장음표시 사용
291쪽
non suisse morti obnoxios, Sed a moriendi neeessitate fuisse immunes. Ita Sap. 2, 23 SS. Deus creavit hominem ineaeterminabilem et ad imaginem similitudinis suae fecit illum. Qui ergo illum non Olum Seeundum animam, Sed et Seeundum corpuS aeterminavit 'cinnidia autem diaboli mors introivit in orbem terrarum Eeeli. 25 33 A muliere initium factum est peccati, et per illam omne morimur; Om. 5, 12 Propterea sicut per
unum hominem peccatum in hunc mundum intravit, et per peccatum mors, et ita in omnes homines mors pertransiit 1 Cor. 15, 2 S. Quoniam quidem per hominem mors et per hominem re8urrectio mortuorum. Unde X- cluditur effugium eorum, qui Contendant, Sermonem eSSe tantum de morte
spirituali nam etsi hae ex Adam in omne fuit propagata, hoc tamen in loco intelligenda est in primi mor eorporis: nam Pnulus hie
disputat de reSurrectione corporum, et nomine re8urrectioni mortuorum
sensu obvio haec intelligi, saltem primario, Olet. At Clarius Paulus tuetur thesim omneque Xeludit effugium Rom. 8, 10 Corpus quidem mortuum 8 propter peccatum, spiritus vero ivit propterju8t cationem. Quare Sap. 1, 13 abSolute declaratur Deus mortem non fecit. 3. Eadem veritas colligitur ex Gen. 2, 17 In quocunque die comederis eae eo ligno eientiae boni et mali), morte morieris quae quamviSintelligi possint et sorte debeant de morte etiam Spirituali, Xplicanda
sunt de morte in primis Seeundum OrpuS, Ut putet n. X SenSU ObVio Verborum; b. quia rationem Continent SanctioniS; Orti autem nomine.
quae rationem habeat sanctionis, intelligi Semper Solet eorporaliS e. X loci parallelis, quo adduximus d. x exseeutione Gen. 3, 17 S. Quia
audisti ocem uaeoris tuae et comedisti de ligno . . . in udore ultus tui τρ8 eri pane, donec revertaris in terram, de qua sumptu e8 quia pulvise et in puli erem rererieris quibus Sati elare infligitur poena, quam eo m-
minatus est Deus: Sed iis manis eSt deSignatur mors OrporiS. Neque 0bStat, quod Sermo sit de morte incurrenda ipso die, quo Adamu peecaturus sit. Nam illud in quocunque die explicare licet quando es , ), et praeeuntibus patribus verba morte morieris, apte Omnino ita Xplieuntur morti eris Obnoxius, vel eris mortalis, vel mori incipieS: vere enim dicitur hominis vita, a quo laetus est mortalis, jugi morS. Proinde morte morieris et illie secundum animam eodemque instanti debitum incurres morti Secundum Orpus, eri mortalis incipiesque mori. Neque dura vel Violenta censeri debet haec explicatio, cum in hebraica lingua verba aetum exprimentia de necessitat et debito explicare liceat. Ita Paulus corpus Π0Strum Oent mortuum quidem propter peccatum, Utique debit et destinatione. f. s. Thomam . . p. q. 97 Bellar minum l. e. e. 8;d Rubei C. 41.
292쪽
282 Traef. VI. de Deo Creatore. h. XXXII. Protoparentum 337. De felici protoparentum statu. - Haec voluit Deus cumulata singulari felicitate, qua protoparentes ab omnibus aerumnis et doloribus essent soluti iisque abundarent, quae vitae suavitatem conciliant. Quod colligitur partim ex dictis, partim ex descriptione primitivae conditionis protoparentum Gen. 2 8 coli. 3, 6 s. Ex his enim liquet, illos bene se habuisse et ad Deum ob gratiam sanctificantem familiaremque cum ipso conversationem, et ad se ipsos ob integritatis donum in ordine ad verum propter insignis scientiae lumen relate ad vitae continuationem propter immunitatem a necessitate moriendi ratione loci et commodorum vitae, quia erant in paradi8 Voluptatis, immunes ab omnibus aerumnis, doloribus, laboribu poenalibus, quae sunt peccati fructus. Nihil ergo eorum deerat, quae ad singularem quandam felicitatem pertinent. Quare apud christianos semper viguit fides de felicior quondam conditione protoparentum. Ideo Augustinus p. imperfecti c. Julian..ubi saep0 de hac disserit felicitate, scribit VI, 29 , Tu autem, Si te cogitareS, non dico, christianum, sed quaIemcunque hominem facilius nullum esse contenderes paradisum Dei quam eum faceres tua sacrilega disputatione poenalem. gCf. de civ. Dei XIV, 26. Hinc patres ex vitae miseriis lapsum generis humani communi8que culpae Seu peccati originalis, quod omnes inficiat, colligunt exsistentiam; imo apud gentes plerasque hujus traditionis reperiuntur vestigia,
eum auream quandam aetatem praeceSSisSe nostram plus minuSV persuaSum
να- fuerunt, cleoque naturae hum renae inciebitre.
