장음표시 사용
361쪽
De spiritismo. 351 pulsibus seu percussionibus certo numero editis responsa redduntur aut cum manus per8onae, quae maeci Dum dicitur, virtute invisibili ducitur super alphabet literas, e quibus responsionis coalescant verba ut cum manus medii impellitur ad ea scribenda aut si instrumentum aliquod inanime virtute invisibili motum eadem scribit. Praecipuum autem phaenomenon est Vocatio Spiritum, angelorum scit et animaaum hominum defunctorum qui spiritus comparent atque perSOnam 88umunt Sanctorum b. Mariae V. imo ipsius Christi, atque ad quaestiones propositas reSpondent ac pro auditorum ratione modo haeresim calvinianam, modo doctrinam catholicam, et si vis ipsam romani pontificis infallibilitatem tradunt plerumque tamen rationaliSmum purum putidumque naturalismum depraedicant. Cf. re ram me de Viri religionis p.
s. 2 Civilita cattolica 1864 ser. t. II et 188 Ser. XII t. 9 pag. 44 s.;W4 aes aer Zeitschr. stiriath. Theol Oeniponti 1880 pag. 6 6 2 88. 18 8 p. 8 5 SS.; Hage mann Spiritismus und sein Literatur in Handweiser 880 r. 263;1885 r. 376 s. Schneide de neuere Geisterglaube, aderbonae 1882; Gut bori et De Spiritismus, Coloniae 1882 etc.
438. II De plurimum Saltem phaenomenorum veritate des t et ii a Sati Constat, etsi reeentior aetate ea magi iterum in dubium vocatur, mediorum quorundam amoSorum fraude palam detecta Confirmatur enim a innumerorum hominum testimoni Omnis nationis, ConditioniS, aetatis, proseSSioni religiosae b. a doctis etiam, a viri in eoeleSia Stiendignitate constitutis, quorum maximi intererat fraudeS, mendaeia, praestigia detegere a testibus insuper e qui illa saeta prius negaverant atque irriSerant. Confirmantur l. phaenomena Saltem OmnambuliSmi magnetici authentica relatione a deputatione facultatis medieae parisiensi pOSteXamen data opera et diligentissime per quinquennium 1826 1831 in Stitutum edita Neque e fraus vel mendacium Semper videtur OSSibile, cum aeta Sint publiea notoria, requentia, quae ubique Oeorum in multorum Contingant eonSpectu.
439. III. Si vero inquiratur horum phaenomenorum auSa, StatuimuS1. ea non OSSe proficisci tamquam a causa adaequata vel principali anuido materiali, quodcunque demum fingatur cum plura non solum attingant ordinem Spiritualem, verum etiam manifesto prodant causam intelligentem et liberam, ut responsa ad quaestiones data Neque eorum causa physica et immediata 8Se potest voluntas personae sive magnetigatae Sive magnetigantiS: quia hominis non est agere solo nutu atque producere effectus adeo miros, qui eXcedunt certo facultatem atque vires utriusque sat notas. Quod Si Sola VO-luntas alterutrius sufficeret ad ejusmodi producendos effectus, cur idem non 0bstante conatu voluntatis saepe deficiunt 3 cur etiam effectus ab eo, qui intendebatur, contrarius locum habeto cur non semper pro lubitu hos producere potest effectus 32. Neque horum effectuum causa physica et mediata esse potest voluntas humana, Scit mediantibus viribus, quae ejus subsunt nutui. Nam non potest Π0m alteri communicare, quo ipse prorsus caret, ut est notitia linguarum Vel rerum, qua ipse penitus ignorat. Deinde tam is, qui magnetigat, quam is, qui magnetigatur, bene sibi conscius est, se non producere Suis viribus hos effectuS,
362쪽
352 Trach. VI de Deo Creatore. De phaenomenis sed tantum se ponere conditione quasdam, quae per Se nullam habent proportionem ad illos effectus, quibus positis illi Saepe quidem, non tamen Semper, imo subinde etiam contrarii, sequuntur. Neque probabile est homini in sua natura praesto esse ire ad nutum ad tam mira phaenomena, quarum sibi maxima hominum pars per tot Sestula imo annorum millia ne conseia quidem fuit. Quare poterit quidem homo esse causa mediata et moralis, praeterquam alia causa immediata, physica intelligens, hominum nutu saepe obsequens est Statuenda. 3. Haec cau8 neque Deus est, neque angeli boni sunt, ut patet. Credibile enim non est bonos angelos hominibus in rebus curiosis, inutilibus, puerilibus, indecoris etc. ad nutum Servire, pravas inspirare doctrinas vel etiam
aperte docere, aliorumque pravorum effectuum SSe auctoreS.
