장음표시 사용
451쪽
.Τhesis CLVIII. Adorationis notio. 441
560. Delmonstrati p. III. Potest Christo adscribi scientia etiam
acquisita, et u nomine intelligitur Seientia, quae Omparatur naturalium exercitio saeuitatum et C US USUS dependeta phantaSmatibuS, qua ergo CognOSeimu Omnia Seeundum modum OStrae naturae. Nam Christus habuit humanam naturam naturuleisaeuitateS, Onnaturale operationes; nisi igitur illas plane inertes sui SS aSSerere velimus, quod vel monotheletismum vel doeetismum Saperet, illarum Xerciti eum quoque aequisivit Cognitionem, quae HuSmodi perationibu eS eonnaturaliS. Cum vero haec, ut diximus, ab usu et exerciti saeuitatum pendeat, tempore revisse merito diei potest. Quare verba Liae 2 52 sit Iesus prosiciebat sapientia, et aetate et gratia apud Deum et homine8, non Solum de Sueee- Siva scientiae manifeStatione deque proseetu Seeundum effectus, sed etiam de vero prometu eientiae aequiSitae intelligi OSSunt. Crevit scit non cognitionis Olaeetum, Sed plura ecliS, quae jam noverat Seientia infusa, novo modo scientia aequiSita et propria Xperientia gradatim cognovit. 561. hesis LVIII. Distinctione mota inter objectum formute
Declaratio. Expendimus praerogativas, quae generatim ex unione Ι-p0Statie in naturam humanam assumptam, speciatim vero in ejus intellectum atque voluntatem redundarunt. Praetermissis Vero iis dotibus, quae redundarunt in ejus virtutem agendi atque in ipsum corpus ), de honore, qui in ordine ultus ad eam derivatur, modo disseremus. Quare notetur 1. nomine objecti materialis adorationis intelligi objectum, ad quod adoratio et cultus dirigitur formalis nomine excellentiam illam, quae est propria ratio Seu motivum adorationis et cultus Patet autem 2 objectum, quod adoratur, debere SSe conjunctum aliquo modo cum objecto formali. Quomod enim adorari posset, si nulla illi inesset excellentia ad cultum movens et quodammodo prOVOean 3 Hae verora conjunctio habetur vel a identitate, ut in Deo vel informatione seu per modum formae, ut in creatis spiritibus, qui coluntur propter inhaerentem ipsis sanctitatem vel e objectum, quod est terminus adorationis, potest esse aliquid substantialiter unitum tamquam pars vel partis inStar alteri propter se et ratione suae formalis excellentiae colendo qua in byp0thesi illud substantialitur unitum est objectum directum quidem, Sed Partiale, Objectum in se, non propter se illius cultus, qui ad totum unum Substantiale dirigitur. Si dum colimus hominem propter Sapientiam, una eadem que Veneratio dirigitur ad totum hominem, hine ad corpus etiam, licet ratiolarmalis venerationis immediate afficiat animam, et ad corpus eatenus tantum
J De quibus cf. hi m a s 3 p. q. 13 Ped a iii s X, 1 8. et Sinna in disp. 32in 3 p. de ejus pulchritudine disputant Thomas sinus IV, 7 Vavasse uri l. de forma Christi et Stent rumth. 60 6 I.
452쪽
442 Trach. VII de Verbo incarnato. h. LVIII de Christi pertineat, quatenus corpus est pars substantialis hominis colendi propter sapientiam.
Christum hominem adorandum esse adoratione latre uti eu, udo ratione uni Deo Xhibenda, ut affirmamus parte prima docet Cyrillusal anathem. 8: Si qui audet distere, aSSumptum hominem eoadorandum Deo Verbo et conglorifieandum et nuncupandum Deum tamquam ulterum cum altero nam Syllaba b Superadjeeta haec cogit intelligi), ac non potius una Supplientione Veneratur Emmanuelem unamque ei glorifieationem dependit, juxta quod Verbum laetum Si euro, A. S. Cone. OeCU-mae iii iam . an. 9: Si quis adorari in duabus naturis diei Christum ex quo duae adoratione introdueuntur semotim Deo Verbo et semotim homini aut Si quis ad peremptum carnis aut in confusionem deitatis et humanitati unam naturam Sive essentiam eonvenientium portentUOSO dicens, Si adorat Christum, sed non una adoratione Deum Verbum in- earnatum eum dia Carne adorat, juxta quod Sanetae Dei Ecclesia ab initio traditum est, talis anathema sit. eone n ii me reum II. et 5 MCum Chri Stu adoratur, non Separatur humanitu a divinitate, sed utraque utinum adoratur.