Beela ratio. Hucusque ex adversariis plures Oetrinae catholicae consentiente habuimus hisce enim donis protoparentes suisse praedit0S, nobiseum Sentiunt ut herus, Bajus, an Sentu S, Quesne illa ete , qui tamen contendunt, ea fuisse protoparentibus naturalia aut Saltem
debita debito vel essentia se Lutherus), vel exigentiae Bajus), Vel decentiae Jangenius). Thesis quidem non est fidei dogma ab Ecclesia desinitum doetrinam tamen continet, quae clare insertur e repetita errorum OppOSitorum damnatione, in vere catholica fideique proxima diei potest. Quare a Pio VI. deelaratur doctrina Synodi pistorien Si S11. 16 de Statu seliei innoeentiae, qualem eum repraesentat in Adamo ante edentum Compleetentem non modo integritatem, Sed et justitiam interiorem eum impulsu in Deum per amorem aritatis atque primaevam Sanctitatem aliqua ratione post lapsum restitutam quatenUS Omplexive aecepta innuit statum illum sequelam fuisse creationis, debitum ex naturali exigentia et condition humanae naturae, non gratuitum Dei beneficium salsa, alias damnata in Bario et Quesnello, erronea saVens haeres pelagianae.
Sane damnatae sunt prop. Baj 9: Dona concessa homini integro et angelo forsitan non improbanda ratione possunt dici gratia sed quia Secundum Sum S. Scripturae nomine gratiae ea tantum munera intelliguntur, qu eperia Christum male merentibus et indignis conferuntur, ideo neque meritis, neque merces, quae illis redditur, gratia dici debet. I. Humanae naturae Sub-
293쪽
praerogatiVae praeter et supra naturam erant. 283
limatio et exaltatio in consortium divinae naturae obita fuit integritati primae conditionis, et proinde naturalis dicenda e8t, et non supernaturalis. 23. Absurda est eorum sententia, qui dicunt, hominem ab initio dono quodam supernaturali et gratuito supra conditionem naturae suae fuisse exaltatum, ut fide spe et caritate Deum supernaturaliter coleret. 24. vanis et otiosis hominibus secundum insipientiam philosophorum excogitata est sententia, quae ad pelagianismum dicienda est, hominem ab initio sic constitutum, ut per dona naturae superaddita fuerit largitat conditoris sublimatus et in Dei filium adoptatus. 26. Integritas primae conditionis non fuit indebita humanae naturae Xaltatio, sed naturalis ejus conditio. 78. Immortalitas primi hominis non erat gratiae beneficium, sed naturalis conditio. Quos noli 35 , Gratia Adam est sequela creationis et erat debita naturae sanae et integrae. Alias dabimus infra. f. cone coloniens fit. 4 c. 5. In Schemate Vatic cit. coli lae VII, 566 parati erant canones Q Si quis non confiteatur, humanum genus in primo parente ad statum supernaturalem elevatum fui Sse, A. S. 3: Si quis dixerit, sanctitatem et justitiam, in qua homo ante lapsum constitutus erat, non fuisse supernaturalem, sed ejusmodi, ad quam recte vivendo per insitas naturae saeuitates pertingere potuisset, A. S. Cf. Supran. 308.339. Demonstratio. 1. Probatur hac ratione Adamia dona, quae ipsi vindicavimuS, peccando amisit. Atqui peccando nihil remisit naturale ergo hae dona non erant naturalia. um autem nihil amiSiSSe naturale, leui neque angeli lapsi, adeo certum visum est Seholae, Ut pSae aSSert uteretur tamquam demonstrationi principio.
