장음표시 사용
431쪽
Exceptioni satisfit. 42 id iis utens ad suo sine in Omnibus, quae agit ut Dei legatus Natura vero humana in his cooperatur naturae divinae, et dum Christus qua Verbum rerum univerSitatem gubernat, ipsa Oe cognoscit et approbat. Quare merito Cone lateranen Se Seer. 5 an. 15 decernit: Si qui Secundum Seeleroso haeretico deivirilem operationem, quod graeei dicunt θεαυδρ qu, Unam operationem inSipienter SuSeipit, non autem duplicem eSSe eonfitetur Seelandum S patreS h. e. diVinam et humanam aut ipsam θεανδρtκην, qUR POSita St,moVam Oeabuli dietionem unius esse designativam, Sed non utriuSque mirifieae et glori OSae Unitionis demonstrativam,
528. Seholion ΙΙ. Exceptioni satissit - organi appellatione humanae Christi naturae a patribus tributa abusi sunt ad Suo errores tuendosariani, pollinaristae, estoriani, utychiani, On Otheletae, qui inde inferebant, unicam esse Christi operationem, siquidem artificis et instrumenti una esset operatio. Verum haec loquendi ratio nullo modo haereticorum erroribu favet organum enim patres naturam humanam respectu Verbi appellant vel ut significentiam non esse connaturalem Verbi naturam, Vel quia organi rationem revera habuit in Verbi operationibus, maxime in operationibus miraculosis. Tunc vero notetur, duplex SSe Secundum Thomam . . q. 19 a. I Organi genus, in animatum et animatum, quod sicut proprio vitae principio ita et propria agendi virtute est instructum, cujusmodi est famulus respeetu domini sui. Atqui humana Christi natura censeri debet organum animatum, cui propterea adscribenda est tum propria actio, tum propria operandi virtus; et est quidem verissimum organum tum univerSim, quod Sit creata et obnoxia natura tum nominatim, quod sit natura Verbi ab eo tamquam ab habente pendens. Sed instrumentum est plane singulare et eximium, incomparabile et inauditis praefulgens praerogativis, cujus organi ratio potissimum elucet in operationibus ontologice supernaturalibUS, ad qua8, licet eae proficiscerentur a divina natura, subinferre voluit Dei Filius etiam ministerium aliquod humanae suae naturae, ut cum tangendo Sanabat, insufflando dabat Spiritum sanetum, vocando suscitabat a mortuis. Quare Si adversarii urgent, artificis et instrumenti unicam esse operationem, ideoque etiam Verbi et humanae naturae unam esse operationem facilis ecdietis est responsio. Distinguere enim licet illud principium una utriusque est operatio, Si instrumentum est inanimatum, cone. Vel transeat; si est animatum, Subd. p Uy 84 eae, nego moraliter, quatenus utriusque operatio ad eundem Scopum
vel effectum tendit, concedo; sicut famuli jussu domini eleemosynam dantis propria est actio physica distincta a jussione domini, licet una tantum sit eleemosyna. f. Petavius VIII, 2 et 11 f., qui regulas novem tradit, ut rite do Christi operationibus judicetur.5 29 Corollarium I. Etsi duplex est operatio Christi, unus tamen est sperans ob unitatem personae actiones enim tribuuntur Supposito), quae est Deus homo, qui, cum in terris degeret, et ut Deus Se ipsum gerebat, et ut
h0mo operabatur Scit et quae Deum et quae hominem addecerent Sicut homo nunc ratiocinatur, qua rationalis est, nunc cursitat, qua corporeuS: et quidem philosophatur cum corpore, non corpore, et cursitat cum ratione, non ratione;
432쪽
422 Trach. VII de Verbo incarnato De Christi libertate. undo duplex et longe dissimillima est operatio philosophari et cursitare, etsi unus idemque est, qui philosophatur et cursitat, quique si libet et cursitat philosophando et philosophatur cursitando, ut ait Thomas sinus V 6.
Liquet etiam quo sen8 actione sint naturarum, quo SenS Suppositorum:
suppositi sunt, ut principii, tum d illas elicit naturae ut principii, quo eliciuntur.530. Corollarium II De libertate Christi. Cum humana voluntaSessentialiter Sit libera, et libertas vera sit ejusdem persectio, ConSequitur humanam Christi naturam suisse libertate praeditam. De qua notamUS: 1. Libertatem humanam Christi mediam sessu inter libertatem Dei
propriam et eam, quae est creaturarum. Cum illa habet Commune, uteire bonum honestum tantum versari queat eum libertate purarum creaturarum habet commune idemque diversum a libertate Dei, quod neque eonStat puro unicoque actu neque habet impeeeantiae praerogatiVam vi ipsius 8Sentiae.
