, de quo refert Gregorius yss inanti rhet g 46 , Ex tribus rebus constare hominem pollinari dicit Spiritu, anima et corpore, quasi hoc Apostolus ad thessalonicenses I. ep. 5, 23 definiat, subditque hane trium puerorum cantici partem, nempe: Benedicit Spiritus et animae justorum Dan. 3, 6) deindo illud: In spiritu sernite Domino Rom. I, 9), et illa Evangelii verba insuper addit, quibus Dominus ait, eo qui adorant, in spiritu adorare oportere Joan. 4, 23). Haec ubi pluribus dis Seruit, aliud praeterea quid subdit exsistere, carnem videlicet repugnantem Spiritui hanc autem non inanimem esse dicit, ut e pacto ostendat, teitium quid praeter animam et corpus esse spiritum. Recentior aetate trichotomiam admiSerunt plures e protestantibus ex catholicis vero in primis lintherus cum ua schola, quorum doctrinam ita paucis complectitur elemens ': Secundum hanc doctrinam habet homo duas animas, rationalem alteram, Scit Spiritum, quem animam apellare, quantum fieri potest, caVet alteram Sensiti Vam, quae proprie estam iis a tamquam principium vivifiean et animans corpus haec tamen non est aliquid sive qualitate sive essentia a corpore diversum, sed ejusdem cum hoc substantiae et speciei sub genere, quod naturam vocant, contentae. Haec φυχ' habet proprium suum cogitare, proprium velle, propriam conscientiam et est in homine principium corpori plaSticum cum Spiritu ab ipsa substantialiter divorso sive anima rationali conjunctum in unitatem formalem, qua homo synthesis ex natura et Spiritu XSiStit. - Αd quam theoriam plus minusve omnes ii accedunt, qui Statuunt, hominem componi e spiritu et natura animata seu vivificata Quamvi enim hi aversentur trichotomiam eras-8am, Secundum quam homo tribu componitur substantiis spiritu, anima, eorpore): subtiliorem tamen quandam trichotomiam profitentur, quatenus praeter corpus duplex admittunt principium vitae substantialiter distinctum, spiritum scit rationalem et principium vitae animalis et vegetativae quod quamvis a spiritu separent, SubStantiam a corpore di Stinctam esse negant). Error
ne adducit etiam au Verro istas, nam praeter animam formam corpori et Vitne animalis principium finxerunt formam quandam intellectualem per Omnes homineS diffusam seque singulis communicantem principium vitae intellectualis, contra quem errorem statuta fuit a cone viennensi doctrina catholica, quam hac thesi vindicamus. Quare quadruplex saltem est trichotomiae forma.
258쪽
248 Trach. VI. de Deo Creatore Thesis CXXVI. Animae rationalis quod negent animam rationalem esse formam corporis seu principium Vitae animalis Omnisque Sensu et motus, ac propterea praeter animam rationalem admittant principium vitae animalis ab ipsa substantialiter distinctum, quomodocunque demum hoc describant. Contra quem errorem Octrinam catholicam, quam thesi habes Xpressam Vindicabimus.
