장음표시 사용
421쪽
Verbi cum humana natura assumpta. 411
nativitatem sibi tamquam suam vindicabit et asseret 8 Quod saepius inculcat in scholiis de inc et I ad regina n. Et jam antea Athanasius r. 3adv. ar. n. 32 , Decebat, inquit, Dominum humanam carnem induentem totam eam cum propriis assectionibus induere, ut quemadmodum proprium ejus esse corpus dicimus, ita etiam corporis assectiones ejusdem solum propriae esse dicerentur, tametsi ejus non attingebant divinitatem. Itaque si alterius esses corpus, illius etiam esse affectiones dicerentur sed si Verbi caro est Verbum enim caro laetum est), necesse est carnis affectione illius dici, cujus ipsa caro est. Cf. p. ad Epict. n. 6. - Ru Sticus diaconus in Sua contra cephalos disput. Migne 67, 1244): Verbum ex ip8a vulva unitum genituram carnalem dicitur sustulisse, ut propriae carnis genituram suificans similiter et reliqua, quae humana sunt, quoniam quod ju proprium factum est corpuS,
ista sustinuit. In eadem disp. docet ib. I 234) , Sed nostra natura in Christo,
non etiam persona est. Non enim in Semetipsa et Secundum Seipsam egregatim habet esse suum, sed in Verbo subsistit. Merito ergo concilium ephe sinum an II statuit: Si quis non confitetur, carnem Domini vivificatricem esse et propriam ipsius Verbi Dei Patris, sed velut alterius praeter ipsum, conjuncti eidem per dignitatem aut quasi divinam habentis habitationem, ac non potius Vivificatricem esse, quia facta est propria Verbi cuncta vivificare valentis, A. S. g5l5. hesis CLI. Otiare humana natur in Christo, etSi in-
Demonstrati p. I. Humanam naturam propter Unionem, quam deseripSimus thesi praeci non esse personam fluit ex hypOStaSi no
met natura, ut Seorsim ab aliis intelleeta, ut nullius accessio laeta, ut tota ut sua sibi, ut nulli superiori substantiae inserta et mancipata. Atqui natura humana eo ipso, quod assumitur a Verbo, ab hae conditione X-cidit argo non Si perSona.
Quod ex doctrina patrum diserte docet Theodorus Abucara puSH. 29, qui proposita difficultate , Christus naturam nostram habuit eum proprietatibus natura autem cum proprietatibus nonne hypostasis est ' ita respondet: , Non satis est ad hypostasis constitutionem, naturam compOSitam SSe cum proprietatibus, sed portet concurrere ad hoc et non esse partem. Quia igitur pars Christi est assumptum corpus animatum, ideo non est hypoStaSiS, Sed hypostaticum. Ita et Rusticus diaconus . 506η ita et s. Thoma Saepe omnino, ut patet e n. 508ε, e I p. q. 29 a. I ad 2: Humana natur in Christo non est persona, iudi est assumpta a dignioriis XI. p. q. 4 a 2 ad 3 , Si humana natura non esset assumpta a divina persona, natura humana propriam personalitatem haberet, et pro tanto dicitur persona OnSum pSiSSe per-80Πam, licet improprie, quia persona divina sua unione impedivit, ne humana natura propriam personalitatem haberet; q. 2 a 3 ad 2 lect 3 in Rom. I. Ita et Bonaventura inra dist. 5 a. m. 2: Ad illud, quod objicitur, qu0d
422쪽
412 Trach. VII de Verbo incarnato Thesis CLI. Natura assumpta anima rationalis unita carni facit personam dicendum, quod verum est, quando anima et caro non conjungitur digniori . . . Non autem Sic est in proposito, quia anima et caro fuerunt sibi invicem unita ipsi Verbo nec in aliquo instanti fuit anima illa, quin esset unita Verbo ... . et ideo non constituebant
516. Demonstrati p. II. Hae pars probatur corollarii modo: 1 Hyposta Si ratio ex dicti continetur ea Substantiae perlaetione et totalitate, vi cujus ἐδt καὶ ἐδικ6, Seorsim a Sibi XSistit. Atqui ut qua substantia a Sua totalitate a veluti autonomia et Consequenter ab hypo Stasis gradu excidat, non requiritur, Ut decedat aliqua realitas, Sed Suffieit, ut ipsa aeoedat ad aliquod totum persectiuS, huic adhaereseat, quod actum esse in Christo demonStruVimUS. 2. Confirmatur patrum Suffragio, qui nunquam realitatis alicujus mentionem nolunt oujus deseel natura humanu in Chri Sto non Si per-Sona Sed id inde repetunt, quod natura humana, etSi integra, fuit a SSumptu et propria saeta Verbi, ut patet e testimonii allatis.