2. Fatemur gravissimis difficultatibus veritatem do humana Christi libertate 8Se obnoXiam Rusmodi tamen . 0 est ea, quae petatur ex Chri8ti impegeabilitate, cum et Deus et angeli libertate fruantur, etsi ornantur impeccantiae praerogativa quamvis aliter atque aliter, ille natura, hi gratia). Neque . talis St, quae petatur ex visione beatifica, quae corollarium fuit unionis hypostaticae. Nam visio beatifica excludit quidem libertatem ad malum ut quandam libertatis creatae rubiginem, non sero funditus tollit libertatem: imo eam perficit. Tali neque e. est, quae petatur e pugna inter voluntatem divinam et humanam Christi necessario admittenda, probata libertate humana; ejusmodi enim pugna eyclusa est ipso impeccantia dono, et excluditur a beatis quoque incolumi manente eorum libertate.
. . ali Ver ea St, quae Oritur hine quidem ex admissa impe0- cantia Christi, inde vero ex ejus obedientia libera et meritoria in obeunda morte ab aetern ad reparationem humani generis a Patre prae- desinita, quae ita in Orma proponi potest Christus in obeunda morte vel fuit libur vel non sui libur. Si non fuit liber, mors ejus non fuit meritoria et ita corruunt praecipua theoremata de redemptione per Christum Si vero sui liber, potuisset etiam non mori, Consequenter tranSgredi praeeeptum paternum, quo mor ei erat praeeepta, ideoque peceare quod pugnat eum ejus impeeeabilitate. Ergo vel neganda st Christi libertas vel impeccabilitas. 4. Th0ologi in hac dimicultat solvenda in diversa abeunt. FraneiSeu Amie reeenset de inearn. d. 254 3 cire 17 varia SolutioneS. Sunt, qui putent mortem Christo praeceptam fuisse, sed potuisse Chri-Stum petere diSpenSationem, qua non petita, non ObStante praeeepto libere mortuus est de qua Sententia es Lugo d. 26 S. 8. - Sunt, qui eum YSamber in 3 p. q. 18 d. 24 6 Statuant, praeceptam quidem fuisse Christo mortem in genere at non in peei et individuo secundum Omnia motiva et adjuncta interna et externa temporis, Oei, modi te , ide0que
433쪽
praeceptum illud non impedivisse, quominus mors, quali hie et nune a Christo acceptabatur, esset libera et meritoria; sicut et martyrum mors est libera et meritoria, etsi natura ipsa moriendi necessitati sint obnoxii. Alii contendunt, Patris mandatum anteeedenter ad liberam Christi eleetionem non fuisse triclum praeeeptum, Sed tantum Patris beneplacitum, ita ut Patri alter quoque redemptioni modus suiSSet gratuS, si Christus illum elegisset consequenter vero ad liberam Christi electionem voluntatem Patris conditionatam transiisse in absolutam ratum habendo modum a Christo libere eleetum. - Alii negant proprie dictum praeeeptum, quod tantam personae Christi dignitatem, Sapientiam atque anetitatem minus videtur deeere, neque requiritur ad obedientiae persectionem hae enim e Sineerior St, quo minUS qui Spraeceptum eXSpeetat, Sed illud praeverten paratu est ad Omne ObSequium, quod alteri agnOSeit gratum. Cf. S. Thoma 3. q. 18 R. 4 Fran
531. Corollarium III De compositione Christi. - Cum Verbum humanam naturam aSSumpserit in unitatem personae, ideoque Christus in duabus naturi inconfusis secundum cone chalcedonense Xsistat, OmpOSituSet persona Christi composita poterit affirmari quae loquendi ratio vel diserte Vel aequivalenter occurrit apud patres et in conciliis. Sed
1 ab hac compositione omnis impersectio creaturarum propria St X- cludenda unde Verbum et natura assumpta diei quidem possunt elementa con8tituentia Chri8tum, non vero partes, quae se mutuo perficiant perfieitur enim tantum natura assumpta. Merito autem haec dicitur sub aliquo reSpectu plus, Sub ali minus esse parte. Minus est, quia accedit ad Verbum, quod est totum sub ratione iam naturae quam personae perfectissimum: tu Veroes parte, quia formae instar constituit Filium Dei vere hominem, parti autem non At, Sed totius aliquid constituere in certo genere vel Specie. Compositionis deinde est, ut totum sit majus sua parte. Atqui Christus non 8 aliquid majus seu perfectius quam Verbum Olum. 2. NOVeris, personam Christi duplici modo spectari posse formaliter et materialiter, prout considerantur sive is qui possidet, Sive ea quae POSSidet. Formaliter qua persona est simplex est enim ipsa hypostasi Verbi, quae SSumptione naturae humanae in rati0n personae nullatenus perficitur; materialiter persona Christi est composita, quatenus praeter naturam di*inam, quae ipsi est essentialis, aliam habet, quasi accidentis instar ad illam accedit; et ita quidem, ut eam nullatonus mutet. Quod si Christum formaliter considero ratione muneris, tunc an ita consideratus dici debet 0mp0Situs nam de ratione Christi est, ut sit Deus caros aetus.
