장음표시 사용
331쪽
peccati originalis. 321 autem ex originali justitia, per quam Voluntas Deo conjungebatur, fiebat quaedam perfectionis redundantia in alias ires, ita scit quod ratione illustrata cognitione veritatis irascibilis et concupiscibilis sortirentur rectitudinem aratione ita subtracta originali justitia a voluntate defiei cognitio veritatis in intellectu et rectitudo in irascibili et concupiscibili. Et sic ignorantia et lames sunt materialia in peccato originali, sicut conversio ad bonum commutabile in
peccato actuali. Cf. Sche eben g 197 Myst g 46 Palmieri th. 75. 3. In ordine physic amisit homo alia dona praeternaturalia, quae humanam insigniter perficiebant naturam, uti Sunt immortalitas, insignis selicitas, scientia eXquisita vel Saltem magna ad illam consequendam sa-cilitas. Voluit enim Sse leui Deus hine amisit deificationem et redactus est ad conditionem nuturae Uue. 4. Incurrit humanum genus devietum Seduetori Captivitatem, ut docet Cone tridentinum SeSS. Meun. 1 et SeSS. 6 Cap. 1 Solemniterque nunquam non proseSSa Si Christiana antiquitas i et universa Ecclesia adhibitis ante baptismum exorcismis; et ipsa inSinuat . Seriptura, sive eum daemonem vocat O. 12, 31 14, 30 16 11 principem hujus mundi es etiam Matth. 12 29 Lue. 11, 21 SS. Sive eum toties dicimur nos med iis i per Christum eramus ergo Captivi nominatim eum Paulus Col. 1, 13 de Deo affirmat Qui eripuit nos de potestate tenebrarum et transtulit in regnum Filii dilectionis suae, quem diei ib. 2, 5 in cruce eaevolia88 principatus et potestates. Est quidem hoc dominium diaboli
in humanum genu e parte ipSiu prorSUS injustum, Vera USUrputio, Sed a Deo juste permissum in poenam a protoparentibu promeritum, et Consistit partim in amissione tam X celsae conditionis siliorum Dei, quod morem geSSerint tentatori, et in necessitate Subeundi Saltem e parte damnum a daemone intentum et sua malitia et vietoria de ipsis reportata illatum, nominatim mortem, unde de diabolo dicitur Hebr. 2, 14 Qui mortis habebat imperium, a qua ruina proprii Conatibus et Viribu nequeunt Se Ximere partim in majore potestate homine ob amissum integritatis et impassibilitatis donum acriter tentandi atque multipliciter infestandi es. n. 25 AS.), ut eos, si fieri possit, totalis damnationi Seeum reddat Consortes Certum tamen est hoc dominium plurimum augeri et intendi peccatis actualibus, quibus homo demum verus sit diaboli ServuS et ipse Deus hujus seculi 2 Cor. 4 4. 5. Centro autem perturbato dejectoque capite nil mirum, si et Ordo e0SmieUS St turbatus, rerum visibilis universitas vanitati subjecta Rom.
Cf. Patrum effata apud Ni r i ii uis in vindiciis august. 344 arg. , de ipsa εervitute Sche eben 205. Lapsus gravitatem pulchre depingit Prosper in carmine de ingratis c. 21 v. 888 88. opUSc. XXIV.
