장음표시 사용
401쪽
Errores adversus unionem hypostaticam in Christo. 391
sublata naturarum differenti propter unitionem magiSque Salva proprietate utriusque naturae et in unam perSOnam atque Subsistentiam sese. ξυπροςo,rto καὶ uiα υπ6Iτασιν ConeVrrente, non in dua personas partitum
atque divisum, Sed unum et eundem Filium unigenitum Deum Verbum Dominum Jesum Christum i). Quibus verbi triple unionis proprietas enunciatur exhibetur Seil in divi Sa in Confusa, inseparabilis. De qua triplici conjunctionis proprietate tribu disseremus articulis.
De unione naturarum in Christo indivisa seu hypostati ea.
1. 0gmatis atholiel probatio. 489. Hoc in articulo disputabimus adversus divisionem induetam a Diodoro tarsensi ' c. a. 394), Theodoro opsuesteno, Nestorio ep. P. a. 428 et Lepori q. a. 418). Theodori opsuesseni errores OmpleXa Stet damnavit synodus ecumente V. an. 2: Si quis defendit Theodorum impiissimum opsuesienum, qui dixit, alium esse Deum Verbum, et alium
Christum, et passionibus anima et concupiscentiis carnis molestatum, et a malis paulatim Separantem se, et ita ex profectu operum melioratum, et XVitae conversatione incontaminatum constitutum, tamquam purum hominem
baptigari in nomine Dei Patris, Filii et Spiritus sancti, et per baptismum gratiam . Spiritus accipere et adoptionem promereri, et ad similitudinem imperialis imaginis in personam Dei Verbi adorari post resurrectionem inconvertibilem secundum intellectum et sine peccato penitus saetum. Et iterum dicente eodem impiissimo Theodoro, union0m Dei Verbi ad Christum talem laetam fuisse, qualem dixit Apostolus in marito et uxore Erunt duo in carne
Nestorii, qui inter adversarios maxime innotuit, errores ita pauciS, Sed dilucide, exponit s. Thomas 3. q. 2 a. Q Alia fuit haeresis Nestorii et Theodori m0psuesten separantium personas seu unionem dissolventium hy-p0Staticam); posuerunt enim aliam esse personam Filii Dei et filii hominis, quas dicebant sibi esse invicem unitas primo quidem secundum inhabitationem, in quantum scilicet Verbum Dei habitavit in illo homine sicut intemplo Secundo per unitatem affectus, in quantum scit voluntas illius hominis est sumper conformis voluntati Verbi Dei tertio secundum operation e m prout scit dicebant hominem illum esse Verbi Dei instrumentum quart0 Secundum dignitatem honoris, prout omnis honor, qui exhibetur Filio Dei, coexhibetur fili hominis propter conjunctionem ad Filium Dei; quinto Secundum aequi Vocationem i. e. communicationem nominum, prout Scit dicimus illum hominem esse Deum et Filium Dei. Admisit ergo Nestorius in Christo duas personas aliam Verbi, aliam filii hominis, hinc unionem tantum
moralem inter Verbum et naturam humanam assumptam unde inferebati Fusius sed praeclarissime hanc unionem describunt in o M. p. 28 c. g 0pusc. XXV, 174J A, ad hi in ep. ad imperat et Lim IX. in symbolo fidei prop0Sit Petro episc. apud Den gingor in enchirid. n. 133 235 et 293): Vincentius
402쪽
392 Tracf. VII. De Verbo incarnato Nestorii haeresis. Mariam non esse θεοτόκου Sec tantum picietoet6κου, ne Vere dici posse Deum eSse natum, RSSum, mortuum. Verum quidem est, Nestorium concessisse in
Christo πρ Isi,nou, sed pro laxiori hujus vocis Significatione, qua signifieat
personam moralem, Subjectum juriS, quo SenSu perSonae physice plures unam constituere OSSunt personam moralem, et per8ona physice una plures induere Ofe8 personas morales quo sensu patres subinde dicunt, Christum locutum esse in persona hominis, in nostra persona. f. etiam Vincent ii Hirin commonis. c. 12 eja Llbum l. p. ad Coelestinum n. 3 et praesertim ejusdem commonitorium opusc. XVIII, 19 et 199 s.); et fuso de horum haereticorum erroribus et fatis et avium Ι, 7 88. Garnerium in
S tentru th. 6 S. 49 I. Rejicienda autem prorsus est opinio eorum, qui contendunt, Nestorium illegitime omnino fuisse a concilio ephesin damnatum, et inter ipsum et Cyrillum lex seu generatim catholicos nullam exstitisse dissensionem de dogmate, Sed tantum de verbis, totamque controversiam revocari ad insignem quandam logomachiam. Haec enim opinio plane injuriosa est in patres plurimos alioquin doctissimos, quos ignorantiae arguit in re tanti momenti; in concilium Oecumenicum ephesinum, cui levitatem inexcusabilem tribuit in damnandis Nestorio ac tot ejusdem asseclis in universam Ecclesiam, quae Secundum hoc somnium tot viros orthodoxo suo excussit sinu in Spiritum ., cujus nutu et assistentia reguntur concilia oeeumenica in suis definitionibus. Cf. fasciculi trimestres tubing. 835 pag. 215 s.; et avius toto I. QNatalis Alexander sec. V diSS. .