Praeclare a schasius adb. vel Faustus heg. de Spiritu s. c. 4:, Dei quidem et hominis duplex substantia est, sed una tamen persona. Quamobrem Quia dum formam servi accipiens Filius famulo Deus jungitur,
minoris humilitas intra reverentiam majori absconditur, et superioris lumine eXinanita consumitur, ac si proprietatem personae humanae divinitate vel Obumbrante vel eminente non obtinet. Idem satis clare insinuat Rusticusi disp. c. aeephalos Mig. 67, 239): Igitur, etsi in imaginatione mentis sive peculatione tenuissima intellecta humanitas Domini Christi videtur et
substantia esse et persona nec enim habet aliquid minus praeter alias subsistentias rationales et individuas); sed tamen intellecta per semetipsam hoc esse videtur, sed non jam sicut unita Sermoni. Igitur non Veritas rei, sed mentis hoc cogit putari defectus, quasi oblivio unitionis exsistens. Quando Ver id, quod humanum est, non quasi in emetipSO manens, Sed per unitionem proprium factum subsistentiae Dei Verbi recommemorata mens fuerit, non potest id pro persona suscipere. Cf. de hypostasis notione Typhanum in declaratione ac defensione scholasticae doctrinae s. patrum et doctori Sangelici de hypostas et persona, ubi ultra patres et vetustiores theologos adducit, qui ostent, non propter defectum vel amissionem alicujus, Sed ob ae- cessum ad divinae persona infinitam persectionem fieri, ut humana natura
Christi non sit in se hypostasis Stent rumih 32 33 Franget in h. l. 5l7. Seh0lion. Eaeceptioni satissit - Concedimus quidem patres affirmare Verbum aSSumpsis Sematuram, non perSonam humanam atque inculcare,
aliud esse hypostasin et aliud naturam negamus vero inde sequi Vel reale esse discrimen inter naturam et personam, vel humariam Christi naturam carere aliquo modo substantiali a natura AE ad id ea distincto, qui a Verbo Suppleatur. Ut enim posterior formula explieetur, sufficit rationis discrimen n. 508); ut altera intelligatur, satis est meminisse naturam assumptam nunquam eorSim ex Stili SSe, Sed a primo suae exsistentiae initio in Verbo substitisse, ut art. O StendemuS. Hinc non licet eam considerare quasi δια και ἐδικ6, exstiterit Seu qua per80nam ideoque Verbum non assumpsit personam, Sed tantum naturam.
423쪽
518. Corollaria. i. Uni divinae naturae, animadvertit rite lexander halensis Summae p. m. 6 membr. 4, ad humanam ullum bonum aufert homini . . . nec est etiam diminutio dignitatis hominis muta quamvis non habuerit personalitatem humanam habet tamen personalitatem divinam. Scit quamviS SSe per Se ceteri paribuS, perfectius sit, quam esse in alio et alterius ejusdem generis et ordinis; attamen perfectius est esse in alio perfectiori, quam S Se in Se eoque magis, quo alti ris ordinis est illud aliud. Si ergo jam corpori meliu e Sti S Se unitum animae, quam S Se per Se quanto magis perfectius est assumi aperSOna divina, quam frui propria personalitate humana 32. Substantiae finitae sola additione amittunt, Sola divisione nanciscuntur rationem hypostaSis humanitas assumpta ergo Sola a Verbo divisione persona humana seret. Si Christus deponeret humanitatem, inquit Albertus M. in . dist. 5 a. I 2, id, quod deponeret, erit substantia rationalis naturae ergo erit persona. Si autem quaeritur, quid conferat ei personalitatem, quam prius non habuit, dicendum, quod Singularitas, quam prius non habuit, sive incommunicabilitas, ut alii dicunt; nam propria singularitas facit personam in rationali natura. Si autem quaeritur iterum, quid ei conferat singularitatem, dicendum, quod divisio per accidens confert ei. Divisio enim licet per se aufert tamen per accidens confert divisum esse unum et ab alio divisum, et haec est singularitas. φ3. Manifesto repugnat, ut hypostasis manens hypostasis uniatur alteri hypostasi unione vera et substantiali, et duae maneant hypostases. Dicere enim hypostasin finitam esse alteri conjunctam secundum hypoStasin et Substantialiter, idem est a dicere eam non manere in se totam, Sed se habere per