Hur ter, Compend theologiae II, s. d. I
332쪽
322 Tract. I. de Deo Creatore. De sequelis peccati originalis.
8, 20 Gen. 3, 18 et a primordiali conditione sua prope dimota. Merito
ergo One tridentinum praeeunte ara usi ea n II. an. 1 definivit SeSS. Mean. 1 Adamiam per praevarientioni OssenSum Seeundum Orpus et animam in deterius fuisse commutatum non quidem Secundum Suam
naturam philosophie Speetatam, Sed prae illo Statu, in quo fuit antelee-catum auctus tot donis indebitis merito etiam definivit Sess. 6 cap. 1 praeeunte ara VS ienno II can. 13 et 25, liberum arbitrium fuisse attenuatum et inelinatum, Seil propter gratiae et virtutum insuSarum amiS-Sionem, propter privationem gratiarum elualium, propter miSSum integritatis donum et Succrescentem membrorum rebellionem OmnemqueCOneupiSeentine neStum, propter daemonis captivitatem, quam incidit eici, quod Sehola eXpressit axiomate hominem Adami peeeato spoliatum suisseget a bilia i s vulneratum inici bur ad iii S. Cf. rhin m in 1. m. 85 a. 3.392. Errores de peccati originalis sequelis. - Circa haec plus minusve nobiscum sentiunt non solum bajani et jans eniani, sed et lutherani, qui tamen in describendis peccati originalis sequelis modum excedunt; quaretanendum est contra eos cum Ecclesia hominem per originis peccatum nullum emisisse bonum naturale proprie dictum, quod naturam constituit constitutamque consequitur speciatim vero non amisisse liberum arbitri v.m; hine cone tridentinum se88 6 can. 5 statuit: Si quis liberum hominis arbitrium post Adae peccatum amissum et exstinctum esse dixerit, aut rem esse de solo titulo imo titulum sine re figmentum denique a Satana invectum, A. S. Si quam adversarii libertatem admittunt, ea consistit in immunitate tantum a coaetione, non Ver a necessitate. Hinc damnata ut haeretica prop. 33 an senii: Ad merendum et demerendum in statu naturae lapsae non re-q uiritur in homine libertas a necessitate, sed sufficit libertas a coactione. Et sane amissa libertate a necessitate essentialiter mutata fuisset homini natura. 393. Augustinus indicatur. - Neque suffragatur Augustinus adversariorum figmento, cum affirmat, dam peccato liberum periisse arbitrium Loquitur enim ut interim alia omittamus non do arbitrio liber naturali sed historico, quale illud prodiit e manibus Dei prout ipse clare se explicat
Scribens contra duas p. pelag. l. 1 n. 5: Quis autem nostrum dicat quod
primi hominis peccato perierit liberum arbitrium de humano generes Libertas quidem periit per peccatum, sed illa quae in paradiso fuit, habendi plenam cum immortalitate justitiam; propter quod natura humana indiget gratia dicente Domino: Si vos Filius liberaverit, nere liberi eritii Joan. 8, 36):
utique liberi ad bene justeque vivendum. Nam liberum arbitrium Sque adeo in peccatore non periit, ut per illud peccent, maxime omnes, qui cum delectatione peceant. Saepissime vero homini lapso sive sub gratia constituto sive respectu peccati libertatem immunitatemque a neeessitate tribuit, ut videbimus disserentes de gratiae efficacia imo data opera libertatem humanam
adversus manichaeos tuetur, neque eam unquam negat adversus pelagianos;
si quid negat, negat libertatis humanae ex sese seclusa gratia sufficientiam ad opera salutaria. Quod si videtur subinde a libertate solam excludere Oactionem, notari debet, coactionis nomen triplici accipi sensu vel enim a Recipitur sensu proprio vel . idem significat ac necessitas et sane si latine
333쪽
Num natura pece Originali infirmata fuerit. 323
loqui velis, quod theologi scholae dicunt necessitare, dicere debebis cogere vel e sensu laxiori significat Vim illatam, qua quis inducitur ad libere quidem eligendum, sed contra Voluntatis inclinationem quod adversatur libertatis persectioni. Quare ex ejusmodi testimoniis non statim licet inserre, Augustinum negasse libertatis electionem immunem a necessitate. Etiamsi vero admisisset aliquam peccandi necessitatem, non propterea liceret inferre, eum negasse omnem libertatis indisserentiam atque docuisse hominem lapsum in nulla re vel in nullo peccato SSe immunem a necessitate. Quo vero Sensu videatur admittere peccandi necessitatem, Videbimus in tr de gratia. f. Opusc. XVI, 44 8. an. Palmieri th. 80.394. Num natura fuerit insirmata. - Haetenus de certis Ut adeontroverS VeniamUS, O deSunt et numero multi et auctoritate
grave theologi, qui Oneedant quidem hominem eouato Adami nullum amisisse bonum naturale; sed innixi doctrinae conuitii t fidi fit i, i atqu0 patrum de commutatione hominis in deterius, de ejusdem vulneratione in naturalibus, de captivitate diaboli, quam ineurrit genuS humanum lapsum, de morali hominis lapsi impotentia Servandi legem naturalem et vitandi
Omnia pesteat gravia, de neeeSSitate redemptioni pro adultis ad evadendam damnationem poSitivam te. Contendunt, hominem Seeundum saeultates naturale laetum esse debiliorem, hine inter hominem lapsum et hominem in statu naturae purae id esse diseriminis, quod inter hominem egrotum et anum. s. argumenta pro hae sententia in
tamen, pariter laetore graVeS, eenSent, hominem peeeat Originali Se- eundum naturam nullatenus fuiSS laeSum, eum Spoliatus tantum fuerit indebitis adeoque hominem lapSum, naturam Si SpeeteS, ConSideratione tantum, non re differre ab homine in Statu naturae purae, leui homo spoliatus non differt a nudo. Neque desunt pro hae assertionerationes. am a Suadet unalogi eum pestent perSonali, quod in praesenti ordine per Se non Solet infirmare et laedere naturam in Se pSu: multo minus ergo id de peceat originali videtur affirmandum. s. verba Thomae n. 339. Ad haec . tenendum est, nihil naturale eeento Adam fuisse amissum. Atqui quaedam sanitas et bona valetudo si non Singulis, Saltem naturae humanae in genere Si debita, neque enim potuit Deus reare humanum genus aegrotum et infirmum, ideoque Stnaturalis ergo universim non est amissa. Quod iis Semel Oneedatur,
peceatum Originis ipsam in e vitiasse naturam, jam deest fixa certaquen0rma determinandi damna peccati originalis atque defensio doctrinae catholicae adversus Barium, angenium horumque asseelas longe dissicili 0 redditur.