492. Contra Nestorii haeresim congregatum fuit cone ephe Sinum Oeeumenicum III. a. 431, quod pluribu canonibus damnavit ejus errores; quorum 2. St: Si qui non Confitetur, earni Seeundum Substantiam Unitum Dei Patris Verbum, unumque esse ChriStum eum propria Carne, eundem ei licet Deum simul et hominem, A. S. Quam damnationem confirmavit pleniuSque expressit Synodus V. a. 553), cujus ean. 4 ita habet: Si quis dicit Aeeundum gratiam, vel Seeundum Operationem, Vel Seeundum dignitatem, vel Seeundum aequalitatem honoris, vel Seeundum auctoritatem aut relationem aut effectum aut virtutem, unitionem Verbi Dei ad hominem actam esse aut Seeundum bonam Voluntatem, quaSi quod placuit Deo Verbo homo, quia bene visum est ei de ipso, sicut Theodorus insaniens dicit vel Secundum solam nomini Similitudinem, quam graeei homonymiam Oeant, per quam nestoriani Deum Verbum JeSum et Christum Oeantes, et hominem separatim Christum et Filium nominanteS, et dua persona. δύο προσ-α mani seSte dicenteS, per Solam nominationem et honorem et dignitatem et adorationem et unam personam ξ προI6,που et unum Christum confingunt dicere; sed non Confitetur, Sieut SA. patres doeuerunt, unitatem Dei Verbi ad carnem animatam anima rationali et intellectuali secundum compositionem, id est Seeundum SubSiStentiam κα0' υποστασιυ), laetam, et propterea unam ejus
403쪽
Thesis CXLVIII. Persona unitas in Christo. 393SubStantiam μια tri unoIzαItυ), qui St D. N J ChriStUS, Unu de S. Trinitate, talis A. S. 493. hesis CXLVIII. Ex irinis iteris manifesto Constret,
Demonstratio. In thesi tuemur unionem Verbi eum humana natura non suisse moralem tantum Seeundum inhabitationem, asseetum. Operationem, Sed omnino SubStantialem, qua unum phygiee Sulaeetum, unum prodiit individuum. X plurimis argumentis, quibus dogma Catho lieum probari potest, potiora quaedam eligimus. Utemur 1. argumento generali Duplieem reperimia Seriem Veritatum revelatarum prima revelatur Christus Filius Dei th. 107 verusque Deus th. 109); altera idem, qui verus Deus demonstratus fuit, probatur etiam VerUS homo th. 146). Atqui prima veritatum Series non de uno de alio autem
altera affirmatur, Sed utraque de uno eodemque plane uiueeto, de JesuNaZareno. Si ergo revelatum, Deum verum esse Simul verum hominem J Christum natum de Maria V., passum, mortuum etin, et illum hominem JeSum esse ipsum aeternum Dei Filium, verum Deum, Seu Unum idemque Subjectum et individuum, unum eundemque J Christum Simul SS hominem et Deum. Quare ita saeta Si unio, ut una eSSet utriuSque naturae perSOna. Quod argumentum ita quoque poteSt proponi: Hypostasi est Ultimum Subjectum Omnis praedicationis Atqui non de alio subjecto humana, de ali divina praedicantur. Ergo unum est praedicationi Subjectum, de quo divina et humana affirmantur. Ergo una Si perSOn Seu hyp0StaSiS, quae habet utramque naturam. Quare uni saeta Si in unitatem hypostasis Seu est hypOStatieu. 2. Ita Paulus, ut ad quaedam testimonia in peeie veniamuS Rom. 9, 5 eundem plane, quem exhibet unum ex Sraelitis, quique dicebatur ChriStus J. affirmat esse Deum, super omnia benedietum, SeribenS: Quorum patre8, et eae quibus 8 Christus secundum amem, qui hic idem, non alius ab eo distinctus est super omni Deus benedictu in ecula, Amen. LXpendantur etiam Is 9 6 Parnulus enim natus est nobis, et silius datus 68 nobis, et factus est principatus super humerum ejus et scabitur nomen ejus Admirabilis, Consiliarius, Deus, Fortis, Pater futuri seculi Princeps pacis Matth. 16, 16 Respondens Simon Petrus diaeit es Christus, Filius Dei ini Joan. 8, 58 Amen, amen dico Obi8, antequam Abraham steret, ego sum 1 Cor. 2, 8 Quam Sapientiam Dei nemo principum hujus seculi cognovit si enim cognovissent, nunquam Dominum
