장음표시 사용
281쪽
Τhesis CXXVIII. Protoparentes gratia sanctificante erant donati ITI
Doctrina catholica de statu Originali proto parentum
adversu Vario errore defenditur. 326. hesis CXXVIII. Protoparentes orati sanctincante
Deela ratio Protoparente gratia suiSSe praeditos Sanetisi eante, donoscit aliquo habituali, quo OnStituerentur Deo pediali modo grati inmiei, justi filii Dei adoptivi, haerede gloriae Coelestis, pares ad hane bonis operibus promerendam dogma Strade Catholieae, ut colligitur ex concilio trident in SeSS. 5 an l: Si qui non confitetur, primum hOminum Adam, eum mandatum Dei in paradi SO utSSet tranSgreSSuS, Statim sanctitatem et justitiam, in qua OnStitutu fuerat, amiSiSSe incuriS- Seque per Ossen Sam praevaricationi hujusmodi iram et indignationsem Dei, atque ideo mortem, quam antea illi comminatu fuerat Deus, et cum morte Captivitatem Sub ejus potestate, qui mortis deind0 habuit imperium, hoc St, diaboli, totumque Adam, per illam praevarieationis ossensam, Seeundum Orpia et animam in deterius commutatum fuisse, A. S. ean. 2: Si qui Adae praevarientionem ibi Soli et non ejus propagini asserit nocui SSe, et Reeeptam a Deo Sanctitatem et justitiam, quam perdidit, sibi Soli et non nobis etiam eum perdidisse te. A. S. Quibus adde eone arata Sienni II. an. 19; Baji prop. 21 et 24 damnatas, quas dabimus n. 338.327 Demonstratio. 1. Probatur verita Catholica generatim X
sin oeconomiae Christi, qui fuit renovare, redimere, regenerare, redon- Ciliare, reStRUrure reparare te genia humanum Adami peceat lapSum,
nos eripere de poteState tenebrarum, a diabolo, qui mortis habebat imperium, de morte ad Vitam. s. Rom. 3, 25 S. 2 Cor. 5, 18 S. Εph. 2, 1 S. ColoSS. 1, 13 Qui Deus Pater eripuit nos de potestate tenebrarum et transtulit in regnum Filii dilectionis suae, in quo habemus redemptionem
per anguinem eju8, remi88ionem peccatorum Hebr. 2, 4 te. Une
suiSSe inearnationis scopum colligitur vel ex ipsis nominibu redemptioniS, redemptori S renovationis, reeonciliationis, mediatori ete. Hine Christus exhibetur alter Adam Rom. 5, 14. Mysteriorum Christi omnium, inquit Gregori US ag. r. 38 n. 16, unum hoc caput atque nil hie SCOPUS, nimirum mea perseetio et instauratio atque ad primum illum Adamum reditus. Quibus videnter Signifieatur, praeSentem humani generi Conditionem non esse primitivam et originalem. Atqui renovatioreStauratioque persieitur et continetur infusione gratiae SanetisieantiS, qua ex inimicis amici, ex siliis irae filii Dei iterum constituimur, ut Up-