294 Dein0nstrati p. I. Hominem ex Spiritu Sive anima et eor- pG De OaleSeere, neque ipsi quos impugnamus, in dubium Solent voeare; inutile tamen non erit paucis id comprobasse. Probatur autem
1 ex Gen. 2, 7 n. 296 et Eg. 37, 14s., ubi legitur hominis genesis; 2. X Eeoles. 12, 7 n. 282), ubi ejusdem habes analysim; 3 ex plurimi Seripturae testimoniis, Matth. 19, 28: Nolite timere
es8, qui Occidunt corpu8, animam autem non po88unt occidere sed potiu8
timete eum, qui potest et animam et corpus perdere in gehennam 'Ob. 4, 3 1 Cor. 5, 34S. 7, 34 Mulier innupta et imo costitui, quae Domini 8unt, ut it uncta corpore et viritu . Jae 2 26 Corpus in spiritu mortuum est Luc. 8, 55 Matth. 16, 25 etc. In his enim a deseribitur homo Oa-leSeen Sive ex Corpore et Spiritu, Sive e corpore et anima b. mor Ut Separati Sive Spiritu a corpore, Sive animae a Corpore et Q. OeeS
spiritus et animae promiscue adhibentur ad eandem designandam Sub- Stantiam, Si de homine Si Sermo, quamvis sorte ipSam non Semper Secundum eundem designent respeetum. Atqui hae non Solum probant hominem eoalescere e Spiritu Sive anima et Corpore, Sed etiam eum non componi tribu SubStantiis Seeus enim tam eonStankloquendi ratio partim salsa, partim mane admodum Oret. 4. Simile argumentum ex patrum loquendi ratione colligi potest. Sed eum modo nem Sit, qui hane crassam tueatur trichotomiam affirmetque hominem tribus constare Substantiis, ad alteram thesis partem magi ContrOVerSam Reeedamus. Interim suffieini eone Oeeumeni et VIII. ean. 11: Veteri et novo TeStament unam animam rationalem et intellectualem habere hominem docente et omnibus elloqui patribu et
magistris Ecclesiae ea dem opinionem SSeverantibu S: quidam . . . devenerunt ut duas eum habere animus impudenter dogmati Zare . . . Pertentent. . . Itaque aneta line et universalis Synodus . . . tulis impietati Sinventores et patratore et his similia sentiente magna voee anathematigatistu ris Tub. QitSehr. 18544 1 S. 295. Declarati p. II. et III. Jam quaeritur, qualis sit habitus
inter animam rationalem et orpus, et respondemia de fide esse, animam rationalem SSe formam eorporis atque ita formam orporiS, Ut Sit prineipium oram a Vitae, Sensus, motus corporis; quod in errore inside negari nequit ideoque pariter error in fide erit, praeter animam rationalem aliud Statuere principium vitae animalis et vegetativae ab illa
259쪽
substantialiter distinetum. Sane concilium viennense in Clementinad summa Trin. et fide cath. I, 1 -doctrinam omnem seu positionem temere asserentem aut Vertentem in dubium, quod Substantia animae rationalis seu intellectivae vere a per Se humani corpori non it Orma, velut erroneam a Veritati catholicae inimicam fidei dicit, et desinit -quod quiSquis deincep aSSerere, defendere Seu tenere pertinaciter praesumpserit, quod anima rationali Seu intellectiva non sit sorma corporis humani per se et essentialiter, tamquam haereticu Sit enSendus. Quam desinitionem etiam Leo . in cone lateranen Si V. SeSS. VIII. innovavit atque iterum inculcavit Piu IX. in p. ad card de Geisse 15. Jun. 1857 contra lintherum. Cum igitur, Subjicit One. Olonien Sec. 14 Seeundum conciliorum deeret anima rationali vere ne per Se sit corporis Orma, et eum illorum temporum doetores gravissimi formam illud dicant principium, quo corpus vivit, Sentimus, movemur et intelligimUS . . . dubium SSe nequit, e Constitiorum mente anima rationali a Deo creata ipsa Omne illa Vitae noStrae operatione persiet, eamque eSSe Veram, per Se atque immediatam corporis Ormam. Quibus deinde illam subjicit illationem, quam habes in ipsa ibesis nunciatione. Quare Pius IX. authentie declarat in p. ad epiSe. ratiStav. 30. Apr. 1860 Sententiam, quae unum in homine ponit principium, unimam eii rationalem, a qua Corpu quoque et motum et vitam Omnem et SenSum aecipiat, in Dei Ecclesia esse communissimam atque doctoribus pleriSque et probatissimis quidem maxime cum Ecclesiae dogmate ita videri conjunetam ut hujus sit legitima solaque vera interpretatio, nee proinde Sine errore insid possit negari.