modum partis et ut naturam alterius et simul affirmare eam manere hypostasin, significat, eam manere totam in Se et non esse naturam alteriu8, quae
contradictionem involvunt. Secundum hoc intelligi debet illa patrum doctrina,
ex du hus hypostasibus ex se exsistentibus nil unquam fieri unum i e Substantialiter. 519 Seholion. Non diffitemur esse theologos d. Thomae addietos, quibus haec explicatio unionis hypostaticae non arrideat mysterii enim profunditatem non videtur satis attingere, unionis vim Xtenuare, ad unionem fere accidentalem redigere conjunctionem naturae a8Sumptae eum Verbo. Hinc distinctione reali inter essentiam et exsistentiam in rebus reati praeSupposita ita paucis complectitur illo de Verbo inc. p. I 05, quae fuSius evol-Veratri 2 p. 42 8. , Fieri nequit, ut illud quod est completum in natura et habet proprium esse exsistentiae, ulterius compleatur substantialiter per adjunctionem ad aliquid quod sit et maneat a se distinetum poterit quidem adhuc compleri accidentaliter . . . vel etiam integraliter sicut accidit in augmento et nutritione viventium): sed primo modo non fit complementum in
linea SubStantiae . . . Secundo autem modo, praeterquam quod rati Sub-
Stantiae manet immutata, non fit complementum per adjunctionem alicujus quod manet et distinctum . . . Jam vero quidquid est substantialiter ita terminatum, ut non possit in linea substantiae per adjunctionem alterius principii amplius terminari, si reipsa alteri pariter completo et perfecto adjungatur, non erit cum eo unum substantiale sed multa, quocunque tandem modo Sub- Stantia accipiatur; et ratio hujus est, quia fieri nequit, ut duo sint unum ine ipso ordine, in quo sunt duo. Oportet igitur ut in unione incarnationis unum extremorum scit creatura sit substantialiter incompletum idque per
424쪽
414 raef. VII de Verbo incarnato Thesis LlΙ. Duplex earentiam alicujus principii cujus ipsa divina persona vices gerere possit. Hoc autem principium juxta omnes non potest esse aliquod naturae Seu essentiae constitutivum. Relinquitur ergo ut sit ultimus actus exsistentiae, quia nihil aliud substantiale in ent creato assignabile est. Sic igitur dicendum, quod natura humana non habet proprium esse exsistentiae; sed ex ipso esse personali Verbi quasi formaliter habet exsistere dico quasi formaliter, quia divinum esse communicatione sui causat consistentiam humanitatis extra causas, quin tamen inveniatur ibi imperfectio, quae est de ratione causae formaliS, Scit receptio in subjecto quod actuatur hujusmodi enim receptio Deo eonVenire non poteSt, et aliunde non est necessaria propter actus puri infinitatem et omnimodam illimitationem.
De unione naturarum in confUS R. 520. I heSi CLII. tia sunt in Charisto naturae intesΥαe, i
Declaratio Thesis statuitur contra monophysitas, qui auctore Eutyche, archimandrita monaSterii cujusdam constantinopolitani medio Sec. V., docebant, Christum ex duabus quidem naturis esse, non autem in duabus Subsistere seu um a m esse in Chri8ti naturam post unionem unde eorum nomen): dissentiebant tamen circa modum, quo duae naturae in unam coaluerint. Alii enim contendebant factum id esse commixtione, alii alterius consumptione et in alteram mutatione, alii conversione duarum naturarum in tertiam, alii compositione. Dissentiebant etiam circa tempus, quo haec contigerit naturae unitas secundum aliquos ea jam facta est in conceptione, aliis ea videbatur contigisse resurrectionis tempore, vel post Christi in coelos ascensionem ac plenam glorificationem. Doctrinam catholicam clare nunciaviteone chalcedonense n. 488), et luculentissime exposuit Leo M. in celobri ad Flavianum epiStola.