282쪽
272 Tract. I. de Deo Creatore. h. XXVIII. De gratia protoparentum.
ponimus ex tr. de justificatione. Ergo et hae gratia genus humanum in Adam auctum fuit atque Ornatum Ide Gregoriu nySS.: Age igitur inquit de Opis hom. e. 30, revertamur omne ad divinam illum gratiam, qua rerum initio Deus hominem reatum Ornavit, eum disteret Faciamus
2. Speciatim huc speetat Eph. 4, 23 Renofamini autem spiritu mentis vestrae, et induite novum hominem, qui secundum Deum creatu est injustitia et sanctitate eritatis. Quo in textu nomine illius, qui secundum Deum creatus est, AS intelligendum Adamum, colligitur a. X eo, quod hi sensu plenissim diei potest novus et creatus, et quidem b. ecundum Deum, utpote saetus pestiali cura et intentione ad imaginem et similitudinem ipsius Gen. 1, 26, Ut eSSet exemplar reliquorum c. ecloei parallelis Coloss. 3, 10 Induente novum hominem , eum qui renovatur in agnitionem, ecundum imaginem ejus qui creavit illum; eoles. 7, 30: Solummodo hoc inveni, quod fecerit Deus hominem rectum, et ip8 8 insi-nitis miscuerit quaestionibus. d. ex interpretatione patrum. Sed quieunque demum est ille novus homo, hoe videtur omnino Signifieari, ecundum Deum esse creatum Compleeti justitiam et Sanetitatem veritatis i. e. gratiam sanctificantem. Atqui data opera ineuleatur in Seripturis, Adamum secundum Deum fuisse creatum n. 300 s.): et ille sane laetissima et Deo grata novitate gaudebat. Ergo creatus est eum gratia Saneti sistante. Quod etiam patre plures e Gen. 1, 26 Colligunt. Gratia enim maXime reddimur De Similes. Cum ergo inter protoparentum praerogativa in primis
reseratur, quod ipsi fuerint creati ad imaginem et similitudinem Dei, et Certum Sit no per Adamum cecidisse merito colligitur, similitudinem illam inelusisse gratiam. Accedit coles. 7, 30 diei Deum creasse hominem rectum, quod debet intelligi de rectitudine seu justitia supernaturali ex gratia proseeta aliam enim rectitudinem . Scriptura non agnoscit et Collaudat et recti nomine constanter designat justum, qui Dei gratia, non SutS viribus est UStUS.
3. Eadem veritas colligitur ex traditione et quidem a ex disertis patrum verbis ita Maximus M. quaerit dial. 3 n. 6 a Macedonio , Annon Vero prorSus concediS, Adamum in paradiso fuisse sanctum MacedoniuS: Etiam Orthodoxus An quoniam talis creatus, an quod sua virtute talis Va8erit Macedonius: Quod talis esset creatus. Et o Damascenus . . II, 30 : Hunc igitur hominem primum summus ille opifex masculum condidit divinam ei gratiam impertiens seque per eam ipsi communicans. Idem docent patres . cum affirmant, damum gratiam acceptam amisisse. Itis Irenaeus inducit damum plorantem III, 23, 5: Eam, quam habui RSpiritu sancto stolam sanctitatis, amisit et iterum V, 10 n. l: Rursus qui infructuosi sunt a justitia et velut sentibus obvoluti homines, si diligentiam percipiant et velut insertionem accipientes verbum Dei, in pristinam Veniunt homini naturam, eam quae secundum imaginem et similitudinem facta est
283쪽
Τhesis CXXIX. Concupiscentiae notio. 273 Dei. Cyprianus de bono pat. n. 9: Adam contra coeleSte praeceptum cibi letalis impatiens in mortem cecidit, nee aeeeptam divinitus gratiam patientia custode servavit. Conserunt e insufflationem Christi Joan. 20, 22 cum inspiratione Dei Gen. 2, 7 docentque cum Severiano Gabalorum episcopo or. 5 de mundi creat. n. 5 Eam, quae perierat, Adam insufflationem, Christus restituit, et laetus est rursus homo in animam viventem. Ita Basilius de Spir. s. 16 n. 39: Dominus renoVan hominem eique iterum reddens gratiam, quam ex afflatu Dei acceptam amiserat, cum inspirasset in faciem apostolorum, quid ait 3 c. 5. Augustino tamen de civit. Dei XIII, 24 n. I ea comparatio minus placet. Cf. de thesiale ut gen . 2 disp. 9 e. 1; de Ru bida de peccato orig. c. 39; Palmierith. 484s. Schoeben Mysterien
328. Seholion. Quaeritur, utrum protoparantes Statim in ipsa creatione an nonnisi postea gratiam consecuti fuerint sanctificantem. Qua de quaestione notetur 1 teste alia vicino Hist conc trid. VII, 9 noluisse concilium dirimere controversiam plurimos . scholae antiquioris theologos censuisse, Adamum auctum quidem fuisse in ipsa origine donis praeternaturalibus, sed gratiam sanctificantem non accepisse in ipsa creatione quam sententiam s. Thomas in . d. 44. 3 communiorem Oent. Tamen 3. Sententiam affirmantem esse praeserendam, cum illi faveant et Seripturae et patrum flata. Hanc tuentur . Thoma I. p. q. 95 a. 1 eamque Sequuntur X
recentiori schola plerique theologi, qui maxime innituntur verbis Augustini de civ. Dei XII, 5: Deus simul erat in eis condens naturam et largiens gratiam. Etiam ex iis , qui huic subscribunt sententiae, plures Statuere, protoparentes non citra dispositionem, ex gratia tamen actuali profectum, accepisse gratiam sanctificantem. Cf. Suare de opere sex dierum III, 17 Mag-
merari ebet immunitα α concuMiscenti seu intes 'itas, Ni cuius remetitus inferior obnoxius erat τοιuntati rationαιi.