Ita passim s. Phi m a s , Manifestum est autem, inquit l. s. q. 9 5 a. I, quod illa subjectio corporis ad animam et inseriorum virium ad rationem non erat naturalis alioquin post peccatum mansisset, cum etiam in daemonibus data naturalia poSi peccatum permanserint, ut Dionysius dicit, cujus haec Sunt verba de diV. Om. c. 44 2 3: eu vero quidquam eorum, quae Sunt interit, quatenus SSentia St et natura . . . neque dicimus angeliea dotes, qua Reee perant, penitu unquam fuisse immutatas, sed etiamnum integra es Se planeque conspicuas. Pariter patres in disputatione cum monotheletis passim Supponebant, manente natura, manere naturalia ; ideoque inferebant, Christum eo ipso humanam habere voluntatem, quod humanam assumpSit naturam eum ergo damus peccando non amiserit naturam humanam neque enim facta est alia natura), non amisisset haec dona, si fuissent naturalia. - Confirmatur illatio efficaci analogia in praesenti enim rerum ordine ob peccata actualia non solent amitti dona naturalia, sed supernaturalia, gratia Seil. Sanctificans. Igitur Si homines propter peccatum ne actuale quidem amittunt dona naturalia, a fortiori non privabitur universum genus humanum propter Peccatum
0riginale minus ad ipsum spectans, quam peccatum actuale ad SingulOS, OniS naturalibus et debitis, sed bonis tantum supernaturalibus atque indebitis. Et revera nulla injustitia in eo cernitur, quod quis propter culpam alterius Pri- Vetur indebitis sed non faello explieabitur quomodo quis bonis naturae debitis pr0pter culpam alterius privetur, qui propter culpam propriam ii non 890liatur. Quod detrimenium aliquod patiatur, inquitis Thomas de mal q. a. 2 uliqua persona in his, quae sunt supra naturam, poteS contigere VeleXViti perS0nae vel ex vitio naturae quod autem detrimentum patiatur in his
294쪽
284 rael. I. de Deo Creatore Thesis CXXXII. Protoparentum quae sunt naturae, hoc non videtur posse contigere nisi propter vitium pro
340 2. Probatur thesis ex ipsa donorum natura et praeStantia. Sane gratiam Sanetifieantem non eSSe proprietatem Seu praerogativam naturalem et debitam, sed indebitam plane et supernaturalem, Olligitur e eL sectibus ejusdem formalibus, quorum pS Sua inhaeSione S CRUSn. Per eam enim, ut nonnullo tantum reeenseamuS, nam sustus de illis agetur in thesi 203, constituimura Dei a m ii i atqui nullus subditus conditione Sua eS amieus regis. Ergo a sortiori nulla creatura conditione sua est ami ea Dei.
, Quid autem majus, ait Cyrillus lex in Jo. l. 10 c. 23, quid clariusquam Christi amicum et esse et apellari Excedit haec dignitas naturae humanae terminos. Omnia enim Serviunt Creatori, ut ait psalmista, nec quidquam est, quod jugo servitutis non subjiciatur. Quod cum ita sit, ad supernaturalem gloriam Dominus Servos Suo mandata sua Servantes redigit, non Servos, sed amicos appellans et ut amicos in omnibus tractans. φb Constituimur filii Dei adoptivi. Atqui adoptio bonum est
nulli naturae debitum. Et sane videtur contradictio in terminis filius adoptivus naturalis Seu qui naturaliter sit ad Optivus es. n. 31 9). Quamobrem patre ineuleant, nos non natura, Sed gratia esse Dei filios.