562. Demonstrati p. I. Ratio asserti est evidens, quia prolaeto
Verbum adorandum eSt, quaeutique Orma vel habiturae adorandum X-hibet sicut re Colendus est, quocunque habitu Sit indutus Atqui erbum carne indutum atque in forma humana Se nobis exhibet ergo Verbum carosa etiam Verbum homo eadem ratione S adoranduS, qua Verbum Olendum erat antequam indueret Carnem. Quapropter Statutum eStJoan. 5, 23, ut omnes honor cent Filium sane incarnatum, de quo ibi est Sermo), sicut honor cant Patrem. et Pater, cum iterum introducit primogenitum in orbem terrae, praeeipit ut adorent eum omnes angeli Hebr. 1, 6, utique ea adoratione, de qua Sermo est PS. 96, 7,e u Verba apOStolia allegat, scit uni Deo debita et magi ex Oriente prouidentes adoraverunt Jesum Matth. 2, 11 et Joanne in Apoe. 5, Ss vidit ab angeli Omnique alia reatura adorationem exhibitam Agno.
Praeclare Athanasius ep. ad Adelphium n. 3 , Neque corpus, inquit, a Verbo dividentes seorsim adoramus, neque Verbum adorare olente ipSum longe a carne disjungimus sed cum sciamus Verbum carnem laetum esse, hodipsum etiam in carne positum Deum agnoscimus. Quis igitur ita desipit, ut Domino dicat: Recede a corpore tuo, ut te adorem 2 et n. 6: Noverint nos cum Dominum in carne adoramus, non rem creatam adorare, sed Dominum creato indutum corpore. - Cyrillus adv. Nestorium II, II: Adoratur etiam cum carne ut ante carnem adorandus erat. Erat enim et est Secundum naturam Deus et ante exinanitionem et cum exinanitionem subiisse dieitur. g
453쪽
563 Demonstratio p. I. Ex his Sponte Sua eo equitur, Obj0etum totale adorationis Christo exhibendae esse non Olum Verbum, sed Verbum caro laetum hine humanam naturam S Se Objeetum partiale adorationis quod praeterea probatur 1. e calumnia pollinaristarum, qui propter hane doetrinam catholi QOS Oearunt hominicolas 2 e Studio patrum, quo Stendere nituntur, adoratione naturae a Verbo assumptae nullum idololatriae committi crimen; . ex similitudinibus, quibus doctrinam catholicam illustrant Belle Dama Seenus de F. O. III 8: Timeo prunam tangere propter ignem ligno unitum adoro Christinaturas amba propter Unitam Carni Deitatem. EX Oetrina patrum de adoratione carni Christi in eueharistia Xhibenda, de qua alias Ratio ver 5. St, quia honor et adoratio abSOluta non eXhibetur niSi personae- et si persona honoratur, tota honoratur ChriSti Vero perSOna Ompleeti tur utramque naturum ergo adorari nequit, quin coadoretur etiam ejus humanitaS, Seu quin adorati partialiter terminetur ejus humanitate.
