장음표시 사용
411쪽
Distinctio est admittenda inter hypostasim et naturam. 401504. Lemma II. Haereticum est affirmare, naturam et hypostasim sive personam ita 88 unum, ut neque re neque ratione ab invicem distinguantur. Quod facile probatur: nam Secundum dogma catholicum tenendum est, duas esse naturas in Christo, sed unam tantum personam, et in s. Trinitate tres e8Se perSonaS, unam Ver naturam. Atqui haec ibi constare nequeunt, si persona et natura nee re nec ratione di8tinguerentur. Hine videmus plures ex haeresibus contra Trinitatis et incarnationis mysteria ex neglectu distinctionis personam inter et naturam Originem traXisse. Ad rem Maxentius adV. estorianos dial. Q Nimirum hoc, inquit, erroris vestri et non alia causa est; nam non valeti discernere, quid inter personam intersit et naturam, id ipsum intelligentes naturam 88e, quod et persona imo nullatenus credentes
ditis et duas Omnino personas, sicut duas naturas unius Filii Dei sine dubio praedieatis. Ex quibus infer corollarium, omnem hypostasis personaeque dedentes significationes in eam confluant in eaque simul reperiantur. Atque hac acceptione concretam Ss patribus et scholasticis usurpatur a recentioribus vero subinde significatione abstracta, ut designetur subsistendi, O dira, quo aliqua substantia singularis est tota per se et Seorsim exsistens seu hypostaSis.1 Suppositum ex etymologia nodanis idem est ne sub alio positum Potest autem aliquid sub alio poni vel ontologice vel logice Ontologice aut ut materia formae, aut ut subjectum accidenti inhaerenti. Logice pariter duobus modis, aut ut inferius superiori quoad praedicationem aut ut concretum abstineto. Utrumque perfectissime convenit hypoStasi, quae ita est sub aliis posita et ontologice et logico ut nihil aliud ipsi supponatur, nec sicut inferius superiori nee sicut concretum abstracto, nec ut subjectum Recidenti, quaeque consistit per se neque ulli alteri inest, neque de ullo praedicatur. A theologis scholae hypostasis dicitur etiam res naturae, hoc aliquid. 5. Quod attinet nomina graeca sciendum est, philosophos gentiles quamvis distinguerent inter osa α πρωττὶ et sauetεγαν, nomine oba ας communiter intellexisse substantiam primam t. e. singularem et cum menti revelationis lumine non illustratae nulla occurreret substantia singularis in sua natura perfecta, quae non esset tota in se l. e. hypostasis, idcirco nomen Datας etiam pro hypostasi usurpasse, qua Significatione oba ας nomen etiam apud veteres seriptores christianos occurrit, adeo ut non deessent, qui tres uocat in Deo admitterent. Cf. s. Hi eron mi ep. 15 ad Damasum 0pusc. XI, 30). Verum haec baiας cum hypostasi confusio paucorum fuit, et mox penitus cessavit Communi consuetudine receptum est, ut a notione obet upremoVeretur adsignificatio illa incommunicabilitatis, quam philosophia admittebat, adeo ut Thsiodo retus in dial. quem inscripsit Aetpaneto et Eranisti interroganti, Sitne aliqua differentia οὐαια inter et ortocetασιή orthodoxum ita respondentem induent , Secundum eXterorum quidem Sapientiam nulla est . . . at secundum patrum doctrinam
sicut disserunt commune et proprium, vel genus et species atque individuum, ita diste
6. Quod attinet vocem ὁποzetασις, vix est, qui ante Basilium eam accuratius ab ovo: distinxerit, ita ut non defuerint patres, qui in Deo uiam, in Christo duas profiterentur hypostases Basilio autem adnitent post concilium nicaenum preSSior illa hypostasis acceptio, qua significat substantiam singularem, perfectam, totam et in Se subsistentem, facta est vulgaris et modo una obtinet ac proinde ecclesiastica dici debet. Cf. assa glia comment theol de significatione ecclesiastica V obaἱας et Stentru gum Begri der Hypostas in Zeitschr. Bira Theol Oeniponti 1877 p. 57 88. et in thes 20 26 28 30 de Verbo inc.