Ita Cyrillus hieros eat. Q Ut filius sis, non per naturam habeS, Sed per adoptionem κατα θεst filii apellationem consequeris. - Athanasius Or. 2 e. rinno n. 9 , Deus non solum eos homines feeit, sed et filios dixit, tamquam Si illos genuisset. Est autem Dei benevolentia, quod quorum sit conditor, horum postea per benevolentiam atrem se faciat quod tum contingit, cum creati homines, ut ait Apostolus, Spiritum Filii ejus clamantem Abba, uter in suis cordibu suscipiunt . . Nee enim alio modo possunt filii fieri, cum e natura Sua sint creati, nisi spiritum ejus qui est naturalis et verus Filiis, acceperint. CL Cyrillus lex thes ass. 32 Mig. 75 562).
e. Constituimur fratres Christi Hebr. 2, 11 et participes illorum bonorum, quae ipsi ut Filio vi generationis competunt, Aetl dilectionis paternae, quae X pS in no quoque redundat JO. 17 20 Ss. adeo ut ipsius Patrem appellare possimus Patrem nostrum ib. 20 17 partiei-pes reddimur Spiritus Filii Quoniam estis silii, misit Deus Spiritum Filii sui in corda vestra clamantem: Abba Pater Gal. 4, 6; reddimur eonSOrtes vitae et virtutis illi Joan 6 58 Sicut misit me irens Pater, et w0 viro propter Patrem et qui manducat me et ipse iret propter me 15 5: Ego um itis, et os palmites. Qui manet in me et ego in eo, hic fert fructum multum Gai 2, 20; et haereditatis Filii per gratiam enim Sumu HUSCOherede Rom. 8, 17 reddimur ejus commensales Luc. 22, 29. 30 et συνθροvo Apoe. 3, 11; participe ipsius gaudii et gloriae, num acolpium τ08 ad me ipsum, ut ubi sum ego, et os sitis do. 14 3 volo, ut ubi Sum ego, et illi sint mecum ib. 17, 24 Matth. 25, 21. Etsi autem servus fidelis
295쪽
bona erant praeter et supra naturam. 285
jus habet, ut liberaliter tractetur, mercede et quiete demum donetur: praesumptuOSum eSt affirmare, erenturae Vi Onditionis Suae competere jus ad hae Omnia bona, quae naturaliter Vi generationis competunt Filio naturali et unigenito. Ergo gratia Sanctifiean non eSt Sequela creationis, sed plane indebita et Supernaturalis. d. Imo gratia dei si camur divinaeque naturae reddimur Consortes, ut praeeunte Petro . p. 1, 4 patre paSSim docent. Ita Augustinus
in Ps. 49 n. 2: Manifestum est ergo, quia homines dixit deos Ps. 82 6)0 gratia sua deificatos . . . Si filii Dei facti sumus, deificati sumus; sed
hoc est gratiae adoptantis, non naturae generantiS. in PS. 94 n. 6.
Atqui deificatio appellari nequit nisi participati eorum bonorum, quae
Sunt Supra naturam quouSque enim bona Sunt debita naturae humanae ejusque comprehenSa ambitu, homo ea partieipans est homo tantum nullatenus consor altioris naturae. Ut deis1eetur, neeeSSe St, ut participet quae Sint supra ejus naturam, indebita bona uniuS Dei propria. Ergo deificatio seu participalio divinae naturae diei nequit ulli creaturae, etsi innocentissimae, etsi angelieae, debita vel naturali S; Sed per eam quaelibet natura creata suos transcendit limites, Supra Se effertur, hine prue rogativa eSt Supernaturalis. Dieimu quaedam Supra naturum SSe inquit id aevi aes adu Celsum V, 23, prout hane vocem plerique intelligunt,
quae Deus efficere OSSit, ut eum hominem supra naturum humanum ederens, participem saei melioris diviniorisque naturae. e. am sublimis verbo est Status gratiae, ut tam aerae literae quam patre eum deseribant ut magnum mysterium Supereminenti magnitudinis virtutis divinae Eph. 1, 19, transcendens omnem Ognitionem Vel conjecturam humanam, quod e Sola Spiritu S revelatione Ogn0Seip0SSit 1 Cor. 2 6 S., eum Deus in eo effundat divitias ineffabiles bonitali Suae Eph. 1, 34S., intimumque per eum ineamus consortium eum Patre et Filio 1 o. 1, 3 sigillatum participatione ipsius S. SpirituS. Quare intus ille exhibetur ut terminus novae creationis, imo generationiS e Deo, qua renovati et regeniti Christo, Filio Dei unigenito, Conformamur eumque induimus Cal. 3, 27 4, 19; Rom. 8, 29. Supernaturali proindicenda est, inser eone coloniense gratia illa SanctifieanS, qua homo adeo Supra Suum conditionem elevabatur, ut filius Dei esset per adopti0nem fieretque idoneus, qui elicitatem illam OnSequeretur, quae, cum in Dei cognitione intuitiva consistat, omnem hominis saeuitutem naturalem transuendit. 341. Hine insertur reliqua quoque dona Seil integritatem, in-8ignem eientiam, immunitatum a necessitate moriendi et felicitatem non suisse naturalia et debita, sed saltem praeternaturalia. Num a naturalia non pendent a supernaturalibus, ut patet e rei natura
296쪽
286 Trach. VI. de Deo Creatore Thesis CXXXII. Protoparentum
et ex analogia praesenti ordiniS, in quo naturalia non pendent a Supernaturalibus. Atqui hae dona ex positiva saltem Dei voluntate pendebant quoad ipsorum OnServationem a gratia Sanetisseante, qua amiSSR, OX
perierunt es Seheebei 178 Mysteriena 35). Ergo non fuerunt dona
naturalia et debita. Quin autem ea naturam humanam per se ad altiorem non transferebant Ordinem, Sed tantum intra uos perficiebant limites, praeternaturalia apte meritoque dicuntur es. n. 321 ).