564. Demonstrati p. III. Motivum formale adorationis Christo
exhibenda esse divinitatem hine humanam naturam SSe quidem dorandum in Se non tamen propter Se patet jam ecdielis sed confirmatur praeterea definitione contra Paulum SamOSalenum One ni Caeno
olim adScripta p. IV. One ephesini), quae ita habet: Totu quippe est
Deu etiam eum Corpore, non Seeundum CorpuS; Otia adorandUS etiam eum Corpore, Sed non propter CorpuS; istis damnatione prop. 61
Synodi pistorien Si S: PropOSitio, quae SSerit, adorare direet humanitatem Christi, magis vero aliquam ejus partem, Ore Semper honorem divinum datum creaturae; quatenus per hoc verbum ii ne ea e intendat reprobare adorationis ultum, quem fideles dirigunt ad humanitatem Christi, perinde ac si talis adoratio, qua humanita ipSaque caro vivifica Christi adoratur, non quidem propter Se et tamquam nuda Caro, sed prout unita divinitati, foret honor divinus impertitus creaturae, et non
potiu una eademque adoratio, qua Verbum inearnatum eum propria ipSiu earne adoratur e coneli CP. V. gen ean. 9 salSa, CaptiOSa, pio
ac debito cultui humanitatis Christi a fidelibus praestito a praeStando detrphens et injuriosa. Confirmatur asserti luculent patrum Suffragio, qui docent, ideire adoratione humanitatis Christi non committi crimen idololatriae, quod ea non propter se, Sed propter Verbum, CUJUS proprita saeta St, adoratur. Quare Athanasius apollinaristas, qui ChriSti earnem adoratione esse indignam judicabant ita redarguit de incarn. VerbiI, 6: O Stulti, cur non illud cogitatis, corpus Domini etiamsi reatum minime Creaturae propriam adorationem requirere, quippe quod inereati Verbi laetum est corpus 3 nam cujus est corpus, huic adhibetur adoratio. CL Petavius XV, 3.
454쪽
444 Trach. VII de Verbo incarnato Thesis CLVIII de adoratione Christi. Prae ceteris doctrinam catholicam dilucide expre8sit Damascenus IV, 3 Dei Filium simul cum Patre et Spiritu S adoramuS, corpore quidem nudum, antequam humanitatem assumpsisset nunc autem eundem incarnatum hominemque laetum eum eo quod Deus est. Ac proinde ip8iu caro uapte quidem natura, si subtili quadam consideratione id, quod Visibile est, ab eo, quod Tatione tantum intelligitur, distinxeris, nequaquam adoranda St, utpote creata: at cum Deo Verbo unita sit, propter ipsum et in ipso adoratur. Quemadmodum enim rex et nudus et vestibus indutus adoratur ae purpura quidem velut Simplex purpura calcatur et projicitur postquam autem in regium indumentum adhibita est, tum honore et gloria afficitur eaque conditione est, ut qui eam
indecore tractarit, morte plerumque muletetur velut etiam Simplex lignum non Sic comparatum est, ut tangi non possit ceterum ubi admoto igne carboeVaSit, non quidem suapte vi, sed ob adjunctum ignem nec propius adiri, nee tangi omnino potest; non quod ea ligni natura Sit, ut propiorem ad se acce8Sum non ferat, Sed quod jam carbo sit seu lignum accensum ad eundem quoque modum caro uapte quidem natura nequaquam est adoranda, sed cum inearnat Verbo adoratur, non quidem propter Seip8am, Sed propter Deum Verbum, quod seeundum hypostasim ipsi copulatum est. Neque enim fatemur Trudam Simplicem carnem adorari, verum Dei carnem, Sive Deum incarnatum. Ratio ergo formalis, cur Christus homo Sit adoranduS, non eSt humana natura, sed hae est ratio, cur Christus adorandus Sit homo. 565. Si quaeras, cur Christo homini, qui est adorandus, non etiam Jeratur acrisicium, quod ad orationis est expressio, respondet Anto in de incarn. c. 7 Disparitas est, quia unicum in L. N. Sacrificium offerri potest, nempe eueharistiae sacrifieium, quod a sacerdotibus offertur in persona ipsius Christi, in quo proinde Christus ipse, ut homo est Offerens ministerio acerdotum Christus autem quatenus homo non potest sibi ut homini, sed solum ut Deo aerifieare; nam idem Sub eodem respectu non potest S Se Offeren Sacrificium et is cui offertur. t quando Christum adoramus, illum adoramus non in persona ipsius, sed in nostra propria perSona, in qua re et p0SSumus illum adorare cultu latriae absolutae non Solum qua Deum, Sed etiam qua
566 Corollaritum. De cultu 3 cordi Iesu. - Hine ponte SuneonSequitur legitimum esse S. Ordi Jesu cultum. Nolumus usius de eodem disputare, cum id alii viri eruditi luculenter praestiterint λ): Sed quaedam tantum principia statuemus, quibus ille vindicetur atque ab Omni Superstitionis umbra libersetur. 1. Objectum cultus, qui Verbo incarnato exhibetur, totus est Chri-ELUS; eum Vero Christus duplicem complectatur naturam, divinam et hu-3 E recentioribus cf. X. gr. eruditum opus Nic. ille de rationibus festo-Τum s Cordis Jesu et purissimi Cordis Mariae Oeniponte 188Med. 5, in quo reperi untur omnia, quae ad historiam hujus cultus spectant speciatim II, 520 amplissima auctorum Sylloge, qui de s Corde desu egerunt Jung mann 5 Salge gur Erklarungder Andach gum . Hergen desu: Hachior Stim me aus Maria Laach 876. ΙΙ, 3I die Andach etiam go illichen Hergen Jesu: ero de A. Corde ejusque cultu se philosophicus, historicus, dogmaticus, aseeficus te.