404쪽
394 Trach. VII de Verbo incarnato. hesis CXLVII. XLIX. Personae
gloriae crucisaeissent. Ex quibu argumentum hujus formae derivamus: de uno eodemque Subjecto et individia Constanter praedieantur et humanam divina. Atqui hoc fieri non potest, Si alius est Deus, alius homo; si moralis tantum Stinio, non physica et substantialis inter Deum erbum et naturam humanam Si non unu idemque eadem perSOna Simul est Deus et homo neque enim propter intimam unionem moralem inter Virum et UXOrem, qua una Sunt caro, licet praedicata viri de Xore, et hujus dotes de illo affirmare. Ita ergo laeta est unio, ut Deus Verbum et homo Christus Jesus Sit una eademque perSona. Quare Unio Si hypo Stati ea vi cujus natura humana aSSumpta fuit in Unitatem perSonae.
3. Accedunt Joan. 10, 30 1. Cor. I, 23; Bar. 3, 36 8. et Phil. 2 9 Supra n. 469), cujus loci occasione Cyrillus lex in dies quod unus est Christus Migne 75, 1282 scribit: Universum administrationis in carne
mysterium plane in contrarium mutabitur secundum Nestorii errorem). Neque enim Deus natura exsistens atque e Deo Verbum seipsum ad exinanitionem demisisSe cernitur, neque humiliaverit semetipsum sed e contrario relatus quidem fuerit40mo in Deitatis gloriam inque excellentiam omnium Supremam acceperit vero et formam Dei et exaltatus fuerit assessor atri laetus. gEt p. 1315 , Neque ut videtur Verbum caro factum 86 Sed αυθρωποπολιτης h. e. hominis ineola et conveniens fuerit illum Filium Dei non hominem, sed humanum Oeare, quemadmodum et qui Nagaret inhabitavit nagarenus dictus est, non Nagareth. Quin imo nihil prorsus obstiterit, si commentum illorum Verum St, hominem Vocari una cum Filio Patrem et Spiritum sanetum. Habitat enim in nobis per Spiritum sanctae et consubstantialis Trinitatis plenitudo. gIn diat vero quod unus est Christus p. 1346 cit verbis Joan. 3, 16 Sic enim Deus dileaei mundum, ut Filium suum unigenitum daret eici, ita prosequitur: , Cum vero Dei a Patris dilectionem erga mundum ita extollat et immensam atque inexhaustam fuisse dicat, cur haeretici hane elevant atque imminuunt dicentes, non Verum Filium pro nobis datum esse, sed quendam e nobis per gratiam in filium adoptatum, eumque in naturalis Filii locum attollente S, eum sit Unigenitus, qui pro nobis datus est 3 Cf. Cassianus de inearn. praesertim III, 9 HV, 6 S. V, 3 8. Thoma c. gente IV, 34.
1. Praeterea Jesus Christus passim Patri et Spiritui S connumeratur, ut 2 Cor. 13, 13 Gratia D. N. I. Christi et curitas Dei et communicatios Spiritus it cum omnibus vobis 1 TheSS. 3, 11 2. TheSS. 2, 15 Rom.
15, 30; ita etiam in symbolis, passim in doxologiis Atqui ita Christus
non SSetinu idemque, una eademque eum Filio Patris unigenito per-Sona jam non trinitaS, Sed quaternita esset profitenda Merito ergo Cyrillus at exposita doetrina catholica adversus Nestorium SeripSit in p. anathem. n. 23: Hoe ita Sentire edoeti Sumus aras apOStoli et evangelisti et ab universa divinitus inspirata Seriptura atque e verae beato
Iemni rea Nestorium usque tractitione comProbatuΓ.