521. Demonstratio. Vix probanda est aSSertio OS Omnia, quae hucusque demonStravimus. Sane 1. StendimUS, Unum eundemque J Christum verum SSe Deum Verumque hominem. Atqui nemo verus est Deus, nisi veram integramque habeat naturam divinam nemo verus perlaetusque est homo, niSi integram perseetamque habeat naturam humanam. Ergo unu idemque
J Christus divinam Simul atque humanam possidet naturam. Hine quae Cassianus de ine. III, 5 de Paulo affirmat, de quovis Seriptorem T. repeti OSSunt: Praeclaru utique, inquit, et admirabili magiSter Seiens D J Christum Sicut verum Deum ita et verum hominem praedicandum, ita semper majestatem divinitatis in eo praedicat, ut inearnationi Con-χSSionem penitus non relinquat; Xeludens utique et phantasma Marcionis inearnatione vera, et paupertatem Hebionis divinitate perlaeta ne Seil. per alterutram blasphemiae perversitatem D. J Christus aut homo penituSSine Deo, aut Deus sine homine credatur. Nullum scit sere est Seripturae flatum de Christo, in quo non duplicis etiam naturae menti fiat.
425쪽
in Christo natura. 4152. Patres rationibus quoque dogma Catholicum adversu monophy- Sita tuentur. Ita ex gr. Joan Dama Seenu de duab. Volunt. n. 8 diSputat: Si natura ex diversi naturi QOmpOSita St, neutri earum On-
Substantialis est. Nam unaquaeque Suam tantum habet definitionem, composita vero aliam desinitionem habet Seil. Ompositam. Impossibile autem est ea, quae diversa sunt et diverSum desinitionem capiunt ejusdem esse substantiae. Igitur Si Christi una est natura, quomodo QOnSubStantialis erit Patri et matri Ille enim Deus est, hae homo Dei autem et
homini non una est natura. Cf. C. RUOb. n. 14 SS.
3. Hue pertinent integrae epistolae errandi ad Anatolium et ad
Severum, in quarum altera infert: Si enim Creator actus est creatura si Verbum factum est caro, si Deus habitu inventu est ut homo, nee reator Creari, nee Verbum caro fieri, nec Deu esse potuit homo in Su- Seeptione alterius naturae et Si altera natura S SUSCepta, duae pro- Det Sunt naturae, non Una. Quod argumentum ita proponi potest: Verbum laetum est caro se homo. Atqui non est laetum euro mutatione, quod adversatur immutabilitati naturae divinae ergo SSumptione naturae humanae. Ergo praeter naturam divinam immutabilem habuit aliam naturam . e. humanam, qua OnStitueretur homo. Neque dieatur ipsa assumptione hane fuisse mutatam Si enim fuisset mutata in aliam, Verbum per eam non fuisset homo, sed aliquid aliud, atque praeterea incarnati Seopum suum non attigisset sui SSetque SuperVaeanea: ideo enim inearnatus est, ut fieret homo, frater OSter, nobi per Omnia Simili eXcepto peeeato, ut no non Olum redimeret, Sed et Xemplo SUO
doceret. Quod argumentum ita proponit uit mundus in consess. Trinit. Migne I 49, 1499): Assumpsit autem ita Deus hominem, ut nec Deus in
hominem mutaretur, nec homo absorberetur in Deum. Si enim Deus in hominem mutaretur, jam non esset Deus, sed homo solus et ideo non adjuvaret; si Vero homo absorberetur in Deum, jam non homo, sed Deus solus, et ideo mori non posset. Cf. Anselmus cur Deus homo II, 7. Quare aliis praetermissis concludimus cum Novatiano de Trinit. c. 24 , Atque ideo Christum
J. Dominum e utroque connexum, ex utroque contextum atque concretum et
in eadem utriusque substantiae concordia mutui ad invicem foederis confibulatione sociatum, hominem et Deum Scripturae hoc ipsum dicentis veritate cognoscant. Patrum testimonia collegit jam Thoodo retus dial. 1 Mig. 83, 75 s) es et avius I, 4 III, 5 s. Thomas sinu V, 3 S. 522. Seholion Paradigmate unionis animae et corporis libenter frequenterque utuntur patres ad illustrandam unionem Verbi eum humana natura assumpta. f. et avius III, 0 VI, 0. Verum eo utuntur Seu potiuSabutuntur ad suos confirmandos errores et ariani et apollinaristae et ne storiani et motio physitae et lintheriani. Secundum artanos quidem et apollinaristas similitudo est plane adaequata, cum uXta ipsos Verbum in Christo vice fungatur vel animae vel animae saltem rationaliS. -