3. Quare ita in forma respondendum os ad difficultatem nonnihil intri-eatam hypostasis Verbum est hypostasis simplex hypostasis Christus est hy-Ρ0Stasi composita. Atqui hypostasis simplex et hypostasis comp08ita realiter di8tinguuntur. Ergo hypostasis orbum et hypostasis Christus realiter distinguuntur. Cone. 1 p. maj. dist. 2 p. maj. hypostasis Christus quatenus est persona eSt composita, eXsurgens e partibus, neg. est composita e Verbi persona immutabiliter permanente absque nova perfectionis accessione et ex humana
434쪽
424 Trach. VII de Verbo incarnato Thesis CLIV De unione natura, quae perficitur et non perficit, conc. - Dist. min. hypOStaSis simplex et hyp0Sta8is composita exsurgens e partibus, vel in qua componentia e mutuo perficiunt, re distinguuntur, cone. min. si hypostaSi Simplex praeeXSistens h00 tantum sensu est composita, quod sine sui mutatione habet alteram naturam, Subd. formaliter qua persona, neg. min. materialiter, Seu ut alii dicunt per modum numeri et extensive, quod scit duae naturae non in una, cone. min. Ita homo vestitus et homo spoliatus in ratione hypostasis non
dissert, quamvis aliquod sit discrimen materiale cita Verbum mente conceptum et ore prolatum in ration verbi non distinguitur, neque enim prolatione per-60itur aut in se mutatur. Cf. Thomas 3 p. q. 2 a. 4 q. I a 2 lect 5 in Ephes 3 Stetit rumth. 36 Seheo ben4 223. Si Vero quaeritur, denominatio hominis Verbo sitn intrinseca, respondet Suare disp. 8 Sectra, eam SSe Veluti mediam, nam quia est a natura realiter distincta videture triHSeea; quia vero est a natura intime conjuncta, Videtur intrinseca, et ita p0tius est appellanda. g
De unione natur urum inseparabili.
Demonstratio . I. Thesis est de fide. Unionem autem Verbi eum
humana natura laetam esse in ipso conceptionis Xordio 1. diserte instanterque inculcant patre adversus Paulum SamOSRenum, L portum, Nestorium i eici eorumque Oetrinae SummaeSt a n0n ante XStiti Sse humanam naturam, quam Substiterit in per Sona Verbi; b illius exsistentiam simultaneam esse unitioni eum Verbo; . Verbum RSSumpSiSSe non personam, Sed naturam humanam. Ita Leo M. Statuit ep. 35 e. 3: Natura no Stra non te B SSumptaeSt, Ut prius
CreatasOS aSSumeretur, Sed ut ipSa assumptione rearetur. Praeclare doctrinam catholicam eXponit incentius irin. c. 25: Haedigitur in Christo personae unitas nequaquam post Virginis partum, Sed in ipso
i Num Nestorius circa unitionis fi mi is erraverit, aeris est controverSia inter theologos gravissimos. Affirmat et avius I, 9 III, 343 refragatur Garnerius in diss de haeres in libris Nest si sua ed operum Marii Merc. c. 1 3, quem sequitur Schrader dum contra Balle rini in sylloge monument ad
immne. One f. . . . spectantium II, 1l8 s. d. aris. 1857 opusc. XXXIV, 30848. annos. iterum tuetur thesim Nestorium errasse circa conjunctioni tempus. Nititur em card Frangeli contrarias conciliare sententias, concedens NeStorium quidem admisisse conjunctionem perpetuam secundum sanctifieatiotiem sed conjunctionem secundum charisma, quo Jesus esset Christus, redemptioni inStrumentum et legatus, et ex quo propterea oriretur unitas auctoritatis, dignitatis, personae moralis, in conceptu fuisse tantum destinatione progressu vero temporiS, Praesertim in baptismo et initiatione ad vitam publicam, assumptionem factam fuisSenctu, et hoc sen8 Jesum crevisse meritis, quibus hanc assecutus sit dignitatem. Cf. X. gr. Nestorii serm. 6 n. 8.