405쪽
Demolistrati p. I. EX Symbolis eadem argumentandi Orma prObatur dogma atholieum, qua illud demonstravimus e divinis literis. Et revera in iisdem diserte profitemur, eundem plane, qui est Patris Filius Deus de Deo, genitus non saetia S, On SubStantialis Patri ut in symb. ni-eneno), nutum e Maria V., paSSum, mortuum, Sepultum. Atqui si ita hominem, inquit Leporius in lib. emendationis, gum De natum eSSedicamus, ut SeorSim quae Dei Sunt, Soli Deo demuS, et SeorSim quae Sunt hominis, soli homini reputemus quartam manifestissime inducimus in Trinitate personam, et de uno Filio Dei non unum, sed facere incipiemus duos Christos, quod a nobi jam Dominu et Deus Christus avertat. Quare Synodu ephe Sina, CenSen NeStorium Symbolo tenen praedamnatum deerevit uet. 6: non SSe alteram fidem Seribendam V et concilium VI aut 3: Sufficiebat quidem ad perseetam orthodoXae fidei cognitionem et confirmationem Oe nieaenum pium et orthodOXum Symbolum. in Cyrillus aleX. Nestorium paSSim e e refellit, ut in ep. ad mon. n. 6 ep. Fn 3 et . 495 Demonstrati p. II. Nestorius et qui illius ampleotuntur divisionem, ab hisce abhorrent et in pSorum hypothesi Omnino ConSequenter propositionibus Verbum duas Subiisse nativitates Verbum esse e Maria V. natum Deum SSe paSSum, mortuum ete. Atqui hae geminaeque propOSitione paSSim reperiuntur in antiqui SSimorum patrum Seriptis. Ita Seribit ad ephesios n. 18 Ignatius ' a. 107): Deus noster J Christus parturiebatur a Maria; et n. 7: Unus est medieta et carnalis et spiritalis, laetus et non metu Si in earne nutUS DeuS, in morte ita aeterna, tum ex Maria, tum ex Deo primum paSSibilis, dein Seil. OSt resurreetionem impassibilis. Irenaeus ' a. 202 V, 17: Verbum Dei per
divinam extensionem manuum in Cruee), ut quidam e Senioribus dixit, Congregavit duo populos ad unum Deum: et ib. e. i. 2: Verbum Dei Sanguine Suo nos redemit, et in euehariStia alieem Suum Sanguinem, panem Suum Oppii Confirmavit; et X Evangeli et epist. Joanni probat III, 16 damnari blasphemas regulas, quae dividunt Dominum, qUantum X pSi attinet, cultera et altera substantia i 0 hypostasi dicentes
eum laetum. Melito fl. e. a. 70 seribit ap. Gallandium I 679): Deus passus Sta manu fraelitica. - Clemens romanus ' c. a. 100 ep. 1 ad Cor. n. 2:, Passiones Dei erant ante oculos vestros. - Tertullianus s. c. a. 200)de earn Clir. c. 5: Nonne vere crucifixus est Deus nonne Vere mortuuS St, ut Vere crucifixus est ' Disputationem c. raxeam c. 27 ita concludit: Videmus duplicem fatum non confusum, sed conjunctum in una perSOna Deum et h0minem. - Dei passi mentionem faciunt etiam Tatianus ct sec. II)or adV. graeeos n. 13 et Clemens aleX. '. c. a. 200 in Protreptico . 66:, crede, homo, homini et Deo crede, homo, pasSO et adorato Deo Viventi. -
406쪽
396 Trach. VII de Verbo incarnato Potiores formulae,
Alexander alex. 4 326 serm de anima et corp. Mig. 8, 595 n. 5:, Quaenam, oro, neceSSitas Deum coegit in terram descendere, carnem as8umere, panniculis in praesepi involvi lactante sinu ali, baptismum a famulo suscipere, in crucem tolli, terreno sepulcro infodi a mortuis tertia die resurgere . . . Spicite, O homine aspieite, Omnes populi, prodigia nova Ligno eum HS penderunt, qui terram expandit clavis eum confixerunt, qui mundi fundamenta stabilivit circumscripserunt eum, qui coelum circumscripsit ete. Cf. Tub Qti Schr. 188 p. 119 s. martyrum testimonia dedimus opusc. XIII praef. n. I Ss Denique huc referri possunt objeetiones judaeorum et gentilium, qui passim christianis exprobrabant, Stultum esse atque impium, Deum natum credere e muliere c. 449), crucifixum y nec posse Deum immutabilem fiuri hominem, nee mori immortalem. Iura patrum testimonia reperies in actis eone ephesin Sess. 1 Hard. I, 1399-l4I et apud Cassianum VII, 24 s.