455쪽
manam objectum partiale S HUS humanitas, hine etiam Orpus, et quia corpus pluribus OnStat membriS, Singula Orpori membra.
2. Motivum Ormale, quare etiam in haec dirigatur talis tantusque cultus est divinitas Verbi, cujus Sunt propria vi unionis hypostatieae. Quocirca damnata fuit prop. 63 Synodi pistoriensis: Item in eo, quod cultores ordis Jesu hoc etiam nomine synodi1S arguit, quod non
advertunt, A. Carnem ChriSti aut Hia partem aliquam, aut etiam humanitatem totam eum Separatione aut praecisione a divinitate adorari non posse cultu latriae, qua Si fidele CO deSu adorarent eum Separatione vel praecisione a divinitate, dum illud adorant ut est OrdeSu, cor nempΘpersonae Verbi, cui inseparabiliter unitum eSt, ad eum modum, quo eX- sangue corpus Christi in triduo mortis in Separatione ut praeei Sion a divinitate adorabile fuit in sepulchro captiosa, in fideles cordis Christi cultores injuri OSR. 3. Ratio autem, quare sideles Olendo Christum Cultum Suum pe- elatim dirigant in ejus s. cor potius quam in aliud sanctissimi ejusdem
Corpori membrum V. gr. O UlOS, Rure ete , haud Si arbitraria. Sed admodum rationi OnSentanea: Si enim a cor symbolum naturale infiniti illius amoris, quo Christus nos dilexit usque ad effusionem Sanguinis, quique sons exstitit inexhaustus tot gratiarum, quibus nos ditavit. Cum vero dicimus cor Jesu, quod Olimus, symbolum SSe divini umoriS, non propterea dicimus, laeetum immediatum vel uni eum hujus cultus esse cor Symbolieum: nam objectum immediatum, directum, proXimum, in quod hic cultus tendit, est SS. O deSu earneum, naturale, proprium, quod propter multiplicem nexum eum infinita Christi caritate et tota sanetissima ejus vita interna utramque nobi in memoriam revoeat, ob eulos Sistit et sensibiliter repraesentat, ideoque rationem induit symboli amoris Christi ete. h. Cor sponte Sua quasi verbum reale in memoriam revoeat et oculis mentis contemplandas Sistit Omnes illa Sanctissimas asseetioneS, quae reddunt Christum adeo amabilem atque omni Sanetitatis exemplar. e. Cor On fuit, ex quo tum copiose eaturivit Sanguis redemptioni nOStrae pretium atque d. Sedes illius amarissimae passionis et doloris in primis interni, qui amabilissimum magistrum et Salvatorem nOStrum
afflixit. Quare fieri nequit, ut quis attentionem in ipsum dirigat, qui in
memoriam revOeetur Omnis ille amor divinus indeque noster accendatur amor quin recordemur tot benesiuiorum, quae inde profluXerunt, in primi dirissima ejus passionis, atque ita Xeitetur gratitudo atque Ompa 8Sionis asseeti compensationisque studium quin menti repraeSentetur omnis Christi sanctitas et ad imitationem provocemur. Qui autem indigne erat, si quis miser speetali affectu illam deOSeuletur manum, quae eum eripuit a morte eleemosynam pinguem largita St, merationi Sen-
456쪽
446 Traet VII de Verbo incarnato De cultu
lentiam firmavit Quis non Singulari honore proSequeretur linguam S. Joannis ChrySOStomi, Si eam pOSSideret, quae tam aureae et Salutaris eloquentiae fuit instrumentum γε Divinae providentiae nutu laetum est, ut ultus S. Ordi Jesu speciali modo per Ecclesiam diffunderetur. CeleSi enim non solum in docendo regitur a S. Spiritu, qui eam dueit in Omnem veritatem et pro temporum, adjunetorum neeessitatumque Opportunitate inducit ad alias atque alias veritates disertius et explicatius ineuieundas, Sed etiam in Oderanda vita praetica et cultu religioso fidelium. Sicut ergo impietas haereticorum negantium realem Christi in eueharistia praesentiam Oeea- Sio exstitit, ut refloresceret et