Neque obstant argumenta prioris sententiae. Miseriae enim Omnes, qui-hu modo sumus obnoxii, sane sunt et merito dicuntur poenae, Vulnera, morbi
334쪽
324 Tract. I. de Deo Creatore. Peccati originalis sequelae. ete , sed tantum prae statu felici, quo Adam praevaricatione excidimus, non prae statu naturae purae, in quo eaedem miSeriae eSSent, rationemque haberent defectuum naturam sibi relictam sponte sua consequentium cs n. 351). Similiter axioma illud scholae hominem vulneratum esse in naturalibus, satis explicatur sola amissione donorum praeternaturalium integritatis, immortalitatis etc. haec enim dona sanabant naturam a defectibus alioquin naturalibus, et naturam perficiebant perfectione quidem indebita, sed tamen inter limites ordinis naturalis, cum ea non elevent naturam ad Ordinem supernaturalem. rae natura ergo Sic aucta, mundata a defectibus etc. erat amissio horum donorum vera Vulneratio, vi cujus redacta est natura ad conditionem naturae purae, qui status comparate ad priorem tot indebitis praerogativis ornatum certe lugendus est. Quare vulneratus fuit in naturalibus non philosophice, sed historice spectatis, indebita perfectione auctis, spoliatus gratuitis i. e. supernaturalibus Verbo si restringimus damnum ad amissionem bonorum supernaturalium et praeternaturalium tantum, satisfit decretis conciliorum
sit patrum effatis de damnis illatis peccato originali Quare ergo hoc absque necessitate adeo augere et reddere difficillimam apologiam justitia divina 8
Nonnulli tamen, ut aliquid priori concedant sententiae, tuentur hominem Adam praevarieatione laetum esse saltem X trin Seeus debiliorem seu auctam esse ipsi dissieultatem bene agendi Ob graviores daemonis tentationes, quibus Adam praevaricatione laetus est obnoxius; incidit enim, ut diximus, humanum genus in daemonis captivitatem. Haec tamen coneeSSi non arridet Suare de pece Orig. d. 9 S. 5, 6 proleg. de gratia Q. 8 S. et quidem merito. Si enim Deus in statu originali potuit permittere insidias daemonis, et in Statu praesenti reparat tentationeSet vexatione graViSSimaS, quare non etiam in Statu naturae purae Suppeditatis idoneis auxiliis ad resistendum ris Schoeben g 197, prae-
Sertim n. 230 38 l. 395. Praeserenda videtur Sententia, quam Seeundo Oe propOSuimus. Quare noletur corollarium, quod ita enunciat Palmieri th. 78 11.5: Itaque Adamu pecean amisit quidem nobis bona illa, quae ipsi, ut capiti naturae collata suerunt propaganda in posteros, quae Sunt gratuita: a bona naturalia non amisit. Hine capacitas Dei ut sinis naturalis non est amissa propter ejus peceatum usOSteris. pSe quidem et peCURIIS, quando quidem et Ontra legem naturalem peceavit, averSUS Si quoque a me naturali a peccatum ejus non imputatur nobiS, niSi quatenus caput nostrum in Ordine morali propagandorum donorum Supernaturalium constitutus erat ideoque aversi a sine naturali fuit ejus propria, nee transit ad posteros. mino homines vi peccati Adami exeluduntur quidem
visione beatifica, sed non addiuuntur poenis positivis sensus inserni, ut patebitis dicendis de infantibus sine baptismo decedentibus. Quod
si tamen damnantur ad ignem inferni poena haec erit pesteatorum per-Sonalium privantur amore paterno, quo Deus prOSequebatur humanum
335쪽
genus in Adamo, non Ver Omni providentia mediis Supernaturalibus earunt ad hereditatem sibi in protoparentibus destinatam eonSequendam, non tamen Omnibus destituuntur auXilii ad vitam degendam humanam. Quare nec improbabile est, quod DeuS, Si noluiSSet reparare genus humanum, daturus fuisset media sufficientia homini lapso ad cavenda pee-eata Saltem gravia i).396 Seholion praetieum. Duplex concionis argumentum, cui praesens caput ecasionem praebet, SuggeremuS:
I. Saepe nos quaedam quasi amaritudo adversu protoparentes subit, quod adeo male sua Obierint partes in paradiso, cum ageretur de causa totius generis atque ideo nos tanto affecerint damno imo subrepit forte et praesumptio, quod nos futuri fuissemus Deo fideliores. ro nostra humiliatione et eruditione instituamus comparationem inter nos et protoparentes. Similes enim illis sumus in elevatione, lapsu, reparatione.