Hur ter, Compend theologiae II, 9. d. 26
412쪽
402 Trach. VII de Verbo incarnato Hypostasis finitionem, ex qua Sequitur, tot esse hypo Stase personasve, quot Sunt naturae,
505. Lemma III. En dispescitur in substantiam et accidens. Substantia eo opponitur accidenti, quod illi competat habere esse non in subjecto, quidditati autem sive essentiae accidentis competit habere esse in subjecto, ut docet S. Thomas 3 p. q. 77 a. 1 ad 2, Seu competit non quidem actualis inhaerentia in subjecto, sed aptitudo ad subjectum inhaesionis seu exigentia inhaesionis. Quapropter ex pervetusta philosophorum definitione substantia est ens, cui conVenit esse per se sive in se, non ero in alio tamquam in subjecto, cui inhaereat η). Porro substantia ipsa in primam et secundam dividitur ). Substantiam primam eam esse docemur, quae cum Sit integra et perfecta, ita est per se sive in se et sua sibi, ut nullo modo sit in alio vel
alterius e contra S Stantiam Secundum eam 8Se arbitramur, quae quocunque demum modo est in alio vel alterius. Hinc substantia divina nobis est et dicitur substantia secunda, nam etsi una numero, tribus realiter distinetis est communis item humana Christi natura, quoniam alterius est, nimirum Verbi; denique universale substantia secunda dici debet, quia exsistere non potest nisi in singularibus. Quibus praesuppositis sit
506. Prop. I. Hypo8tusis est substantia prima Hoe colligimus 1 ex modo loquendi de hypoStaSi Hypostasi e Omnium OnSenSueSt a. en re ad e, non rationi tantum, ut noti generi vel Speciei est enim vi vo eis quod maxime exstat n. 501), quodque Subjectum S praedicationis ideoque supponitur abstractis, cujusmodi Sunt notione generiSVel Speciei. in h. neque est aestidens hypostasis enim nomine id intelligitur quod subsistit, quod non est alteriuS, Sed evius Sunt Omnia quodque ea veluti portat Trager, Bestiger, Inhaber), ideoque Supponitur si est Creata accidentibus. Atqui haec affirmari nequeunt de accidente. ritergo P. Sub Stantia, eaque l. integra, persecta, tota, non SubStantia partialis. Non potest diei, inquit S. Thomas de unione Verbi a 2 quodi In schemate constit dogm de doctrina cath pro patribus cone. V 44 c. scoli. lac VII, 559 c. g statuitur: Secundum s. patrum admonitionem intelligant omnes
Oportet, SSentiae, substantiae seu naturae notionem eum notione hypostasis, Subsistentiae se personae minime esse confundendam ne cum manifesta aeratiSSimorum dogmatum subversione tot semper dicantur esse personae, quot sint intellectuales sive ut loquuntur gii theriani sui consciae naturae. Cf. Dium ascenum l. contra jacobitas n. 248. Mig. 91, 437, et Boethium de una persona et duabus naturis c. 6. Habes hic specimen utilitatis, quae ex revelatione vel in subtiliores philosophiae notiones redundat, et quo modo philosophia non prorsus Sit independens a revelatione, sed in ea habent normam externam, a qua deflectere nefa sit. Cf. Frangeli nili. 26. ' CL San severino elementa philosophiae christ. Ol. 2 c. 3 R. I.' , Cum dividitur substantia in primam et secundam, non est divisio generis in species cum nihil contineatur sub secunda substantia, quod non sit in prima: sed est divisio generis secundum diversos modos exsistendi. Nam secunda substantia significat naturam generis secundum se absolutam prima vero substantia significat eam ut individualiter subsistentem. S. Thomas de pol. q. 9 a 2 ad 6.
413쪽
est substantia prima 403hae manus Sit persona vel hypOStaSi aut SuppOSitum, quamvis dici possit, quod sit aliquid particulare, Singulare vel individuum. Manus enim etsi pertineat ad genu Substantiae, quia tamen non est Substantia completa in se subsistens, non dieitur hypOStaSi aut SuppOSitum vel persona. eomp. theol. e. 211 3. q. 2. R. 2 ad 3. Neque S e. UbStantia Secunda. Hypostasis enim Seu perSonae Si Seil. Si rationalis est' ibi me, non haberi a ne re, non agi; SS Suam 4 ui, non alteriuS. Atqui haberi, agi, esse alterius, sunt subStantiae quae habet rationem partis, substantiae secundae. Non est ergo hypOStaSi SubStantia Secunda. Ergo s. via eX- clusionis liquetiam eSSe SubStantiam panis a m Seu SubStantiam integram et persectam, Singularem et indi iduum, quae alteri non communieatur per modum partiS, neque Communi eSi pluribu inter Se re distinetis, ut contingit in mysterio S. Trinitatis. Quare patre Sequens docet Phinis avide potentia . 8 a 3: Nomen hypostasis Significat substantiam individuam i. e. quae non poteS de pluribu praedicari. Unde genera et Species in praedicamenti SubStantiae, ut homo et animal, non OSSunt diei hypostaSeS, quia de pluribu praedicantur. Oerate vero et Plato dicuntur hyp0StaSeS, quia praedieantur de uno Solo.