Speciatim b. id liquet quoad donum immortalitati ex Gen. 3, 19:
In sudore ultus tui e8ceris pane, donec revertari8 in terram, de qua 8umptu es quia pulvis es, et in pulverem reverteris. Mors enim exhibetur
naturali sequela ipsius originis et conditioni humanae. Quocirca Pio Ι declaratur propositio 17. Synodi pistoriensis his verbis enuneiata: ΕdOet ab ApDStolo Spectamia mortem non jam ut naturalem conditionem hominis, Sed revera ut justam poenam culpae Originalis: quatenus sub nomine Apostoli Subdole allegato inSinuat, mortem, quae in praesenti statu inflicta est velut usta poena peccati per justum Subtractionem immortalitatis, non suiSse naturalem conditionem hominis, quasi immortalitas non fuisset gratuitum benesteium, Sed naturalis conditio: captiosa, temeraria Ap O Stolo injuri OSR, alia dum nata. Quod si immortalitas non est naturalis, neque ipsa immunitas a doloribuS,nuque illa discendi facilitas es th. 130): hae enim intime cohaerent. Quare analogia ducimur ad conjiciendum, neque integritatem fuisse naturalem et debitam.
De hae ita egregie disputat Scotus in . dist. 29 q. 1 : Rebellio esset in homine exsistente in puris naturalibus, quia naturale Si unicuique appetitui ferri in suum appetibile. Igitur cum appetitus sensitivus exsistens inpuris naturalibus habeat proprium appetibile et delectabile, summe haberet tendore in illud, quantum est ex se, et illud tendere impediret actum rationis, quia adhuc essent istae potentiae in eadem essentia, sicut modo. Dici ergo potest, quod si originalis justitia habuit illum effectum, scilicet facere perfectam tranquillitatem in anima quantum ad omnes potentias, ita quod natura inserior non inclinaretur contra judicium superioris, aut si inclinaretur, poSSetiamen a superiori ordinari sine difficultate, cum hoc non habuerit potentia facta in puris naturalibus necesse est, ipsam ponere donum Supernaturale. Cf. Thomas de verit. q. 27 a. 7 Sche eben Q 55.
e. Si hae quatuor bona essent debita naturae humanae innocenti et nune tantum ob indignitatem eouato originali contractam indebita et Supernaturalia, hae indignitate baptismo sublata et deleta jam iterum sierent debita et consequenter naturalia. Atqui per baptismum deleto
peccat originali praeter gratiam Sanetisieantem, quae prorsu grati redditur reliquae praerogativae non restituuntur. Ergo eae neque olim fuerunt debitae et naturaleS.