496. Seliolioli I. Unica difficultas eaque vix mentione digna contra
thesim petitur ex Chrysostomi hom. 3 in p. ad Hebr. Sufficit enim contextum inspic0re, ut liqueat s. doctorem non duas in Christo asserere hyposta-ses, sed inculcare Patrem et Filium esse duas realiter distinctas hypostases. Explicans verba PS. 44, 7 Thronus tuus, Deus, in seculum eculi virga aequitatis virga regni tui. Dileaeisti justitiam et odisti iniquitatem propterea un- init te Deus, Deus tuus, oleo insultationis prae participibus tuis, quae Paulus allegat Hebr. I, 8 . notat: Apostolus et udaeos et auli famosaten discipulos et artanos et Marcellum et Sabellium serit et Marcionem. Quomodo γJudaeos quidem ostendens unum et eundem esse duo, tum Deum, tum hominem alio Vero, Pauli famosatent, inquam, diseipulos, eo quod de aeterna haec disserit exsistentia et increata essentia. Nam in oppositione ad illud fecit posuit hoc Thronus tuus, Deus, in seculum seculi contra arianos iterum hoc idem, et quod non est servus contra Marcellum et illos alios, quod duae sunt
hae persona distinctae scit Pater et Filius secundum hypostasin contra marcionitas, quod divinitas non ungitur, sed humanitas. CL duplicem di 8S., aliam Gabrielis Danielis, aliam Jgn. Tent scher, in thes theol. d. accaria IX. Cf. Stentru th. 12. 3. 497. Seh0lion II. Juverit paucis expendere potiores formulaS, quibus
patres unionem Verbi cum humana natura designant. Voeant eam I. phy8icum, naturalem, 88entialem, substantialem non R. ut negentη eam esse supernaturalem, neque . quia existimant unionem factam esse immediate inter naturam divinam et humanam ); neque e. ut significent unam ex ea prodiisse naturam; sed . ut exleudant conjunctionem moralem per affectum, Secundumi Huc spectant etiam verba Pauli 1 Cor. 1, 23: Nos autemsraedicamus Christum crucifixum . Ddaeis quidem scandalum gentibus autem stultitiam. ex quibus Verbis praeclarum pro dogmate catholico derivat argumentum Cassianus III, 84s. f. de gentilium objectionibus Maranum de divinit Christi II, 2 IlI, 2 Kraus Romasotterranea 872 l. 4 pag. 22. DUnionis supernaturalitatem illustrat Schoeben Mysterien 55 s.' Uni enim facta est immediate inter personam Verbi et naturam hu-mnnam, ne proinde mediante personalitate Verbi cum natura divina, ut ait Rusti-inum diaconus contra acephalos , Non Deus Verbum per divinam naturam, sed divina natura per Dei Verbi personam unita dicitur carni. φ
407쪽
qnibus significatur unio in Christo. 397 operandi virtutem tantum, qualem aimisit Nestorius; et e ut inculcent unionem SSe intimam, Veram realem Objeetivam independentem ab actibus, vicujus Christus sit objective unum subjectum et individuum. Haec abunde c0nstant ex historia controversiae cum estorianis, conira quorum haeresim in
primis adhibitae fuerunt hae formulae. Ita Cyrillus et synodus ephesina anath 3 statuit: Si quis in uno Christo post unionem dividit hypostases
ipsasque ea tantum conjunctione inter Se connectit, quae est secundum dignitatem vel auctoritatem Vel potestatem, et non e potius concursu, qui S Secundum naturalem unionem καθ' ἐυωIt pDIDO V), A. S.; et hunc anathematismum explicans in apol contra orient docet , Quod si naturalem unionem dicimus, veram intelligimus. Non igitur confundentes naturas, neque ipsas inter se permiscentes naturalem dicimu laetam unionem, Sed ex duabus rebus dissimilibus, Deitate nimirum et humanitate, unum factum esse Christum et Filium et Dominum ubique affirmamus. - Et Damascenus . . III, 3 n. 8 , Substantialem obat δη dicimus unionem i. e. Veram et non imaginariam substantialem, non quod duae naturae unam compositam naturam esse-eerint, sed quod in unam Filii Dei compositam hypostasim inter se unitae sint Quinimo substantialem ipsarum disserentiam integram et incolumem Servari statuimus. Cf. Rusticus diaconus contra azephalos Migne 67, 194); Thomas sinus III, 7; leut gen n. 98 S. 498. Qua