426쪽
416 raef. VII de Verbo incarnato De comparatione. Nestorius Serm. - ea Sus est, ut declararet duarum hypostasium Vorbi o hominis intimam inter se inseparabilemque conjunctionem, quamvis enim corpus non it anima, et anima non sit corpus, illa tamen in hoe est. Cum ero e Unione animae et corporis Una prodeat humana natura, idcirco monophysitis in primi apta visa est comparati ad suum de una Christinatura errorem confirmandum. - Guntheriana vero Sehola sicut errat in eXplicanda unione animae cum corpore n. 293), ita et in declaranda, quam ex hac illustrare vult, unione hypostatica Negat enim unitatem substantialem humanae naturae compositae e anima et corpore, Statuitque inter corpus vivens instruetumque facultatibus psychicis ac spiritum seu animam rationalem conjuntionem dynamicam mutuo influxu et mutua actione unius in alterum. Unionem omnino similem, in dynamicam tuetur inter Deum Verbum et hominem Jesum. - Quare ut 8Sequamur, qu Spectet haec comparatio juverit paucis similitudinis juxta ac dissimilitudinis capita articulatius definire. 523 1. Sicut uni animae cum corpore non est moralis tantum et asseetus, sed substantialis et ontologica, ita et uni Verbi cum humana natura.
, Nam licet Verbum, inquit Cyrillus i. p. 17 ad Nest. in nobis habitarit omnemque divinitatis plenitudinem corporaliter in Christo inhabitar litoris proditum sit Col. 2, ), attamen non ita in illo habitavit, ut in sanctis inhabitare dicitur. Habitavit enim secundum naturam unitum ξυωλὶς καταφbat,), non in carnem mutatum, tali inhabitatione, qualem dici potest hominis
animam erga Sibi proprium corpus habere. g2. Quare sicut hae unione corpus proprium redditur animae ejusque in-Strumentum, non Xternum quidem et adventitium, Sed conjunctum, quod hae conjunctione quam plurimum perficitur: ita Verbi propria ejusque organum unione hypostatica facta est natura humana atque dotibus prorsu praestantissimis aucta u. t 3 ). lerumque vero 3 hac similitudine illustrare conantur my8terium, quo Christus, etSi
Deus et homo, unum tamen St Subjectum, una perSona, Unus. Ita Symb. athn-
nasianum , Qui Christus licet Deus sit et homo, non duo tamen sed unus
est Christus . . . Unus omnino non confusione substantiae, sed unitate perSonae. Nam sicut anima rationalis et caro unus est homo, ita Deus et homo unus StChristus. - Et Vigilius . Eutychen , Siquidem negari non poteSt, ut superius dixi, hominem ex duabus constare naturis, animae cit et carniS. Nemo tamen nisi insipiens et totius rationis expers, recte hominem dixerit duas
habere personas aut quin rursus una est hominis persona, recte opinatus Sit unam SSe carni animaeque naturam . . . Quid ergo inauditum, quid a Scripturis canonici alienum et peregrinum, ut sicut credimus et experimur unum esse hominem animam rationabilem et carnem, ita credamus unum esse Christum
Deum et hominem, sicut apostoli docuerunt et sicut nobis viri apostolici tradiderunt 3 Et passim Augustinus ep. 140 n. 12 169 n. 9 te. 4. Quemadmodum in homine substantia quamvis substantialiter unitae non confunduntur: ita in Christo divina natura, etsi humanae intime unita, est tamen manetque ab ea sine confusione distincta. 5. Unione animae cum corpore suadere nititur Augustinus inearnationis possibilitatem. Quaerere quidam solent, inquit serm. 371, quomod0 misceri potuit homo et Deus. Quaerunt rationem hujus mysterii, quod semel metum St, cum ipsi nequaquam possint rationem reddere ejus, quod fit Sem-
427쪽