297쪽
dona erant praeter et supra naturam. 287
342. Doctrinam 3 quam theSi Vindicamus, Suffragio suo confirmant patres, quoties Vel generatim illa dona non naturae Sed gaatiae adscribunt, vel affirmant, hominem peccando gratiae VeSte fuiSSe nudatum gratuitisque spoliatum, quam doctrinam ita pauci expressit Petrus L O--
bardus in . d. 25 n. 8: Hie Adam est enim ille, qui a latronibus
vulneratus est et spoliatus respicit parabolam Liae. 10, 30 SS.), Vulneratus quidem in naturalibus OniS, quibu non Si privatuS, alioquin non posset fieri reparatus Spoliatu Vero gratuiti S, quae per gratium naturulibus addita fuerant. Nominatim integritatem gratiae adscribunt, hinc eam non putabant vel naturalem vel debitam SSe. Ita passim Aes pustinuS, ut e dulianum l. 4 e. Ult. n. 82: Quid St gustato cibo prohibito nuditas indicata, nisi peceat nudatum, quod gratia contegebat γGi a fies quippe Dei in acimo ibi erat, ubi terrenum et animal eorpus bestialem libidinem non habebat. Qui ergo vestitus gratia non habebat in nudo corpore, quod puderet Spoliatus gratia, SenSit quod perire deberet. Idem Signifieant, cum affirmant hominem Ob integritatem in paradis angelieam duxiSSe Vitam neque enim homini, qui naturaliter non est angelus, naturali vel debita est conditi angelica Paucis sed clare doctrinam catholicam nuncia Athana Stu de inearn n. 4:-Praecepti transgressio illos ad propriae naturae Conditionem revoeavit.
Cf. de hoc argument egregie disserentem Ca Sinia. 6 et Sche eben in recapitulatione subjecta et Handb.4 162.343. Corollarium I. Ergo homo in sua primitiva conditione elevatus fuit ad ordinem supernaturalem. Hae vero elevati non suit permissa hominis arbitrio laetaque per modum invitationi vel Consilii, Sed primaria intentione a Creatore volita et omnibus per modum Ormae legiSque impressa adeo ut dia negleetu non Sit Solum benesnetori QOntemptuS, sed injuria Creatoris Summique Domini et laesi ordinis a se Solemniter Statuti. Hine 1 praeter sine hominis supernaturalem nullus acto est alius sinis hominis 2 opera mere naturalia in praeSenti Ordine pretium non habent pro me obtinendo, Sunt extra et praeter Viam 3. natura Sine gratia sordescit et est abnormis et deformis 1 gratia et natura in idea Creatoris intime sunt consertae ad unam homini perseetionem genuinam in hoc ordine constituendam. Qua de re praeelare Omnino diSputat Schoeben g 173.
344 Corollarium II. Si hae dona fuerunt indebita naturae humanae, praeter et Supra eam potuit homo etiam absque illis creari. Quod etsi ex dictis plane evidens est, de singulis tamen praerogativi id StendemuS, eum etiam nostra aetate fuerint theologi catholici, qui a Sana doe- trina hisce in quaestionibus aberraverint.
298쪽
288 Tract. I. de Deo Creatore Protoparentes potuerunt creari I. Potuit Deus creare hominem sine gratia sanctisscante. Et revera eatenus tantum affirmare licet, hominem sine gratia sanctificante creari non potuisso quatenus ea includita notione sive Dei creantis Sive naturae humanae creatae. Atqui ea neque continetur Dei creantis notione, cum haec disserat a notion0 Dei se amici et patris instar communicantis et in filium adoptantis neque notione naturae humanae creatae, quae qua creata rationem potius habet servae quam filiae n. 340. robari ergo nequit, gratiam Sanctificantem sequelam esse creationis. Cf. almieri th. 37. Sed gravior est controversia de integritate quare dicimus: 345. II. Integritas non iis continetur bonis, quae naturae humanae innocenti eae sese debentur et Sine quibus eadem condi nequit, quin miseraeontinuo sit atque mala. Haec illatio non solum corollarii modo sequitur e dictis, Sed alia quoque ratione Onfirmari poteSt. 