2. Hanc hypostasis notionem patres suo confirmant suffragio Explicantes enim illius rationem semper exigunt, ut Sit SubStantia exsistens να- ρος separatim, Mq. κω δικως proprie per se' et seorsim ut sit διοI6Iτατος privatim et per se exSistens, διοπεριορ toto proprio termino circumscripta, ἐδιουποοτατος propria subsistentia fruens Plura infra dabimus, cum rationem eXponemus, quare secundum patres humana Christi natura propria careat hypostasi Interim sufficiant verba Rustici in disp. c. acephalos Mig. 67, 1239) , Etsi omnis homo individuus persona est, non tamen haec causa est, ut persona sit itidem, quae est, ut homo sit. Sed ut it quidem homo, haec causa est, quod sit animal rationale de terra ut autem Sit persona, haec causa est, eo quod sit subsistentia rationalis individua. Sed, ut diximus, illa humanitas non in semetipsa, sed in Verbo habet sub Si Stentiae rem, nec enim propter hoc, ut sua ipsius Separatim esset sicut nos, sed ut Verbo uniretur et ejus esset proprium indumentum et inaestimabile . . . instrumentum, et ut
hypostasis, inquit dial. c. 42, duplicem habet significationem. Interdum enim simplicem exsistentiam significat, quo sensu inter substantiam et hypostasim nihil
interest, unde nonnulli Ss patrum naturas hypostases appellarunt interdum eam, quae per se est et Seorsim subsistit, exsistentiam . . . Unde Domini caro, eum per Se et Seorsim sumpta ne minimo temporis puncto Substiterit, proprie Π0 est hypostasis, sed Suuettonetαeto quoddam; cf. 43 de haer. cc. 81 83. Et S. Thomas . . . I a. 2: Christus secundum quod homo non est persona, quia humana natura non est per se seorsum SubSistens a divina natura, quod requirit ratio personae. f. Franget in h. 27 88. Notetur ens per se opponi enti in alio. Aliquid autem triplici modo ens in alio dicitur 1. ens in alio ut in subjeoto accidens): en in alio ut de subjecto univer-ε le); en in alio ut in toto spars). Jam vero hypostasis triplicem hanc perseitatem exigit.
414쪽
404 raef. VII de Verbo incarnato Inter naturam Θt hypostasim
507. Corollarium. Subsistentia in significatione concreta, ut a Vetustioribus sumi solet, idem signis eat, quod hypostasi8, ut Supra diximus. Unde apparet, quid significet subsistere Signifieat aliquid ita exsistere in
Se ut ne communicetur pluribus in se totis, ne uniatur alteri partis modo. Quare hypostasin subsister in tali natura, nil aliud sibi vult, quam eam 8Sein se talis naturae. Naturam vero subsistere in alio Significat, eam non SSet 8 hJΡOStasim, non esse Suam sibi, sed aliam 88 hypo8ia8im, cujus ipsa sit quod idem significatur, eum dicitur natura humana ab hypostasi Verbi sustentari. Quatenus natura humana Christi non est hypostasis, dicitur αυDT6Izαetoc quatenu Vero facta est natura hyposta Seo naturae superioris, dicitur 290TGItαtoc. E quibus sequitur, in conceptu hypostasis intrinsecus in eludi Onceptum essentiae et substantiae, non tamen viceversa. Intelligitur etiam sensus doctrinae patrum, quando cum Basilio ep. 28 docent, hypostasim subsistentiam in abstracto sister et circumscribere proprietatibus in re aliqua determinata id, quod commune est et incircumscriptum. 508. Propositio II. Inter hypostasim et naturam in conoret Uectatam et connaturaliter aesistentem non est reale discrimen, sed rationis tantum.