occasione subtiliter quaerit Lugo . II S. 4 S., utrum Verbum unitum Sit naturae assumptae substantialiter, an accidentaliter tantum Η0 posterius potest videri probabile ideo, quia quod advenit alicui enti in actu completo, dicitur ei accidentaliter advenire eam igitur humanitas accedat Verbo, quod est in se perlaetum et completum, unietur ei non substantialiter, sed accidentaliter. Respondet vero hunc in modum: Substantia dicitur illa, quae est prima radix determinata et fundamentum aliorum omnium, quibus ideo dicitur substare, et quae per se exsistit unde omnia, quae pertinent adeonstituendam illam primam radicem in tali ratione sunt etiam entitates sub- Stantiale . . . Quo Supposito constat, unionem etiam hypostaticam humanitatis cum Verbo debere esse substantialem, quia haec uni constituit intrinsece hominem. Hae enim unione sublata non manet homo, sed humanitas. φe Ontenso ver in theol mentis et cordis l. 9 diss. 3, 1 axioma illud ita restringit , Illud quod advenit enti completo, advenit accidentaliter, nisi trahat illud, cui advenit, ad consortium sui esse Verbum autem advenien humanitati facit eam consortem suae subsistentiae, unde illi substantialiter unitur. Cf. S. Thomas 3 p. q. 24 6 Scheebe g 215. 499. II. Patres affirmant naturas in Christo non varari, e tantum di8tingui, imo secerni solum posse κατα θεωρια secundum menti conciderationem. Haec vero doctrina non favet errori monophysitarum nam ab illis qu0que proponitur, qui huic haeresi gravissime restiterunt. Sciendum enim est distinctionem secundum considerationem opponi quidem diStinctioni reali subinde tamen etiam divisioni. Atqui patres cum affirmant, naturas in Christo ratione tantum distingui, hanc distinctionem opponunt d Visioni et separationi nestorianae. Sane eodem modo dicunt in homine animam a corpore ratione seu κατα θεωρια distingui, non negata propterea reali animae a corpore disserentia realem enim divisionem volunt tantum exclusam. Quare hae loquendi ratione a negative excludunt unionem moralem; 0Sitivo
408쪽
398 Trach. VII de Verbo incarnato Una natur Dei V. ine. h. affirmant subjeet unitatem comparate e unitatem personae in duabus Christi naturis conserunt cum unitate naturae in trinitate personarum. Sicut enim personae divinae, etsi re ab invicem distinguuntur, vinculo ejusdem substantiae ita uniuntur, ut absolute nunquam re ab invicem separari vel dividi possint sic unitione semel facta, natura humana ita adhaeresei Verbo, ut ab eo nunquam Seorsim Isistat, nunquam dividatur, Sed 0nsideratione
tantum dividi veluti possit. Cf. 0 hac comparatione . 84 ' Rusticum I. c. M ig, 67, 17 8.); Alcvinum de fide Trinit. III, 13; Bernar dum de consid V, 9; et avium IV, 34 14; 0 VI, 9. Oceasione tamen hujus comparationis nota, licet dici possit in Christo esse aliud et aliud tamen, illa propositio Christus est aliud et aliud potius est neganda quam concedendas, inquit Suare in comm. in . p. q. 16 a. I, quia Significaret diversitatem in supposito, seu duo S Se Suppo Sitn. 500. ΙΙΙ. Non defuerunt, qui eum Cyrillo lex ad inculcandam intimam Verbi cum humana natura conjunctionem uterentur formula las φυν ςz00 ΛGIGD GaIαρκυ):1ευη una atrii a Dei Verbi incarnata, de qua tener 1. eam per Se nullatenus favere errori monophysitarum, quod evineunt argumenta tam interna, quam externa. Sanem in conciliis chalcedonensi, constantinopolitano II et latera non si sub Martino , in quibus profligatae fuere omnes monophysitarum formulae, approbata et recepta fuit haec loquendi ratio usurpata sui patribus quoque orthodoxis, quieontra monophysitas decertarunt. Praeterea e constat, Cyrillum disserte docuisse, in Christo etiam post unitionem duas sedulo secernenda esse naturaS, easque in Christo esse integras et inconfusas. Quare ipse Theodoretus, Cyrilli alioquin adversarius, testatur p. 83 Se ad duarum naturarum Veritatem demonstrandam uti Cyrilli et Theophili libris, , aperte siquidem et