435쪽
naturarum in Christo inseparabili. 25Virginis utero compacta et perfecta est. Vehementer enim praeeavere debemus, ut Christum non modo unum, Sed etiam Me m per unum confiteamur quia intoleranda blasphemia est, ut etiamsi eum nune unum SSe concedas, aliquando tamen non unum, Sed duo fuisSe contendas, unum scit post tempus baptismatis, duos vero Sub tempore nativitatis. Quod immensum sacrilegium non aliter profecto vitare poterimus, nisi unitum hominem Deo sed unitate personae non ab ascensu vel reSurrectione vel bapti8mo, Sed jam in matre, jam in utero jam denique in ipsa virginali conceptione fateamur. g d. Damas-c e mura , Neque Verbum carni in propria persona jam seorsim Xstanti unitum est, sed in s. Virginis utero nulla circumscriptione in sua ipSe persona immorans, e castis ipsius perpetuae Virgini Sanguinibus carnem anima rationali sit intelligente praeditam substare fecit, humanae conspersioni primitias assumens, Verbum ipsum carni factum hypostasis. Quamobrem simul atque caro exstitit, simul quoque Dei Verbi exstitit caro, simul caro animata rationis particeps et intelligentiae '. - Gregorius ag. p. I ad Cled adu Apollinarii criminationes statuit: Si quis hominem formatum esse, deinde Deum subiisse dicat, damnatus esto. Hoc enim generatio Dei neutiquam fuerit. Unde j Hi liti s p. 1 ad Nestorium D, Non enim primum e S. Virgine homo communi genitus est, in quem postea Verbum descenderit: sed ab ipsa metvulva unitione facta carnalem generationem admisisse dicitur. - Theodoretus etiam dial. 2 agnoscit Mig. 3, 39 , ne momentulum interpositum fuisse inter assumptionem carnis et ejus unitionem cum Verbo. Cf. Ἀ-tavius IV ID Thomas Sinus III, II S.
2. Hae veritas Corollarii instar equitur e dogmate, . Mariam eSSe non Solum Dei matrem, Deiparam, Sed et Dei genitricem in 160). Atqui non est sensu pleno Dei genitrix, nisi genuerit Deum. Neque Vere diei potest genuisse Deum, nisi Verbum hypostatice fuerit unitum humanae naturae ab pSa Oneeptione: nam humana de De Verbo nonnisi ratione unionis hypostaticae praedieare licet. Ergo Si dieitur genitum, debuit uniri naturae humanae, dum ea Conciperetur. Idem Simili modo probatur Symboli apostolici articulo, quo profitemur, Filium Dei conceptum esse de Spiritu S., quod de Filio Dei nonnisi ratione naturae humanae dici potest. Ergo in ipsa um conceptione haec Verbo erat propriari. e. hypOStatie unita. 3. Denique quantum Satis St, probatur Ogma ex Gal. 4 4 ROm. 1 2 3, ubi ipse Dei Filius dieitur factus eae semine David, eae mulieres XLUe. 1, 35 Ol. 43, ubi b. . . mox a conceptione dicitur ab Elisabeth ex inSpiratione s. Spiritus Mater Domini mei; quare insanS, quem OX ante CODCeperat, jam erat Dominus i. e. Deus inearnatus Fael ergo am erat uni hypostatiCR.