Beela ratio. Ut integritatis donum rite intelligatur, pauet eo Π-ed piseentiae morbum, cui illa Opponitur, explieabimUS. 1. ConeupiSeentiae nomen nune laXius, nune preSSiu Reeipitur eo enim Significatur vel a generatim quieunque appetitus boni, etiam licitHS, SupernaturaliS, meritoriuS, Ut eum theologi loquuntur de amore On
cupiscentiae etiam Dei es Sap. 6, 21 Gal. 5, 17 PS. 118, 20 ita Vel
l, appetitus boni delectabilis, Speetatim boni Seeundum Sensum Seu appetitum Sensitivum velis in Specie passi Seu pronita illa, qua appetitus sensitivus sertur in bona sensibilia contra rationi Ordinem, quo praeeipue Sensu hac in disputatione aecipitur. 2. Coneupiscentia hoc sensu veluti euhnico Reeepta Continetur a. appetitu sensitivi prosecutionibus aversationibusque bonorum malorumque enSibilium, quae sponte sua consequuntur apprehenSione SenSileS, praeVertunt ver h. rationis deliberationem suoque e. illici nituntur V0luntatem ad consensum pellicere qua d. dissentiente, pugna oritur
Hur ter, Compend theologiae II, 9. d. IN
284쪽
274 Traef. VI. de Deo Creatore Thesis CXXIX. Quo sensu
inter partem homini Superiorem Seu rationalem et inseriorem seu animalem. Has ero . appetitione comitantur immutationes in corpore, quae illis reSpondent et quibus corpus paratum redditur ad id assequendum vel aversandum quod Oneupiseentia appetit et VerSatur, quos motu ratio pro arbitri compeSeere nequit. s. Gregorii nag. deseriptionem Orat. 14 n. 6 S. 3. Non oritur Oneupi Seentia ex positiva aliqua qualitate morbida per peccatum naturae Veluti inSerta, qua homo ad concupiseendum inclinetur; sed hine quidem ex defeetu vigori et persecti domini rationis, qua sibi partem inseriorem penitus Subjicere nequit inde vero ex desectu debitae subordinationis parti inseriori Sub ratione; unde Optime cum
rebellione consertur quod enim est rebelli in aliqua Societate, est concupiscentia in natur humanu. 4. Distinguere licet duplicem concupiSeentiam, alterum appetitu Sensitivi, quam deSeripSimVS alteram, quae livi analogie reSpondet, Oluntatis rationalis inferioris. Distinguunt enim theologi post Augustinum de Trinit. XII, 3 7 s. in ipsa rationalitate duplicem rationem, hinc duplicem
appetitum Superiorem, qui convenit animae quatenus Si Spiritus, et sertur in bona altiora, spiritualia divina et inseriorem, qui ei convenit quatenus animat Orpia eique est attigua, et tendit in bona naturae humanae congrua, Sed ordinis inseri OriS, Uti Sunt honores, fama, poteSta ete. Jam vero leui appetitu SenSitivus adversatur Saepe rationi generatim, ita voluntas rationalis inserior voluntati Superiori Rati generatim Speetata se habet ad sensualitatem ut homo ad animal ratio Superior ad inferiorem, ut Vir ad uxorem. Cf. Sche ebena 153. 5. Concupiscentia prout dieit vel pronitatem ad Coneupiscendum vel concupiseendi actum, distinguitur in habitualem vel actualem. Distingui autem debet concupiscentia habitualis ab li ibi vi vitioso. Illa