Discrimen erudi plures defenderunt scholae theologi, ut Greg. de Valentia in . . di Sp. m. 4 unet 2 Suare Metaphys disp. 34 seet 1 et 2 et in . . diSp. 8 Seet. 3. 4 Vasque in . p. disp. 3 e. 6; id Rui de
Trinit. diSp. 34 ecf. 7. Metin, Secundum quos subsistentia est modus realis a natura Singulari a parte rei diversus, naturae eXSiStentiam eonSequenS, eamque afficiens et formaliter terminans, reddensque naturam alteri incommunicabilem, ideoque hypostasim. Quem modum appellant naturae terminum et complementum, formam hypostaticam, modum suppositalitatis, perseitatis vel exsistendi per se. Nullum tamen videtur esse discrimen reale, sed rationis tantum, si nomine naturae intelligatur substantia singularis et in ratione naturae integra, et eadem comparetur Secum ipsa, quatenu hypostasi 8 St 0Π- naturaliter exsistens Nam 1 falsum est, non admisso ejusmodi discrimine reali incarnationis my- Sterium Xplicari non posse. Imo adeo bene explicatur admissa sola rationis distinctione, ut hinc nostra sententia haud paulum confirmetur Sane 2 substantia singularis et integra est hypostasis connaturaliter exsistenseo solo, quod est tota in se et sua sibi. Atqui talis est se ipsa, non aliqua addita realitate, seu totalitas non est aliquis modus realis distinctus ab ipsa natura, quae dicitur tota sicut nec multitudo est modus realis distinctus a multis hominibus, et quaternitas a quatuor unitatibus simul junctis. Distinguitur tamen ratione cum fundamento in re alius enim est conceptus naturae qua naturae, et alius quatenus consideratur praecise ut tota, ut seorsim exsistens, quod bene expressit Rusticus verbis n. 50 allatis. 3. Haec est doctrina patrum, qui ejusmodi formae realis, quae Suo ReeeSSunaturam constituat hypostasim, non faciunt mentionem. Praeclare eorum Octrinam expressit Theodorus bucara scribens p. 28: Aliudne est Substantia, aliud hypostasis Orthodoxus Aliud et aliud, non tamquam re alia et alia, sed quod aliud significet hypostasis et aliud substantia Sicut granum tritiei dicitur et est tum semen tum fructus, non tamquam re alia et alia, sed aliud significat semen et aliud fructus. μ
415쪽
non est discrimen reale. 4054. Haec est Sententia . Thomae, cujus doctrinam claritatis gratia ad quaedam principia revocabimuS. Frequente R. quaerit S. Octor, cur natura Verbo assumpta non sit hypostasis cujus rei hanc Ssignat causam adaequatam , quia assumitur a principaliori scit a Verbo Dei opusc. 3 contra graecos . ). f. n. 462 et 515. . Non defectu cujusdam entitatis seu realitatis vel modi nescio cujus realis et substantialis ab ipsa natura distincti fit,
ut natura humana non it hypo StaSi Seu natura, Sed Sola SSumptione. Naturae assumptae non deest propria perSOnalita propter defectum alicujus, quod ad perfectionem humanae naturae pertinet, Sed propter additionem alicujus, quod est supra humanam naturam, quod Si uni ad divinam per-Sonam. Cf. n. 506. Quapropter e con Sentanea Sibi constantique ratione docet, humanam Christi naturam sola Separatione absque alicujus rei accessione futuram 8 Se perSOnam. , Separati dat, inquit . doctor in . dist. m. Mad 3,
utrique partium totalitatem. Unde Supposito quod hominem Christus deponeret, subsisteret homo ille per se in natura rationali et ex hoe ipso acciperet rationem perS0nae. Et q. I a 3 ad x , Si S Sent naturae cum Suis proprietatibus seorsum positae, utrimque e88 et totalitas, quam requirit ratio personae; non est autem nisi una totalitas, quando conjunguntur, et ideo est in Christo)una persona. Denique d. diserti Verbis docet, Sicut praeter animam et corpus et utriusque unionem nihil poSitivi requiritur, ut eo ipso compositum sit homo, ita naturam Christi humanam, Si deponeretur a Verbo, eo ipso futuram esse personam. Ita in . dist. m. I a 2 ad 5: Hoc quod facit c0njunctume anima et corpore S Se hominem, non est praeter animam et corpus et unionem aliquid positive, sed ex hoc ipso, quod ipsum compositum X anima et e0rpore non adjungitur alteri Sub Si Stenti in natura composita, equitur, quod conjunctum sit homo persona). Unde Si Filiu humanam naturam, quam a SSumpsit, deponeret, echoe ipso esset homo illud conjunctum ex duabus substantiis. 509 Seholion Concedimus, hypo Sta8in cum natura Specifico spectata collatam re differre ab illa, si sermo sit de creaturis. Nam ii considerata natura proprietate tantum Omnibus commune comple etitur, non ero notas individuantes, quibus singuli et individui ab invicem secernuntur, et quae includuntur in notione hypostasis. Hoc vero modo considerat . Thomas naturam, eum subinde docet hypostasin a natura differre.