436쪽
426 Trach. VII de Verbo incarnato Thesis CLIV De unione
533 Demonstratio p. II. Verbum nunquam XutSSe, quam Semel induerat, naturam humanam, plane eertum St, quod etiam praeter eone Chalcedonense n. 488 doeet cone. Oletanum XI. a. 75 hisce verbis: In quo Deo Filio duas credimus esse naturaS, Unam divinitatis, alteram humanitatis, quas ita in se una Christi persona univit, ut nec divinitas ab humanitate, nec humanitas a divinitate possit aliquando Se-jungi. Dubium suboriri potest de tempore passionis propter Verba Christi in erue dicentis: Deus meus, Deus meus, ut quid dereliqui8ti me Matth. 27 46) et de tempore mortis, eum anima a corpore fuit Separata. Neque defuerunt haeretici, qui ejusmodi divisionem commenti sint . Verum illis verbis 1 non probatur tempore passionis dissolutum suisse unionem hypo- Staticam, cum ea apte intelligi possint de protectionis divinae Subtraetione.
Ad rem Uuam Victorinus . is aer. I, 10 ubi bene hane quaestionem tractat : Dereliquit Dous humanitatem illis, sed illam non dereliquit. Dereliquit illis, sed sibi non dereliquit. Dereliquit, quia auxilium non contulit Sed
non dereliquit, quia praesentiam non abstulit subtraxit protectionem, Sed non Separavit unionem. Separavit se foris, ut ad defensionem contra inimicos non ade88et, Sed non separavit se intus, ut illi ad unionem personae deesset. Sie ergo dereliquit, ut non adjuvaret, sed non dereliquit, ut recederet. Eadem repetit erue ab i. I deflorat. ΡΡ. Mig. 157, 14), et magister Sent. l. 3d. 21. Alii patres, ut diXimus . 158 , censent haec verba Christo dicta esse
2. Neque e Christi morte probatur saetam esse Separationem inter Verbum et naturam humanum. Nam mors non consistit fin Separatione humanitatis a divinitate, sed in Separatione animae a Corpore, quae lo- eum habere poteSt manente vinculo, quo tum anima tum Orpia Verbo agglutinantur. Revera nullam laetam esse Separationem morti tempore testantur patreS. Ita . Athana Siu in . de Salut adventu Chr.: Si Verbum reeeSSit a corpore et ita mortificatio saeta est, contra Deum praevaluere judaei hoc ipso, quod indissolubilem mixtionem Solverunt; et S. Leo Serm 1 de paSA. In tantam unitatem Dei et homini natura convenit, ut ne Suppliei potuerit dirimi, nee morte disjungi. 3. Idem probatur ex artieulo symboli de passione et morte Filii Dei. -Neque enim Seribit Cris re des 8 p. 2 ad Vitum et Const. n. 4 vel ini CL Potavius XII, 9 et Constantius in praes gem ad opera Hilari n. 62 S., qui excusat patres quosdam, qui haereticorum errori videntur favisse. Discrimen enim hoc fuisse statuit inter hos et haereticos, quod 1 hi docuerint, Verbum secessisse ex timore passionis et mortis illi vero, quod putaverint, Christum hominem praesente ipsa ita mori non potuisse. Haeretici 2 docebant Verbum jam ante passionem deseruisse humanam naturam et quidem non Solum corpus, sed et animam: hi vero patres censuerunt Verbum deseruisse Olum OrpUS et quidem tantum mortis tempore Stentrii vero Soterol. h. 42 patres illos ab omni errore vindicat.
437쪽
naturarum in Christo inseparabili. 427
passione defuit illi homini Deus, alioquin non est Dominus gloriae eruei- fixus. aethiopes circa finem Suae liturgiae prositentur: Credo, Credo credo, quod divinita non Sit Separata ab humanitate ne hora quidem, neque per etiam oculi. Cf. igne patrOl. lat. 138, 926 et graec. 36, 7 31, ubi similia reperies in lit aleX. S. Greg. naZ. Ratione Congruentiae s. apud s. homam inra. d. 21m. 14. 1 Sol. 1.