enim Si naturaliS, neeeSSaria, non tendit in Objectum qua difforme amorum norma, Sed praeeiSe qua Sibi QOnsOrme, praevertit rationem, eaque Saepe OSSumia bene uti habitu vero vitiosus est acquisitus liberorum aetuum pravorum repetitione, tendit in Objeetum difforme amorum norma, neque e bene lati pOSSUmUS. 6. Si quaera 8itne concupiscentia mala, hae teneantur a ConeV- piscentiam in praeSenti rerum ordine SSe malum Do emo e b. malum
esse, quatenuS Si quaedam imperfectio consistens in desectu physico: minus enim conveniens St enti rationali motus pati in id, quod non licet vel decet quod utrumque ita complectitur s. Thomas in . dist. 30 q. 1 a. 1: Secundum hoc ergo dico, quod isti desectus possunt ad naturam humanam duplieiter comparari vel ad eam, secundum quod in principiis naturalibus suis tantum consideratur; et si procul dubio non Sunt
285쪽
poenae ejus, sed naturale defeetus sicut etiam esse ex nihilo, vel indigere conservatione, eSt defeetu quidam naturali Omnem erenturam Onsequens et nulli est poena vel ad eam, prout inStituta est, et Si procul dubio poena sunt Sibi quia etiam ex privatione ejus, quod gratia alicui conceditur, poStquam OneeSSum eSt, puniri dieitur aliquis. Concupiscentia tamen e non eSt malum morale Seu peeentum nam ho continetur aetu libero, motu vero Oneupiseentiae praevertunt deliberationem, et nonnisi aeeedente liber voluntatis OnSenS paritur peeeatum;
vel ut docent Salmanti censes IV tr. 13 d. 16 dub. 44 2 n. 95: Appetitus sensitivus nullo modo attingit ad Sphaeram rationis, neque limites sensibilis naturae transcendit. Atqui malitia sormalis spectat ad ordinem rationis et ordinem pure sensibilem excedit. Nihilominus dici potest d. in Ordine moralitatis Oneupiscentiae motibus quandam inesse malitiam, non quidem formalem, Sed Giber i a lim, tum quia plerumque Sunt Contra rationem Seu moralitatis normam tum quia destituuntur rationis Ordine, nam rationis deliberationem nutumque praevertunt atque irrefrenat in Sua tendunt Objecta tum quia ad peceatum alliciunt. Adpeeeatum autem allicit Oncupiscentia partim ex ei tando paSSiOneS: unde sit, ut illud bonum judicetur, quod passione absente judiearetur malum partim distrahendo concupiscentiae enim motibus ratio in judicando turbatur, impeditur, minori utitur energia, in operationibus SutS langueScit partim euendo imaginationem, qua ratio in judicando saepe decipitur i). Quod si e concupiscentia a Paulo dieitur peceatum
Rom. 7, VOeatur peeentum, quin peeeat saeta St, eum jam in regenerati non it peceatum Sicut vocatur lingua locutio, quam facit lingua; et manu VOeatur Seriptura, quam sueti manuS. Itemque Sie Oeatur peCeatum, quia pesteatum, Si vineit saeit Sicut Oeatur frigu pigrum, non
quod a pigris fiat, sed quod pigros faciat. Ita Augustinus de nupt etc0ne. I, 23 et passim alibi. Quare eone tridentinum SeSS. 5. an. 58tatuit: Hane concupiscentiam, quam aliquando ApOStolu peeeatum appellat S. Synodus deelarat, celesiam catholicam nunquam intellexisSepeccatum appellari, quod vere et proprie in renatis pesteatum sit Sed quiae peccato est, et ad peccatum inelinat.