duarum naturarum discrimen nos docent, et immutabilitatem divinae praedicant naturae. Ad haec d Cyrillus, qui prae ceteris hac usus est formula, scripsit l. contra Synusiastas seu eos qui confundunt naturas, cujus fragmenium exhibet Mai N. B. P. II, 449 s. et eam explicans omnem monophySitici erroris ab ea removet suspicionem. Ita enim scribit ad Successum p. 46:, Si dicentes unam naturam Verbi tacuissemus, ac minime adjugissemus incarnatam Xcluso propemodum dispensationis mysterio, esset fortasse illorum rati non inepta, dum interrogare se simulant ubinam est in humanitate persectio, aut quomodo subsistit substantia nostra Sed quia et illa inhumanitate perfectio et essentiae nostra declaratio est, dum dicimus incarnatam, desinant baculo niti arundineo. 2. Hac ormula signiscatur unitas Christi ontologica negatur scit duas esse in ipso naturas Subsistentes, Deum et hominem, sensu neStoriano, et docetur naturae jam in Verbo subsistenti subjungi alteram . e. humanam, ut sit Deus incarnatus, ut illa principaliter emineat, haec accessio ejus sit illa fuerit Semper et pergat esse, altera velamini instar nuper illi ita accreverit, ut sit propria Verbi jam in natura divina subsistentis, et per se eorsim est Sit, ne unquam fuerit. Quare 3 ad rem unt, quae hujus formulae occasione disputat Gelasius, et quae ex eo adducit Fulgentius ep. 14 n. 19 , Nam et cum dicunt, unam fui 8Se naturam incarnatam, volentes hoc modo velut ostendere Singularem, nullatenus evadunt significationem duarum Dum nim dicitur unam divini-
409쪽
Unio hypostatica 399tatis naturam fuisse incarnatam, remotis ambiguitatibus, altera erit ima e incarnata est, alter qua incarnata perhibetur quoniam non eadem erit natura deitatis, quae incarnata est, quae est natura carnis, qua incarnata firmatur; neque seipsa natura deitatis in earnata Si sed natura carnis instarnata cognoscitur. Cyrillum tuetur etiam Facundu episc. hermianenSi l l . . Merito ergo Onc. oecumenicum V can. 8 de hac formula Statuit: Si quis ex duabus naturis, deitate et humanitate confitens unionem laetam fuisse, vel unum naturam Dei Verbi incarnatam dicens, et non sic has voces intelligit, sicut Ss patres docuerunt, quod ex divina natura et humana unitione secundum subsistentiam καF urto IetαItu facta, unus Christus actus est, sed ex hujusmodi vocibus unam naturam sive substantiam deitatis et earnis Christi introducere conatur, talis Α. S. CL Suare disp. 7 Seet 2 Frange linthes 35; et avius IV, 6 s. et t. VI.50 I. IV De formula uni hypostatica . - Prae Ceteri vero Ormulis a patribus ad designandam Verbi eum natura aSSumpta Conjunetionem adhibitis Solemnis est ea, qua illam appellant unionem καθ' υπ-αItbhypostaticam Seu Seeundum subsiStentiam. Qua non Signifieatur duas in Christo unitas fuisse hypostaSes, Sed unionem non SSe Speei tenUS, eXternam, morulem tantum, ut Censuit NeStorius Sed Veram et substantialem, pro illa et 'nostασεως ignissieatione, qua Opponitur ei, quod Stinane et evanidum, phantasma. Ita ille in desens anathemat 2 adv. Theodoretum Mig. 76, 402 unionem καθ' urt6σταItv Xplient, ut it Uni κατα αλ θειαv vj viii unu intelligitur atque est Christus, idem Deus et homo. In primi vero ea Ormula, ut nune paSSim Xplientur, dieitur Unio, vi cujus non duae sunt in Chri Si personae, Sed una tantum quod natura humana ita necesserit ad Verbi personam, ut hujus fieret propria in eaque SubSisteret. Quam unionem ita praeolare describit Epiphanius haer. 77 n. 29: Verbum descendit de coelo et in Se pSO carnem SubSi- Stentem secit ex utero S. Virginis et integram humanam naturam perseete in Se transplasmavit. jam sec. III. Hippolytus e Noetum n. 15:-Unigenitu perfectum est Verbum, ear autem per Se pSam eorSim Verbo non potuit subsistere, quia in Verbo habebat consistentiam i). Verum hae melius intelligentur eXposita prius hypo StaSi notione.