1. Aucti quidem sunt protoparentes praerogativis insignibus n. 326 ss.): sed non est cur illis invideamus. Quamvis non simus conditi sicut illi ingratia, tamen vix nati R. regeniti sumus, ideoque aucti ut illi gratia sanctificante cum omnibus ejus consectariis n. 340). Etsi vero destituimur donis praeternaturalibus, quibus illi fuere ornati n. 329 S.), Deus eorum desectum
Supplet, nam . contra concupiscentiam adjuvat nos multiplici gratia, ut virtus in infirmitate perficiatur 2 Cor. 12 9, eaque reddatur Occasio feraxmultorum meritorum Mortiis abstulit stimulum multumque suae amaritudinis spe gloriosae resurectionis O. 3 16 6, 44 II, 25 etc., adeo ut veri fideles cum aut dicere possint: Desiderium habeo dissolvi et esse eum Christo, mihi enim vivere Christus est et mori lucrum hil. I, 21. 22 et pretiosa sit in conspectu Domini mors sanctorum ejus Ps. 115, 5. Ignorantiae d. succurrit fide, qua magis illuminamur et plura scimus in ordine salutis ipso Adamo. Miserias vero hujus vitae e. ita Deus allevat, ut inter illas experiri liceat pacem, quam mundu neque cognoScit, neque dare potest, et dicere: Superabundo gaudio in omni tribulatione nostra 2 Cor. 7, 4; suaque gratia altioris felicitatis praelibationem concedit, ut jam omnis felicitas temporalis desipiat, beati sint pauperes spiritu, beati qui persecutionem satiuntur propter justitiam Matth. 5, 348. ut innumeri sponte sua fugiant bona terrena, honores, gloriam, emissis votis paupertatis, castitatis obedientiae, omniaque quae mundus Ollicetur existiment detrimentum, arbitrentur ut stercora ut Christum lucrifaciant hil. 3 8. Collocavit et nos L in paradis i. e. in Ecclesia, quae merito confertur paradiso α. propter arborum ubertatem pulchritudinemque florum, qui sunt sancti, et speciatim β. propter arborem verae Vitae, quae St eueharistia, et . propter gratiarum abundantiam; nam et in ipsa est uberrimus gratiarum fluvius, qui dividitur in septem capit i. e. fluit per Septem Sacramentorum canales, Vel si vis in quatuor capita Gen. 3, 10), quatenus gratia et purgat, et illuminat, et roborat, et solatur; et di propter familiarem Conjecturas probabiles de providentia divina circa genus lapsum, si illud
Deus restaurare noluisset cf. apud Suare de gratia, proteg. 4 c. 9 n. 2 JOS. R de Incarn. q. 1 a 3 6; Lessium de Incarn. q. 1 a 3 n. 57. Conjecturas Ver de providentia erga homines Adam non peccante cf. Gener 3 16148.