4. Quare nil reliquum est, quam ut OneliadumUS, horum phaenomenorum Si non omnium, multorum Certe, daemonem e88 cau8am. Neque enim a CauS uti eum ulla probabilitatis Speei assignari potest; daemon vero . plane Sufficiens et par est posita Dei permissione)ejusmodi producendi Sphaenomenis, et Christia e praediXit venturo eSSepSeudochristo et pseudopropheta S, qui datur Sint Signa magna et prodigia ad decipiendos vel ipsos electos Matth. 24, 24, utique Ope daemoni S, ut colligitur ex 2. Thess. 2 9 n. 436η); et d. ipse effectu respondens
hi See phaenomeniS, Contemptu religionis ChriStianae, ejusmodi causam prodit Auetoritate etiam patrum e Constat, Olim Similia contigiSSe phaenomena, quae ad Seribere Solebant daemoni.
Ita ex gr. scribit a Tertullianus pol. c. 23 n. 92: ΡOrro si et magi phantasmata edunt, et jam defunctorum infamant animas quando scit. animae Virorum celebrium ad nutum sagae nefariae excitantur vel excitari simulantur), si pueros in eloquium oraculi elidunt incantant, ut corruant velut caduci, in quo dein statu plura praesagire solebant), si multa miracula circulatoriis praestigiis ludunt, si et somnia immittunt, habentes semel invitatorum angelorum et daemonum assistentem Sibi potestatem, per quos et caprae et Mem S a e divinare OnSuerunt quanto magis ea potestas de suo abitrio et pro suo negotio Studeat totis viribus operari, quod alienae praeta negotiationi 2 ges alia patrum testimonia in diss cit opusc. t. I et XI, 28 S. an. Factum mirum iisque simile, quae nostra contingunt aetate, refert Am. Marcellinus rerum gestarum XXIX, 1. Cf. Thomas c. gentes III, 104.
Et stetit f. olim daemones ejusmodi operantes praestigia a chriStianis adjurati nequitiam Suam sunt lassi, ita neu modo desunt ejusmodieXempla. Non Semel enim Spiritus illi, qui magis boni et graves videbantur, quique e doetrinae orthodOXae propugnatores exhibebunt, OStea a Deo ipso compulsi lateri debuere, se fuisse deceptores atque ad saliendum OmpOSito Sermones Suo intexuiSSe, ut auditoribus dominarentur atque hos ad malum indueerent. Alii vero, qui pariter Se finxerunt
363쪽
spiritismi. 353ae deceptores. Ita Perrone e 6 prop. 4 n. 784. Quibu Omnibus expensi non temere affirmatur, OmnambuliSmum magneticum et Spiri-tismum, Si Seeundum potiora eorundem Speetentur phaenomena, instaurationem Sse SuperStitioni et magiae paganae, quae praesertim ante Christi adventum religioniSque ChriStianae per orbem propagationem viguit et modo invaleseente iterum incredulitate et multorum a Deo apostasia reviviscere incipit, forma quidem nonnihil immutata et ad urbanitatem quandam redaeta Digna poena, ut qui prae Superbia Deo, cui Servire regnare St, ObSequi nolint, mancipia fiant atque ludibrium daemonum.