534. Seholion. Quaerunt theologi, num Verbum triduo mortis potuerit diei homo. Affirmat ombardus i. 3 dist. 22, et quidem idcirco, quod Verbum cum anima et corpore licet inter se separatis conjunetum erat, item Hugo Victorinus i. c. c. 11. Verum de hac opinione ita pronunciat et avius XII, 204 3: Ea, ut uno Verbo dicam, falsa prorsus et absurda est; hujus enim consectaria sunt quaedam, quae a catholica illius mysterii professione dissident. Quare merito ab omnibus de schola theologis, qui dueem alioquin et magistrum sibi Lombardum praescribunt, damnata hujus ista est opinio, et inter Hicula numerata in indiculo, qui illius operi est subjectus. Neque enim partes illae duae sejunctae, Sed copulatae hominem faciunt, nec ma Lum Shomo revera est homo, Sed aequivoce tantum. CL Thomas quodi 2 a. l. 535. De controversia aeriter olim agitata, solutane fuerit uni hypostatica cum anguine in cruce effuso f. Gener I, 30 et Hoti gela tr. de Deo Verbo incarn. n. 27 Ss in theol. Wirceb. . . ius II de ea edidit 1464 decretum: Autoritate apostolica tenore praesentium statuimus et ordinamus, quod nulli ordinum Minorum aut raedicatorum liceat deinceps de supradicta ubisitato disputare, praedivare vel publice aut private verbum facere seu aliis suadere, quod videlicet haereticum vel peccatum sit, tenere Vel credere, Sanguinem ipsum aeratissimum, ut praemittitur, triduo passionis ejusdem D. N. J Christi ab ipsa divinitat quomodolibet fuisse vel non fuisse divisum, Vel Separatum, donec super dubietatis ejusmodi decisione quid tenendum sit, fuerit per sedem apostolicam definitum. Tenendum esse unionem cum sanguine hypostaticam mortis triduo solutam non fuisse, pluribus ostendit Stentru fh. 44.
536. Demonstrati p. III. Verbum nunquam relieturum SSenaturam humanam eX eadem desinitione halcedonensi et toletanaeonSequitur, quocire Eeelesin hune errorem damnavit in Seleueianis, in Photino, Marcello neyran et , quo Duma Seenia haer. 93 appellat, isto utας Seu ChriStiam SolventeS, qui D. N J ChriStiam Munt,pOSteaquam SurreXit a mortuis, reliet in terra animato Orpore nuda Solaque deitate ad coelos ascendisse. Resellitur autem Hebr. 13, I. Christus heri et hodie, ipse et in secula PS. 109 4: Tu es acerdomin aeternum Secundum ordinem Melchisedech aliisque Seripturae statiSRom. 6, 9 Liae.1, 33 Dan. 7, 24 Ap. 1, 6 2. Petr. 3, 18 etc., quibuS ChriStu non ampliUS Oriturus ejus regnum aeternum et sine caren eXhibetur, et ipSeglorificandus in ecula seculorum. Atqui Christus proprie St Synthesi ex Verbo et natura humana assumpta regnum HUS Stineelesia non Olum militans, Sed in primis triumphans, quae St Hu CorpUS FStieum, CUJUSipSe S eaput. Ergo in aeternum manebit hae Synthesis et unio. Adeo
438쪽
428 raef. VII de Verbo incarnato. h. LV. . Christus
autem evidens visum est ho dogma patribus, ut illud tamquam certum ubique Supponant, neque ullum apud ipsos dubitalionis compareat vestigium. s. Petavium Ι 34 104s. XII, 18. x patribus in primi hane haeresim impugnarunt Cyrillus hieros eat. 15 et u Sebiu eaeSar. de ecl. Theol. l. 3 c. 13 S. Cf. Augustinuit de haer. n. 59.