multiplici modo se proderet pieta et gratitudo fidelium erga hoc tam insigne divina bonitatis pignus ita cumjanSeniunt, praeeuntibus Calvinianis, ut erroribus impeterent bonitatem praeSertim et amorem Christi negata redemptioni universalitate ete , et cum jam instet tempus, quo refrigeseit Carita multorum propter morum adventantis judicis nil opportunius cultu, quo Christi prosequimur earitatem, et quidem, quia Sensibilibus Sumus immersi iSque assueti, Sub visibili forma cordis, ut via plana nobisque accommodata ignem divini amoris
5. Temere autem ille cultus damnatur vel irridetur, quem Eeele- Sia, leui idei morumque, ita et cultus, quo Sponsus et caput ejus coli debeat velitque, magistra, tam theo retice quam praeti e Comprobat. Atqui Εeclesia impens commendat hune cultum institutione est cum miSS et Ossiei proprio de S. corde indulgentiis, quibus sideles ad illum allicit approbatione congregationum in S. Ordi honorem institutarum: damnatione propositionum synodi pistoriensis 63 0 62, quarum illa ita Sonat: DOetrina, quae devotionem erga S. cor deSi rejicit inter devotiones, qua notat Synodus illa velut novas, erronea aut Saltem perieulosas, intellecta de hae devotione, quali est ab apostoliea Sede probata salSa, temeraria, pernieiosa, piarum aurium ostensiva, in apOStoli- eam Sedem injuriosa. Temere ergo Cultu SS. COrdiSS. Carpitur. 6. Quod si ex fructibus dignoscere licet arborem, fruetu plane laetiSSimi, quos haec devotio in dies ubique locorum in fidelium animis, etsi omnibus vitii quondam deditis, profert, Splendidissimum argumentum Sunt Cultum hune Sse eeundum eo deSu, Deo gratissimum, Spiritu S inSpirationi et ductui, quo Dei regitur Ecclesia, adSeribendum. 7. Neque mirum eum Deo esse aeceptissimum, excellit enim quinque praerogativis: Si enim a cultus vere internus et Spiritualis, quod esum in Spiritu et veritate colimus, et de quo vere dicere licet Animalis homo non percipit ea quae sunt Spiritus Dei: ideoque et homine mun-
457쪽
dani et carnales devotionem hane non eapiunt; b. Si CultuS praetieus, qui consistit non tam in aeremonii eXterni multarumque preeum Ocalium reuitatione, quam potius in Virtutum exereitio, imitatione SS. Cordis, spiritu satisfactioni et reparationi S hine . Si cultu es si ea X, quo ipse cultor secundum interiorem hominem reformatur. Fieri enim nequit, quin cultu S. Cordi Jesu SenSim HUS imbuamur Spiritu et sensibus. Est d. cultus Giddes s ipsam enim radieem vitae internae amicit, instituit, informat et reformat, proprium Seil. Or, de quo Sepriptum est Omnicustodia erva cor tuum, qui eae hy80 ita procedit Prov. 4, 23 est demum e. De grati SSimia atque preti OSUS in ConSpectu HUS, quia in eo et per eum Sequimur consilium S. Spiritu ib. 23, 26 Praebe sili mi cor tuum mi hi offerimus enim optima quae habemus, Or eum sui us seetibuS amoriS, gratitudinis, compaSSioni ete. Hine videmus ultum hune eriterium esse servoris et impensi Studii virtutum, probi, sinueri, servidi catholici. 567 Ihesis CLIX. Ex unione Mostatic consequitur tirem
propria Dei Verbi, affirmare liueat de Christo homine; et quae propria sunt Christi hominis, praedicare de De Verbo unde oritur illa admirabilis praedieatorum Commutatio et permiXtio, vi cujus dicimus Deum Verbum eSSe passum, Vitam esse mortuum, et ChriStum hominem esse Deum, silium Mariae fuisse, antequam Abraham fieret te. Jam vero tria praeStanda Sunt probandum est saetum talis permutationis aperienda est illius radix indicandae sunt regulae, qua in illa prae eulis habere Oportet, ne ultra a Vagetur.