502. . Denique patres in suis disputationibus praesertim tum contra gentiles, tum contra apollinaristas solent diceres Verbum carnem a88un Si886'Thomas sinus III, 8 A stilo suo proprio ita eam describit, ut sit unio, vi
DHUS , natura superior inseriorem invadendo domaret, sibiquo subjugaret, suam efficeret, Suo uri censuique manciparet, nec extrinsece illi, sed introrsum dominaretur: eam ageret gereretque ut suam, ac proin natura inferior suo in se ipsum jure exuta Superiori accederet et insereretur, nec seorsim per se atque in se conSisteret, Sed illi meliori adhaeresceret, illi incumberet et inniteretur. Ἐ1. Stentru th. 14.
410쪽
400 rael. VII de Verbo incarnato Explicati notiouum. mediante anima. Ea autem Dinia a non ita est intelligenda, ac si negetur ἡ- modiata Verbi conjunctio eum tota humana natura, vel affirmetur Verbum Seorsim corpus et eorSim SSumpsi SSe animam. Utrumque enim S erroneum. Verum patres ea illud ipSum Signifiearunt, quod . Thomas . . q. 6 a. 1 ita Xprimit , Secundum Ordinem ausalitatis ipsa anima est aliqualiter causa carnis uniendae Filio Dei. Non enim esset assumptibilis nisi per . ordinem, quem habet ad anim9m rationalem, Secundum quam habet, quod sit caro humana; et iterum q. 50 a 2 ad 2 , Verbum Dei dieitur unitum carni mediante anima, in quantum car per animam pertinet ad humanam naturam, quam Filius Dei assumere intendebat; c. gentes IV, 44 praesertim vero in 3. d. m. o. I, ubi sol. 2 etiam statuit: Dicendum quod Divinitas mediante spiritu animam assumpsit, sicut anima mediante corpus sicut enim corpus
non est assumptibile nisi per hoc, quod habet animam ita anima non est assumptibilis, nisi per hoc, quod mens in ea est, per quam imaginem Dei habet. gQuae Oxplicatio sacilius intelligetur, si probetur quorundam theologorum opinio, Deum non potuisse hypostatice assumere naturam irrationalem n. 445β);
tunc enim liquet, carnem eatenus tantum potui S Se a Verbo assumi, quatenus est pars naturae rationalis, intuitu ergo animae rationalis eandem informantis.
Cf. Bonaventura Brevit. IV, 3 e tris i in IV, 13 Phi mira citi in IV, 9. 2. Uberior atholici dogmatis de unione hypostatio illustratio.
503. Jam ad accuratiorem dogmatis catholici de unione hypostatica in Christo Xpositionem ueCedamus. Quam ob rem nonnulla praemittemus de hyposta Si notione.
Lemma I. Essentia cf. n. 39 a. sive Summa notarum SSentialium, qua unumquodque in certa specie et entium ordine constitutum intelligitur, usu communi a s patribus et ab universa Ecclesia recepto appellatur a- tura n. 3138 . Quatenus Vero consideratur subjectum, sive is, qui habet naturam et per naturam constitutus esse intelligitur hic unus in certo rerum ordine, dicitur hypostasis Ad rem . Thomas in . p. q. 17 a. 2: ESSepertinet et ad naturam et ad hypostasin. Ad hypostasin quidem sicut ad id uid habet esse ad naturam autem sicut ad id, rum aliquid habet esse. Uno verbo dicere possumus, id quod objicitur considerationi, quid aliquid Sit esse naturam vel essentiam; quod vero objicitur distinctioni, quis sit, esse hypostasim i).i Quaedam de ipsis nominibus, quibus modo saepius utemur, notabimUS: 1. Natura vel essentia dicitur etiam quid ditas vel substantia, quamvis olim apud patres non satis fixa fuerit vocis substantiae significatio aliis idem erat ac natura seu essentia, aliis idem quod modo hypostasis, hinc non verebantur in Deo tres affirmare substantias quae significatio jam est obsoleta. Cf. infra n. 5.2 Hypostasis solet non solum diei substantia, sed etiam subsistentia, Suppositum, persona si de rationali hypostas est sermo, qua de re infra).3. Subsistentia a verbo subsistere derivatur, quod significat a. esse ens verum reale, Solidum, in oppositione ad fictum, apparens et intentionale vel D. X-SiStere, vel e esse substantiam in Oppositione ad accidens, vel . esse substantiam primam totam per se et seorsim exsi fitentem, quae est maxime propria significatio tam verbi subsistere quam substantivi subsistentiae praesertim quod tres praeee'