De praerogativi humanae naturae assumptae alii Sque eon Seetarii S, quae Unionem On Sequuntur hypo Stati eam. 537. hesis LV. Christus estis etiam ut hic homo Si creui
lebet naturaIis, non uistiNus Dei Fiἰius. Declaratio. Propositio, Christus quatenus homo est, Filius Dei est naturalis, aceipi potest sensu vel specificativo vel re duplicativo et formali i): in priori ea est vera, falsa in posteriori. Vera Scit est, Si deSignatur haec hyposta8is, hoe suppositum humanae naturae, hi subsistens in natura humana, a qua dicebatur verissime homo, ille distinctus ab aliis hominibus, quem apostoli videbant, alloquebantur, qui natus est ex Maria V., qui crevit et: ut subjectum, cui convenit praedicatum Filius Dei naturalis. Falsa vero est propo8itio, si natura humana designatur ut ratio, secundum et propter quam praedicatum Filius Dei naturalis illi conveniat subjecto. Minus aequi- voea est propositio Christus, ut hic homo est Filius Dei naturalis ipsum
enim pronomen demonstrativum designa suppositum et personam, hunc Subsistentem inhumana natura. Statuitur autem thesis adversus adoptianismi haereSim, quae Surculus est erroris estoriani Illius auctores fuere sec. VIII. labente est i episcopus urgellitanus et lipandus archiepiscopus Oletanus, qui pro numero naturarum in Christo totidem Do filios distinguubant contendentes, Christum secundum naturam divinam Filium esse naturalem, adoptivum ero Secundum naturam humanam. Verum hunc errorem praedamnavit a D a m a Muci in p. ad Paulinum antioch scribens , AnathematigamuSeos, qui duos esse filios affirmant, unum ante secula et alium post aSsumptionem carnis ex Maria; data dein opera damnavit cone francos ordien Se, cujus definitio approbata fuit a romano pontifice universaque Ecclesia. Alias
definitionus cf. in ase lit Katholi 1862 I, 95.538. Demonstratio. 1. Probatur dogma omnibus iiS, quibuS Ontra NeStorium demonstratur unitas personae in Christo. Ostendimus enim Unum eundemque J Christum Simul esse verum Deum a Patre genitum Verumque hominem e Virgine natum. Ergo is, qui Stes Christus, qui est
Sensus specificativus designat subjectum, prout ab aliis distinguitur; reduplicativus illud sistit seu designat sub illa praecis forma, quam nomen enunciat seu restringit, circumscribit considerationem, ut subjectum consideretur Sub ea formalitate, respectu, quem significat nomen ille resolvitur, ut in OStro maneamUS Rrgumento, ita Christus, qui est homo est Filius Dei naturalis sensus reduplicativus ita Christus J. secundum quod est homo, propter humanam naturam ratione humanae naturae est Filius Dei naturalis.
439쪽
filius hominis et homo, idem Sosiliu Dei naturalis et quia filius naturalis nequit esse ejusdem patri siliu adoptivus, non est Christus homo filius Dei adoptivus. Filiatio enim adoptiva est adumbratio tantum siliationis naturalis hujus, ubi deeSt, tenue et Umbratile supplementum; et desinitur personae extraneae in silium et heredem gratuita assumptio. 2. Sane vel Pater nullum habet silium naturalem, vel is est homo Christus . nam sere omnia teStimonia SiVe Seripturae, Sive patrum n. 135 8S.), quibus Ostendimus Patrem habere Filium naturalem aguntd J Christo homine. Ergo si ne i quidem Filiu Dei naturalis est, nullus erit unigenitus Dei Filius. Hine ChristuS, quamvis familiarissime cum hominibus versuretur, nunquam e hominibu jungens dixit Patrem nostrum, sed sedulo se ab iisdem Seeernit dieens: Ascendo ad Patrem meum et Patrem vestrum Joan. 20, 17. Quare non est unus ex multitudine filiorum
adoptivorum, Sed Filius naturali etiam in earne humana. Merito igitur Cassianus adversu Nestorium Seribit II, 6: Tu ergo desum Christum utrumque hoc . . Dei Filium atque hominis, an tantum homini esse aS-sseris 3 Si tantum hominis, reelamant tibi apostoli, reelamant prophetae, reclamat ipse denique, per quem saeta St Oneeptio Spiritu Sanetus. Obruitur impudentissimum Os tuum eunetis divinorum apicum teStimoniis Obruitur aeris voluminibus, saneti testibus Obruitur denique ipso Dei Evangelio quasi divina manu. 3. Verbum incarnatione mansit quod erat, saetum est quod non erat; erat Filius Dei naturalis, non erat filius homini et homo. Ergo pSe, qui lautus est filius hominis et homo est Filius Dei naturalis.
Patrum effata, qui vel disertaevel aequivalenter numerum binarium filiorum in Christo diu ante hanc haeresim damnarunt f. apud Alcuinum l. adv. haeresim Felicis Mig. 10 I, 87 s. et passim in suis scriptis. Verum
quidem St, adoptiano provocaSSe pro Suo errore ad quorundam patrum et
liturgiae moZarabicae testimonia, in quibus mentio fit, cum de Christo homine est Sermo, ad Optionis, gratiae adoptionis, hominis adoptivi; sed hisce in locis adoptio sumitur vel pro assumptione adoptare quasi adaptare, SSumere)Seil naturae humanae, Vel sermo est de adoptione non qua praeditu eSSet Christus, sed cujus ipse est auctor quotquot enim receperunt eum, dedit eis
potestatem silios Dei sieri Joan. I, 12. Cf. Hefele Conciliengeseh. t. IIII 390.