336쪽
326 raef. VI. de Deo Creatore Concionum iurgumenta. conversationem cum Deo, qua liberius quam Adamo nobis licet conversari cum Christo in sanctissimo altaris sacramento, quo cumulatisSime adimpletur promissio divina Lev. 26, 2 Quoniam inhabitabo in illis et inambulabo inter
eos, et ero illorum Deus, et ipsi mihi erunt populus. Est elevatio nostra aemula elevationis protoparentum. 2. Neque lapsus noster est dissimilis. Consideremus tentationem,con Sen Sum, Sequelas. Sicut a Deus praecepto tentavit Adam fidelitatem ita ut nos probet, plura Deus praecipit permittitque enitationem. Sicut , nec paradiSUS, nec gratiarum copia, nec praerogativae tutos a tentatione et lapsu redidderunt protoparentes, ita quamdiu Vivimus, Securo eSSe non licet. Qui se eaeistimat stare, videat, ne cadat 1 Cor. I 0 12 Vigilate et orate Matth. 26 41 cum metu et tremore vestram alutem operamini Phil. 2, 2. Serpensis Evam simplicem, nihil mali suspicantem aggressa e8t, ita qua hora, qua OccaSione, quo loco et modo non putamus, tentatio Venit OSque aggreditur vere enim quae Christus dixit de morte, furis aemula, de tentatione licet repetere Serpens d. Evam non est aggressa cum trepitu, sed blande et placide, ita et tentatio se insinuat Serpens e non statim ad tranSgreSSionem mandati divini provocat, sed dubium movet: Nequaquam morte moriemini,
specie boni decipit Eritis sicut dii Gen. 3, 4. 5 ita et daemon dubia movet, num quid sit adeo malum noxium, prohibitum eici, ut diei solet, specie magni boni illicit Sequitur jam consensus et peccatum per hos veluti gradus: colloquium cum seductore vidit, deliberatio, delectatio morosa tulit, exponit Se periculo comedit, consentit dedit viro suo Gen. 3, 6), scandalum quo vel
alii in peccatum trahuntur. Peccati sequelae Sunt pudor, stimuli con- Scientiae se abscondunt, nituntur suum peccatum celare reprehenSi culpam in alium ejiciunt. Ita forte et nos egimus. Experti conscientiae angores, auSi Sumus peccatum celare, forte etiam in confessione, culpam ejecimus non in nostram socordiam, Sed in Socium, tentationis vehementiam, naturae indolem. 3. Consideremus reparationem Sicut a Deus praevenit protoparentes eosque quasi invitos ad agnitionem sui peccati adduxit ita et gratia sua no respexit, mi Sertus est nostri, aperuit oculos menti no8trae, gratiam compunctionis infudit. Spem veniae . illis fecit promittendo mulieris semen, quod contereret serpentis caput sanaretque vulnus illatum ita erigitur peccator in fiduciam obtinendae veniae peria Christum, qui nos redemit, eju8que S matrem, quae est peccatorum refugium. Adam e in poenam incurrit laborem, sudorem, mortem: In laboribu comede . . . in Sudore . . . ve8ceri pane, donec revertaris in terram Gen. 3, 17 88. quibus triste adumbratur conditio con Sequendae a nobis veniae et curandae salutis fletus poenitentiae seu dolor de pedeatis labor certaminis adversus concupi Seentiam, quae spinas et tribulo jugiter germinat nam regnum coelorum vim patitur et violenti rapiunt illud Matth. Il 12 et demum perseverantia ad mortem usque, qui enim peraeveraverit usque in sinem, hic salvus erit ib. 24, 13. 397. II. Aliud concionis argumentum praebet consideratio peccati Adami: 1 quam grave malum illud fuerit colligera ex ejus Sequelarum, quas recen Suimus . 391, inten Sion Seu gravitate; b. ex earum X ten Sione, inficiunt enim humanum genus qua late patet e. ex insectionis duratione, durabit enim usque ad seculi consummationem : hine conjice d. quam magnum fuerit beneficium redemptoris promissio et ista iii.
337쪽
Angelorum exsistentia. 3272. Jam converte attentionem ad tua peccata, quae R. non minori ruinae in anima tua causae Sunt im b. majoris, quatenus peccatum Adami excludebat quidem posteros a visione beatifica, non tamen addicebat flammis aeternis, quas incurris peccato quOVi graVi attendas nominatim e peccato actuali magis nos daemonis incidere captivitatem quam peccato originali et concupiscentiae plerumque intendi Vigorem, hinc experientia est constat eos, qui sunt Deo infideles, ab ipso tradi in passiones ignominiae Rom. I, 26; unded. liquet quanta sit erga nos gratia, Si ex tristi88ima ruina, e qua Deus nos primum reparavit baptismo, OV et majori beneficio, quia ob peccata actualia longe indigniores, poenitentia salvat et eripit. Quo salutis desiderio tantam medicinam jam exoptare, qua alacritate eam adhibere, qua gratitudine umplecti, qua cautione Salutem ea obtentam custodire et fovere nos oportet 3
398. Omnia, quae ad angelos, tertium ex Operibu divinis n. 264), Speetant, Commode ad quatuor Capita revoeuntur: 1. de angelorum in genere XSistentia et natura: 2 de eorum primitivo Statu et quorundam lapsu ;3. Speciatim de angelis bonis et 4 de angeli malis.