Hur ter, Ompend theologiae II, 9 ed. 23
364쪽
440. HOm quidam descendebat ab erusalem in Jericho, Lindidit in latrones, qui etiam despoliaverunt eum et plagis impositi abierunt
Semivivo relieto Aeeidit autem, ut sacerdos quidam deScenderet eadem via, et viso illo praeterivit. Similiter et levita, cum esset Seeu loeum et Videret eum, pertranSiit Samaritanus autem quidam iter aeteris venit Sestia eum, et viden eum miserieordia motu est. Et appropian alligavit vulnera ejus infundens oleum et vinum et imponens illum in jumentum suum duxit in tabulum et curam ejus egit Lue. 10, 30 SS.) aee, qUne parabolam res erre videntur, paucis adumbrant, quae diSputatione praecedente sus demonstravimus quaeque in hae atque in Sequenti dice-mUS. Homo enim ille, si patrum i audimus interpretationem, non Stilita Satque Adamus, qui ex selieissima conditione, qua in paradis fruebatur, redactu eSt in miserum praesentis vitae statum incidens in daemonis inSidias, quo lapsu donis supernaturalibus spoliatus atque ablatis donis praeternaturalibus multiplici affectus fuit vulnere n. 301 SS.). LapSum genus humanum neque leX, neque prophetae erigere valuerunt. Quod eum Videret unigenitus Dei Filius, miseri uordia motus est, atque appropianki. e.
BeeedenS deSeenden assumptione naturae humanae, qua emetipSUm
exinanivit, in similitudinem hominum actus it habitu inventus ut
Speciminis gratia sint haec, quae jam rigenes ex commentario cuju8dam presbyteri ho m. 3 in Lucam refert: Αjebat quidam de presbyteris volens para b0lam interpretari, hominem qui descendit esse Adam Jerusalem, paradisum dericho, mundum latrones, contrarias fortitudines sacerdotem legem levitam prophetis'; Samaritem Christum vulnera vero inobedientiam animal, corpus Domini: Pan dochium id est, stabulum, quod universos volentes introire suscipiat Ecclesiam interpretriri. Porro duos denarios, atrem et Filium intelligi stabularium Ecclesiae Praesidem, cui d: spensatio credita est. De eo vero, quod Samarites reversui Um e esse promittit, secundum Salvatoris figurabat adventum. Cf. praeclaram parabola e X- positionem apud is eman Abhandi liber verschieden Gegenet. I, 3, 1 8 88. Regenaburg 1854.
365쪽
homo, Summa Sollieitudine nostri geSSit curam, Vulnera Sanavit, ablata bona supernaturalia reStituit atque ita Adam reparavit ruinam. 441. Disputationis partitio. - LapSum humani generi eonSideravimuS, OnSideremia modo ejus reparationem per Verbi in earnationem. Universa autem doctrina de incarnatione I ad duo apte revocari potest capita, ad Christologiam eii et ad Soteriologiam quorum illud Verbum inearnatum in Se paea S O mam boni Samaritani Seu Redemptoris, alterum ejus pus in hominum Salutem VSeeptum Seu pSum redemptionem Contemplatur Doetrina ver de Christo apte iterum Sex in capita diSpescitur, quorum quatuor e inearnationi analySi Sponte Sua eruuntur, alia duo complementi instar ad uberiorem tanti mysterii inseruntur illustrationem. Considerare enim POSSUmUS 1 perSOnam divinam, quae visibilem assumpsit naturam; 2 nuturam, quam Unigenitus Dei Filius assumpsit;
3. Unioni rationem perSOnam SSumentem inter naturamque aS- Sumptam; 4 ea quae Unionem Sponte SunionSequuntur EXpendemu in Super 5 inearnationis Convenientiam, neeeSSitatem, OSSibilitatem, atque 6. quaecunque Speetant ad . Mariam . e qua Carnem SumpSit
Verbum Ineipiemus tamen a capite quinto, cum illud introductionis instar sit ad priora plenius et melius intelligenda.