1. Secundum adversarios detre Deus non potest hominem Oneu-piSeentiae ObnOXium Creare, quod ea intrinsecus sit mala. Atqui hoc salsum esse Ostendimus n. 329 β et evidenter inde probatur, quod Seeundum concilium tridentinum ess 5 an. 5 in baptiSm deletur, quidquid habet pedeat rationem, et tamen OneupiSeentia relinquitur, eaqueCOnSiStere poteSt eum vera Olidaque sanctitate inde 2 praeelare ita arguit Seheeben annot ad Casini a. 1 n. 8: Si Deu modo eum no tamquam membra Christi infinita et ineffabili caritate complectitur ob quam Apostolus exclamat: Si Unigenitum Filium pro nobis dedit, nonne cum ipso innia donavit ' Rom. 8, 32), istam pravitatem in nobis relinquit, ut Sit nobis Oeensi majori vietoriae a gloriae; quomodo diea S, Deum natura ipsa Xigente ab initio eam ex debito
removere debuiSSe praeSertim eum natura per Se amorem infinit minorem merentur, quam S it, quem modo, licet OS demeritum Adae, per merita infinito majora novi Adami promeretur 33. Neque dissentit Augustinus, ad quem adversarii provocant
Is enim lueulenta oratione probat, Deum potuiSSe creare hominem miseriis, ignorantiae ipsique concupiseentiae obnoXium, rationesque reddit cur Deus eum Sie Condere potuisset unde Oneludit Reir. I, 9 n. 6: Quamvis ignorantia et difficultas, etiamsi essent hominis primordia naturalia, nee te culpanduS, Sed nudandus esset Deus. Idem s. doctor de lib. arb. III, 20 seribit: Si ergo altera anima talis
esse coepit, non Solum ante peccatum, Sed ante omnem vitam Suam qualiSalia post vitam culpabilem facta est, non parvum bonum habet, unde conditori suo gratias agat; quia ipse ortus ejus et inchoatio quovis persecto corporis est melior. Non enim mediocria bona sunt, non solum quod anima St, qua natura jam omne corpus praecedit, sed etiam quod facultatem habet, ut adjuvante Creatore seipsam eXeolat et pio studio possit omnes acquirere et capere virtutes, per quas et a difficultate cruciant et ab ignorantia coecante liberetur. Quod si ita est, non erit nascentibus animis ignorantia et difficultas suppli-
299쪽
sine integritatis dono. 289eium peccati, sed proficiendi admonitio et perfectionis exordium. Non enim ante omne meritum boni peris parum S accepisse naturale judicium, quo sapientiam praeponat errori et quietem difficultati, ut ad haec non nascendo, sed studendo perveniat. Eadem est doctrina s. rhi m me, cujus verba notatu sunt digna in . d. 31 q. Pa. 2 ad 3 , Poterat Deu a principio, quando hominem condidit, etiam alium hominem e limo terrae formare, quem in conditione naturae suae relinqueret, ut Scit mortali et passibilis esset, et pugnam concupiscentiae ad rationem SentienS in quo nihil humanae naturae derogaretur, quia hoc ex principii naturae consequitur; non tamen iste defectus in eo rationem culpae et poenae habui8Set, quia non per voluntatem iste defectus causatus esset. Cf. alia ejusdem verba n. 329 β et apud Ripalda III d. s. de Rub eis c. I; almieri th. 45. 34 6. III. Ex quibus liquet, juxta Augustinum Deum potuisse hominem innocentem creare etiam absque cientiae praerogativa, qualem descripsimus n. 332. Originalis enim ignorantia est defectus Seu imperfecti sponte consequens naturam humanam, Sicut concupiscentia, mortalitas, passibilitas, quibus obnoxium hominem creare potest Deus, ut vidimus. Nam anima rationalis est forma corporis, hinc ipsius est ex sensibilibus assurger ad intelligibilia: quocirca in cognitione plurimum pendet ab organismi Xplicatione, quae naturaliter gradatim fit. Quare vi creationis scientia infusa ei non debetur, sed tantum cognoscendi potentia. Quod si Augustinus ignorantiam vocat malum et peccatum, loquitur vel a de ordine historico, quia est sequela peccati vel quia b. est occasio peccati saltem materialis vel quia e est defectus et imperfectio, sed naturalis. Quare diligenter prae oculis habeantur, quae infra n. 35 de concupiscentia notabimu8, praeSertim Sub lit. e. et g.