De angelorum X Si Stenti et natura. 399. I. Angelos aesistere ex revelatione ita est eviden S, ut eoeeuS sit, qui id in dubium voeare velit. Quare rationali Stae, qui pOS Beel aer hane persuasionem aeeensent ineuitioris aetatis opinionibus, eam Solum pro arbitrio absque ulla probabilitati Speei rejiciunt neque enim pro ea neganda asserre possunt argumentum ex Seripturi S, quae ad Omnem puginum angelorum teStantur eXSiStentiam, neque e ratione, quae eam potius postulat. Sane aliis omissis 1 laeto ipso constat voluisse Deum divitias gloriae perseetionisque Suae manifestare produetione variorum generum Speeterumque, quarum aliae aliis sine fine sint perfectiores, quaeque mirum Uandum et Ontinuam Constituant calam. Jam vero XSistunt UbStantiae Corporeae,eXSiStunt naturae miXtae corpore et spiritu: XSiStere autem OSSunt 8UbStantiae mere Spirituales ut patet e animabu a Corpore SeparatiS, quae prae ceteris Dei similitudinem, quam ipse in reando adumbrare Voluit, praerae serunt. Ergo admodum est probabile, ejuSmodi eXSiStere SubStantia S, quae Sint puri spiritus quasque angelo dieimUS.
338쪽
328 Tract. I. de Deo Creatore Angeli a Deo
2. Nisi exsisterent puri spiritus, praevaleret in operibus Dei materia, quae duplici modo exsisteret, pura et Spiritui admixta, dum Spiritualis natura, quae St longe praeStantior, XSiSteret tantum Orpori admixta, nullatenus pura. Quamobrem animarum immortalitas acile in dubium vocari posset, si nulli exsisterent Spiritu SeOrSum a Corpore. 3. Spirituum exsistentia Confirmatur populorum omnium in ea admittenda OnSpiratione. s. S. Thoma 1 p. q. 50 a. 1 e gente II, 1
399. II. Angelos a Deo esse creatos, non vero emanatione ex Dei prodiisse SubStantia, Ecclesia contra gno Sticos, manichaeos, priscillianistas semper tenuit, ut patet ex synodi braccarensi can. 5; lateranensi et Vaticana n. 235. unpropter ustinianus imperator decrevit novella J32 , quovis loco expellendo eSSe eo omnes, qui non profitentur angelos esse Dei creaturam. Sane id probant argumenta, quibus comprobavimus thes. I I9; probat Vel ipsum angelorum nomen, quo exhibentur servi Dei et ab eo pendentes nominatim s. 48, 2, ubi David provocans omnia ad Dei laudem dicit Laudate eum omnes angeli ejus, col. V. 5 Quia ipse diaeit, et facta sunt; ipse mandavit, et creata sunt; et similiter Dan. 3, 57 S. Benedicite omnia opera Domini Domino. primo autem loco recensentur angeli Benedicite angeli Domini Domino. Spectant ergo et ipsi ad Dei opera. Quocirca Theodoretus in Gen. q. 2 , Angelos, archangelos, et Si quid aliud est incorporeum, s. Trinitate Xeepta, naturam habere creatam, divina Scriptura nos edocet. Et prolatis nonnullis Scriptura etatis prosequitur , Sed de his plura loqui super- Vacaneum existimo, cum hujus doctrinae plena sit divinitus inspirata Scriptura universa. Quare allucinatur H ibi era asserens, Scripturae auctoritate non damnari eum, qui angelorum per Deum creationem negaret. 400. Quaeritur num Moyses creationis angelorum faciat mentionem. Non desunt, qui contendant, eam tradi Gen. I, 1 vel 3, cum designentur sub nomine coeli vel lucis. Alii eam a Moyse referri negant imo data opera praetermissam affirmant, quod, ut inquit Cyrillus i. 2 c. Julian. , incorporeorum notitia exquisitior fuerit, quam ut tardiora hebraeorum ingenia illam caperent. φMolius orto dicitur, Moysen illam implicite significare exhibendo Deum auctorem Vel universitatis rerum, ad quam et ipsi spectant, vel coeli cujus ipsi dicuntur exercitus. Cf. et avius de p. sex dierum I, 2. 40 I. III. Quod tempus rectionis angelorum attinet, a non una eadem que fuit hac de re veterum sententia. Verum tamen . non Videtur, patres plerosque putasse, angelos diu am ante visibilem rerum universitatem exstitisse, cum ex iis non desint, qui id negent, ex aliorum autem verbis id