De in earnationi convenientia, necessitate et OSSibilitate. 442. hesi CXLI. Incarnationis inusterium Mnaique S con
Demon Stratio. Si qui diligenter, inquit ad rem . Thomas e gente IV, 54, et pie incarnationis mysteria consideret, inveniet tantam Sapientiae profunditatem, quod Omnem humanam cognitionem XCedat,
Φ De variis incarnationis nominibus cf. et avium de incarnatione II, 1. Inter haec apud veteres requens stoeconomiae latin dispensatio appellatio, cujus multiplex est acceptio. Adhibetur enim 1. de Deo ad Oppositionem et M 10vαρχὶας unitatis, atque ita Θfertur ad Trinitatem personarumque ad invicem relationem et ordinem Significat: providam rei alicujus administrationem ac gestionem, hinc etiam Omnia, quae Deus in nostram ordinavit salutem vel 3. illam agendi rationem, qua quis Se alii accommodat de suo jure decedit, seque euiittit atque in alterius utilitatem agit quod alioquin facere non deberet quo duplici sensu aptissime incarnatio oeconomia dicitur. Denique 4. oeconomia subinde designat humanam Christinaturam quatenus distinguitur a divina hinc doctrina de Christo solet quandoque distingui tu theologiam et oeconomiam. 23.
366쪽
356 Trach. VII de verbo incarnato TheHis CXLI incarnationis
secundum illud Apostoli, quod stultum est Dei, sapientius est hominibus 1 Cor. 1, 25); unde sit, ut pie eonSideranti Semper magis ae magis admirabiles rationes hujusmodi mysterii manifestentur. Cum autem has Ongruentiae ratione patre SaepiSSime fidelium considerationi proponant diligenterque evolvant, eumque plurimum uel ecii redundet in universam de Christo redemptionisque Opere doctrinam, non inutile erit in iis
investigandi exponendiSque aesturatius aliquantulum immorari. 443. I. Incarnationem dioinae bonitati fuisse con8entaneam 1 ea consideratione Suadetur, qua Utitur S. Thoma 3 p. q. 1 R. 1, de ratione Seil boni SSe, alii Se Communieare. Cum ergo Deus infinita sua bonitate permotus ita profuderit Sua divitias, ut Creatione hominem seuerit sui capacem, elevatione silium adoptivum, glorificatione Sui possessorem alienum ab eo enSeri non debet, Si Suprema omnium sui communicatione, unione ei l. hypOStatiea iturae Communiearit naturae humanae, ut persona eadem Deia Simul SSet et homo. Quam Considerationem
sublimiter evolvit Suheebeii 3 steriensi Ostendens, inearnationem
cum SuismonSeetarii Splendidam Sse manifeStationem proeessu trinitarii interni ae velut ad extra protenSionem.
2. Id Deo admodum est conveniens, quo quam plendidissime ipsius manifestantur perseetiones. Sed quamvis Oeli enarrent gloriam Dei Ps. 118, 2), revelatione patriarchis saeta humanitas Dei illustrior apparuerit: summo Splendore hoe mysteri divinae resulgent persectiones.