510. Propositio III. Hypo8tasis, quae in natura rationali ubsistit, ob specialem hujus naturae dignitatem, personae nomine insignitur. Vere scribit Boethius de duabus nai. e. 2: Nullus lupidiS, aut arboriS, aut equi dicit esse personam; at hominis dicimus esse perSonam, didimus angeli, dicimus Dei etc. : personae nimirum nomen designat nobiliSSimam hyp0StaSim, Seil rationalem. Nam propria Ormalisque ypostaSi ratio QOnSiStit in modo essendi in se, per se atque Sibi. O igitur perlaetiori alti 0rique gradu aliquid est hypostasis, quo perlaetiuS S in Se per Se et
Sibi. Atqui esse in se, per se et sibi longe altiori ratione competit hy-p0StaSi rationali, quam irrationali. Merito ergo proprio diStinguitur nomine. Cf. Thomas 1 q. 29 a 3 ad 2. Sane 1 illud persectiori modo est in se et sibi, quod et realiter et intentionaliter seu dealiter), est sibi et in se Seu etiam quod Se OgnOSeendo
416쪽
406 Trach. VII de Verbo incarnato Personae notio.
Suique conseientia se OSSidet Seque amore fruitur quam id, quod tantum realiter est sibi et in Se, Sed neque semetipsum intelligendo OSSidet, neque amando e ruitur. Atqui illud competit hypostasi rationali praeirrationali ipsa sola, ut recentiore loqui amant, ui atque Suae ab aliis omnibus distinctionis conscia sibi dicit Ego. 2. Hypostasi est habere et agere. Quo perlaetior aetivitaS, O persectior est hypOStasis. Aliquae ex hypostasibus e Se non agunt, ut lapideS; Vel Si agunt, Ut plantae agunt Secundum formam determinatam vel Sisorma non eSt determinata, ut in brutis, determinatum saltem sinem sibi non praeStituunt: Unde Otiu aguntur quam agunt. Contra hypOStaSiS rationalis eminet circa principium, sormam, sinem aetivitatis, finemque libere sibi praestituere potest, ideoque dominium habet sui aetus. s. Thomam 1 p. q. 29 R. 1. Oe ergo Sensu verum est, libertate ieri, utens, quod est hyp0StaSiS, altiori persectiorique gradu propriam sormalemque hypoStaSeo rationem habeat, quam quaevis hypostasis, quae libertate destituitur. Nullatenus tamen concedi potest, libertate formaliter constitui hypostaSi rationem.
3. Illud persectiori altiorique ratione est in se et Sibi quod aliquam habet rationem sinis, quam illud, quod tantum habet rationem medii ideoque totum in alterius bonum et commodum cedit. Atqui hypoStaSis rationalis creata aliquam finis rationem habet, non vero hypOStaSi irrationalis, quae immediate edit in commodum et bonum hypOStaSi rationalis. Neque ObStat, quod etiam hypostasis rationalis ordinetur in
Deum tamquam in finem suum; hae enim ordinati nullatenus efficit, ut cesset ab ea ratio sinis respectu creaturarum irrationalium, et en ipsa Ordinatio in summam ejus redundat perseetionem atque Commodum. s. 249. 253. 265η Thomas contra gente III, 112.4. Solae creaturae rationale Sunt Subjeetum juri S Sui juris, d0- minae, in qua uri proprietate maxime eernitur Vi nomenque perSonae. Nam pOSSidere, agere, eorSim et in Se XSistere Suique juris esse et dominum, quod Si proprium perSonae, maxima Si uri demonstratio. Hine immobiliter Sunt hypostases, quatenus nulliu alteriuShypOStaSi ereatae OSSunt sieri propriae, in nullius cedere dominium, ideoque nequeunt excidere sua dignitate, imo vel Simpliciter, ut angeli, Vel Seeundum Suam partem eminentiorem, ut homines, Sunt naturaliter incorruptibiles. s. rh0mas sinus III, 3 Frangeli th. 28 Stent rumili. 27. 511. Corollarium I. De Boethii definitione. - Boethius desinit
perSOnam, Ut Sit naturae rationalis individua substantia,' qua desinitio Communi Suffragio ab universa recepta fuit schola Cum hae desinitione cohaeret perSonae notio, quam hucusque XpOlivimuS, dummodo appOSi-
417쪽
Glintheri error refellitur. 407
tum individua significet, quod est unum in se et distinctum ab omnibus aliis, adeo ut non it communicatum Sive ut univerSale, Sive ut parS, SiVead modum partis, Sive ut realiter commune identitate cum pluribus quomodo natura divina, etSi SingulariS, Ommunis Si tribu personis): Unde substantia individua hoe Sensu est Substantia Singularis, integra, tota in se et sibi ac proinde Substantia prima sive hypostasis. s. S. Irim a S3. p. q. 2 a 2 ad 3; de pol. q. 9 a 2 te. Otetur autem quod idem eribit inra. d. 5 q. 2 a. 1 ad 2: Triplex incommunieabilitas est de ratione
perSOnae . . . Non Si autem Contra rationem personae communicabilitas RSSumentiS: iam hae non impedit, quominus assumen maneat Sui juris atque in se Subsistat, Sed Solum saei ut non in Una tantum natura, Sed
etiam in alia subsistat risi illo de Verbo ine. q. 24 2 a.