330. Quibus praemissis jam melius donum integritatis intelligitur consistebat nimirum in dominio persecto seu despotico, ut 3junt,
DTV m a s inra dist. 17'. I a 2 sol. 2 , Pugna sive contrarietas sensualitatis ad rationem causatur in nobis ex tribus 1 ex diversitate volitorum 2 qui SenSU-alitas in suum volitum effrenat et sine regimine rationis fertur 3 ex hoc quod Sen-εualitas effrenata tendens in suum volitum, retardat motum rationis et impedit vel
286쪽
276 Traef. VI. de Deo Creatore Thesis CXXIX. Protoparentes
non tantum politico), vi cujus ratio ita obnoxiam sibi habebat partem inseriorem, uti u motu nunquam turbarent suo impetu rationis delibe rationem, Sed penderent ab ejus nutu, adeo ut ab ea pro lubitu potuerint xcitari atque semel excitati etiam frenari comprimique, quo imperio mens nunc saltem in plura Corporis membra ruitur. Cum autem vi hujus doni perlaeta regnaret harmonia et Oneordia in homine inter partem inseriorem et superiorem exsularetque illud diSsidium, quod excitationcupiscentia et quo homo a Se i. e. par inferior a Superiore diSeordat, aptissime dicta esse praerogativa donum integritatis. 331 Demonstratio. 1. Probatur thesi ex Gen. 2, 25 Erat aute;
uterque nudus, Adam oti et uinor ejus, et non erubescebant Coll. 3 7: aperti sunt oculi amborum cumque cognovi88ent e 88 nudos, On8uerunt
folia sidus, et fecerunt sibi perizomata V. 11: Quis indicavit tibi, quo
nudus esses, nisi quod e ligno, de us praeceperam tibi, ne comederes, eo medisti 'ix quibus liquet a protoparente ii in adjuncti fuisse a concupiscentia immunes, in quibus homine reliqui eidem sunt obnoxii id que . diserte notari tamquam quid Singulare eam Vero e praerogati-Vam, quo primum Pelearunt, CeSSaSSe idque d. neXu causali et meritori Seu in poenam peceati. Ergo ante peeeatum erant protoparentes alia ii conditione ratione Oneupi Seentiae a nOS, immune ab ejus motibus irrefrenatis, ideoque dono integritatis praediti. Et revera si integritatis doni non suiSSent protoparentes aueti, magna indecentia et quaedam impudenti: fuisset defeetus pudoris, eorumque jam adultorum OnverSati interra nudos signum seritati vel petulantiae, qualis vix apud ineultissimas gentei reperitur; neque deeuisset Deum, modeStiae et Vereeundine amatorem, qui mox orto pudore illi tunicas pelliceas pro euravit, indumento destitutos eo creare. Sequeretur et illud absurdum protoparente peeeand prosecisSe modeStia, honeState, pudore.
Hoc argumento passim utuntur patres praesertim adversu pelagianos.
Ita Augustinus de nuptiis et concup. I, 5 s. et passim alibi Gelasiu adu pelag. Mig. 59, 135); Avitus l. 2 carminis de pecu Orig. Gregoriui M. Moral V, 31 n. 54 Ambrosius de oseph. c. 5 n. 25 et: aucto Hypognosticon l. 4 Maximus taur hom. 85 auctor comment in Gen. 2,
3 5 I, 7 qui Eucherio lugd. adscribi solet) Alcvinus resp. ad interrog. 59
Severianus gabal de mundi creat. r. 5 n. 9 Or. 6 n. 6 et Dama Scenus'. O. II, 11. Quam autem congrua fuerit haec poena, ut protoparentes proptet suam erga Deum inobedientiam punirentur integritatis amissione, patribui praeeuntibus ita explicat Thomas comp. theolog. c. 186 192: Quia igitul dicti status tam ordinata integritas tota causabatur ex subjectione humana voluntatis ad Deum, consequens fuit, ut subducta humana voluntate a Sub jectione divina deperiret illa perfecta subjecti inseriorum virium ad rationei et Orpori ad animam. Unde consecutum est, ut bomo sentirsit in inferiori appetitu senSibili concupiscentiae, irae et ceterarum passionum inordinat0'
287쪽
a concupiscentia immunes erant. 277 motus non secundum Ordinem rationis, Sed magis ei repugnantes et eam plerumque obnubilantes et quasi perturbantes. Cf. Sche eben Myst g 43.2. Paulu Rom. 7, 7 S. OneupiSeentiam Oeat peccatum. Atqui eam non appellaSSet peceatum, Si homo ut a De sui creatus, eidem suisset obnoxius eoque minus, quod teSte ectes. 7, 30 Deus secit hominem rectum, et ipse apOStoluidoeet, per unum hominem peceatum in hune mundum intrasse Rom. 5, 12. Ergo eam pesteatum Oeat, Vel quia inclinat ad peccatum quae cauSa ratione habita Eeeles. 7, 30 et Rom. 5, 12, non videtur Sufficiens, ut id, quod Sponte eonSequitur naturam tanta cura a Deo institutam Gen. 1, 26 2, 7), Vocetur peccatum Vel quia, Uteone tridentinum declarat, e peceat est et ad peccatum inelinat, quae una ratio Satissaeit. Ergo i Oneupi Seentia St Sequela peccati, ante
pestentum a Carebant protoparenteS. 3. Id probatur ex controversia eum pelagianiS, Contra quo Catho
lici duce Augustino in primis de Gen. ad lit. XI, 31 strenue tueban
tur, a protoparente angelieam in paradiS duxisse vitam, pudorem b., etsi nudos, ideo non esse Xpertos quod gratia erant vestiti in poename inobedientiae rebellione membrorum fuisse punitos Mani seSi ergo Supponebant, aliam sui SSe protoparentum irea OneupiSeentiam Onditionem ante pesteatum. Quapropter Petrus diaconus nomine eorum, qui a graeei in causa fidei Romam missi fuerant, ad episcopo Africae in Sardinia exsules scribit n. 15: Credimus itaque bonum et Sine ulla earni impugnatione a Deo creatore Omnium factum Adam '. μι. Imo adeo certa sui veteribus protoparentum immunita a ConcupiSeentia, ut plure putaverint Onjugium esse Sequelam peceati ).