hominis cum Christo. II per i. e. quomodo anima miSeetur corpori, ut homo sat. Ergo sicut res corporea incorporeaque conjungitur, ut homo efficiatur, ita homo conjunctus est Deo et factus est Christus. Cf. p. 17 34. 1. 524. Etsi multiplex similitudinis ratio est inter unitionem humanae naturae cum Verbo et unitionem animae et corporis, non negligunt veteres nos monere, ut et multiplici memores imus dissimilitudinis.1. Anima et corpus ad mutuam unionem natura ordinantur, quod in Verbo, si spectes carnem, locum non habet; cui affinis ratio Joannis Maxim fit: Si vero dixerint, sicut ex anima et carne una humana natura conficitur, quae singulari, non plurali numero pronunciatur, ita ex divinitate sit humanitato una facta est natura Christi Primo quidem hoc exemplum Filio Dei minimo existimo convenire, cui subSiStendi causa caro non fuit. Quippe qui ante secula a Patre natus in propria persona incommutabiliter subsistit, sed cum Verbum caro fieret, misericordiae fuit. Animam autem humanam ante carnem alicubi subsistere et postmodum carni inseri, nemo ausus est affirmare si scit ori- geni8tas Xcipimus).s 2. Hinc anima et corpus e mutuo Xcipiunt tamquam Verissimae partes uni us compositae naturae a dignitate vero Verbi penitus abhorret ratio partis., Potuit enim, inquit Facundus pro defenS. trium cap. c. 6, hominis anima in unam naturam cum Sua carne componi. De Christi vero divinitato inconvortibiliter simplici non sine blasphemia dicitur, quod in unam naturam cum suscepta humanitate componi potuerit. , Illic quidem, ita a me fore fragm. de exemplo ex natura hominis allato inter op Athanasii Mig. 26, 233 8.), pars hominis sunt anima et corpus, hic ero neque ear pars Verbi neque Verbum par carnis nam utrumque etiam ante conjunctionem scit si seorsim
considerantur perfectam exhibet naturam, ut nihil penitus deficiatio divinitati, quod ad sui rationem pertineat, vel humanitati aliud quippe est compleri
duabus partibus substantiam, aliud conjungi duas Substantias, quarum utraque suam habeat perfectionem quamobrem et forma Dei dicitur et forma servi. Quod hominem Ver Spectat, neque anima Sola homo, neque caro. 3. Christus tam Deus est, quam homo, Seu Deus homo. Om Vero neque est neque dicitur aut anima rationalis aut corpus. Ad rem Bernardus de consid V, 9: Tantam denique, inquit tamque Xpressam unionis vim in Se praefert ea perSona, in qua Deus et homo unus est Christus, ut si duo illa de se invicem praedices, non erraveris, Deum videlicet hominem et hominem Deum Vere catholiceque pronuncians. Non autem similiter vel carnem de anima vel animam de carne nisi absurdissime praedicas, etsi similiter anima et caro unus sit homo. g4. Anima nullatenus foris a corpore suo habet operationis principium. Deus autem Verbum et in humanitate exsistens, in coelo et ubique consuetas operationes implevit, licet quasdam et inaestimabiles per corpus; ita Rusticus in disp. c. acephalos, qui et hanc dissimilitudinem urget , Rursus anima compatitur corpori, Deus autem Verbum nequaquam. CfThomas Sinus III, I94 9 S., qui recenset diScrimina novem.
525 hesis CLIII. Otim cluatitis in Christo istinctis in er
mixtisque nraturis Iuncta est tum et Ieae operania Cis, tum αυνἔeas
Hur ter, Compend theologiae II, 9. d. 27
428쪽
418 racf. VII de Verbo incarnato Thesis CLIII. Duae sunt
Beela ratio. Quamquam monotheletae See. VII. auetoribus Sergio ep. CP., Pyrrho et Pa Ul HIIS SUCCeSSOribuS, Theodoro ep. phara- nitano, Cyr aleX. te. Universim fatebantur duas in Christo naturas distinctas et inconsuSaS, atque adeo Chalcedonensi SubSeribebant desinitioni, a sorte etiam concedebant duplieem operandi facultatem, negabant ta-m0n Christo duplicem operationem. s. et avita I, 19; VIII, 34s. Verum Euclesia Catholi ea in One. Oecumente VI. CP ΙΙΙ. a. 680 declarat: Duas naturale voluntate in O J ChriSto et duas naturales operationes indivise meonvertibiliter, inSeparabiliter, ineonfuse Seeundum S patrum doetrinam adaeque praedieamuc Hard. III, 1400). cone laterane Si Sub Martin I. an. 10 SS. ep. dogmattea Agathonis et Cone. Omuni 25 p. ad imp.