539. Ratio autem, quare Christus, ut hic homo est, Filius Dei naturalis credi debeat, est, ut e ipsis patet argumentis, uni hypo Statica, V cujus unus idemque est Filius Maria set Filius Dei, vi cujus Filius Dei
naturali non obstant Sua Xinanitione nihil detrimenti passus St, hine qHamvis Subsistat in natura humana ideoque Sit homo, an Sit quod erat. Nituntur tamen th00logi subtilius hoe mysterium rimari, inter quo eminent de Lugo de incarn. d. 31 s. 3, Thomas sinu VIII, 5 SS. et Pe-
440쪽
430 Tracf. VII de Verbo incarnato. h. CLV. . Christus homotavius VII, 5 Ss , quorum explicationem ita pauci compleutimur Pater generatione eundem Filium, quem ab aeterno genuit in Sola sorma Dei, in tempore gignit carni Se hypostati e Communieantem quare terminus divinae generationis ante incarnationem est Filius in sola sorma Dei: in tempore idem sorma hominis, a qua denominatur homo, indutUS. EX quo enim, ita Leontius Contra monophysita. apud Mai velerum Seripi. VII, 147), natura assumpta ad Filium naturalem attraeta St, inneXuqUO-que est naturalis filiationis dignitati quare simul honorata glorificatur Simulque adoratur. AEt jam diu antea Novati anu de Trinitate cap. 23 al. 19 occasione verboruinaue. 1, 35 Quod nascetur eae te Sanctum, voeabitur Filius Dei: Hic est enim legitimus Dei Filius, qui ex ipso Deo est, qui dum Sanctum istud assumit et sibi filium hominis annectit et illum ad
Se rapit atque transdueit, conneXione Sua et permixtione Sociata praeStat
et Filium Dei sauit, quod ille naturaliter non fuit, ut principalitas hominis istius Filius Dei in Spiritu Domini in Verbo Secundum naturam divinam)Sit, qui descendit et venit. ipso Seil quod natura humana aSSumpta fuit in unitatem personae, atque ideo perSOnae Verbi veluti inSerta, Onsor redditur divina siliationis, qua persona Verbi constituitur ae distinguitur. Quare eadem relatione Originis resertur ad Deum Patrem Verbum eum natura humana sibi unita, qua OnStituitur homo, Seu Verbum incarnatum, quod est homo Christus deSUS, qua ad eundem Patrem resertur Verbum nondum inearnatum. Quare ad difficultatem De ratione filiati0nis naturalis est generatio;
atqui Christus homo non est a Patre genitus ergo etc. respondemus in forma: De ration filiationis naturalis est generatio D. M. ut perSona Sit genita, quae dieitur filius C. ut ea omnia, quae habet, accipiat vi generationis, N. - D. Min Christus homo i e Christus, qui est homo, non St genitus, N. non est genitus a Patre secundum naturam humanam C. - D. Cons. Ergo non est filius propter vel secundum naturam humanam Conta, non est in natura vel cum natura humana filius N. Cf. Thomas 3 q. 23 a. 4 q. 32 a 3 q. 35 a. 4. 5.540. His nonnulli theologi nondum contenti alias exeogitarunt rationes, propter quas Christus, ut hic homo est, filius naturalis diei possit sancti-1icationem scit naturae humanae per substantivam cum Verbo unionem et jus inde obortum ad hereditatem Dei. f. ecanum theol. Schol. p. 3 tr. c. 84. . , qui statum quaestionis pro more dilucide exponit contra quam opinionem excipimus 1 eam esse praeter Ecclesiae doctrinam, quae non novit aliud hujus dogmatis fundamentum, quam personae unitatem 2 in ea perverti filii naturalis notionem, cum nova quaedam filiatio naturalis admittatur, quae non fundetur in generatione 3 ex ea sequi, Christum, ut hic homoeSt, quodam ero Sensu filium esse non solius atris, sed totius Trinitatis:
atqui a tali doctrina patres prorsus abhorrent. s. Augustinus Enchiridit n. 38 S. A l cui nus ep. ad Felicem n. 4 Mig. 101 122), et praesertim ulne it Lura fragm. 3 2 contra Fabianum, ubi inter alia scribit , Quis enim unquam tantae reperiri possit insaniae, qui auderet esum Christum totius Tri-