Ita Athanasius in s. 50, 7: Prior Dei scopus erat, ut non per matrimonium et corruptionem nasceremur, sed transgressio mandati nuptias induxit ob Adam iniquitatum; Gregorius Oss de opificio homini c. 7, ubi et haec habet , Quid si quis . . . ex nobis scire velit, ecquo tandem modo homines orituri fuissent, si conjugii alumento non eguissent eum VicisSimr0gabo, quomodo angeli sint orti, quove pacto, cum ad infinita prorsus millia sint diffusi, et una natura et multi numero esse possint 3 Quae tamen opinio nullatenus est probabilis, nam tum ex creatione utriusque sexus Gen. I, 27 tum ex benedictione protoparentibus immediate post creationem impertita V 28
Cf. Phi m a in 1. p. q. 95. 98 99 ne licia isti uis de gratia primi hominas I ss. G o id ii fraci theol. lLq. 2 a 2 Pilis De Hi th. 49. )Auctor dial. s. Caesario adscriptorum dial. 3 ad interrog 156 favet, Chrysostomus hom. I in Gen. n. 4 de virginit n. 14 Theodoretus ad interrog. 37 in Gen. Theodorus opsuestenus ad Gen. 3, 17 Gennadius P. in Gen. Migne patrol. gr. 5, 16383 Pseudo-Basilius de virginit. n. 4; auctor qq. ad Antiochum inter op. At hamasti, igne 28,630)q. 52 Photius q. 25 ad Amphilochium D a m a si erum s de . . II, 30 Si di sirigena saepius in p. de divisione naturae ex gr. l. 5, 38 Migne 22, 1013j.
288쪽
278 Trael. I. de Deo Creatore. hesis CXXX. Protoparentes tum ex matrimonio ante lapsum instituto ib. 2, 22 s. liquet, propagationem generis humani per generationem, hinc matrimonium, non SSe peccati sequelam. es. Suare de p. sex dierum V. 1.
Demonstratio. 1. Quamvis A. Seriptura non multa habeat de in- Signi Scientia protoparentum, ea tamen quantum Satis est colligitur tum ex Eceli. 17, 1 S., ubi inter alia de protoparentibus dicitur V. 54. Disciplina intellectus replevit illos Creavit illis scientiam spiritus, en8u implerit cor illorum et mala et bona ostendit illis. Posuit oculum suum super corda illorum, ostendere illis magnalia operum suorum etc. tum X Gen. 2, 19 Formatis igitur Dominus Deus de humo cunctis animantibus terrae et universis volatilibus coeli, addurit ea ad Adam, ut videret, quidrocaret ea omne enim, quod vocavit Adam animae iventis, ipsin est
nomen ejus ad amussim illi conveniens, undique aptum). Appellanitque
Adam nominibus uis cuneta animantia, et universa olatilia coeli et omnes
bestia terrae; quae impositio nominum iis in adjunotis insignis plane Seientiae Si Specimen. ΙpSe Pythagoras, reser AugUSt in US p. imperseet V, 1, a quo philosophiae nomen exortum est, dixisse fertur, illum suiSSe omnium Sapienti SSimum, qui voeabula primus indidit rebus. Ita jam Clemens at in elogis n. 32. Ad hoe laetum pariter prOVOeant Chrysostomu hom. 14 in Gen. n. 5 Severianus Orat. 6 n. 2 Berenus apud Cassianum Coll. 8 e. 21.2 Eam postulat character proprius Adami, qui a Deo non solum constitutus fuit principium humani generis in ordine physi e ratione generationis, Sed etiam in ordine ethico sociali et theologico ratione institutionis ipse enim debebat saltem magna ex parte instituere in hoc triplici ordine genus humanum a se progignendum atque omnium prima jacere fundamenta. Quare ut esset par tanto muneri, Scientia non qualibet sed plane insigni instrui debuit. Cf. Thomas 1 q. 94 3 3. 3. Seientiam admodum promovebat elix ipsius conditio. Sane e0 facilius scientia insigni quis imbui potest, quo melius est dispoSitu et qu0 persectius est medium cognitionis. Atqui optime erat Adamus dispositus