512 Corollarium II. Gunther refellitur. - dictis pariter liquet,
errare tunt herum ejusque asseclas necnon recentiores quOSdam theologos, Secundum quos Lochio praeeunte personalitas continetur conscientia
Sui, adeo ut perSona sit substantia sui conscia qua in definition isti sibi ita complacent, ut eam velut magnum scientiae philosophicae et theologicae profectum jactent. Sed ea definitio censeri debet
1 theologie ideoque etiam philosophice salsa, e qua Sponte Sua Sequuntur graviSSimae haereses. tqui ex hac personae definitione sequitur in Deo unam SSe personam; nam sicut una est natura, ita unum est intelligere ac proinde una natura sui conscia sequitur in Christo duas esse perSonas, cum duplex in eo sit natura sui conscia, a qua illatione guntheriani non prorsus abhorrent; siquidem docent duas in Christo admittendas esse per80na Sad unam personalitatem relatione revocatas, ne secus personalitas humani Spiritus personalitati Verbi praepostere litetur. Quae nova unionis hyp0Staticae explicatio non solum inaudita est, sed prorsus abhorrens a majorum doctrina, ut
patet ex dictis et clarius patebit ex dicendis. 2. Mirum hine non est praecipuum quendam ex his theologis Baliger Neu theol. Bries an A. Glinther provocare potuisse ad symbolum, quod habetur act. 1 cone chalcedonensis, ut inde persuaderet, Christi perSonam non SSe arithmetice unam, sed personas esse duas et duo praedicationis ego subjecta, Filium Dei et Filium hominis, ex quibus componatur PerSona una unitate copulativa et formali. Atqui symbolum illud in doctrina de incarnatione orthodoxum non est, sed haereticum, ut constat tum e conteXtu, tum X
disertis concilii et patrum testimoniis et damnatione. Legimus enim in cone. 0ecumenici V. et 4 , Et postquam lecta sunt blasphemiae Theodori et impium ejus symbolum illud scit. ad quod provocat theologus Ste), Sancta
Synodus exclamavit Hoc symbolum satanas composuit anathema ei, qui De Symbolum composuit. Hoc symbolum ephesin I synodus una cum auctore ejus anathematigavit.
3. Quare ius IX. liferis ad card do G dissei 5. Jun. 185 datis de Guntheri operibus scribit: Noscimus in iis libris non pauca legi, quae a catholicufide inceraque explicatione de unitate divina substantiae in tribus distinetis
SempiterniSque personis non minimum aberrant. In compertis pariter habemUS, neque meliora, neque accuratiora esse, quae traduntur de Sacramento Verbi
418쪽
408 Tract. VII de Verbo incarnato Thesis CL d unione Verbi incarnati, deque unitate divinae Verbi persona in duabus naturis divina et humana. Et re vera omnes conditiorum definitiones adversus estorianam divisionem valent etiam contra hane doctrinam, ut e g. definitio cone tolet a ii XI. a. 6 7 5: Terfectus Deus, perfectu et homo in unitate personae unius est Christus. Nec tamen quia duas diximus in Filio esse naturas, duas causabimu in eo esse personas, ne Trinitati, quod absit, accedere videatur quaternitas. Deus enim Verbum non accepit personam hominis, sed naturam, et in aeternam personam divinitatis temporalem accepit substantiam carnis. Cf. s. 402 a. I. Verba Sehematis patribus cone Vaticani propositi, cui subjuneti erant can0nes 3) , Si quis unam personam J Chri8ti tamquam plures compleetentem intelligat duasque in mysteri Christi personas introducat, divinam et humanam, quae nexu indissolubili inde a conceptione conjunctae unam perS0nam compositam efficiant, A. S. 4): Si quis dixerit, tot necessario esse perSO-nas, quot sunt intellectus et voluntates aut negata duplici in Christo persona negari humanae naturae persectionem, A. S. Cf. leuige n. 4848. 104SS.;
Mostraticae Verbi cum retura, humana a lumbrationem patribus praeeuntibus να tum facientes, statuimus: I. Verbum natuγαe humανχα uniri atque ιιabi, et qui lem . ita, ut licitur humanα seorsim δια καὶ δαὶς non exsist si, nec su sibi sit, se Verbo acce-aret, recthraerescat eique inclinibat.