n. lucet enim in eo Dei omnipotentia; nam incarnatio, ut notat Thomas sinus de inearn I, II 4 , coacervatio quaedam est impossibilium. Quid enim ex hominum non de trivio imperitorum, sed de lyceo, Sed de aeademia philosophorum judicio magis impossibile, quam Deum hominem fieri,
aeternum aSci, immortalem mori, incommutabilem pati, mortuum reviviscere, Virginem matremque eandem Sse . . . IIae argumenta Sunt multo admirabiliora, quam vel coelos fabricare, vel illuminare sidera, Vel fundare terram; haec enim omnia quasi ludibundus effundit, haud magno sane nisu et pronis- Simo naturae tum suae tum creatae ingenio. n. 7 , Si omnipotentia Dei daemones frangat, homines restauret, fidem et stuporem extorqueat, minus id quidem mirum est; quis enim inexsuperabili potestati aut certare aut obstrepere audeat 3 At potentus vincet, si sua se potestate exuat et vincat tamen: si infirmitate se succingat, et perinde vineat. Etenim ut argumentatur Apostolus i. Or l, 25 s. si infirmum Dei potentius sit hominibus et daemonibus, tum demum Deus ineffabiliter omnipotens est: si humilitate regnet, si exinanitione repleat, si paupertate pulentet si morte vitam spiret, si cruce mortem subigat si stultitia sapientiam domet, si per ludibria admirationem cieat, Si per imperitos philosophiam expugnet tum demum ineffabiliter omnipotenserit. At haec omnia per incarnationem praestitit. Quare more suo audacter scribit Tertullianus de carne Christi . , , Natus est Dei Filius non pudet, quia pudendum est; et mortuus est Dei Filius prorsus credibile est, quiis ineptum St; et Sepultus resurrexit, certum est, quia impossibile. Cf. ut
367쪽
convenientia. 357churrimus rhythmus lani ab Insuli Mig. 210, 577 Lessius, qui dodiu pers. XII, 5 egregie mirabilia incarnationis expendit. h. Resulget in hoc ysterio bim ii ara, quam in eo contemplandam sistunt Seripturae Joan. 3, 6 : Sic enim Deus dilerit mundum, ut Filium suum ni genitum daret; l ep. 4 9 In hoc apparuit caritas Dei in nobis, quoniam Filium suum unigenitum misit Deu in mundum, ut vivamu per eum s Rom. 5, 8 . Commendat autem caritatem uam Deu in nobis, quoniam cum adhuc peccatores 88emu8, ecundum tempu Chri8tu pro nobis mortuus est. Consideretur dii quid, quibus, quomodo datum sit, quanta nimirum Dei effusione et conjunctione cum hominibus: Sine horum meritis, cum magnis suis expensis I eir. I, 8 8. Tantam Filii bonitatem admirans s. Bernardus seribit de dilig. De e. 5 . 5: Non tam facile refectus sum, quam
factus . . . Diaei et facta sunt PS. 148, 5). At vero, qui me tantum et sem0l dicendo fecit, in reficiendo prosecto et dixit multa, et gessit mira, et pertulit dura nee tantum dura, Sed et indigna, Quid ergo retribuam Domino pro omnibus, quae retribuit mihi PS. II 5, 2)8 In primo opere me mihi dedit, in secundo se et ubi se dedit, me mihi reddidit Datus ergo et redditus, me prome debeo, et his debeo. Quid Deo retribuam pro se Nam etiam si me millies rependere possem quid sum ego ad Deum ' Et serm. 1 in Epiph boli dieit: , Quanto minorem e laeti in humanitate, tanto majorem se exhibuit in bonitate et quanto pro me vilior, tanto mihi carior Sig. Serm. II in Cant. n. 7. Et s. Ambrosius de Jae et . vitari. 6 , Tantum fuit Domino studium tuae salutis, ut propemodum de suo Filio periclitaretur, dum te servum fugitivum lucraretur g. f. in Lucam l. 2 n. I. e. Refulget in mysterio incarnationis summa Dei justitia, quod noluit pec atum relinquere impunitum, quod exegit tantam victimam, quod in liberando non egit pro lubitu, non usus est sola potestate, sed justitia. Quam justitiam et aequitatem in redemptione servatam duplici modo exponunt patres, et quidem vel ita cum Bernardo p. 190 ad Innocentium II. c. 64. 