I. Quod attinet factum, illud est adeo evidens e divinis literis et ex patribus, ut adductis testimoniis non sit eomprobandum Sufficiant patrum effata a nobis disputationis cursu adhibita n. 495), in quibus diomatum
communieatio manifesta est. Quibus adde S. Augustini verba Serm. 187 . 1 -Ιneffabiliter Sapiens sapienter infans mundum implens in praeSepio aeens Sidera regens ubera lambens ita magnu informa Dei, brevis in forma servi, ut ne ista brevitate magnitudo illa minueretur, nec illa magnitudine ista brevitas premeretur Belle quoque S. Ber-
nardu Serm. 3 in Vig. Nativ. -Τanta dignatione Deus descendit in limum tantaque dignitate limus ascendit in Deum, ut quod in eo Deus secit, limus secisse credatur quidquid limus pertulit Deus in eo pertuliSSedieatur. CL hom 2 Super Missus es n. 9 OpUSe XII, 83 S. 568. II. Radix et causa hujus nominum permutationi non eSt licentia poetica, Sed in primis uni hypostatica seu unitas hypOStaseos: quae ratio ut rite intelligatur, haec prae oculis habeantur principia:
458쪽
448 Iraef. VII de Verbo incarnato. hesis CLIX. de idiomatum communio.
Hypostasis Seu perSOna Si Subjectum praedieationiS, de quo Seil omnia affirmari possunt, quae ei conveniunt atque propria Sunt. Ita dicimus Petrus intelligit, loquitur, ambulat, non vero, humanu nutura Seu natura
Petri intelligit te. Atqui persona Christi est composita, seu Christus habet
duas naturas, divinam atque propterea omnia, Un hune On Sequuntur, et humanam eum Omnibus hujus proprietatibus. Ergo de persona Christi merito praedicantur humana et divina unde S. CyrilluS: Civita prOprium St, inquit p. ad Valer. Corpus huic merito quae Orpori Sunt propria adscribuntur Omnia. Sed persona ChriSti a natura divina, quam possidet, velut a forma denominari poteS Deus, nam Omnis habens divinam naturam est Deus; et ab humana natura diei poterit homo, cum Omnis habens naturam humanam Sit homo. Ergo de eodem Subjecto, quod a natura divina diei poteS Deus, praedicari OSSunt non Olum divina sed et humana et de eodem, quod a natura humana, quam hypostatie aSSumpSit, Verissime denominatur homo, OSSunt praedicari non tantum humana, Verum etiam divina. Dieendum, inquit S. Thomas ieet 2 in 1. Cor. 2, quod Christia est una perSOna et hypOStaSi in utraque natura OnSi Stens, divina Settieet et humana unde potest utriusque naturae nomine designari et quo eunque nomine Signifieetur, poteSt praedicari de eo id, quod est utriusque naturae, quia utrique non Supponitur nisi una hypostasis et per hune modum OSSumia dicere, quod homo creavit Stellas et quod Dominus gloriae est erueisXus; et tamen non ereavit stella Seeundum quod homo, Sed Seeundum quod DeuS nee erueifiXus est Secundum quod Si Deus, Sed in quantum homo.