526. Demonstratio. 1. Probatur dogma e divinis literis, in quibus saepe mentio sit operationum Christi, quas divinitas operata diui nequit,
Ut eSurire, Sitire, ereSCere, ibo, potu, quiete et Somno resili, tristari etα, alioquin fuissent commune Patri et Spiritui S. Ergo cum praeter divinam Operationem, de qua eum Onotheleti non eSt controvergia, aliam habuerit Christus, duplex in eo agnosei debet pro numero naturarum operatio, ideoque et i operandi. 2. Aliam praeter divinam in Christo esse agnoScendam Voluntatem, testatur ipse Lue. 22 42 Pater, i i8, tran8fer calicem i8tum a me verumtamen non mea volunta8, sed tua stat ubi voluntatem suam distinguita voluntate paterna, quae alioquin pSi Sieu natura divina erat communis. Cf. Matth. 26, 39 JO. 5, 30 6, 38 etc. Insuper Phil. 2 8 Rom. 5, 15:
Hebr. 10, 7 etc. Ommendatur Christi obedientia hae vero supponitduplicem voluntatem, Voluntatem Seil praeeipientis Dei, quae Christo utpote De Communi erat eum Patre, et Voluntatem, quae praeeipienti e Subjicit. 3. Patre eandem veritatem multiplici ratione vincunt Passim enim a ineuleant eum JO. Damasceno F. O. III, 15: Cum duae in Christo
naturae Sint duas quoque in eo aetione distere neeesse St. Quorum enim natura diverSa St, horum quoque dispar S aetio, et Contra quorum natura est eadem horum et aetio St eadem quorum autem actio una est, horum etiam SubStantia Una Si Secundum divinorum Sermonum interpretes patres. Quo aXiomate nil certius apud patre contra OnOtheletas. Quapropter l, negata duplici Operatione ipsa naturarum dualitas in dubium vocatur. Nee enim, ita rugo fh O p. ad imp , alia tam manifeSta probatio, quae OSSet eundem ipsum et Deum et hominem demonStrare, quam naturale operationeS, X quarum qualitatibus et naturae, de quibus essentialiter procedebant, in eo esse eertissime credebantur. Quare e patre eone Oeeumenie VI. Ret. 18 in Serm proSph0netic ad imp.: Persectum igitur in divinitate, inquiunt, et eundem in
429쪽
humanitate perlaetum Secundum antiquas patrum traditiones et divinam Chalcedone sancitam formulam praedieamVS atque uti natura duas aecepimus, ita et duas naturale Voluntate et dua naturale ipsius operationes agnoscimus. Quippe neutram in ChriSi naturam in ejus inearnatione voluntatis eXpertem aut operationi audebimUS RSSerere, ne earum
proprietate perimenteS, natura Una perimumUS. Ad rem lateranensis Synodu Seer. 2: In quo typo edito a Constante imp e persuasione Pauli CP monotheletae sine operatione et voluntate omnino, i. e. sine intellectu et anima immobilem ipsum gloriae Deum D. N. J Christum dogmatigaverunt, Similiter gentilium idolis inanimatis de quibus diei magnus David: Idola gentilium aurum et argentum, Opera manuum hominum. os habent et non loquentur PS. II 3, 44.). . . quoniam tale est Omne, quod sine operatione et voluntate est. Et S. Maximus in disputation0 Mig. 29,6I4 coram principibus ad eum miSSi Sin Secretario , Nihil eorum, inquit, quae sunt sine operatione naturali, Sub8iStit. Sancti namque patres manifeste dicunt, non esse, nec Sciri Sine S Stantiali operatione, quae hanc substantialiter characteriget quomodo esse Christum aut agnosci Deum natura veraciter et hominem est possibile AmiSSO quippe Secundum S patres fremibili leo jam non leo, et latrabili, canis jam non canis; et aliud quodcunquo perdito, quod se naturaliter commendabat, non ulterius est quod erat. Et dicunt ei principes): Novimus vero, quod ita Sit. Cf. insignem ipsius disp. cum Theodosio p. b. p. 40 S.
d. Denique cum Agathone Hard. ΙΙΙ, 1104 patre ita adversarios impugnant: Si una est Operatio), dicant, Si temporali an aeterna dicenda est divina an humanu . . . eadem quoque, quae et Patri eSt, an
altera praeterquam Patris. Si igitur una est eademque, una et divinitatis et humanitatis Christi communis est quod absurdum est diei. Ergo dum Filius Hi quidem, qui Deus et homo est, humana est operatu interris, pariter et Pater eum e naturaliter operatu eSi quia quae Pater sauit, haec et Filius sauit similiter Joan. 5, 19). Sin autem, quod veritaSeontinet, dum humana quaedam operatus est Christus, ad solam ejus Filii
perSOnam redigitur, quae non St eadem, quae et Patris: Seeundum aliud prosecto et aliud operatus est Christus te. 1. Pleraque demum, quae Ostendunt convenientiam SSumptionis naturae humanae, evineunt convenientiam assumptioni etiam Voluntatis.