Dicitur auto anima rationalis forma per Se ergo neque per RecidenS, neque per aliud. Non per accidens, quia naturaliter hanc aptitudinem et hoc munus habet, ut informando corpus sit humanae vitae principium. Non per aliud, quia vita hominis propria non efficitur per aliquam animam mediam inter corpus et spiritum, quae virtute spiritus moveatur ac regatur, Sed SO-lum ab anima rationali dependet hinc est forma immediate, et St 8Sentialiter, tum ex parte ipsius animae, quia hoc est de ejus essentia, ut Sit apta corpori informando, tum ex parte compositi t. e. hominis, quia compositio hujusmodi essentiale est, ut corpore tamquam materia et anima tamquam forma Oalescat. Quod anima rationalis immediata sit corporis forma declarat etiam ius IX. l. c. rationem reddens damnationis operum Giintheri: NOScimus iisdem libris laudi catholicam sententiam ac doctrinam de homine, qui e0rpore et anima ita absolvatur, ut anima eaque rationalis sit Vera, per Se atque immediata corporis forma. Hue referri potest etiam prop. 22 Ros minireprobata a congr. s. officii 4. Dec. 1887: Non est cogitatu impossibile divina potentia fieri posse, ut a corpore animato dividatur anima intellectiVa, et ipSum adhuc maneat animale maneret nempe in ipso tamquam baSi puri animalis principium animale, quod antea in eo erat velut appendix Prop. 24:, Forma S Stantialis corporis est potius effectus animae atque interior ter-
260쪽
250 Tract. I. de Deo Creatore Thesis XXVI. Anima rationalis minus operationis ipsius propterea forma substantialis corporis non est ipsa anima. - Per se autem patet huic doctrinae catholicae adversari opiniones illorum, qui sive cum Malebranche censent in conjunctione animae et corporis locum habere tantum occasionalismum, sive cum Leibnitio harmoniam quam dicunt praestabilitam. LAEL. III, 2095. Statui tamen nequit, a cone. Viennensi definitum esse, animam S8e formam corpori eo Sensu,
ut immediate uniatur materiae primae et huic tribuat ipSam formam corporeitatis ut liquet ex interpretatione ii IX. et ex concilii colon verbis, quae habes in toxtu CL almieri de Deo creante th. 26 cum append pag. 769 SS. De doctrina . Thomae L Magella disp. 3 a. 44.
296. Demonstratio. 1. Coneilii doctrina probatur ex divinis literis, praeSertim ex Gen. 2, 7 Formavit igitur Dominus Deus hominem de limo terrae, et inviravit in faciem ejus spiraculum ita et factus est homo in animam inentem. Hi duplicis tantum sit menti elementi limi et spiraculi vitae. Atqui nomine spiraeuli ritu intelligi debet immodiat vel saltem mediate anima rationalis, ut patet ex LeeleS. 12, 7 n. 282), et quia alioquin praecipui elementi naturae humanae nulla saeta fuisset mentio, quod improbabile est, eum describatur hominis creatio huic vero
adscribitur m n i s vita, ut patet tum e nomine, tum exesseetu, nam inspiratione hujus spiraculi vitae factus est limus, omni plane vita adhuc eurenS unimal ViVenS. Pgo anima rationali prineipium est etiam vita se animali et egetatiVne.
Quod si quis contendat, nomine spiraculi vita esse intelligendam vitam, adeo ut sensus sit, Deum donasse limum illum ita, non eliditur argumentum. Nam spiraculum vitae si immediate significat vitam, mediate saltem significat principium vitae quod identificari cum anima rationali satis patet ex duplici ratione supra allata. eque etiam ullo modo probabile est, verbis inspirant spiraculum vitae significari simul infusionem animae rationalis et principii vitae sensitivae ab anima rationali substantialiter distincti praesertim cum ex hypothesi adversariorum principium vitae sensitivae non tam ab extra infundatur, quam potius ex corporis veluti fundo et visceribus emergat, a quo substantialiter non distinguitur. Cum ergo anima rationalis sit principium omnis vitae, Xplicatur usus loquendi S. Scripturae, quo promi Scue adhibentur, eum de homine est sermo, Voces animae et viritus, quod scit. anima rationalis, ideoque Spiritualis, et principium vitae sensi vitae atque animans corpus substantia unum sunt atque idem secus enim promiscuus usus non esset legitimus, ut probant ipso facto adversarii, qui sedulo ab eo abstinent.
2. Probatur doctrina catholica lueulento traditionis suffragio. Hue pertinet a promiSeuu Voeum piritu et animae USus, qui frequentiu&adhuc apud patres obtinet hue saeiunii animae humanae desinitiones vel deSeriptiones, quae apud OS Oeeurrunt: nam inter illius proprietates recensent virtutem vivifieandi, animandi orpus.
Ita a J0. Di m a si em o F. C. II, 12 anima definitur , vivens, simple et incorpore Substanti . . . immortalis, rationis et intelligentiae particeps, or-