unum Sequatur, angelOS XStitisse jam ante absolutum sex dierum opificium, non Ver diu ante creatam primam omnium materiam. Neque e. ulla eXStant
Scripturae effata, quibus angeli ante illud principium, cujus Moyse Gen. I, meminit, producti probentur ad rem enim non sun Job. 38 P 40, 0 lέ ad Tit. I, 2, ut ex Sola patet lectione. Quamvis autem d. merito sententia
negan angelorum creationem diu praecessisse materiae mundanae productionem innitatur concilii lateranensis verbis, quod docet Deum , si mi ab
339쪽
in tempore creati sunt. 329 initio temporis utramque de nihilo condidisse creaturam, spiritualem et corporalem, angelicam Videlicet et mundanam: non tamen propterea ea definita deque fide tenenda censeri potest, ut graves Statuunt theologi et confirmat s. Thomas suffragio suo, qui postquam diXit . p. q. 6 a 3 probabile non
eSse Deum creaturam angelicam Seorsum ante alia creatura produxisse, subjicit quamvis contrarium non sit reputandum erroneum. Et revera etsi X- positio de simultaneitate temporis, sit magis naturalis et obvia, potest tamen vox simul etiam reddi sine exceptione, ut s. 13, 3, Vel aequaliter ut Eccli. 8, Q. , ex aequali intentione; nam interprete eodem s. Thoma in comment ad hoc deor opusc. V. al. VIII., edita est haec fidei definiti contra
Origenis ejusque asseclarum Opinionem, Secundum quam Deus non e principali intentione creavit creaturas corporales, quasi bonum esset ea eSSe, Sed consequenter Solum ad puniendum creaturarum Spiritualium peccatum. 402. Quare ad summum ut theologice certum tuemur, angelorum creationem non praecessisse saltem diu primam mundanae materiae creationem. Cui sententiae subscribunt post cone lateranens unanimes theologi teste Suario de angelis I, 3 n. 5, secundum quem contrarium 8Set nunc temerarium i) elare enim concilium, etsi illud simul non aecipitur significatione temporali, eidem temporis initio assignat creationem naturae et angelicae et mundanae: Sunt ergo coaevae. Favent etiam Scripturae Gen. 1, 1 n. 239 ); Prov. 8, 22 J0. 17, 5 Eph. I, 4 n. 265 etc., e quibus liquet, velut synonyma haberi, exstitisse aliquid ante primam mundanae materiae productionem et illud esse aeternum. Quare Epiphanius haer. 65 n. 5 , Illud evidenter, inquit, divinus sermo declarat, neque post sidera cf. Job. 8 7 productos
angelos, neque ante coelum et terram nihil omnino conditarum rerum exstiti8se, quoniam in principio creavit Deus coelum et terram, ut illud sit creandi principium, ante quod creatis ex rebus omnino nulla fuerit. Et sane angelorum chori non constituunt ordinem a rerum uniVersitate prorSu Separatum, sed ad eam ipsi quoque spectant. Probabile ergo non St, eorum creationem prolixo admodum temporis intervallo a mundi creatione fuisse Sejunctam.
Demonstrati p. I. Assertio thesi enunciata demonStratione non indiget ea enim Sponte sua consequitur ex indubia doctrina et communiperSURSione, angelo praeStantiore esse hominibus. S. 8 6 Minuisti eum paulo minus ab angelis 2. Reg. 14, 20 Pu Domine mi reae, sapien8 es, sicut habet sapientiam angelus Dei, ut intelligas omnia uper terram.