569. ossumus itaque verissime dicere non solum Deus Verbum est omnipotens, sed etiam Deus Verbum natus est e Maria V., Sanguine Suo nos redemit, pependit in cruce etc. et non solum Christus homo natus est ex
Maria Virgine, sed etiam filius Maria os Filius Dei, Christus homo est Deus
super Omnia benedictus in ecula, Omnipotens, creator quibus in propositionibus nomine hominis non designamus naturam humanam, Sed suppo8itum subsistens in humana natura, a qua tamquam a forma denominari potest homo, quod quamvis habeat naturam humanam, certissime simul est Deus, Omnipotens, creator Sensus igitur non est humana natura est Deus, omnipotenset: neque hic Chriatus secundum humanam naturam est Deus etc. Sed non alius quam hic iste qui habet naturam humanam ideoque homo dicitur, est Omnipotens, Deus te non Secundum humanam naturam, Sed Secundum divinam, quam praeter humanam possidet. Et iterum cum dicimus, Deus natu est e Maria V., sensus non est natura divina nata est, Vel Deus Secundum naturam divinam natus est ex Maria V., sed hic Filius Dei, qui propter naturam divinam est diciturque Deus, natus est e Maria V. non quidem Secundum naturam divinum, sed secundum humanam, quam dignatus Si hyp0 Statice assumere. Praeclare Augustinus de peste mer et remi8S. I, 31
60 : Per distantiam divinitatis ot infirmitatis Filius Dei manebat in eoelis, Filius hominis ambulabat in terris per unitatem vero ser80nae, qua utraquo
459쪽
Regulae communicationis diomatum. 449
substantia unus est Christus, et Filius Dei ambulabat in terra et idem ipso Filius hominis manebat in coelo. Cf. J0. Damascenus . . III, 4; IV, 16.570. ΙΙΙ. Hae tamen proprietatum permutati non est Xle et arbitraria. Qua de auSa theologi plure proponunt regulas in ea sedulo SerVandRS, quarum potiore breviter indicabimus.1 Propter unitatem hypostaSi in dupliei natura de hypostasi nomin Dui vel hominis significata praedicari debent diomata tum humanatum divina in Oneret enuneiata, X. gr. DeUS Si homo, Si natus hie homo est DeuS, Reternu ele Ratio St, quin nomina onereta tum in
subjecto tum in praedicat Supponunt pro hypostasi. Si ergo de Deo praedicantur humana, de ChriSi homine divina hypostasis in subjecto
designatur Secundum Unam, in praedient Seeundum ulteram naturam. Atqui hypostasis Subsisten in natura divina et hypOStasis in natura subsistens humana est eadem Ergo potest et debet enunulari jus identitas Speetatu Seeundum Unam et Sedundum alteram naturam. Nihil enim aliud est dioere: Deu mortuUS St, quam dieere: S, qui St Deu Seeundum unam naturam, Si pSemet, qui Si mortuu Seeundum alteram. 2. Cum ergo illae praedieatione non Sint verae niSi propter identitatem hypOSta SiS, Sequitur, non poSSe de Sulaeet sormaliter Secundum Unam naturam Seu SenSu reduplieativo Sumpto praedicari attributa alterius naturae quia inter hypOStaSin reduplicative Sumptam Seeundum unam naturam et alteram tale est diSerimen, quale inter naturali. e. reale. Hine diei nequit Deus, quatenu DeuS, natu eSt in tempore. 3. Quamvis de hypostasi Verbi praedicentur praedicata divina abstraeta propter dia identitatem eum divina natura tamen, quia inter hypostasim Verbi et naturam assumptam non est identitas, ideo de illa non possunt in reeto praedieari humana abStraeteriumptu hae enim Supponunt pro natura Seu deSignare Solent naturam diei ergo nequit Verbum est humanitaS. Quia porro parteS, Subdit Stentria th. 37, Si Ve SSentiales sive integrale ad instar abstraetorum Signifieant quod de diomatibus humanis in abstracto nuneiatis Statuimus, idem de partibu humanae naturae repetendum St. Hine disiere non ieet Deus Si anima, ut, eSt CorpuS . . . Sed Solum ieet distere Deus est habens animam et haben Corpia . . . QuamVi Seil parte eoneret eXhibeantur, nihilominuS, quoniam parte Sunt, non OSSunt Supponere pro perSona, neque Sunt id quod habet, sed sunt id quod habetur. 1. Propter diversitatem naturarum in Christo uniuS de altera proprietate affirmari nequeunt, ideoque dicere non licet divinitas est mortalis, humanitas est inereata et quia divina abstracta non Supponunt pro per-SOna, Seu per Se non Solent adhiberi ad Signifieandam personam, Sed Supponunt potita pro natura, praedicata humana de illi enunciari nequeunt,