347. IV. Potuit Deus hominem creare obnoaelum tam doloribus et aerumnis, quam ignorantiae et morti. Quae assertio iisdem rationibus probatur, et colligitur etiam e Seripturae patrumque doetrina de malorum, tentationum, imo et peceatorum permiSSione docent enim hane nullatenus adversari divinae Sive justitia sive sapientiae Sive miserieordiae es theS. 99), cum omnia etiam mala diligentibus Deum cooperentur in bonum Rom. 8, 28 imo Deum permittere, ut aneti quoque Viri gravibus pulsentur tentationibus malisque divexentur Cerbis, quod ingenSipSi inde meritorum praemiorumque paretur OeeaSio. Hine idemUS patre in laudes tribulationum, passionum, eruet ei HSOS. Si ergo Optime conciliari potest cum divina sapientia et bonitate Dei permissio, qua Vel SanetiSSimo virOS, filios suos carissimos, imo vel immaculatissimam Filii SH unigeniti matrem, gravibus relinquit obnoXios miseriis ipsique morti: assirmari nequit, naturae aer v me, etsi innocenti deberi immunitatem aquaVi miseria et , adeo ut Deus non potuerit eam reare hiSe obno- iam deseetibus, quibus modo premimur. Unde merito etiam damnatae Sunt prop. 72 Baji: Omnes omnino justorum afflictiones Sunt ultioneSpeeeatorum ipsorum unde et Job et martyre quae pnSSi Sunt, propter peccata Sua passi sunt; et Ques nulli 0 Nunquam Deus affligit in-
Ηur ter, Ompend theologiae II, s. d. 19
300쪽
290 Gaet VI de De Creatore. h. XXXIII de statu naturae purae.
nocentes et asstietione Semper Serviunt vel ad puniendum peccatum vel ad purifieandum pestentorem. 348. hesis CXXXIII. Otiare possibiιis est statu naturrest
Beela ratio. Ut rite intelligatur, quid Sit Statu naturae purae,
notetur naturae puritatem tolli tum Subtractione eorum Seil. quae naturae, ne Sit in e manen, Sunt debila. On naturalia tum additione eorum, quae Uni SUpra, praeter et Xtra naturam ut gratiae Sanetis eantis, immortalitatis Sive etiam euenti, quod vi originis ipsam insiuit et haeratione ad eam velut necedere concipitur. Positive autem exigit status naturae purae quandam totalitatem eum Omnia et e Solum, quae Ontinentur de hominis, Sed in Ordine non tantum metaphySie Verum etiam physico, et hie et sinali seu eudaemonio considerati Adrationem ergo Statu naturae purae ea omni pertinent, quae neceSSaria Sunt, ut homo non Solum vitam degere OSSit physi eum, Sed etiam m ratem, ad quam requiruntur Sussieten cognitio Seu Ognoseendi possibilitas legis moralis et potentia sive proxime Sive Saltem remote Vere Sufficien eam Servandi requiruntur etiam media vere et relative Sum1- cientia ad consequendam beatitudinem naturalem, indigentiae, Xigentiae et desiderio vere naturali convenientem idque plene explentem. Quae
Omnino Sunt tenenda, ut habeatur genuina et rationalis Status naturae purae notio. Quare omnino ad rem Frangeli de habitudine rationis humanae ad divinam fidem inter alia plane egregia scribit , Sine dubio falluntur,
qui praesentem ordinem providentiae cum Statu naturae purae ita comparant, ut statum praesentem considerent detractis omnibus auxiliis supernaturalibus et nullis substitutis aliis, quam quae nunc sunt, adjutoriis naturalibus tum vero talem fore statum purae naturae sibi persuadent g Quare non 8Set contra hujus status indolem bonarum cogitationum excitatio immediata Dei in hominem Operatione beneficiorum impetratio, peccatorum remissio intuitu poenitentiae naturalis etc. Qualis vero fuisset providentiae divinae ratio, quae media etin, accuratius determinari nequit satis est ea relinquere divina sapientiae. Ceterum deam aliquam, conjecturis quidem innixam, status naturae purae proponit Goudin traci theolog. t. m. 2 a. I, qui vero similiu cen8et, beatitudinem naturalem eo in statu exigere etiam felicitatem corporis, ideoque corporum resurrectionem, aut etiam quod minus probamus proborum hominum citra mortem ad statum immortalitatis translationem. Hujus fatus po8sibilitatem vindicamus contra Bajum, cujus prop. 55 fuit damnata , Deus non potuisset ab initio talem creare hominem, qualis nune nascitur; Jan-
Senium eorumque SSeel RS, necnon contra quosdam recentiores theologos
germanos. Cf. Si hi ei et g 156 s. 349. Demonstrati p. I. Thesi est Orollarium Sponte Sua On- Sequen ea, quae hueUSque demonstravimus n. 338 Ss. Et revera nonnisi