in Ordine cognitioni tum ratione integritatis, quae excludebat paSSionum tumultum, qui veri contemplationem admodum impedit tum ratione se-lieitatis excludentis sollicitudinem, d0lores, timore ete. tum ratione in- noeentiae samiliarisque conversationis eum Deo es. Prov. 13 20). Medium Ver cognitiioni erat bene dispositum, quod erat ipse homo et rerum universitaS: nam ille anie peccatum nitidior erat Dei imago, haec maledict0
289쪽
insigni scientia praediti erant. 279 Quam ob rem Augustinus ib. IV, 75: Quis dubitet christianus, inquit l. c., eos, qui in hoc Seculo erroribu aerumnisque plenissimo ingeniossimi apparent, quorum tamen corruptibilia corpora aggravant animas, si illius Adami ingenio comparentur, distare longe amplius quam celeritate a Volucribus testudines distant; et , Omnes nunc vividi et acutissimi ingenii ipsi
paucissimi, si hominis, qui primus est factus, comparentur ingenio, plumbei judicantur. - Cyrillus alex. l. J in Joan. c. 9: Auctor ille nostri generis Adam non in tempore Sicuti nos, sapientiam Videtur esse consecutus, Sed a primo statim ortus sui initio perlaeta intelligentia praeditus cernitur. g333. Seholion 1. Quaeritur ιm protoparentes fuerint adeo perfecti, ut non potuerint errare. Affirmatis. TUO m a S l. p. q. 91 a. 1. Quia tamen rationes pro ea sententia non sunt adeo efficaces, statuit almieri in append. post h. I , Sententia . Thomae est communior sed certe solum obabilis est, non certa quia nulla est repugnantia inter errorem et gratiam atque integritatem, nisi supponas statum illum obtinuisse persectissimum gradum, quod quidem quomodo demonstras L Et sane Si potuit peccare, quare non et
2. Quaeritur, num homo in statu justitiae originalis potuerit peccare venialiter. Negatis Thomas 1 2 q. 89 a. 3, quod ut probabilius sequitur Sua regproleg. 4 de gr. c. 3 affirmat Scotus in . dist. 21. Solutio quaestionis, pendet, ut notat Palmieri, X determinuto conceptu, quem nobis effingimus illius status, in eo collocantes quidquid ad persectionem Spectare po8Se Videtur. At quis certiores nos facit, quod reapse talis fuerit ille status 3 nam gradus in ejus perfectione non repugnant. Cavendum omnimo videtur, ne ita extollamus illum statum, ut peccandi possibilitas vix egplicari possit, eumque On- fundamus eum statu termini vel angelorum conditione Ratione habita narrationis de lapsu Evae Gen. 3, 1 f., vix tibi persuadebis, eam ante lapSum fuisse immunem a possibilitate erroris et peceat venialis, cum iam familiaris et continuata conversatio cum seductore aperte provocante ad inobedientiam contra Deum nondum quidem fuerit ipse lapsus, certe tamen non laudabilis neque immunis a quavis erroris culpaeque umbra. f. Maggella d. o. 6, qui negative ad utramque q. reSpondet. 3. Quaeritur, num infantes in statu originali ab ipsa nativitate praediti fuissent insigni scientia. Respondemus, quamvis protoparentum praerogatiVae peccato non interveniente transiissent in filios, quoad scientium tamen esse tenendum cum S. Pio mora. p. q. I in a. De iis, quae Sunt supra nuturum, soli auctoritati creditur. Unde ubi auctoritas deficit, sequi debemus naturae conditionem. Est autem naturale homini, ut scientiam per SenSu nequirat . . . et ideo anima unitur corpori, quia indiget eo ad suam propriam Operationem: quod non esset, si statim a principio scientiam haberet non aequi8itam persensitivas virtutes. Et ideo dicendum est quod pueri in statu innocentiae non nascerentur perfecti in scientia, sed eam in processu temporis absque difficultate acquisivissent inveniendo vel addiscendo. 334. Corollarium. De statu protoparentum infantili. - Ecdiciis rejici debet rationalistarum necnon et quorundam catholicorum Opinio, Secundum quam protoparentes conditi sunt in statu plane rudi et imperfecto, adeo ut es8ent infantium instar Potest tamen eorum conditio Pisa it in i s diei vel 1 ratione novitatis status, nam primo a sua creatione die erant vi nati,