Hur ter, Compend theologias II, 9. d. 29
460쪽
450 Trach. VII. Mariologia. hesis XIX. de diomatum communic.
ut omnipotentia est mortua. Quod si quidam ita liberius locuti sunt, resolvi ea locutio ita debet: ΙS, qui est omnipoten Seu pS Omnipotentia,
sint de eo simpliciter affirmari non tamen Simplieiter de eo negari poS- Sunt, quae ei uXta unam tantum naturam non OnVeniunt, quin negatio removet praedicatum a toto subjecto. Hinc licet Simpliciter dici possit, Christus est mortuus; propterea tamen quod ChriStu non est mortuus secundum naturam divinam diei nequit Christia non Si mortuus. 6. Denique eum Communieatio idiomatum innitatur unione jam laeta, neque Verbo, quatenu praeeXStitit inearnationi, licet tribuere humana, neque ChriSto, qui Supponit incarnationem jam laetam, ea quae sunt via ad illam, ut Christum aSSumSiSSe naturam humanam, Vel ea quae
Verbum peregit ante incarnationem. Quare diei nequit, Christum creasse Coelum et terram, apparuiSSe patriarebis in V. . Quod si patres ita quandoque loquuntur, nomen Christi tribuunt Filio per quandam anti- ei pationem et propter identitatem hypostasis ille enim idem, qui creavit mundum vel apparuit patriarchis, post incarnationem dictus est Christus. s. De tris Dum, qui IV, 16 duodecim tradit regulaS X, T. s.; Franget in th. 27.
571 Corollarium I Ubiquistarum error. - Hinc liquet, rejiciendam
esse communicationem diomatum iratidam ab ubi qui Stis, Secundum quos praedidata divina de humanitate affirmari possunt, ut X. gr. humanita est infinita, immensa etc. Cum enim R. propositione enuncient quandam identitatem inter subjectum et praedicatum cum b. praedicata, quae in Sua notione includunt rationem infiniti, communicari nequeant formaliter naturae finitae,eXigunt enim subiectuna proportionatum scit infinitum cum e in Christo duae naturae non identificentur, sed realiter distinguantur liquet, de natura humana deque humanitate non posse affirmari praedicata, quae Verbo Secundum naturam conveniunt divinam
57 2 Corollarium II. Patet ex dictis formulam: Unus de Trinitate
crucissaeus est, anum posse habere sensum. Quare si illam Hormis das noluit approbare, id non factum est, quod eam falsam censuerit Sed quod neeesse non eSt, OVa Semper, quamVi Veras, udere loquendi formulas vel quod eorum,
qui illius approbaticem instantius, quam par esset, urgebant, fides et intentio ipsi fuerit susspecta. Cf. et avius V, 24s. Nat Alexander diss. in Sec. VI de aliis loquendi formulis Thomas 3 p. q. 6 Thomas Sinus III, 24; Becanus theol schol. p. 3 tr. 1 c. m. 2 De Lugo diSp. 234. I.
573. hesis LX. Cum musterio incarnationis intim couSer tum est . V. Μανiam creat icique vortere Dei Genitricem. Declaratio. Decet theologum, postquam diu multumque in contemplando Deo divinisque mysteriis versatus est, ad considerationem transire .