Omnia haec argumenta paucis complectitur J. Damascenus l. de duabus Volunt. , Si non assumpsit humanam voluntatem Christus, qua Voluntatefactus est Patri obediens si non assumpsit humanam voluntatem, qua Voluntate laetus est sub lege si non assumpsit humanam Voluntatem, qua Voluntate implevit omnem justitiam si non assumpsit humanam Voluntatem, non attulit ei remedium, quod primam in morbum inciderat; quod enim non aS- Sumptum fuit, non est curatum, ut ait Gregorius theologus quid enim offenderat nisi voluntas 3 Quod ergo offenderat, quod peccaverat, id demum amplius curatione egebat. Quodsi neges id ab eo assumptum quod peccaverat, fateare
430쪽
420 Tract. VII de Verbo incarnato De operationibus Christi Quod si non assumpsit, nec humanam assumpsit naturam ipsa quippe est
527. Seholion I. De operationibus Christi. Ad pleniorem doctrinae declarationem distingue
1 triplex Operationum ChriSti genus, Siquidem, Ut docet M a Ximus M. p. 4. DionySii Ar. Ommentans, ut Deu tantum operabatur, quando absens centurionis filium Sanabat operati δ εοπρεπῆς); Ut homo tantum, etsi Deus erat, quando comedebat et triStabatur Operatio αυθ ρύποπρεπὴς); miXtim autem Operabatur miraeula, OeelieulOS illinendo restituens, haemorrhoisSae fluxum solo tactu Sistens: quae Operationes in primis dicuntur θεανδρικαει 2. Gusmodi vero Operatione mixtae manifesto duplici constabant actione: Nam exspuere, inquit Theoria nil in dial adV. armenOS, respiciens miraculum Christi Joan. 9 6, lutumque de Sput Consistere Oecique pupilla inungere, homini Omnino actio est, quippe divinitatem eXSpuere non dicimus, Si non insani Sumus at lutum illud in oculum et lucem convertere, id vero divinitati Omnino attribuemus. Erit autem, pergit ille, tota re perspicua de gladii quoque candentis Xemplo. Nam is pariter et secat et urit, estque dubio proeul Sti non ferri, sed ignis, Seeti vero non ignis, Sed serri et diversarum naturarum uetione Sunt ustio et Seetio, Sed propter unionem non igni tantum esse dicimus hane Ustionem, Sed etiam serri. 3. Verum etiam Operatione mere humanae et Operatione Simpliciter divinae possunt diei theandricae seu deivirile ratione perSonae operantiS, quae St θεαωθρωπoc: nam, ut jam notat Hippolytu por- tuenSi fragm. 8 Serm. adv. Beronem et Heliconem Migne 10, 839), incarnatione perneta neque Verbum aliquid operatur carne veluti nudatum Seu SeorSUm a humana natura, quaeum est Semper hypOStatie unitum, neque Christus homo aliquid agit divinitate desertus, nam Semper homo illo Deus est Diui debent theandrieae ea ratione etiam, quam ita eXpreS- sit Damascenu F. O. III, 19: Agit utraque natura in Christo cum alterius communione communieat igitur divina natura earn Operanti, tum quia divinae voluntatis nutu permittit, ut patiatur et operetur, quae Sibi propria Sunt tum quia operationem carnis omnino essilit Salutarem, id quod non humanae, Sed divinae potius aetionis est . . . Communieat autem operanti Deitati Verbi et dispensanti et gubernanti universa natura humana intelligens et cognoseon et dispensans non ut nuda hominis menS, Sed ut De Secundum hypoSta Sin unita et Dei mens constituta. Verbum Deus Suil partem habet in operationibus mere humaniS, . quatenu naturam humanam reddit subsistentem, b in eam insuit sicut in Retione Omnium reaturarum, en e permittendo, dirigendo, eleVando