5:, Venit princeps hujus mundi, et in Salvatore non invenit quidquam et cum nihilominus innocenti manus injecit, justissime quos tenebat, amisit quando is, qui morti nihil debebat, accepta mortis injuria, jure illum, qui obnoxius erat et mortis debito et diaboli solvit dominio. Ita et Theodoretus or. I de provid. , Divina lex peccatores morti tradidit tu vero diabolum alloquitur etiam peccati expertem mortis vinculis tradidisti cumque unum injuste ceperis, omnibus simul subditis juste spoliaris. Leo M. serm. 22 c. 4 9uSe. XIV, 9. - Vel ita cum Joanne Damascen de . . III, 1 et 8 n. 2:, Homo quippe factus est Dei Filius), ut quod victum fuerat, vinceret. Haud enim ejus imbecillitatis erat ille, qui omnia potest, quin omnipotenti Sua Virtute hominem ex tyranni dominatu eripere valeret. Verum tyrannus querelae occasionem habuisset, si postquam hominem ipse vicerat illata vi a Deo spoliatus esset. Quocirca Deus pro sua misericordia et erga homine benevolentia h0mo fit, quo simile similis Opera instauret. d. Mirantur patres in aeramento incarnationis Dei sapientiam, quae modum eXcogitavit, ut misericordia et veritas in cruce obviaverint sibi ustitia et pax osculatae sint Ps. 84, 1 I); praesertim vero mirantur modum, quo diabolus fuit deceptus, captus, atque idcirco juste spoliatus apti Vis, quos ante in Suam redegerat potestatem. Ita ex gr. Gregorius M. disputat hom. 25
368쪽
358 Trach. VII de Verbo incarnato. hesis CXLI. Incarnationis in V. n. 8: In ham eme ostenditur, aculeus Occultatur. Hunc ergo Leviathan i. e. diabolum Pater omnipotens hamo cepit, quia ad mortem illius unigenitum Filium incarnatum misit, in quo et caro passibilis videri posset et divinitas impassibilis videri non posset. Cumque in eo Serpens iste per mi nus persequentium Scam corporis momordit, divisitatis illum aculeus perforavit . . . Quasi hamus ergo sauces glutientis tenuit, dum in illo esca carnis patuit, quam devorator appeteret; et divinitas passioni tempore latuit, quae necaret. In hamo ejus incarnationis captus est, quia dum in illo appetit escam corporis, transfixus est aculeo divinitatis. Ibi quippe inerat humanitas, quae ad Se devoratorem duceret; ibi divinitas, quae perforaret ibi aperta infirmitas, quae provocaret ibi occulta virtus, quae raptoris faucem transfigeret. In hamo igitur captus est, quia inde interiit, unde momordit. Et quos jure tenebat mortales, perdidit, quia eum, in quo jus non habuit, morte appetere immortalem prae-Sumpsi s Gemina patrum effata cf. opusc. I, 20 a. lueet etiam Dei sapientia, quod nihil excogitare potuit efficacius Verbi incarnatione ad excitandum hominum studium illudque impensum omnis virtutis, amoris ferventissimi erga Deum usque ad profusionem Sanguinis, caritatis erga prOXimum usque ad immolationem sui geli apostolici pro salute animarum, humilitatis mortificationis etc. Cf. Re bas ii s II, 5 o h oh a xiii u SI, T s.
444. II. SuppOSit incarnationi deeretO. Onveniens fuit, ut ex ribus personis divinis Filius incarnaretur, et u Congruentiae plure ratione proponuntur a patribuS, qua pauci Compleetitur . Bonaventura Brevit. IV, 2: Mediatoris est esse medium inter hominem et Deum, ad reducendum hominem ad divinam Ognitionem, ad divinam Ons Ormitatem et ad divinam siliationem. Nullum autem magis delet esse medium, quam perSOnam, quae produeit et produeitur, quae est media trium perSonarum nullumque magis decet reducere hominem ad divinam cognitionem, quam Verbum, quo e Pater declarat, quod Stinibile earni, Stetit et verbum Oei nullumque etiam magis decet reducere ad divinam Consormitatem quam eum, qui est imago Patris nullum magis decet adsiliationem adoptivam redueere quam Filium naturalem ae per hoe nullum
magis decet fieri silium hominis, quam ipsum Filium Dei.