Demonstrati p. I. Jam demonstravimus Verbum RSSumpSiSSenutiarum humanam non tamen quomodo eunque Verbum eam aSSUmpSit, ut Xtrinseeus tantum illam attingeret atque afflueret, Sed intrinseeu ei illapsum est ponitissimeque eam penetravit, quem illapSUm περιχωγηοιν appellare Solent patres. Periolio resim in inearnatione esse admittendam . . putre diSerte doeent, Seeundum quo non solum natura divina et humana intime sunt Conjunulae invieem et On Serine, Sed earUm Opulatio et commixtio longe arctior est ea, qua in homine anima et CorpUSVineiuntur ita tamen ut abhorreat quam longissime a ConsuSione et immutatione naturarum. Nam ut fatetur Leporius in libello emendationis n. 4 ,,DeUS, qui CapaX St, non CapabiliS, penetran non penetrabilis, implens non implebilis, qui ubique diffusus, per in susionem potentiae SVRemisericorditer naturae miXtUS Stium unae. Omnium nomine audiatur Damascenus . . III, 7: Sciendum St, quod etiamsi dicamus naturas Domini se mutuo permeare, περι ωμνις aetaeSt a divina natura nam omnia pertransit quemadmodum Vult et Permeat Omnia, per ip8am autem nihil et ipsa quidem proprias dotes carni impertit, cum ipsa maneat impassibilis et immunis ab affectionibus carnis. Nam si Sol multiplicis virtutis suae nos participes reddit, nostrorum tamen manet eXPers, quanto magis solis factor et dominus ig2. Naturae divina in humanam illapsum similitudinibus illustrant, ut ferri igniti, carbonis candentis, lilii odore suavissimo imbuti, lanae
419쪽
purpureo olore tinctae te. Ita Cyrillus praef. l. 2 adv. Nest.: Dieitur, inquit, carboni perSimili propterea, quod ex duabus a dissimilibus rebus intelligitur, Sed la Seeundum veritatem eonvenientibuS, Ut
in unitatem propemodum Conjungantur. Igni enim ubi lignum penetrarit, illud in suam ipsius laritatem a Vire tranSsert, eo tamen SerVato, qu0d erat.
3. Eundem probant ex ei etibus. Si eut enim serrum per ignis illa pSum huju redditur particeps proprietatum, ita Christi humanitas illapsu divinitatis divinarum consors sit dolum. Sane nisi Verbi Substantia se in ipsa humanitatis penetralia insinuaret Suaque insinuatione d0itatis dotibus illam irrigaret imbueretque, quantum natura erent in-ereatae potest vire dotesque eombibere qui sieret, ut humanita vivificaeSSet totiusque humani generi redempti veluti vitis et radicet vitae supernaturali sons inexhaustus 3 Ad rem Cyrillus dial quod unus est Christus Mig. 75, 359): Neque enim alia ratione caro vivifica effiei potest, quam Secundum propriam Suam naturam corrumpi atque interire necesse erat, nisi propria faeta esset Verbi omnia vivificantis. 0 enim pacto operata est et praestitit, quae ipsi Verb0Sunt propria, vivificanti ipsius virtuti conversata. Et quidem mirum non St. Nam Si verum est, quod ignis ire materiam aliquam verSanS, eam, quae alioqui e Sua natura calida non est, calidam efficit immittit enim ei abunde facultati8, qua praeditu est, efficaciam), quo pacto non potius immittit Deus Verbum propriae carni vivificantem Suam virtutem atque Operationem, cum illam sibi unitam et propriam citra confusionem aut mutationem et quo ipSenovit modo declaravit ' Quare passim doeent patres, naturam humanam hodillapsu fuisso deificatam. Ita Damascenus de imag. r. I: EX HODeus Verbum caro factus est et in confuse commixtus OStrae naturae, carnem
Sine immutatione deificavit per mutuum in invicem deitatis ejus et carni inconfusamque immigrationem. Quum deificationem ita bene explicat s. Tin ob arai 3. d. m. I a 2 ad 6 , Caro dicitur deificata, non quia sit faeta divinitaS, Sed quia saeta est Dei caro, et etiam quia abundantius dona divinitatis participat ex hoc, quod est unita divinitati, et quia est qua Si instrumentum,
per quod divina virtus salutem nostram operatur tangendo enim lepr0Sum earne Sanavit per divinitatis virtutem, et moriendo carne mortem vidit per Virtutem divinitatis. Virtus autem agentis aliquo modo est in inStrumento, quo
mediante aliquid agit. Cf. et avius IV, 14 V, 1 Sche eben l4 s.