Cf. etiam PS. 77, 25 Job. 4, 18 Gal. 1, 8 S. Hebr. 1, 44S. Quare paSSim Oeantur a patribus obc. A ut O mys io Areopagita de div. nominibus c. 44 22 ita describitur angelus: Certe angelus est imago Dei et arcani lumini declaratio φαυερωσις), Speculum purum, ClariSSimum, integrum immaeulatum ineontaminatum totam in se recipiens Si dictui Jam rem: a s Victore q. 3 in . ad Tim scribit: Fere omnes doctore dicunt, rento tangelo non ante, sed cum mundo . . . Mihi autem priorum patrum graecorum sententia videtur potior salva reverentia secretorum. Hoc dico nihil te
340쪽
330 Iraef. VI. de Deo Creatore. h. CXXXVI de angelorum cognitione,
fas est pulchritudinem bonisormis Deisormitatis et irαθοτυπο Θεοδειας)liquidoque quoad fieri potest in semetipso resplendere saeiens SeeretiS-simi illius silentii bonitatem. 404. Quamvis certum sit, intelligendi vim angelieam praeeellere humanae SiVe a. ratione et ualitati S, Semper enim ire aliqua saltem objeeta in actu est, sive . ratione amplitudini S, Sis e ratione per- Spica ei ae ab errore remotae, diSeursu non indigentis, Uni eo intuitu plurima Omplectenti Suumque Objectum Onnaturale Omprehendentis: dissicit tamen est illius sive definire ambitum Sive modum Xplieare. Quare negative potius quam positive quaedam de ea StatuemUS.
1. Tenendum est angelos non cognoscere certo humani cordis Secreta convenit enim inter christianos, inquit et avius i. c. I, 7, liberas cogitationes angelorum aut Ominum, quas arcanas apud se continere nec ullis indiciis prodere Oluerint, a solo conditore Deo, nec ab ullo altero posse nuturaliter cognosci. Et revera a in divinis literis cognitio secretorum cordis uni Deo ut propria reserVatur. Cf. I. arat. 28, 9 3. Reg. 8, 39, ubi Salomon in sua oratione ad Deum dicit: Tu nosti solus cor omnium ἰiorum hominum Jer. IT, S. Pravum est cor omnium et inscrutabile quis cognoscet illud ' Ego Dominus Scrutan cor et probans renes Joan. I, 474 2, 24 S. 8 7 Matth. 9, 4 Ηebr. 4, 2 I. Cor. 14, 24 8. etc. Patres ero . passim e eo, quod ChriStus cordium novisset secreta ejus inserunt divinitatem. f. Cassianus coli. VII, I cum annot Gagaei. Ipsa quoque e dignitas naturae rationalis videtur exigere, ne Omnia ejus consilia et decreta in Velut in propatulo et omnium cognitioni, ipsa vel invita, X po Sita. 2. Angeli nequeunt ni proprii intellectus praescire futura libera. nam R. et horum cognitio in divinis literis uni adscribitur Deo, ac nota exhibetur divinitatiS. S. 42 22 s. Annunciate, quae ventura sunt in futurum, et Sciemu quia dii estis vos etc. 44, 6 8. Dan. 2, 28 s. etc. Ad haec . Si non pOSSunt per Se cognoscere actu aliorum liberos praesentes, multo minus futuros Ondum X8i8tentes, quorum Xsistentia pendet a libera Dei voluntate vel permis-Sione naturaliter cognoscent. f. Stauden mater g 60. 3. Tenendum etiam est angelos lumine naturali plura dei nostrae my-8teria assequi non posse cf. t. I n. 488 s.), sed solum De reVelante, a qu0 non omnia eodem didicerunt tempore quaedam ipsis adhuc occulta Videntur,
ut dies judicii Marc. 3, 32 11. 1 RI); quaedam prius obscurius indicata, cla-Tiu deinde perspexerunt, postquam scit adimpleta sunt ut colligitur ex Eph 3 8 8. Mihi omnium sanctorum minimo data est gratia haec in gentibus evangelizare investigabiles divitias Christi, et illuminare omnes, quae sit dispen8utio Sacramenti absconditi a seculis in Deo, qui omnia creavit ut innotescat principatibus et potestatibus in coelestibus per Ecclesiam multiformis sapientia Dei
etc. quocirca plures patres non Verentur affirmare, angelos per apo StolOS, Seu
per Ecclesiam plura didicisse mysteria i). Cf. Sche eben gQ35, 139, quem es. 14 de eorum voluntate; atholi 1880. II, 1 8. 356 S.
DCL Hieronymum, Theodore tum Hervaeum, et praesertim Th0mam in h. l. et inta dist. 114. 2 a. 4: Chrysostomum hom. 1 in Joan. n. 2