Cf. Thoma 3 p. q. 3 ara c. gentes IV, 42 J Damascenus de Trin. n. I ad quaestionem , Qua de causa Filius homo factus est, non Pater, nec Spiritus, aliam rationem reddit: Pater est Pater, non Filius Filius est Filius et non Pater Spiritus s. est Spiritus et nou Pater, nec Filius. Proprietas enim dimoveri non potest aut quomodo esset proprietas, Si dimoveretur vel
recideret 2 apropter Filius Dei etiam Filius hominis fit, qui ex s. Virgine incarnatus est, nec tamen a filiali proprietate discessit. Quam rationem probat Anselmus de fide Trinit. c. 5; cur Deus homo l. 2 c. . f. pulcherrime disserentem s. Bernar dum serm. 1 inadu Dom. Sche eben loc. e. 445. Seholion Plura a theologis quaeruntur 1. Num natura divina, quae tribus personis est communis, potuerit incarnari quod merito plures negant adversus Scotum, Richar dum, Durandum, Suare ete.): quia natura di ina, quatenus consideratur praecisione facta a tribus personis in quibus subsistit, nullam habet propriam subsistentiam, Secundum quam
369쪽
convenientia. 359 solum possibilis est Dei incarnatio Si vero consideratur ut subsistens et iden tificata cum tribus personis, relabimur in Sequentem quaeStionem. 2. Quaeritur, num re personae potuerint assumere unam eandemque naturam humanam vel angelicam. Negat An Selmus l. 2 cur Deus homo c.
et do fido Trin. c. 4 cum S coto); affirmat Thomas 3 p. q. cum pluribus scholae theologis, adeo ut de Lugo de incarn. d. 12 s. 6 Sententiam affirmantem dieat communem ipse tamen in sententiam negantem propendet);judicium suspendit et avius III, Negans sententia videtur praeserenda ex ratione, quam innuimu n. 201. 3. Quaeritur, num singulae perSonae divinae potuerint assumere naturam 1eatam. Videtur id esse cum . Thoma affirmandum. Etsi enim convenion fuit ut potius Filius incarnaretur, quam alia persona ratio possibilitatis inearnationis non est filiatio sed infinita persectio divinae personalitatis. Haec autem X aequo convenit tribus personis nulla ergo videtur esse ratio, quare Pater et Spiritus s. non potuerint καθ' υποIzαot uniri naturae alicui
4. Quaeritur, num una eademque persona divina duas pluresve potuerit assumere naturas. Asfirmative respondet Thomas l. c. a. 7. Cf. Bec anu p. 3 theol. Scholast. . . Ratio videtur, quod perfectio personalitatis divinae, qua potest praeter naturam propriam aliam 8Sumptam Sustentare,
non exhauritur una natura humana.
5. Quaeritur, num perSona divina potuerit assumere naturam irrationalem respondet Thoms in Ddist. m. I a. 1 cl. I: Loquendo de O-tentia absoluta Deus potest aSSumere quamcunque creaturam vult. Unde Secundum hoc non est una creatur magis assumptibilis quam altera. Loquendo autem de potentia ordinata, illam reaturam 8Sumere poteSt, quam congruit eum 8Sumere e ordine Suae Sapientiae. Unde illa reatura dicitur assumptibilis, in qua hujusmodi congruitas invenitur. Invenitur autem in humana natura congruitas prae aliis quantum ad tria, quae in assumptione requiruntur. Primo quantum ad similitudinem unibilium . . . Secundo quantum ad terminum assumptionis terminatur enim assumpti ad unitatem perSonae, perSO-nalitas autem non reperitur in irrationalibus naturis . . . Tertio quantum ad finem assumptionis. Si enim persectio universi dicatur assumptionis finis praecipuus, ut quidam dicunt, nulla natura particularis aSSumi potuisset, per quam universum ita perfici posset sicut per assumptionem humanae naturae, tum quia homo est ultima creaturarum . . . tum etiam quia in homine quodammodo omne naturae confluunt . . . unde homine unito, quodammodo omnis creatura unita est. Si vero finis assumptionis ponatur liberati a peccato, sic etiam sola humana natura congrue assumi potuit, quia in creatura irrationali peccatum
6. Quaeritur, num solius personae divinae sit aliam naturam hypostatice assumere. Affirmative est absque dubio respondendum, Si natura a8Sumenda est rationalis. Tventur enim patres solius Dei esse illabi, immeare Spiritum creatum eumque replere. Atqui in hypostatica unione hypostasis naturam aliam assumens ei illabi eamque replere debet, ut eam ibi tamquam propriam Sserere possit. Minus certa res, si agitur de assumenda tantum substantia materiali CL Sche eben Handb. l. 5 n. 462.