514 Demonstrati p. II. Naturam Verbi ita illabi naturae humanae, Ut ea eorSim non eXSistat, nee sua sibi sit, sed tota reddatur Verbi propria, adeo lueuienter tradunt patres ut Thomas Sinu III 8 S. O-rum flata ad triginta potuerit revocare classes ex quibUS pauea: 1. Ad nullam unitionis speciem frequentiu provoeant patreS, Ut e0 unetionem Verbi cum natura assumpta quadamtenus illUStrent, quam ad unionem, qua anima suum sibi facit corpus ibique prorSUS indieat. Ita X. gr. Cyrillus e. Nestor. I, 1 Carnem factum esse illud ex Deo
420쪽
410 raci VII de Verbo incarnato. Thesis CL. Ratio unionis
Patre Verbum docet Scriptura divinitu inspirat h. e. ineonfuse Seeundum hypostasim unitum esse carni neque enim alienum ab ipso erat corpus ipsi unitum et laetum e muliere Sed sicut unieuique nostrum proprium Si Suum corpuS, hoe eodem modo etiam Unigeniti eorpus prOppium illi erat et non alterius. Hue pertinet
2. Comparatio, qua naturam RSSumptum Conserunt,eSti, Velamento indumento Pulchre Athanasius i): Dominus noster in principio quidem erat Verbum . . . quando autem Voluit Pater, Ut pretium pro omnibus redimendi Solveretur et gratia in Omne conserretur, tune Verbum earnem, ut Aaron Vestem talarem, e terra RSSumpSit. 3. Hine patre graviter invehuntur in Nestorium, quod talem pro-bnVerit unionem, ex qua ConSequen Sit, humanum naturam tMq. καὶ δόκεις
eXSistere et non fieri propriam Verbi.
, Alia est res divinitas, inquit Cyrillus l. l. c. III, 6, alia nostrae Similis hurnanitas, quod ad rationem attinet, quae naturis inest congreSSuautem Secundum eram unionem unus est Christus ex utrisque, ut saepe di-Ximu S; hyposta8ibus vero, ut tu ais, divisis in duo ac privatim et Seorsim exsistere intellectis, quomodo congressus in unam personam fiet, niSi unum alterius 88 quodammodo proprium dicatur, ut nimirum animae humanae proprium intelligitur ejus corpus 3 . . . In Emmanuele, quia deitas aliud quiddam est ab humanitate, nisi dixerimus proprium factum fuisse orpus ipsius
Verbi per Veram unionem, quomodo una abSolvetur e utroque perSOΠΛ, cum
κε tis V ic 3 4. Huc reser patrum dicta quibus affirmant, Deum SSe nutum, paS- Sum mortuum n. 495 ete. Hae enim praeSupponunt ejusmodi unionem, vi cujus Verbum sibi vindicaverit propriamque secerit humanam nuturum ita, ut quidquid hujus est, proprium sit Verbi, Seu ut natura humana non
fuerit sua sibi, sed fuerit Verbi, et Verbum ipsius subjectum et hypostasis de Trager Ligenthumer), in qua SubSiSteret.
Undo Cyrillus Nestorio neganti dici posse Deum natum, reponit l. c. I, I, Si proprium corpus ejus intelligitur, quomodo non prorsus proprii corporiSi Or. 2 c. arianos . . . Thoh as inra dist. 9 q. 3 a 2 ad 1: Humana natura in Christo habet aliquam similitudinem cum accidente, et praecipue cum habitu quantum ad tria: 1 quia advenit personae divinae post esse completum SicUt habitus et omnia alia accidentia 2 quia est in se substantia et advenit alteri, sicut vestis homini: 3. quia melioratur ex unione ad Verbum et non mutat Verbum sicut vestis formatur secundum formam veStientis et non mutat vestientem. Patres insuper hac comparatione utuntur, ut 1 inculcens naturarum dualitatem et . perSonae Unitatem it 6 explicent, quare natura humana sit objectum adorationis partiale et quomodo T. ejusdem passiones tribui possint Verbo. f. Augustinus enare in PS. 130 n. 10 et serm. 213, 3 Thomas c. gentes V, 37, ubi ostendit dissimilitudinem quoque, quae in hac comparatione obtinet.