290쪽
280 Trach. VI. de Deo Creatore Thesis CXXXI. Protoparentes ideoque, si vis, ratione aetatis infantes Vel 2 ratione perfectionis consequendae, cum et in scientia theoretica et praetica, necnon in virtute multum proficere possent atque deberent vel 3. ratione innocentiae et simplicitatis, qua participes erant illius infantiae, quam Christus commendat et a suis exigit dicens Matth. 18, 3: Nisi eonnersi fueritis et metamini sicut parvuli, non intrabitis in regnum coelorum vel 4. ratione immunitatis a stimulo concupiscentiae vel 5 ratione subjectionis erga Deum. Cf. De ut gen . d. I3 Suare Op. cit. III, 9. 10. 18.335. hesis CXXXI. Hisco bonis rea ecit Deus clonum immΟΥ-tαἰitatis corporis, quo rotiscirentes Uaecliti possent non mori, et morituri everre non fuissent, si conclitionem clivinitus statutam
Beela ratio Thesis est de fide, ut patet ex Ecclesiae desinitionibus,
ut eone mi levitani et plenarii arthaginen Si ean. 1: Ut quicunque dicit, Adam primum hominem mortalem laetum, ita ut Sive pee-
Curet, Si V non peeearet, moreretur in Corpor h. e. de Corpore exiret, non peceati merito, Sed neeeSSitate naturae, A. S. Cone. PRUSi ea ni II.
Can. 2 te et tridentini Sess. 5 an. 1 et 2 n. 326).
Ita ergo conditus fuit Adamus, ut vi conditionis non esset necessitati moriendi obnoxius, in statu intermedio inter statum, quo deberet mori, et Statum, quo non posset mori in statu, in quo pendebat mors et immortalitas persecta ab ipso qua animadversione conciliantur loquendi formulae ad speciem di380nae, quae de protoparentibus Subinde occurrunt. Dicuntur enim saeti conditione mortales, sed potestat seu beneficio immortales Vel immortales, sed potestate mortales vel ne m0rtales nee immortales, Sed utrumque potestate pro merito suo. Cf. Garnerius di88. . de haer. pelag. . . Quod si quaeras, quid futurum fuisset, si Adamus non peccasset, dicimus cum Axugustino de Gen. ad lit. VIII, 6; Arborem illam ligni vitae praestitisse,
quo corpus hominis sanitate stabili firmaretur, non sicut ex alio cibo, Sed nonnulla inspiratione salubritatis occulta; et iterum de civ. Dei XIII, 20: Alebantur ergo alii cibis, quos Sumebant, ne animalia corpora molestiae aliquid esuriendo aut sitiendo sentirent. De ligno autem vitae propterea guStabatur, ne mors ei undecunque subreperet, vel Senectute consecti decursis temporum spatiis interirent. Causas hujus praerogativae valde bene recenset S. Ona- Ventura Brevit. II, I 0: Incorruptio igitur et immortalitas corporis Adae principaliter veniebat ab anima sicut a continente et influente a corporis bona et aequali complexione sicut a disponente et suscipiente a ligno autem vitae sicut a vegetante et adminiculante is regimine vero divinae providentiae sicut interius conservante et exterius protegente. Expleto autem probationis stadio divinitus singulis constituto, translati fuissent homines sine morte ad vitam prorsus immortalem praemii vel poenae.
336. Demonstratio. 1. Probatur th. e controverSin eum pelagiani See. V., qui etiam damnati sunt, quod docuerint, Adamum creatum fuiSSe mortalem, adeo ut etiamsi non peeeaSSet, morituria fuiSSel. 2. Ex divinis literis, quae clare docent, mortem Sse Sequelam et fruetum primi peccati. ΕΟ pS ergo Signifieant, protoparente vi Originis