370쪽
360 Trach. VII de Verbo incarnato Thesis CXLI. Convenientia 7. Quaeritur utrum unica statuenda sit incarnatio, an admitti possit, Verbum aliam forte naturam alicubi hypostatice assumpsisse. Statuenda est prorsus unica Ssumptio hypostatica naturae creatae. Nam non solum altum de alia quadam incarnatione silentium in antiquitate univer8a christiana verum etiam ita extollitur incarnationis excellentia, vi cujus Christus est omnium caput et dominus, qui ascendit super omnes coelos, ut impleret omnia Eph. 4, 10,
ut omnis alterius incarnationis necesSitas, convenientia, Scopus et fruetus X-
cludatur. Cf. atholi 1886. II, 449.
446. III. Lapsi sunt angeli, lapsi sunt homines omnes in Adamo:
jam vero Si Deus non utrorumque, Sed alterutrorum tantum misereri de-ereVit, conveniens fuit, ut potius genu repararet humanum, quam angelOS redimeret. Hujus convenientiae ratione es n. 16.447. IV. Praeelara vero rationes reddunt patres, quare Dei Filius,
VOlen Suo piissim adventu ConSeerare mundum, naturam elegerit 88ump8eritque humanam im in iis indagandis sunt plane sagaces et in iis declarandis diserti.
1. Voluit scit nostram induere naturam , ut quod victum fuerat vinceret gSUil daemonem, ut supra docentem audivimus Damascenum n. 43'. 2. Huic amnis est ratio Theophanis, cognomento Κερα αε6 hOm. 3:, Serpens non modo letale venenum habet, sed etiam pharmacum letalis propulsandi veneni vi praeditum, quod ex serpentum carnibus medici ad remedium conficiunt. Sic ex Adam natura mortali proprium corpus Dei sibi Verbum elaboravit, quod et mortem e medio tollere posset. φ3. Voluit nostram assumere naturam, ut veluti bonus medicus nobiscum infirmaretur; nam medicus, inquit Petrus Chry Sologus Serm. 50 qui Π0nfert infirmitatem, curare nescit et qui cum infirmo non fuerit infirmatus, infirmo non potest conferre sanitatem; ut redderetur nobis plane familiaris secundum illud Pauli: Omnibus omnia factus sum, ut omnes facerem alvsS 1 0r. 9, 22). - Quare Tertullianus adv. Marcionem II, 27: Deum non potuiSSe, inquit, humanos congressus inire, nisi humanos sensu et assectu SuScepisset, per quos Vim majestatis suae intolerabilem utique humanae
mediocritati humilitat temperaret sibi quidem indigna homini autem necessaria, et ideo a Deo digna quia nihil tam dignum Deo, quam salus hominis. s Quod pulchre Chrysostomus ex Moysis facto illustrat, qui rediens ad filios Israel post colloquium cum Domino, suam velabat faciem, quod illi ipsius aciei splendorem ferre non possent , Si enim, inquit hom I de prophet. obscurit. n. 6 Mig. 56, 17 I), servi gloriam, quae illi postea obvenit, cernere non potuere judaei, quo pacto nudam postea divinitatem videre potuissent 3 - , Quia homo, inquit s. Thim a s in p. 15 de humanitate Chr. a. I, per peccatum corruit in infirmitatem, ignorantiam et malitiam, per quas ineptus factus est ad virtutem divinam imitandam, ad veritatem cognoscendam et ad bonitatem diligendam ideo Deus homo factus est, per quod se tradidit homini imitabilem, cognoscibilem et amabilem. - Quam Verbi attemperationem Augustinus saepe extollit atque miratur et praeclare illustrat similitudine scribens tr. 98 in Joan. n. Q Nam et in ipsis, quast Sumimu8, alimentis, usque adeo non est lacti contrarius Adlidus cibus, ut ipse